I SA/Łd 788/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Zakładów Chemicznych "O." s. a. na decyzję Izby Skarbowej w Ł. z dnia 27 kwietnia 2000 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące podatkowe w 1994 r. - oddala skargę. Z akt sprawy wynika, że w dniach od 20 marca 1995 r. do 25 maja 1995 r. w Spółce "O." została przeprowadzona przez Urząd Kontroli Skarbowej kontrola w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące podatkowe w 1994 r. W wyniku kontroli stwierdzono następujące nieprawidłowości: 1. Obniżenie podatku należnego o podatek naliczony w kwocie 142.230,90 zł wynikający z faktur VAT dotyczących zakupów, w miesiącach poprzedzających otrzymanie faktury, czym naruszono art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. 2. Przyjęcie do rozliczenia w miesiącu marcu 1994 r. faktury VAT nr 7/94 z dnia 17.03.1994 r. /kwota podatku naliczonego 3.703,90 zł/ wystawionej sprzecznie z art. 32 ww. ustawy z uwagi na bezpodstawne zastosowanie obniżonej stawki podatku -7 procent przy sprzedaży glikolu propylenowego PPG-50 podlegającemu opodatkowaniu według stawki 22 procent. Odliczenie podatku naliczonego z powyższej faktury naruszyło postanowienia art. 25 ust 1 pkt 4a ww. ustawy, który stanowi że obniżenia podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, których nabycie zostało udokumentowane fakturami wystawionymi niezgodnie z art. 32 ww. ustawy, 3. Obniżenie podatku należnego o podatek naliczony w kwocie 113.131,90 zł wynikający z faktur VAT dokumentujących zakup usług pośrednictwa w operacjach finansowych polegających na obrocie papierami wartościowymi, czym naruszono art. 20 ust. 2 ww. ustawy. Z uwagi na stwierdzone uchybienia Urząd Skarbowy Ł.-G. decyzją z dnia 28.05.1996 r. (...) określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w łącznej kwocie 259.073 zł. oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w kwocie 777.220 zł. W związku z odwołaniem złożonym przez Spółkę w dniu 17.06.1996 r. (...) Izba Skarbowa w Ł. - decyzją z dnia 12.09.1996 r. (...) - uchyliła powyższą decyzję i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia, w tym również po to, aby wyeliminowane przez kontrolującego faktury z powodu ich wcześniejszego odliczenia uwzględnić w miesiącu, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego - zgodnie z art. 19. ust. 3 ww. ustawy. W wyniku ponownego rozliczenia podatku naliczonego Urząd Skarbowy w decyzji z dnia 27.11.1996 r. (...). określił zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące podatkowe 1994 r. /w łącznej kwocie 152.373 zł., tj. w kwocie niższej o 106.700 zł./ oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w kwocie 777.220 zł. W wyniku odwołania Spółki z dnia 16.12.1996 r. Izba Skarbowa w Ł. - decyzją z dnia 30.04.1997 r. (...) - uchyliła ww. decyzję w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego i ustaliła dodatkowe zobowiązanie w wysokości 77.722 zł. Po wniesieniu przez Stronę skargi z dnia 5.06.1997 r. (...), Izba Skarbowa w Ł. - decyzją z dnia 5.09.1997 r. (...) - uchyliła własną decyzję z dnia 30.04.1997 r. (...) i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W związku z powyższym Urząd Skarbowy wydał decyzję z dnia 23.12.1997 r. (...), w której określił miesięczne zobowiązania podatkowe oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 45.712 zł. W dniu 8.01.1998 r. do Urzędu Skarbowego wpłynęło odwołanie od ww. decyzji Urzędu. Izba Skarbowa w Ł. ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu uznała i odpowiednio uwzględniła stanowisko Strony w zakresie naruszenia art. 20 ust. 2 ww. ustawy, natomiast w odniesieniu do pozostałych zarzutów nie uznała argumentacji Strony, co znalazło odzwierciedlenie w decyzji Izby z dnia 27.04.2000 r. (...), którą zostały określone zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1994 r., zaległość podatkowa za styczeń-marzec, maj, sierpień, wrzesień, listopad i grudzień 1994 r. /w łącznej kwocie 60.949 zł./ wraz z należnymi odsetkami za zwłokę oraz nadpłata za kwiecień, czerwiec, lipiec, sierpień i październik 1994 r. /w łącznej kwocie 24.434 zł./ oraz zostało ustalone dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za 1994 r. w kwocie 18.285 zł. Zaległość podatkowa została zatem - w stosunku do pierwotnej decyzji w przedmiotowej sprawie - zmniejszona o 222.558 zł. W dniu 25.05.2000 r., nie zgadzając się z rozstrzygnięciem zawartym w ww. decyzji. Strona wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zarzuty zawarte w skardze. W skardze Strona zarzuciła: - naruszenie art. 10 Kpa poprzez pozbawienie Strony prawa do zapoznania się z materiałami i dowodami w sprawie, - naruszenie art. 7 i art. 12 Kpa, - naruszenie art. 9 Kpa. Ponadto Strona podniosła, że Izba Skarbowa zignorowała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2000 r. I SA/Łd 1269/97, którym została uchylona decyzja Izby Skarbowej z dnia 5.09.1997 r. (...) oraz poprzedzające ją: decyzja Izby Skarbowej w Ł. z dnia 30.04.1997 r. (...) oraz decyzja Urzędu Skarbowego Ł.-G. z dnia 27.11.1996 r. (...). Skoro ww. decyzje organów podatkowych zostały przez Sąd uchylone to -zdaniem Strony - decyzja Urzędu z dnia 23.12.1997 r. jak również zaskarżona decyzja Izby Skarbowej z dnia 27.04.2000r. są niezgodne z prawem. Strona twierdzi, że Izba Skarbowa dopuściła się naruszenia art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym stanowiącego, że "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia". Zdaniem organów podatkowych. Spełniając wymogi art. 10 Kpa organy podatkowe zapewniały Spółce czynny udział w każdym stadium postępowania, umożliwiając zapoznanie się z ustaleniami poczynionymi w toku prowadzonego postępowania i wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i zgłoszonych żądań. Z akt sprawy wynika, że przed wydaniem w dniu 23.12.1997 r. zaskarżonej decyzji Urząd Skarbowy pismem z dnia 3 grudnia 1997 r. (...) zawiadomił - działając zgodnie z art. 10 Kpa - Spółkę o zamiarze wydania decyzji w sprawie wymiaru podatku od towarów i usług /za miesiące 1994 r./ i poinformował o przysługującym Stronie prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Pismo Urzędu Spółka otrzymała, o czym świadczy odpowiedź udzielona Urzędowi w dniu 4 grudnia 1997 r., w której Strona informuje o istniejących trudnościach - choroba Prezesa Spółki - utrudniających skorzystanie z przysługującego prawa. Następnie w piśmie z dnia 9.12.1997 r. Urząd ponownie poinformował Stronę o zamiarze wydania decyzji i wskazał, iż nie znalazł przyczyn uzasadniających wstrzymanie jej orzeczenia. W piśmie z dnia 17.12.1997 r. Spółka poinformowała Urząd, iż nie rezygnuje z przysługującego jej prawa wynikającego z art. 10 Kpa i wskazała na niemożność skorzystania z tego prawa z uwagi na trwającą nadal chorobę Prezesa Zarządu. Urząd Skarbowy pismem z dnia 23.12.1997 r. ponownie poinformował Spółkę o niemożności przesunięcia terminu wydania decyzji na czas bliżej nieokreślony. Przedstawiony powyżej stan faktyczny wskazuje, że pomimo utrudnień w formalnej reprezentacji -co podnosiła Spółka - Strona prowadziła spór i korespondencję z Urzędem