III KO 35/53

PostanowienieIzba Karna1953-12-15

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy elektromonterzy, którym wydano sprzęt elektryczny dla wykonania prac urzędowych, odpowiadają za przywłaszczenie sobie części tego sprzętu na podstawie art. 1 § 1, czy też na podstawie art. 2 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 69)?

Ratio decidendi

Przywłaszczenie przez pracownika uspołecznionego zakładu pracy narzędzi lub innych przedmiotów wydanych mu do wykonania pracy stanowi zagarnięcie karalne według art. 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. Nie można skazać takiego pracownika na podstawie art. 2 tego dekretu, gdyż nie ciąży na nim szczególny obowiązek ochrony, przechowania lub zabezpieczenia mienia społecznego.

Stan faktyczny

Elektromonterzy otrzymali sprzęt elektryczny do wykonania prac urzędowych. Następnie przywłaszczyli sobie część tego sprzętu. Sąd Wojewódzki w Rzeszowie przedstawił Sądowi Najwyższemu kwestię prawną dotyczącą podstawy prawnej ich odpowiedzialności karnej.

Rozstrzygnięcie

Sąd Najwyższy rozstrzygnął przedstawioną kwestię prawną, wskazując na odpowiedzialność z art. 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r., a nie z art. 2 tego dekretu.

Pełny tekst orzeczenia

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Stanisława S. i Wacława B., osk. z art. 2 dekretu z dn. 4.III.1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 69) na posiedzeniu niejawnym, po wysłuchaniu wniosku Prokuratora, na podstawie art. 390 k.p.k. postanowił przedstawioną przez Sąd Wojewódzki w Rzeszowie kwestię prawną:"Czy elektromonterzy, którym wydano sprzęt elektryczny dla wykonania prac urzędowych, odpowiadają za przywłaszczenie sobie części tego sprzętu na podstawie art. 1 § 1, czy też na podstawie art. 2 dekretu z dn. 4.III.1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 69)?"- rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneWarunkiem odpowiedzialności z art. 2 dekretu z dn. 4.III.1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 69) jest, aby sprawca zagarnięcia mienia społecznego o wartości nie przekraczającej 300 zł zajmował stanowisko lub sprawował funkcje, polegające właśnie na ochronie, przechowaniu lub zabezpieczeniu tego mienia.Przywłaszczenie sobie przez pracownika uspołecznionego zakładu pracy narzędzi lub innych przedmiotów, wydanych mu przez zakład jako niezbędnych do wykonania danej pracy, stanowi zagarnięcie karalne według art. 1 wyżej wymienionego dekretu.Na skazanie takiego pracownika na podstawie art. 2 tego dekretu nie pozwala okoliczność, iż na sprawcy nie ciąży w tym przypadku ów szczególny obowiązek ochrony, przechowania lub zabezpieczenia mienia społecznego, o którym mowa w tym przepisie.

Powiązane orzeczenia

I K 257/60 1961-07-02Czy pracownik działający na podstawie umowy-zlecenia, który przywłaszczył sobie powierzone mu środki pieniężne, odpowiada za zagarnięcie mienia społecznego na podstawie art. 1 § 3 lit. a) dekretu z dnia 4 marca 1953 r.,…
I KO 40/53 1953-12-21Czy chwilowe użycie przez urzędnika dla osobistych celów, bez zamiaru przywłaszczenia, sumy pieniężnej powierzonej mu do wypłaty innym pracownikom, stanowi przestępstwo z dekretu z dnia 4 marca 1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz…
IV KRn 126/57 1957-03-28Czy czyn polegający na zabraniu mienia społecznego, które zostało oddane sprawcy w zarząd, powierzone na przechowanie lub w stosunku do którego jest on obowiązany do ochrony lub zabezpieczenia, kwalifikuje się jako przes…
III KO 36/58 1958-08-14Czy osoba prowadząca kiosk na podstawie umowy ajencyjnej z przedsiębiorstwem uspołecznionym, która przywłaszcza powierzone jej towary lub pieniądze, ponosi odpowiedzialność za przestępstwo kwalifikowane z art. 1 § 3 lit.…
III PO 40/65 1965-01-12Czy niezawiadomienie przełożonych o fakcie pobierania pieniędzy z kasy przez współpracownika, w wyniku czego ujawniła się szkoda dla zakładu pracy, stanowi ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych i upraw…

Powołane przepisy

art. 2art. 390 KPKart. 1 § 1art. 1§ 1

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 15.07.2026.