VI KO 26/60

Skład orzekającyPrzewodniczący: Prezes Z. Opuszyński. Sędziowie: J. Zembaty, E. Merz, A. Bachrach, H. Kempisty, K. Wagner, A. Kafarski (sprawozdawca). Prokurator: H. Rajzman.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Wojciecha O. oskarżonego z art. 215 § 1 k.k., po wysłuchaniu wniosku Prokuratora, uchwalił przedstawioną przez zwykły skład Sądu Najwyższego kwestię prawną wymagającą zasadniczej wykładni ustawy, a mianowicie:"Czy okres przebywania oskarżonego nie aresztowanego w zamkniętym zakładzie dla psychicznie chorych wskutek postanowienia sądu zalicza się na poczet kary pozbawienia wolności?",rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneNa wstępie należy stwierdzić, że obowiązujące prawo polskie nie przewiduje obowiązku zaliczenia aresztu tymczasowego na poczet wymierzonej kary pozbawienia wolności. Z treści art. 58 k.k. wynika bowiem jedynie, że sąd może dokonać takiego zaliczenia, a orzecznictwo Sądu Najwyższego wyjaśniło, że na tle przepisu art. 408 k.p.k. trzeba przyjmować, iż zaliczenie aresztu tymczasowego jest regułą i że odstąpienie od niej w konkretnym wypadku sąd powinien uzasadnić.Poza tym należy zaznaczyć, że judykatura Sądu Najwyższego od dawna przyjmuje, iż zaliczeniu podlega nie tylko okres tymczasowego aresztowania liczony od daty postanowienia prokuratora lub sądu w tym przedmiocie, ale również czas, w ciągu którego oskarżony pozostawał zatrzymany jako ujęty na gorącym uczynku lub bezpośrednio potem albo w warunkach, które uprawniają do tego MO (art. 153 - 156 k.p.k.).Przyjąć zatem należy ogólną zasadę, że dopuszczonemu przez ustawę zaliczeniu na poczet wymierzanej kary pozbawienia wolności podlega każdy okres, w którym oskarżony dla celów zabezpieczania prawidłowego przebiegu konkretnego postępowania karnego został pozbawiony - przez uprawniony do tego czynnik - swobody rozporządzania swoją osobą, jaka przysługuje każdemu w ramach porządku prawnego obowiązującego w Państwie.Jeżeli zatem oskarżonego, w imię wspomnianych celów postępowania, umieszczono w zamkniętym zakładzie dla psychicznie chorych (art. 117 § 3 i art. 4 § 2 k.p.k.), w którym podlegał ograniczeniom swobody osobistej stosowanym w zakładach tego rodzaju, to nie można go traktować inaczej aniżeli innych oskarżonych pozbawionych tymczasowo wolności.Z tych przeto względów powiększony skład Sądu Najwyższego udzielił odpowiedzi jak w sentencji.