I SA/Po 1835/96

1. Odnoszenie w koszty wydatków z tytułu częściowego używania telefonu prywatnego do celów służbowych jest możliwe w sytuacji, gdy działalność gospodarcza jest prowadzona w lokalu mieszkalnym podatnika. Jeżeli podatnik dysponuje telefonem w miejscu wykonywania działalności gospodarczej, to zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów kosztów rozmów telefonicznych z telefonu prywatnego /w lokalu mieszkalnym/ jest możliwe w przypadku udokumentowania, że rozmowy takie dotyczyły działalności gospodarczej /z kontrahentem podatnika/. 2. Za koszty reprezentacji i reklamy nie można uznać zakupu odzieży, zegarka itp. przez osobę prowadzącą sprzedaż ziół, jako że są to wydatki typowo osobiste, które trudno zaliczyć do działalności gospodarczej. 3. Wpłata na rzecz członkostwa w sieci hotelowej nie rodziła skutku w postaci uzyskania jakiegokolwiek przychodu. Skarżący nie twierdził nawet, że korzystał z usług tej sieci hotelowej. 4. Artykuł 15 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ wyraźnie stwierdza, że obrót zmniejsza się o kwoty udokumentowanych zwrotów towarów, z tym że chodzi o udokumentowanie wartości tych towarów. Udokumentowanie wartości oznacza w niniejszym przypadku konieczność wykazania, którą przesyłkę, z jakiej daty i jakiej wartości zwrócono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Obowiązkiem podatnika jest wykazanie, że istnieje związek między prowadzonymi rozmowami telefonicznymi a uzyskanym przychodem. Trafnie zauważa Izba Skarbowa, że odnoszenie w koszty wydatków z tytułu częściowego używania telefonu prywatnego do celów służbowych jest możliwe w sytuacji, gdy działalność gospodarcza jest prowadzona w lokalu mieszkalnym podatnika. Jeżeli podatnik dysponuje telefonem w miejscu wykonywania działalności gospodarczej to zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów kosztów rozmów telefonicznych z telefonu prywatnego /w lokalu mieszkalnym/ jest możliwe w przypadku udokumentowania, że rozmowy takie dotyczyły działalności gospodarczej /z kontrahentem podatnika/. Wobec tego, że skarżący nie udokumentował przeprowadzania takich rozmów, zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów było nieuzasadnione. W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zdefiniowano wydatków na reklamę i reprezentację /art. 22 ust. 3 pkt 11 i 12/, jednakże ich charakter winien być związany z prowadzoną działalnością, a użyte środki wpływać na uzyskane przychody. Za koszty reprezentacji i reklamy nie można uznać zakupu odzieży, zegarka itp. przez osobę prowadzącą sprzedaż ziół, jako że są to wydatki typowo osobiste, które trudno zaliczyć do działalności gospodarczej. Zasadnie uznano, że skarżący nie posiada żadnych dowodów na to, że faktycznie sprzedano kasety czyste, które były tańsze od kaset nagranych. Warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu jest bezpośredni związek tego wydatku z uzyskanym przychodem. Chodzi więc o taki wydatek, którego poniesienie rodzi przychód. Wpłata na rzecz członkostwa w sieci hotelowej "D." nie rodziła skutku w postaci uzyskania jakiegokolwiek przychodu. Skarżący nie twierdził nawet, że korzystał z usług tej sieci hotelowej. Skarżący bezpodstawnie twierdzi, że przynależność do usługobiorców sieci "D." spełniała przesłanki do zastosowania a contrario przepisu art. 23 ust. 1 pkt 30 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z pewnością bowiem powyższa sieć hotelowa nie jest organizacją do których przynależność podatnika jest obowiązkowa. Na podatniku ciążył obowiązek prowadzenia dokumentacji potwierdzającej ilość i wartość zwróconych przesyłek zawierających mieszanki ziołowe. Obowiązek ten nie może być przerzucany na organy podatkowe, które z braku udokumentowania obrotów, podstawy opodatkowania ustalają podstawę opodatkowania i określają stosowny podatek. Skarżący nie posiadał kompletu dokumentów i danych o zwróconych przesyłkach. Dokumentów tych nie mogły zastąpić protokoły zniszczeń zwróconych przesyłek zawierających zioła, gdyż nie zawierały one danych dotyczących zwróconej przesyłki. Porównanie danych o wysłanych towarach z dokładnymi danymi o ich wartości umożliwiły skarżącemu zmniejszyć obrót ale o udokumentowany zwrot towarów. Artykuł 15 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym wyraźnie stwierdza, że obrót zmniejsza się o kwoty udokumentowanych zwrotów towarów z tym, że chodzi o udokumentowanie wartości tych towarów. Udokumentowanie wartości oznacza w niniejszym przypadku konieczność wykazania, którą przesyłkę, z jakiej daty i jakiej wartości zwrócono. Bez powyższych danych zwrot nie może być uznany za udokumentowany. Na skarżącym, co już wyżej wskazano ciążył z mocy art. 15 ust. 2 ustawy o VAT obowiązek dokumentowania zwrotów towarów. Z tego powodu nieuzasadnione okazały się zarzuty naruszenia przez organy podatkowe zasad postępowania dowodowego. Zapewniono również skarżącemu czynny udział w postępowaniu. Poinformowano skarżącego o zebranym materiale dowodowym i wezwano do przedstawienia dokumentów mających wpływ na wynik postępowania. Skarżący nie posiada również dokumentacji obrazującej zwroty przesyłek zawierających zioła. Wobec powyższego należało stwierdzić, że skoro organy podatkowe nie naruszyły obowiązującego prawa skarga na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym podlega oddaleniu.