SA/Ka 486/94

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Przedsiębiorstwa Zagranicznego "B." spółki z o.o. w Ś. na decyzję Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym Województwa (...) z dnia 17 grudnia 1993 r. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w lokalu rozrywkowym w porze nocnej i na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 i 3 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ś. z dnia 23 września 1993 r., a także - zgodnie z art. 208 Kpa - zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego sto złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedsiębiorstwo Zagraniczne "B." spółka z o.o. w Ś. złożyło w dniu 19 stycznia 1993 r. prośbę do Zarządu Miasta Ś. o udzielenie mu zezwolenia na prowadzenie dyskoteki "H." w godzinach nocnych. We wniosku podano, że pomieszczenia dyskoteki zostały wyciszone w części dachowej, a dalsze prace wyciszeniowe są prowadzone. Do wniosku dołączono "Studium uciążliwości w zakresie emisji hałasu dla dyskoteki H." /opracowania tego nie ma w aktach administracyjnych/. Decyzją z dnia 24 lutego 1993 r. nr GM 268/93 Zarząd Miasta Ś. odmówił udzielenia zezwolenia na prowadzenie w porze nocnej działalności w lokalu "H." w Ś. przy ul. B. nr 25. Uzasadnieniem tego rozstrzygnięcia było "niewykonanie zaleceń Państwowego Inspektora Ochrony Środowiska". W dniu 10 marca 1993 r. Wydział Gospodarki Miejskiej Urzędu Miejskiego w Ś. zwrócił się do Zarządu Miasta o ponowne rozpatrzenie wniosku Przedsiębiorstwa "B." w związku z wykonaniem zabezpieczeń akustycznych w pomieszczeniach dyskoteki. Zarząd Miasta, powołując jako podstawę prawną art. 104 Kpa, art. 39 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./ oraz pkt I.2 uchwały nr XXX/248/92 Rady Miejskiej w Ś. z dnia 9 grudnia 1992 r. w sprawie ustalania zasad czasu pracy placówek handlu detalicznego, zakładów gastronomicznych i zakładów usługowych na terenie Ś., a także zarządzenie nr 1/93 Zarządu Miasta Ś. z dnia 27 stycznia 1993 r., wydał w dniu 17 marca 1993 r. decyzję nr GM 268/93, którą zezwolił na prowadzenie działalności w lokalu "H." w następujących godzinach: w poniedziałki, wtorki, środy, czwartki i niedziele - do godz. 24.00, a w piątki i soboty do godz. 4.00 rano "pod warunkiem utrzymania spokoju i porządku publicznego na zewnątrz placówki i w jej bezpośrednim sąsiedztwie". W dniu 21 czerwca 1993 r. ten sam organ wydał decyzję nr GM 268/93, którą na podstawie art. 155 Kpa uchylił powyższą decyzję. W uzasadnieniu podał, że decyzja z dnia 17 marca 1993 r. była wydana pod warunkiem utrzymania spokoju i porządku publicznego, do którego to warunku nie zastosowano się, co wynika ze skarg mieszkańców złożonych w dniach 13 kwietnia, 8 czerwca i 15 czerwca 1993 r. Uwzględniając odwołanie Przedsiębiorstwa Zagranicznego "B.", Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym Województwa (...) decyzją z dnia 30 lipca 1993 r. nr KO-O-321/93 uchyliło decyzję Zarządu Miasta z dnia 21 czerwca 1993 r. Kolegium zwróciło uwagę, że zastosowanie art. 155 Kpa jest uzależnione od zgody strony, której w tej sprawie nie wyrażono. Niewykonanie zaś warunku może być tylko podstawą do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji na podstawie art. 162 par. 1 pkt 2 Kpa. Ponadto decyzję wydał niewłaściwy organ, gdyż wydawanie decyzji należy do wyłącznej kompetencji wójta /burmistrza, prezydenta miasta/, natomiast do zarządu tylko wówczas, gdy przewiduje to wyraźny przepis ustawy. Niewłaściwość organu zaś stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji. Kolegium Odwoławcze zwróciło ponadto uwagę na niezagwarantowanie stronie czynnego udziału w postępowaniu. W dalszym postępowaniu pełnomocnik Przedsiębiorstwa "B." złożył obszerne wyjaśnienia w piśmie z dnia 16 sierpnia 1993 r. Jego zdaniem zarzut zakłócenia ciszy nocnej