Skarbowym. Skoro Spółka była faktycznie reprezentowana w powyższym zakresie to należy uznać, że mogła również skorzystać z prawa określonego w art. 10 Kpa. Ponadto Izba zauważa, że zgodnie z art. 383 par. 1 i 2 Kodeksu Handlowego do kompetencji rady nadzorczej należy m.in. delegowanie członków rady nadzorczej do czasowego wykonywania czynności członków zarządu, nie mogących sprawować swoich czynności np. z powodu choroby. W razie ewentualnej stałej niemożności sprawowania czynności przez członków zarządu Rada nadzorcza powinna bezzwłocznie przedsięwziąć odpowiednie kroki celem uzupełnienia składu zarządu. Jednocześnie należy zaznaczyć, że Urząd dokonał przedmiotowego rozstrzygnięcia w oparciu o znane Stronie materiały zebrane w toku kontroli przeprowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej oraz znane Stronie materiały zebrane w toku kontroli przeprowadzonej przez pracowników Urzędu zakończonej protokołem z dnia 5.11.1997 r., z którym został zapoznany Prezes Spółki. Dodatkowe postępowanie wyjaśniające, które przeprowadził Urząd Skarbowy dotyczyło wyłącznie kwestii związanej z transakcjami finansowymi dokonywanymi przez Spółkę i możliwością odliczenia podatku od towarów i usług w świetle brzmienia art. 20 ust. 2 ww. ustawy. Ponadto w zaskarżonej decyzji Izba Skarbowa uznała zarzuty Strony w części dotyczącej prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z zakupem usług pośrednictwa związanych z transakcjami finansowymi. W świetle powyższych okoliczności i całokształtu niniejszej sprawy - w opinii Izby - w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło naruszenie przepisów procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Niezależnie od powyższego należy podkreślić, że Izba Skarbowa - uchylając w całości ww. decyzję Urzędu z dnia 23.12.1997 r. - pismem z dnia 25.04.2000 r. o (...) powiadomiła Spółkę -zgodnie z art. 123 par. 1 w związku z art. 200 par. 1 ustawy Ordynacja podatkowa - o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów oraz zgłoszenia żądań w sprawie wymiaru zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za 1994 r./" Zakłady Chemiczne "O." pismem z dnia 27.04.2000 r. (...) poinformowały Izbę Skarbową, że nie będą składały wyjaśnień do przedstawionego projektu zaskarżonej decyzji. Jeżeli nawet teoretycznie nastąpiło naruszenie art. 10 Kpa, to nie miało to i nie mogło mieć żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. 2. Izba Skarbowa w Ł., po wniesieniu przez Stronę skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję z dnia 30.04.1997 r. (...), decyzją z dnia 5.09.1997 r. (...) uchyliła własną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Urzędu Skarbowego z dnia 27.11.1996 r. i przekazała - na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy o NSA - sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W wyniku powyższego działania Pierwszy Urząd Skarbowy Ł.-G. przeprowadził postępowanie wyjaśniające i zaskarżoną decyzją z dnia 23.12.1997 r. dokonał ponownego wymiaru podatku od towarów i usług. Spółka wycofała powyższą skargę zaskarżając jednocześnie ww. decyzję Izby Skarbowej z dnia 5.09.1997 r. przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia. Naczelny Sąd Administracyjny (...) wyrokiem z dnia 18 stycznia 2000 r. I SA/Łd 1269/97 uchylił decyzję Izby Skarbowej w Ł. z dnia 5 września 1997 r. (...) oraz poprzedzające ją decyzję Izby Skarbowej w Ł. z dnia 30 kwietnia 1997 r. (...) oraz decyzję Urzędu Skarbowego Ł.