I SA/Łd 2212/98

Alimenty na rzecz dzieci, niezależnie od tego, czy są ustalone w wyroku alimentacyjnym czy też nie, nie podlegały odliczeniu od dochodu przed opodatkowaniem. Alimenty na rzecz dzieci nie są bowiem źródłem przychodów /art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ i nie podlegają odliczeniu od dochodu. Decyzją z dnia 19 maja 1998 r. Urząd Skarbowy w S. określił Jerzemu i Krystynie małżonkom W. podatek dochodowy od osób fizycznych za 1995 r. w wysokości 35.998,30 zł /w tym zaległość podatkowa 10.288,20 zł/ oraz odsetki za zwłokę od tej zaległości. Izba Skarbowa w S. po rozpatrzeniu odwołania podatników decyzją z dnia 31 sierpnia 1998 r. uchyliła w części decyzję organu pierwszej instancji i obniżyła zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995 r. do kwoty 35.682,20 zł /w tym zaległość podatkowa 9.982,70 zł/ oraz odsetki za zwłokę. W uzasadnieniu decyzji wskazano m.in., iż organ I instancji nie uznał za koszty uzyskania przychodów wydatków na budowę nowego i rozbudowę istniejącego budynku gospodarczego z przeznaczeniem na hurtownię zaksięgowanych w bieżące koszty działalności gospodarczej. Wydatki te wyniosły 5.171,50 zł. Jak wynika z opinii szacunkowej wyceny wartości budynku hurtowni wraz z rozbudową dokonano remontu kapitalnego istniejącej części budynku. Rozbudowa polegała na dostawieniu pomieszczenia magazynowego. W ramach remontu kapitalnego wykonano m.in. pomieszczenia sanitarne, wymieniono stolarkę okienną i drzwiową, wykonano posadzki z terakoty i pokrycie dachu papą. Autor opinii dokonywał wyceny całości obiektu hurtowni w miesiącach maj-czerwiec 1995 r. według stanu na dzień 1 stycznia 1995 r. i w opinii tej uwzględniono również pewne materiały i prace budowlane, chociaż zostały one zakupione i wykonane po 1 stycznia 1995 r. Bezpośrednio w koszty działalności gospodarczej zaksięgowano faktury i rachunki na zakup materiałów i akcesoriów budowlanych z okresu styczeń-czerwiec 1995 r. na kwotę 5.171,50 zł. Izba Skarbowa uznała, że tylko część z tych wydatków w kwocie 679,40 zł może być uznana bezpośrednio za koszty uzyskania przychodów i są to wydatki poniesione na bieżące prace remontowe w hurtowni. Urząd Skarbowy prawidłowo uznał, że nie podlega odliczeniu od dochodu darowizna na rzecz córki Agnieszki w wysokości 6.000 zł. Zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego /art. 888-902/ darowizna jest świadczeniem dobrowolnym. Agnieszka W. w 1995 r. osiągnęła jedynie dochód w wysokości 454 zł z tytułu zasiłku z Rejonowego Biura Pracy w S. za okres 21.09.-31.12.1995 r. Do września 1995 r. A. W. nie miała żadnego dochodu, a otrzymany zasiłek był zbyt mały na utrzymanie jednej osoby przez cały rok podatkowy. W tej sytuacji na rodzicach ciążył obowiązek alimentacyjny, a kwoty przekazane na jego spełnienie nie mogą być odliczone od dochodu, ponieważ nie stanowią darowizny w rozumieniu Kodeksu cywilnego, ale wynikają z wykonania obowiązku alimentacyjnego określonego przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Jerzy W. wnosi o uchylenie decyzji Izby Skarbowej w S. w części dotyczącej kwalifikacji wydatków związanych z pracami wykonawczymi w hurtowni oraz dotyczącej darowizny na rzecz Agnieszki W. Skarżący podnosi, że zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 stycznia 1995 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a także aktualizacji wyceny środków trwałych /Dz.U. nr 7 poz. 34 ze zm./ mógł dokonać aktualizacji wyceny hurtowni w terminie do 30 czerwca 1995 r., który to termin przedłużono do 30 września 1995 r. Inwestycja ta była wykonana systemem gospodarczym i podatnik prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów nie miał możliwości rozliczenia tej inwestycji. Zakwestionowane materiały zostały zużyte na bieżące naprawy i utrzymanie substancji budynków związanych z działalnością gospodarczą, nie dotyczyły