jest bezpodstawny, skoro przez prace wyciszające, wykonane wielomilionowymi nakładami, osiągnięto poziom hałasu nie przekraczający wielkości określonych dla dyskoteki "H." decyzją z dnia 5 sierpnia 1992 r. nr E-IV.2-8617/10/92, wydaną z upoważnienia Wojewody (...) przez Dyrektora Wydziału Ekologii. Podkreślił też, że skargi na działalność lokalu mają charakter subiektywny, pochodzą od osób mających osobiste zatargi z prowadzącym dyskotekę, w tym M. A. ukaranego przez kolegium do spraw wykroczeń za wywołanie awantury w tej dyskotece. W końcowym wywodzie pełnomocnik stwierdził, że warunek zawarty w decyzji zezwalającej na działalność w godzinach nocnych jest źle sformułowany, gdyż zarząd spółki "B." może odpowiadać tylko za to, co się dzieje na terenie przez niego użytkowanym, nie może natomiast ponosić odpowiedzialności za zachowanie się osób w miejscach publicznych poza zasięgiem jego uprawnień. Miejsca te są dostępne dla wszystkich użytkowników, nie tylko gości lokalu. W ramach swoich możliwości i uprawnień firma zatrudniła 4 osoby do ochrony lokalu i otoczenia, podjęła bezskuteczne starania o wydzielenie miejsca na parking strzeżony oraz - również bez skutku - wystąpiła do Wydziału Komunikacji o zainstalowanie barierek ochronnych wzdłuż ulic B. i P. P. w celu uniemożliwienia niewłaściwego parkowania samochodów. Składając powyższe wyjaśnienia, zarząd P. Z. "B." wniósł o utrzymanie w mocy dotychczasowego zezwolenia. Złożył też wniosek o jego wysłuchanie przed wydaniem decyzji. Na posiedzeniu Zarządu Miasta w dniu 16 września 1993 r. podjęto uchwałę o cofnięciu zgody na otwarcie dyskoteki w porze nocnej ze względu na liczbę skarg obywateli. Decyzją z dnia 23 września 1993 r. /bez numeru/ Prezydent Miasta Ś stwierdził na podstawie art. 162 par. 1 pkt 2 Kpa i art. 39 ust. 1 stawy o samorządzie terytorialnym oraz "w związku z art. XII par. 1 przepisów wynikających z Kodeksu pracy /Dz.U. nr 24, z 1974 r. poz. 142/" wygaśnięcie decyzji nr GM 268/93 z dnia 17 marca 1993 r. zezwalającej na prowadzenie działalności w lokalu rozrywkowym "H." po godz. 22.00 i zakazał prowadzenia działalności w porze nocnej od dnia doręczenia decyzji. W uzasadnieniu napisał, że "biorąc pod uwagę skargi mieszkańców i obszerny wywód pełnomocnika Przedsiębiorstwa Zagranicznego B. stwierdza się, iż działalność lokalu w porze nocnej jest niewskazana z uwagi na zakłócanie spokoju nocnego okolicznym mieszkańcom". Przedstawione przez przedsiębiorstwo działania uznano za niewystarczające, czego dowodzi samo pismo pełnomocnika. Nie wyeliminowały one dalszych skarg, gdyż po 21 czerwca 1993 r. wpłynęły dwie kolejne skargi przedstawicieli mieszkańców /10 i 24 sierpnia 1993 r./. Odwołując się od powyższej decyzji, pełnomocnik Przedsiębiorstwa "B." zarzucił naruszenie art. 162 par. 1 pkt 2 Kpa, art. 77 par. 1, art. 78 par. 1, art. 80, 86 i 89 Kpa oraz art. 108 Kpa. W szczególności stwierdził, że przedstawicieli Przedsiębiorstwa nie zapoznano ze skargami mieszkańców, a wnioski dowodowe zawarte w piśmie z dnia 16 sierpnia 1993 r. całkowicie zignorowano. Samych zaś skarg nie sprawdzono. Nie wysłuchano też przedstawicieli firmy, o co wnosił jej pełnomocnik. Bezprawnie również orzeczono zakaz dalszej działalności od dnia doręczenia decyzji. Na podstawie tych zarzutów odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji bądź o jej zmianę po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania w myśl art. 136 Kpa oraz o wstrzymanie jej wykonania na zasadzie art. 135 Kpa. Dodatkowe pismo złożył nowy prezes zarządu spółki, który przedstawił zamierzenia programowe, podkreślił rzetelność w regulowaniu wszystkich należności podatkowych i z tytułu czynszu dla spółdzielni mieszkaniowej, a także stwierdził, że zamknięcie dyskoteki pozbawi pracy 34 osoby w niej zatrudnione. Wskazał ponadto, że na prace