-G. z dnia 27 listopada 1996 r. (...), stwierdzając iż zaskarżona decyzja narusza art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, gdyż nie uwzględnia skargi strony w całości. Jednocześnie w uzasadnieniu tegoż wyroku Sąd stwierdził, iż uchylając zaskarżoną decyzję wzruszył również poprzedzające ją decyzje I i II instancji, aby nie dopuścić do sytuacji procesowej formalnego obowiązywania różnych decyzji odnośnie takiego samego przedmiotu, w przypadku wydania - do czasu sądowego rozstrzygnięcia o decyzji przy wykorzystaniu instytucji, o której stanowi art. 38 ust. 2 ww. ustawy o NSA - nowej decyzji w sprawie. Było to orzeczenie na korzyść strony i na korzyść sprawy - umożliwiające obiektywnie sprawne i legalne jej załatwienie. Analiza powyższego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w żadnej mierze nie daje podstaw do stwierdzenia, że Izba Skarbowa rozstrzygając przedmiotową sprawę zignorowała jego postanowienia. Zakresem wyrokowania Sądu, który orzekał o legalności zastosowania art. 38 ust. 2 /cyt./ ustawy o NSA, nie była objęta ocena wymiaru podatku ad meritum. 3. Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia przez organy podatkowe art. 7, art. 9 i art. 12 Kpa Izba Skarbowa zauważa, iż zarzut ten odnosi się w głównej mierze do tej części decyzji, która dotyczy prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie usług pośrednictwa związanych z transakcjami finansowymi prowadzonymi przez Spółkę. W tym zakresie natomiast argumenty Strony zostały w legalnym zakresie przez Izbę uwzględnione. Niezależnie od powyższego - zdaniem Izby - wydłużenie postępowania podatkowego w niniejszej sprawie spowodowane zostało koniecznością przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego mającego na celu zbadanie wszystkich okoliczności mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Argumenty i zarzuty wniesionej skargi zgodnie z obowiązującym prawem nie zasługują na uwzględnienie. Strona przedstawia zasadniczo swój subiektywny, procesowy pogląd na sprawę. Skarżący przede wszystkim wywodzi, że zaskarżona decyzja narusza prawo albowiem nie uwzględnia uprzedniego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym, zdaniem strony dokonano, na jej korzyść, przedsądu i oceny meritum przedmiotu sporu prawnego o wymiar podatku. Stanowisko to oparte jest jednak na zasadniczo błędnej ocenie przywołanego orzeczenia NSA. W postępowaniu sądowym na które powołuje się skarżący. Sąd, z urzędu, jak również niewątpliwie w uznaniu godnych i wymagających ochrony prawnej interesów strony, rzeczywiście zweryfikował /określone/ błędy prawne Izby Skarbowej w wykładni i zastosowaniu prawa i orzekł w sposób umożliwiający obiektywnie doprowadzenie w sprawie do stanu zgodności z prawem. Podkreślić jednak należy, że zaskarżeniu /i osądowi/ podlegała wówczas decyzja wydana w trybie procesowym i na podstawie prawnej art. 38 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, która, zgodnie z tym przepisem oceniona była zasadniczo w odniesieniu do podstawowej jego przesłanki wymagającej rozstrzygnięcia, czy analizowany akt administracyjny uwzględnia w całości wniesioną nań i z jego powodu skargę sądowoadministracyjną. Postępowanie unormowane w /rozważanym/ art. 38 ust. 2 stanowi szczególną postać, formę, procedurę, autokontroli administracyjnej. Zgodnie z art. 38 ust. 1 /ustawy o NSA/ po otrzymaniu skargi Sąd przesyła jej odpis organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, i zobowiązuje go do udzielenia odpowiedzi na skargę w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpisu skargi oraz do nadesłania w tym terminie akt sprawy. Ustawodawca