III K 18/58

Uzasadnienie faktyczneW sprawie niniejszej rozprawa główna rozpoczęła się w dniu 15 października 1957 r. i była prowadzona codziennie aż do dnia 19 października 1957 r.W dniu zaś 19 października 1957 r. w toku przewodu sądowego, polegającego na badaniu świadków, zarządzono przerwę w rozprawie do dnia 7 listopada 1957 r.W dniu 7 listopada 1957 r. na skutek zachorowania oskarżonego i z powodu orzeczenia biegłych lekarzy ograniczającego się do stwierdzenia, że nie może on w tym stanie zdrowia brać udziału w rozprawie, rozprawę główną nadal przerwano do dnia 11 listopada 1957 r.Ponieważ w dniu 11 listopada 1957 r. stan zdrowia oskarżonego nie uległ poprawie i ponieważ ci sami biegli ponownie zaopiniowali, że nie może on nadal uczestniczyć w rozprawie, zarządzono dalszą przerwę do dnia 25 listopada 1957 r.Z powyższych więc faktów wynika, że w sposób sukcesywny zarządzona przerwa trwała od 19 października do dnia 25 listopada 1957 r., czyli łącznie 35 dni, co wskazuje, że ustawowy czasokres trwania przerwy, przewidzianej w § 2 art. 308 k.p.k., został przekroczony.Ponieważ, wbrew zasadzie wypływającej z art. 308 § 2 k.p.k., Sąd nie zaniechał zarządzenia przerwy po przekroczeniu 21 dni i ponieważ rozprawy nie zaczął prowadzić od początku po upływie dozwolonego czasokresu trwania przerwy, przeto naruszył wymogi art. 308 § 2 k.p.k.Tego uchybienia procesowego nie może usanować fakt, że w dniach 7 i 11 listopada 1957 r., przy zarządzeniu dalszej sukcesywnej przerwy, były zgłoszone wnioski dowodowe.Sam bowiem fakt zgłoszenia wniosku dowodowego w toku przewodu sądowego, co miało miejsce w tej sprawie, w terminie, do którego zarządzona była przerwa, bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, w momencie którego przerwa nastąpiła, nie może stanowić prowadzenia rozprawy po przerwie w dalszym ciągu.W tej sprawie między 19 października a 7 listopada 1957 r., między 7 a 11 listopada 1957 r. i między 11 a 25 listopada 1957 r., czyli na przestrzeni ciągłych 35 dni nie przeprowadzono postępowania dowodowego. Człon więc rozprawy do dnia 19 października 1957 r. nie tylko na przestrzeni 21 dni nie ma dalszego logicznego członu z nim wiążącego się, lecz i w okresie tych całych 35 dni.W tych warunkach po upływie 21 dni zarządzona w dniu 19 października 1957 r. przerwa przeistoczyła się w odroczoną rozprawę, którą należało prowadzić, zgodnie z art. 310 § 2 k.p.k., od początku.Zaniechanie prowadzenia rozprawy przerwanej w dniu 19 października 1957 r. od początku, ograniczyło oskarżonego w jego prawie do obrony, gdyż - w myśl art. 295 k.p.k. - przy zgłoszeniu powyższych wniosków dowodowych miał on prawo czynić własne uwagi i składać odpowiednie wyjaśnienia, czego nie mógł uczynić wobec stwierdzonej przez Sąd, w oparciu o opinię biegłych lekarzy, niemożności brania udziału w rozprawie.