związane z likwidacją uciążliwości dyskoteki dla otoczenia wydano ok. 150 mln zł. Podkreślił, że nowy zarząd dołoży starań, aby zlikwidować wszystkie uchybienia w działalności dyskoteki. W dniu 26 listopada 1993 r. Kolegium Odwoławcze przeprowadziło rozprawę z udziałem prezesa i pełnomocnika zarządu Przedsiębiorstwa "B.", przedstawiciela Urzędu Miejskiego w Ś. oraz trzech osób zamieszkałych przy ul. P. P. nr 6 i nr 10. Wedle oświadczeń tych ostatnich zakłócanie spokoju wynika głównie z zachowania się osób na zewnątrz dyskoteki /rajdy samochodowe, picie alkoholu w samochodach/, a ponadto pomiary hałasu były dokonywane w nieodpowiedniej porze i nie odzwierciedlają hałasu np. o godz. 2.00 w nocy. Decyzją z dnia 17 grudnia 1993 r. nr KO-0-604/93 Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ś. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na prawo organów gminy do ustalania dni i godzin otwarcia placówek handlowych i gastronomicznych, co nastąpiło uchwałą Rady Miejskiej w Ś. z dnia 9 grudnia 1992 r., stanowiącą, iż funkcjonowanie tych placówek w godzinach nocnych wymaga zgody Zarządu Miasta, przy czym Zarząd powinien określić ramowe warunki, jakie placówki muszą spełniać w celu uzyskania tej zgody. Zdaniem organu odwoławczego, uprawniało to Prezydenta Miasta Ś. do sformułowania w decyzji o zezwoleniu określonych warunków. Wprawdzie decyzję powyższą wydał niewłaściwy organ /Zarząd/, ale wywołała ona skutki prawne dla strony, a sama procedura poprzedzająca jej wydanie była prawidłowa. Kolegium podzieliło pogląd, że Przedsiębiorstwo "B." nie spełniło warunków zawartych w decyzji, co wynika ze skarg mieszkańców, a zwłaszcza z raportu Komendanta Rejonowego Policji w Ś. Stwierdziło ponadto, że wprawdzie dokonywane pomiary hałasu przenikającego do środowiska nie wykazały przekroczenia dopuszczalnych norm, ale dowód taki jest zawodny, gdyż maksymalny poziom dźwięku zależy wyłącznie od pracownika obsługującego dyskotekę. W końcowej części uzasadnienia Kolegium wyraziło przekonanie, iż Przedsiębiorstwo "B." może ponownie ubiegać się o zezwolenie na przedłużenie godzin otwarcia, po podjęciu działań organizacyjnych niezbędnych do zapewnienia spokoju i bezpieczeństwa publicznego, jak również ograniczenia hałasu przenikającego do środowiska. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik Przedsiębiorstwa "B." ponowił zarzut niepełnego wyjaśnienia sprawy. Podkreślił, iż informacja Komendy Policji dotyczy zdarzeń z 1992 r., a wśród osób wezwanych na rozprawę tylko dwie reprezentowały mieszkańców, pozostali to ukarany za awanturę w lokalu M. A. oraz były kierownik dyskoteki zwolniony dyscyplinarnie. Zarzucił także bezpodstawne odmówienie wiarygodności opinii Ośrodka Badań i Kontroli Środowiska dotyczącej pomiaru poziomu dźwięku. Kolegium zupełnie dowolnie zakwestionowało ten dowód, nie umożliwiając stronie skarżącej ustosunkowania się do tego. Ma to tym większe znaczenie, że na urządzeniach nagłaśniających są założone plomby. Skarżący wskazał też, że decyzję podpisała jedna z osób nie uczestnicząca w rozprawie. W odpowiedzi na skargę przewodniczący Kolegium Odwoławczego wniósł o oddalenie skargi, a ustosunkowując się do zarzutów wyjaśnił, że strona skarżąca zawarła informację o plombach na urządzeniach nagłaśniających dopiero w skardze, co nie zmienia oceny, że wcześniej dochodziło do nieprawidłowości w pracy dyskoteki. Nieprawidłowości te potwierdziła sama skarżąca, argumentując, iż nowy zarząd usprawni działalność. W sprawie zaproszenia na rozprawę osób przypadkowych stwierdzono, iż osoby te zostały dopuszczone w celu poznania prawdy obiektywnej. Strona skarżąca nie zgłosiła na rozprawie żadnego formalnego wniosku o wyłączenie z postępowania byłego prezesa zarządu spółki, jako nieobiektywnego świadka, a sam fakt jego zwolnienia dyscyplinarnego jest