przewiduje jednak możliwość, że organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono może uznać zasadność skargi. Powołany przed Sąd organ administracji - strona przeciwna postępowania sądowego - uprawniony jest do legalnej weryfikacji /własnej/ zaskarżonej decyzji - zapadłego rozstrzygnięcia i przedstawionego stanowiska prawnego w zakresie prawa procesowego i prawa materialnego, które ma je uzasadniać - przed osądem przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jeżeli organ administracji skorzysta z tego prawa, z powodu /procesowego/ i w aspekcie wniesionej przez stronę skargi przeprowadzi ponowną analizę zaskarżonego aktu i w wyniku tego, zgodnie z prawem, uzna zasadność wniosków i roszczeń dochodzonych i argumentowanych w skardze, może zweryfikować dotychczasowe, kwestionowane, rozstrzygnięcie - zakończenie - sprawy. Wykonywanie analizowanego uprawnienia ograniczone jest jednak do uwzględnienia skargi strony w całości. Tego rodzaju unormowanie i ratio legis komentowanej instytucji prawnej wynika stąd, że wnosząc skargę do sądu administracyjnego strona, oprócz zgodnego z jej interesem prawnym załatwienia konkretnej, indywidualnej sprawy, dochodzi również swego konstytucyjnego, obywatelskiego prawa do sądu - orzeczenia o sprawie przez niezawisły sąd, przez władzę w państwie inną, aniżeli ta, która prowadziła /dotąd/ postępowanie. Na zasadzie ustawowego wyjątku powołany przed sąd organ administracji podzielając w całości, formalnie i materialnie, skargę, może uwzględnić ją w całości -wyprzedzając tylko tą decyzję tego samego rodzaju i jakości wyrok sądu, którego treść organ przewiduje na podstawie własnej, ponownej analizy sprawy i prawa. Z tych względów zagadnienie "uwzględnienia skargi w całości" ma podstawowe znaczenie dla unormowania art. 38 ust. 2 ustaw o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Jeżeli więc strona zaskarży wydaną w rozważanym trybie prawnym decyzję Sąd bada ten akt, poprzedzające go decyzje oraz całokształt prawnych i faktycznych okoliczności sprawy mając zawsze na uwadze, czy realizuje on zgodnie z prawem przesłankę uwzględnienia skargi w całości. Stanowi to, w rozważanym aspekcie, zasadniczy przedmiot postępowania sądowego. Wydanie na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ decyzji, która nie uwzględnia skargi w całości, narusza tak bardzo istotny element unormowania przywołanego przepisu, że samo tego rodzaju zdarzenie procesowe uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, która w sposób niezgodny z prawem zakańcza proces administracyjnej autoweryfikacji aktu zaskarżonego do sądu administracyjnego. Analizowany art. 38 ust. 2 stanowi o uprawnieniu, które może być wykonywane wyłącznie zgodnie z prawem. Jeżeli organ administracji w trakcie omawianej samokontroli oceni, że skarga - wynikające z niej zarzuty oraz wnioski procesowe, treść i dochodzono interesy prawne i roszczenia w sprawie - wymaga uwzględnienia, może uwzględnić tą skargę w całości. Jeżeli, zgodnie z prawem, skargi nie można uwzględnić, bądź legalne byłoby tylko uwzględnienie jej /w/ części - organ administracji uprawniony z komentowanego art. 38 ust. 2 decyzji na podstawie tego przepisu nie wydaje. Nie stanowi przy tym w szczególności uwzględnienia skargi w całości uchylenie decyzji w sytuacji w której organ podziela tylko wniosek o tego rodzaju jej prawne wzruszenie a jednocześnie zajmuje i wyraża stanowisko sprzeczne z treścią skargi co do przedmiotu sporu. Z powyższych rozważań wynika, że naruszenie art. 38 ust. 2 ustawy o NSA z powodu nieuwzględnienia skargi w całości jest dostateczną, zgodną z prawem przyczyną prawną uzasadniającą usunięcie z obrotu prawnego aktu dotkniętego tego rodzaju i jakości wadliwością. Oceniając realizację prawnej przesłanki "uwzględnienia skargi w całości" Sąd bada sprawę, wydane w niej decyzje, w tym w szczególności decyzję powołującą się na /współpodstawę prawną w postaci art. 38 ust. 2 ustawy o NSA, oraz wniesioną od tej decyzji skargę. Ustalony i rozważony w ten sposób stan sprawy podlega subsumcji pod unormowanie art. 38 ust. 2; naruszenie tego przepisu poprzez nieuwzględnienie skargi w całości jest tak poważną wadą prawną, że sam ten powód może uzasadniać prawne wzruszenie tej decyzji przez sąd. W tym stanie rzeczy: wyrok sądu administracyjnego usuwający z obrotu prawnego decyzję wydaną w trybie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym wyłącznie z tego powodu, że nie uwzględnia ona skargi w całości, nie stanowi rozstrzygnięcia prawnego o merytorycznym przedmiocie postępowania w którym została ona wydana. Przedmiotem powyższego krytycznego osądu i rozstrzygnięcia jest bowiem ta część postępowania, w której organ administracji ze skutkiem w postaci decyzji naruszającej art. 38 ust. 2 realizował swe uprawnienia w zakresie przysługującej mu ustawowo autokontroli. Prawne wzruszenie niezgodnej z art. 38 ust. 2 decyzji otwiera natomiast drogę do dalszego rozpatrywania i załatwiania sprawy. Na podstawie analizy sprawy niniejszej, w tym i wydanego w niej uprzednio wyroku, mając na uwadze przedstawione powyżej rozważania, skonstatować jednoznacznie należy, że uchylając decyzję z powodu stwierdzonego naruszenia art. 38 ust. 2 ustawy o NSA, Sąd, postępując niewątpliwie legalnie, nie rozstrzygał ad meritum co do istnienia i wysokości zobowiązań podatkowych. Zapadły uprzednio wyrok stworzył natomiast obiektywne możliwości legalnego rozstrzygnięcia ad meritum w sprawie, z czego organy podatkowe zgodnie z prawem skorzystały. Zaskarżona niniejszym decyzja nie narusza prawa. Została wydana po przeprowadzeniu dokładnego, wszechstronnego, pracochłonnego postępowania uwzględniającego adekwatne czasowo i przedmiotowo przepisy jak też i zasady zobiektywizowanej ex lege odpowiedzialności podatkowej dla których skutecznie prawnym argumentem nie może być wyłącznie ogólnikowe powoływanie się w skardze na art. 7, art. 9 i art. 12 Kpa. Ze sprawy, w tym również z całokształtu oceny aktywności procesowej strony, wynika, że skarżący co najmniej dostatecznie znał materiał dowodowy i przebieg postępowania. Podniesiony przez niego zarzut z art. 10 Kpa ma charakter i wydźwięk wyłącznie formalny - bez realnego wpływu na załatwienie sprawy ad meritum. Z zaskarżonej decyzji wynika również, że organy podatkowe dążyły także do ochrony interesów strony, czego najlepszym dowodem może być zastosowanie art. 19 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, w którym przy udziale procesowym strony, zweryfikowano, bez jej obiektywnej szkody, sposób rozliczenia przedwcześnie odliczanego podatku naliczonego. Decyzja została - zgodnie z wymogami administracyjnej procedury podatkowej - dostatecznie poprawnie i wnikliwie uzasadniona, a rozważania te uzupełnione i wyjaśnione zostały dodatkowo w odpowiedzi na skargę. Zdaniem Sądu zarzuty przedstawione w skardze nie potwierdziły się oraz nie zasługują na uwzględnienie albowiem nie znajdują uzasadnienia w obowiązującym prawie. Z tych wszystkich powodów, z mocy art. 27 ust. 1 /cyt./ ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym Sąd uprawniony był do orzeczenia o oddaleniu skargi.