V KRN 653/68

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia T. Krokosz (sprawozdawca).Sędziowie: M. Paluch, S. Kaciczak.Prokurator Prokuratury Generalnej: M. Tuszyńska.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Józefa K., oskarżonego z art. 133 § 1 k.k. w związku z art. 4 ustawy z dnia 22 maja 1958 r. (Dz. U. Nr 34, poz. 152), po rozpoznaniu rewizji nadzwyczajnej założonej przez Prokuratora Generalnego PRL na niekorzyść oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Lublinie jako rewizyjnego z dnia 28 maja 1968 r. i od postanowienia tegoż Sądu z dnia 1 sierpnia 1968 r., na podstawie art. 394-398, 400 § 1, 383 pkt 2, 388 § 1 k.p.k.uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze oraz zaskarżone postanowienie i w tej części utrzymał w mocy wyrok Sądu Powiatowego w Biłgoraju z dnia 12 marca 1968 r. (...).Uzasadnienie faktyczneSąd Powiatowy w Biłgoraju wyrokiem z dnia 12 marca 1968 r. skazał oskarżonego Józefa K. za trzy przestępstwa z art. 133 § 1 k.k. w związku z art. 4 ustawy z dnia 22 maja 1958 r. (Dz. U. Nr 34, poz. 152) na kary po 1 roku więzienia, a za przestępstwo z art. 132 § 1 k.k. w związku z art. 1 cytowanej ustawy z dnia 22 maja 1958 r. (Dz. U. Nr 34, poz. 152) na karę 9 miesięcy więzienia, wymierzając mu na mocy art. 31 k.k. łączną karę 2 lat więzienia z zaliczeniem na jej poczet okresu tymczasowego aresztowania od dnia 16 stycznia 1968 r. do dnia 12 marca 1968 r.Sąd Wojewódzki w Lublinie, po rozpoznaniu sprawy na skutek rewizji założonej przez oskarżonego Józefa K., wyrokiem z dnia 28 maja 1968 r. utrzymał w mocy wyrok sądu I instancji, z tym zastrzeżeniem, że zaliczył "na mocy art. 408 k.p.k. (...) Józefowi K. na poczet orzeczonej kary areszt międzyinstancyjny od dnia 12 marca 1968 r. do dnia 28 maja 1968 r."Na podstawie przepisu art. 46 k.p.k. Sąd Wojewódzki postanowieniem z dnia 1 sierpnia 1968 r. sprostował "oczywistą omyłkę" w tym wyroku w ten sposób, że "na poczet orzeczonej kary zalicza Józefowi K. areszt międzyinstancyjny od 12 marca 1968 r. do 13 marca 1968 r. a nie do 28 maja 1968 r.".Od orzeczenia Sądu Wojewódzkiego Prokurator Generalny PRL założył rewizję nadzwyczajną, w której - zarzucając obrazę art. 58 k.k., polegającą na zaliczeniu oskarżonemu Józefowi K. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okresu tymczasowego aresztowania po ogłoszeniu wyroku Sadu Powiatowego w Biłgoraju z dnia 12 marca 1968 r., mimo że oskarżony został zwolniony z więzienia w dniu wydania tego wyroku i przebywał na wolności w czasie określonym w tych orzeczeniach sądu rewizyjnego - na podstawie art. 383 pkt 2 i art. 388 § 1 zdanie pierwsze k.p.k. wnosił o uchylenie wyroku Sądu Wojewódzkiego w Lublinie z dnia 28 maja 1968 r. w części dotyczącej orzeczenia o karze oraz postanowienia tegoż Sądu Wojewódzkiego z dnia 1 sierpnia 1968 r. wydanego w trybie art. 46 § 1 k.p.k. i utrzymanie w mocy wyroku Sądu Powiatowego w Biłgoraju z dnia 12 marca 1968 r. w części dotyczącej orzeczenia o karze.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja jest zasadna. Zarówno wyrok z dnia 28 maja 1968 r., jak i postanowienie z dnia 1 sierpnia 1968 r. zostały wydane z obrazą art. 58 k.k., gdyż w objętych tymi orzeczeniami okresach oskarżony Józef K. przebywał na wolności. Został on bowiem zwolniony z więzienia w dniu 12 marca 1968 r. (zawiadomienie o zwolnieniu więźnia śledczego z dnia 13 marca 1968 r., ujawnione w trybie art. 389 § 3 k.p.k.) zgodnie z postanowieniem Sądu Powiatowego w Biłgoraju z dnia 12 marca 1968 r., uchylającym "areszt tymczasowy zastosowany względem oskarżonego".Wypada zauważyć, że art. 46 § 1 k.p.k. pozwala na sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w orzeczeniach, jednakże w danym wypadku nie można uznać za taką omyłkę pisarską, zaliczenia na poczet orzeczonej kary ustalonego wyrokiem Sądu rewizyjnego okresu "aresztu międzyinstancyjnego".Skoro więc oskarżony Józef K. nie był tymczasowo aresztowany w sprawie niniejszej po ogłoszeniu wyroku Sądu I instancji, gdyż - jak już zaznaczono - został zwolniony w dniu 12 marca 1968 r. z więzienia, to brak było podstaw do zaliczenia mu okresu "aresztu międzyinstancyjnego" na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności.Z przedstawionych przyczyn zarzuty rewizji należało uznać za zasadne i dlatego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.