tylko dodatkowym dowodem niewłaściwego funkcjonowania lokalu. Organ odwoławczy stwierdził też, że żaden przepis nie wymaga, aby skład zespołu przeprowadzającego rozprawę był tożsamy ze składem wydającym decyzję. Wraz z pismem procesowym z dnia 6 kwietnia 1994 r. zarząd firmy "B." przedstawił opinię rzeczoznawcy Ministerstwa Kultury i Sztuki w zakresie sprzętu elektroakustycznego i instrumentów elektronicznych, będącego równocześnie biegłym sądowym w tej dziedzinie, stwierdzającą, iż sprzęt nagłaśniający dyskoteki "H." nie może być uciążliwy pod względem akustycznym dla otoczenia ze względu na izolację akustyczną sali oraz zabezpieczenie aparatury elektronicznej przed przestrojeniem i pełną kontrolę mocy elektrycznej zasilającej wzmacniacze. Na rozprawie pełnomocnik organu odwoławczego wniósł o oddalenie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, gdyż zarówno zaskarżona decyzja ostateczna, jak i utrzymana przez nią w mocy decyzja Prezydenta Miasta Ś. z dnia 23 września 1993 r. zostały wydane z naruszeniem prawa. Punktem wyjścia dla takiej konstatacji jest ocena decyzji z dnia 17 marca 1993 r. o udzieleniu zezwolenia Przedsiębiorstwu "B." na prowadzenie działalności dyskoteki "H." w godzinach nocnych. Wprawdzie sąd nie miał możliwości wyrażenie swego poglądu na legalność tej decyzji w postaci orzeczenia, ale nie mógł pominąć jej oceny, gdyż z treści tej decyzji została wyprowadzona podstawa faktyczna i prawna zaskarżonej decyzji, wydanej z powołaniem się na art. 162 par. 1 pkt 2 Kpa. W szczególności sąd rozważył, czy decyzję o udzieleniu zezwolenia można uznać za decyzję wydaną pod warunkiem rozwiązującym, a tym samym czy dopuszczalne było orzeczenie o jej wygaśnięciu. Sąd podziela stanowisko Kolegium Odwoławczego, że rada gminy jest uprawniona do określania godzin otwierania i zamykania placówek handlu detalicznego, zakładów gastronomicznych i zakładów usługowych na swoim terenie; kompetencja ta wynika z art. XII par. 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Przepisy wprowadzające kodeks pracy /Dz.U. nr 24 poz. 142/ w brzmieniu nadanym przez art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1990 r. o podziale zadań i kompetencji określonych w ustawach szczególnych pomiędzy organy gminy a organy administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 34 poz. 198/. Na podstawie uchwały określającej tę materię, stanowiącej przepisy prawa miejscowego, decyzje w indywidualnych sprawach dotyczących udzielania zezwoleń powinien wydawać, stosownie do art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./, wójt lub burmistrz /prezydent miasta/ albo upoważniony pracownik urzędu /art. 39 ust. 2/. Rada Miejska w Ś. uchwałą z dnia 9 grudnia 1992 r. nr XXX/248/92 ustaliła zasady czasu pracy placówek handlu detalicznego, zakładów gastronomicznych i zakładów usługowych na terenie Ś., stanowiąc w pkt I ppkt 2, że "Funkcjonowanie placówek (...) w godz. od 22.00 do 5.00 wymaga zgody Zarządu Miasta. Zarząd Miasta winien określić ramowe warunki, jakie w/w placówki muszą spełniać dla uzyskania tej zgody". Powyższy przepis uchwały wadliwie zlecił udzielanie zezwoleń a więc rozstrzyganie spraw indywidualnych, Zarządowi Miasta zamiast właściwemu z mocy prawa organowi, jakim jest prezydent. Doprowadziło to w konsekwencji do wydania decyzji z dnia 17 marca 1993 r. przez organ niewłaściwy. Niezależnie jednak od powyższej wadliwości, co do której Kolegium Odwoławcze jako organ nadzoru wyraziło wprawdzie pogląd, iż uzasadnia ona stwierdzenie nieważności w myśl art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa, ale oceniło, iż (...) wywołane zostały skutki prawne, należy stwierdzić, że przytoczony przepis uchwały nie upoważniał do sformułowania w decyzji o zezwoleniu na działalność w godzinach nocnych warunków o charakterze rozwiązującym. Wyraźnie