2 C 1465/53

SentencjaSąd Najwyższy, rozpoznając przekazane przez Sąd Wojewódzki w Poznaniu w trybie art. 388 k. p. c. do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne w sprawie z wniosku Zygmunta G. przeciwko Henrykowi J. o zniesienie współwłasności:"Czy w postępowaniu, przewidzianym w art. 47 § 1 dekretu z dnia 8 XI 1946 r. o postępowaniu niespornym z zakresu prawa rzeczowego, stosuje się dla doręczeń postanowień przepis art. 32 § 2 k. p. n. czy też przez art. 532 k. p. c. przepisy art. 362 k. p. c." - rozstrzygnął:W postępowaniu takim stosuje się dla doręczeń przepisy art. 362 k. p. c. w związku z art. 532 k. p. c.Uzasadnienie faktyczneWedług brzmienia § 1 art. 47 dekretu z dnia 8 XI 1946 r. o postępowaniu niespornym z zakresu prawa rzeczowego sprzedaż rzeczy odbywa się według przepisów kodeksu postępowania cywilnego o egzekucji. Z przepisu tego łącznie z art. 48 dekretu wynika, że z chwilą, kiedy postanowienie nakazujące sprzedaż rzeczy z licytacji, wydane z mocy art. 46 dekretu przez sąd, w którym toczy się sprawa o zniesienie współwłasności w trybie postępowania niespornego, uprawomocni się, postępowanie niesporne bądź to zostaje ukończone, bądź też ulega automatycznemu zawieszeniu do czasu uprawomocnienia się postanowień sądu egzekucyjnego w przedmiocie przybicia i przysądzenia własności w wypadkach, w których postanowienie sądu o sprzedaży rzeczy nie zawiera rozstrzygnięcia co do podziału sumy i co do zgłoszonych wzajemnych roszczeń uczestników. Ze złożeniem wniosku komornikowi o wszczęcie egzekucji sprawa wchodzi w stadium postępowania egzekucyjnego (art. 541 k. p. c.) i do czasu ukończenia tego postępowania mogą mieć w nim zastosowanie wyłącznie przepisy k. p. c. o egzekucji, według których zresztą prowadzi się egzekucję także z innych postanowień sądu, wydanych w trybie postępowania niespornego.Nie ma żadnych podstaw do odmiennego traktowania pod względem przepisów proceduralnych egzekucji w drodze publicznej licytacji rzeczy w wypadkach, w których postępowanie niesporne o zniesieniu własności się już zakończyło, a w wypadkach, w których sąd niesporny musi jeszcze po sprzedaży rzeczy rozstrzygnąć o podziale sumy itd. W obu wypadkach tryb postępowania egzekucyjnego może być tylko jednolity. Gdyby ustawodawca zamierzał dopuścić przy sprzedaży rzeczy w drodze licytacji publicznej, o jaką tutaj chodzi, stosowanie tych przepisów k. p. n., których stosowanie byłoby możliwe, jak np. przepisów dotyczących doręczeń, biegu terminów itp., to niewątpliwie nadałby przepisowi § 1 art. 47 dekretu inne brzmienie, jak np.: "do sprzedaży rzeczy mają przepisy o postępowaniu cywilnym z egzekucji odpowiednie zastosowanie". Należy też zauważyć, że nie może ulegać wątpliwości, że w postępowaniu dotyczącym sprzedaży rzeczy w myśl art. 47 § 1 dekretu, stronom mogą przysługiwać tylko te środki odwoławcze, jakie są przewidziane w postępowaniu egzekucyjnym, i że np. od postanowień sądu przysądzających własność nie ma rewizji, lecz służy tylko zażalenie (art. 520 § 2 k. p. c.). Żadne zaś ratio legis nie przemawia za tym, by w postępowaniu egzekucyjnym, toczącym się na podstawie przepisu art. 47 dekretu, do doręczeń i - łącznie z tym - do rozpoczęcia biegu terminów należało wyjątkowo stosować przepisy k. p. n.