natomiast nowo wybudowanego budynku. Wydatki poniesione na bieżącą konserwację stanowią koszt uzyskania przychodów. Darowizna przekazana na rzecz Agnieszki W. na kwotę 6.000 zł na zakup pomocy naukowych i leczenie tarczycy została przyjęta na cele zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przyjmując nawet, że nie była to darowizna, ale świadczenie alimentacyjne, to alimenty na rzecz dzieci, które nie są ustalone w wyroku alimentacyjnym, podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ podatkowy nie wskazał wyroku sądowego ustalającego alimenty na rzecz A.W. Stanowisko organów podatkowych jest niespójne i niekonsekwentne: traktują one A.W. jako samodzielny podmiot mający prawa i obowiązki i równocześnie jako osobę będącą pod "władzą rodzicielską". W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w S. wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Wbrew zarzutom skarżącego organy podatkowe nie kwestionują, że skarżący mógł dokonać aktualizacji wyceny środków trwałych także w miesiącach maj-czerwiec 1995 r. Organy podatkowe przyjęły jedynie, że nie stanowią kosztów uzyskania przychodu te wydatki związane z budynkiem hurtowni, które podwyższyły jej wartość stanowiącą podstawę do określenia wysokości odpisów amortyzacyjnych. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego i przeprowadzanych dowodów organy podatkowe były uprawnione do stwierdzenia, że część wydatków poniesionych w okresie styczeń-czerwiec 1995 r. została uwzględniona przy określeniu wartości nieruchomości na dzień 1 stycznia 1995 r. W prowadzonym postępowaniu dokonano wnikliwej oceny wydatków związanych z budynkiem hurtowni, a organ drugiej instancji prawidłowo wskazał te wydatki, które były związane z remontem bieżącym nieruchomości i które stanowią koszt uzyskania przychodu. Pozostałe wydatki zostały uznane za wydatki inwestycyjne, których poniesienie miało wpływ na zwiększenie wartości nieruchomości. Ocena zebranego materiału dowodowego w tym zakresie jest zgodna z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego wnioskowania i nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów wyznaczone przez przepis art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./. Organy podatkowe prawidłowo także przyjęły, że kwota 6.000 zł przekazana na rzecz Agnieszki W. nie stanowiła darowizny w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego. Biorąc pod uwagę sytuację córki podatników i wysokość jej dochodów należało uznać, że jej rodziców w 1995 r. obciążał obowiązek alimentacyjny. Obowiązek ten nie wygasa z chwilą uzyskania pełnoletności przez dziecko, ale jest uzależniony od tego, czy dziecko jest w stanie utrzymać się samodzielnie /art. 133 Krio/. Wysokość dochodu A.W. nie pozwalała jej na zaspokojenie minimum niezbędnych potrzeb i w tej sytuacji rodzice byli zobowiązani do świadczeń alimentacyjnych. Przekazana kwota została trafnie oceniona jako wypłacona w ramach wypełniania obowiązków alimentacyjnych i nie mogła być uznana za darowiznę podlegającą odliczeniu od dochodu. W skardze Jerzy W. dokonał wadliwej wykładni przepisów art. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 1995 r. Zgodnie z powołanym przepisem odliczeniu od dochodu przed opodatkowaniem podlegają jedynie wypłacone świadczenia alimentacyjne w wysokości ustalonej w wyroku alimentacyjnym /z wyjątkiem alimentów na rzecz dzieci/. A więc alimenty na rzecz dzieci, niezależnie od tego, czy są ustalone w wyroku alimentacyjnym czy też nie, nie podlegały odliczeniu od dochodu przed opodatkowaniem. Alimenty na rzecz dzieci nie są bowiem źródłem przychodów /art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych/ i nie podlegają odliczeniu od dochodu. Z powyższych względów, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi, z mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, należało orzec jak w sentencji wyroku.