wynika to z jego treści: stanowi on upoważnienie Zarządu do sprecyzowania warunków, jakie ubiegająca się o zezwolenie placówka musi spełnić, zanim otrzyma zezwolenie. Mają więc być to w zasadzie dokładniej określone obiektywne kryteria kwalifikowania placówek jako tych, które mogą bądź nie mogą prowadzić sprzedaży lub działalności po godz. 22.00. Tym samym omawiany przepis uchwały Rady Miejskiej w Ś. nie uprawniał do umieszczenia w decyzji o zezwoleniu warunku, od którego spełnienia było uzależnione dalsze trwanie tego aktu administracyjnego. Trzeba przy tym wyraźnie podkreślić, że warunek uzależniający skutki prawne decyzji od zdarzenia przyszłego i niepewnego może być dodany do treści decyzji, jeżeli ma podstawy w przepisach prawa (...). Niezależnie od tego warunek musi być skonkretyzowany oraz wykonalny, w przeciwnym razie w tej części decyzja dotknięta jest wadą nieważności /art. 156 par. 1 pkt 5 Kpa/. Tym bardziej nie może to być warunek sprzeczny z prawem. Nałożony na skarżące Przedsiębiorstwo Zagraniczne "B." obowiązek utrzymania spokoju i bezpieczeństwa publicznego na zewnątrz placówki i w jej bezpośrednim sąsiedztwie, oprócz ogólnikowości sformułowania wykluczającej w zasadzie ocenę, czy obowiązek został wykonany, wykracza poza uprawnienia podmiotu gospodarczego prowadzącego działalność rozrywkowo-gastronomiczną, nosi zatem cechy niewykonalności. Zadania w zakresie zapewnienia spokoju obywateli, bezpieczeństwa i porządku publicznego należą przede wszystkim do Policji, która na mocy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /Dz.U. nr 30 poz. 179/ jest odpowiedzialna m.in. za ochronę bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach komunikacji publicznej i w ruchu drogowym, kontrolę przestrzegania przepisów porządkowych i administracyjnych w miejscach publicznych, inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałanie w tym zakresie z zainteresowanymi organami państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi /art. 1 ust. 2 pkt 2, 3 i 5 ustawy/. Policja sprawuje też nadzór nad strażami miejskimi, powołanymi przez organy samorządu terytorialnego /art. 1 ust. 5/, a uprawnionymi do wykonywania wyłącznie czynności administracyjno-porządkowych /art. 24 ust. 2/. Z powyższych przepisów wyraźnie wynika, że ani na osoby fizyczne, ani na podmioty gospodarcze nie mogą być nałożone obowiązki pozostające wyłącznie w zakresie zadań i kompetencji określonych organów państwowych i uprawnionych ustawowo służb o charakterze pomocniczym. Do takich należy m.in. straż miejska. Z wymienienia w cytowanej ustawie o samorządzie terytorialnym, że do zadań własnych gminy należą sprawy porządku publicznego i ochrony przeciwpożarowej /art. 7 ust. 1 pkt 14/, nie wynika prawo do podejmowania przez gminę działań przypisanych w odrębnych przepisach innym organom. Wiele zadań wymienionych w powyższym przepisie należy jednocześnie do właściwości samorządu i administracji rządowej, a o tym, co konkretnie obciąża każdą z tych administracji, decydują przepisy prawa materialnego /Niewiadomski Zygmunt, W. Grzelak: Ustawa o samorządzie terytorialnym z komentarzem, Warszawa 1990, str. 12/. Realizacji zadań gminy w zakresie porządku publicznego należy upatrywać w skorzystaniu przez nią z prawa do powołania straży miejskiej oraz wspierania działań realizowanych przez Policję. Żaden natomiast przepis prawa nie upoważnia gminy do nakładania w tym zakresie obowiązków na podmioty takie, jak skarżące Przedsiębiorstwo "B.". Domaganie się przeto od strony skarżącej, aby realizowała zadania Policji, nie mając ku temu ani możliwości, ani - co najistotniejsze - uprawnień, nie może być uznane za dopuszczalny warunek wydanej decyzji administracyjnej. Za zachowanie w miejscu publicznym ponoszą odpowiedzialność konkretne osoby fizyczne /np. za wykroczenie