III KRn 754/58

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Dźbikowski. Sędziowie: J. Majewski (sprawozdawca), M. Stępczyński. Prokurator: A. Ferenc.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Stefana P, skazanego z art. 132 § 1 i 133 § 1 k.k., po rozpoznaniu złożonej przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego rewizji nadzwyczajnej od wyroku Sądu Powiatowego w Hrubieszowie z dnia 14 września 1956 r., utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Lublinie z dnia 19 listopada 1956 r., na podstawie art. 394-396, 400, 384 pkt 2 k.p.k. zmienił powyższe wyroki w części dotyczącej kary wymierzonej oskarżonemu Stefanowi P. w ten sposób, że na poczet orzeczonej łącznej kary 1 roku zaliczył oskarżonemu Stefanowi P. okres tymczasowego aresztowania od dnia 19 lipca 1956 r. do 20 sierpnia 1956 r. (…).Uzasadnienie faktyczneRewizja nadzwyczajna Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego od wyroku Sądu Powiatowego w Hrubieszowie z dnia 14 września 1956 r., utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Lublinie z dnia 19 listopada 1956 r., w sprawie Stefana P. skazanego z art. 132 § 1 i 133 § 1 zarzuca wyrokom powyższym w części dotyczącej skazania Stefana P. obrazę art. 58 k.k. i w następstwie tego wymierzenie zbyt surowej kary na skutek niezaliczenia na jej poczet okresu tymczasowego aresztowania i wnosi o zmianę obu wyroków w części dotyczącej wymierzonej oskarżonemu Stefanowi P. kary przez zaliczenie na jej poczet okresu tymczasowego aresztowania od dnia 19 lipca 1956 r. do dnia 19 sierpnia 1956 r.Uzasadnienie prawneW uzasadnieniu Sąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Rewizja nadzwyczajna jest zasadna.Stefan P. skazany został wymienionym na wstępie wyrokiem na 6 miesięcy więzienia z art. 132 § 1 k.k. i na 9 miesięcy więzienia z art. 133 § 1 k.k., a łącznie na 1 rok więzienia.Jak wynika z akt sprawy, Stefan P. został w toku dochodzenia tymczasowo aresztowany postanowieniem Prokuratora Powiatowego z dnia 19 lipca 1956 r. i przebywał w areszcie do dnia 20 sierpnia 1956 r.Sąd Powiatowy nie zaliczył tego okresu tymczasowego aresztowania na poczet orzeczonej kary.Wprawdzie przepis art. 58 k.k. nie nakłada na sąd bezwzględnego obowiązku zaliczenia na poczet kary pozbawienia wolności okresu tymczasowego aresztowania, nie znaczy to jednak, by kwestia ta pozostawiona została całkowicie swobodnej ocenie sądu.Dało temu wyraz orzecznictwo Sądu Najwyższego oraz ustalona na podstawie tegoż praktyka sądowa stosująca zasadę zaliczenia z reguły okresu pobytu oskarżonego w areszcie tymczasowym, który przecież choć stosowany jest jako środek zapobiegawczy, stanowi w swej istocie taką samą dolegliwość jak kara więzienia orzeczona wyrokiem.I w jednym, i drugim wypadku następuje pozbawienie wolności człowieka i byłoby niezgodne z duchem naszego prawa nieuwzględnienie przy wymiarze kary faktu pobytu oskarżonego w więzieniu na skutek tymczasowego aresztowania, jeżeli nie ma w sprawie takich okoliczności, które by wyraźnie przeciwko zaliczeniu aresztu przemawiały.W sprawie niniejszej brak było tego rodzaju przesłanek, zgodnie więc z ustaloną już praktyką należało oskarżonemu Stefanowi P. zaliczyć na poczet wymierzonej mu kary 1 roku więzienia okres jego pobytu w areszcie tymczasowym.W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.