z art. 51 kodeksu wykroczeń/, a za egzekwowanie porządku odpowiadają uprawnione organy. Sformułowanie takiego warunku zatem było niezgodne z prawem. W konsekwencji sąd doszedł do przekonania, że niewykonanie nielegalnego i niemożliwego do wykonania warunku nie może stanowić podstawy do wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji zawierającej taki warunek na mocy art. 162 par. 1 pkt 2 Kpa. Taki też jest zasadniczy powód uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji I instancji. Niezależnie od tego należy wskazać, że całe postępowanie administracyjne w tej sprawie, zwłaszcza w I instancji, było powierzchowne i sprzeczne z podstawowymi zasadami procedury administracyjnej. Akta sprawy, abstrahując od ich kuriozalnej numeracji /rozpoczynającej się od karty o numerze 0/, nie zawierają ani jednej skargi mieszkańców na działalność dyskoteki "H.", mimo iż w swoich decyzjach organy obu instancji powołują się na te skargi. Pismo Komendanta Rejonowego Policji w Ś. z dnia 8 września 1993 r., które także stanowi faktyczną podstawę zaskarżonej decyzji /powołuje się na nią przede wszystkim Kolegium Odwoławcze/, zawiera informację o przestępstwach dokonanych w rejonie dyskoteki w okresie do grudnia 1992 r., a więc zanim wydano zezwolenie na działalność w porze nocnej. Organ I instancji, mimo dwukrotnego rozpoznawania sprawy i wskazania (...) na obowiązek zapewnienia stronie udziału w postępowaniu, nie wysłuchał strony, a jej wnioski dowodowe całkowicie pominął. Te ewidentne uchybienia proceduralne oraz w zakresie zgromadzenia materiału dowodowego usiłował naprawić organ odwoławczy przez przeprowadzenie rozprawy. Ta czynność procesowa, której przebieg został odnotowany w sposób pozostawiający sporo do życzenia /np. podano treść oświadczenia przedstawiciela mieszkańców bez wymienienia nazwiska, nie podano, w jakim charakterze występowały i składały oświadczenia niektóre osoby - czy jako świadkowie, czy jako strony postępowania/, nie wyjaśniła wielu istotnych wątpliwości. Z kolei w zaskarżonej decyzji ostatecznej Kolegium podniosło z własnej inicjatywy zarzut przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu, wbrew jednoznacznym opiniom fachowców. Niezależnie od nie przekonującej argumentacji tego stanowiska, posłużenie się tym argumentem przez organ II instancji, bez umożliwienia ustosunkowania się do niego przez stronę, godzi w zasadę dwuinstancyjności postępowania /art. 16 par. 1 Kpa/ oraz powoduje, że okoliczność ta nie mogła być uznana za udowodnioną /art. 81 Kpa/, a więc stanowić podstawy wydania decyzji. Organ I instancji naruszył również art. 108 Kpa, gdyż bez powołania się na ten przepis i bez wykazania, że zachodzą podstawy do nadania decyzji klauzuli natychmiastowej wykonalności, zawarł w swej decyzji z dnia 23 września 1993 r. stwierdzenie, że decyzja obowiązuje od dnia jej doręczenia. Jeżeli ponadto zważyć, że początkowo organ I instancji uchylił decyzję o zezwoleniu na działalność w godzinach nocnych w trybie art. 155 Kpa bez zgody strony, przebieg tego postępowania trudno uznać za spełniający obowiązek budowania przez działanie administracji zaufania obywateli do państwa /art. 8 Kpa/, wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego /art. 7, 77 par. 1 i art. 80 Kpa/ czy też załatwiania sprawy zgodnie ze słusznym interesem strony, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny /art. 7 Kpa/ oraz zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu /art. 10 Kpa/ Uwzględniając wszystkie powyższe uchybienia proceduralne, mające istotny wpływ na wynik sprawy, oraz naruszenie art. 162 par. 1 pkt 2 Kpa, sąd uchylił decyzje organów obu instancji na mocy art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 i 3 Kpa, a na zasadzie art. 208 Kpa orzekł o zwrocie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej.