VII SA/Wa 2866/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, asesor WSA Iwona Ścieszka (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 lutego 2025 r. sprawy ze skargi N. sp. z o.o. z siedzibą w R. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 13 września 2024 r. znak: ZN.WOD.4351.38.2024.3.JK w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oddala skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA) postanowieniem z 13 września 2024 r., działając na podstawie na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 977, ze zm., dalej: u.p.z.p.), art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 320) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 19[...] r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.), utrzymał w mocy postanowienie z 13 maja 2024 r. wydane z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad przez Zastępcę Dyrektora Oddziału w Warszawie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, którym – w związku z wystąpieniem inwestora N. so. z o. o. - odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku produkcyjno-magazynowego z częścią socjalno- bytową, zbiornikiem na wody ppoż (deszczowe), ścianami oporowymi, terenami utwardzonymi i parkingami wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w ramach zadania inwestycyjnego pn. "Uruchomienie instalacji do czyszczenia zboża wraz z częścią do dystrybucji detalicznej", na części działki nr [...], położonej przy drodze krajowej nr [...], obręb S. (gmina R.). Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad uznając za zasadne wydane w tej sprawie rozstrzygnięcie wskazywał, że projekt decyzji o warunkach zabudowy podlega ocenie zarządcy drogi w dwóch aspektach: odległości tej inwestycji od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...] (art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych) oraz dostępu planowanej inwestycji do drogi publicznej (art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych). Przechodząc zatem do oceny pierwszego aspektu organ wskazywał, że na podstawie zgromadzonych w sprawie dokumentów (mapa zasadnicza w skali 1:1000 załączona do projektu decyzji o warunkach zabudowy oraz podgląd z systemu geoportal.pl) ustalił, iż w otoczeniu analizowanej nieruchomości nie mamy do czynienia ze ścisłą zabudową, dlatego też należy przyjąć, że działka nr [...] stanowi teren leżący w otoczeniu ww. drogi krajowej nr [...], na którym nie dominują obszary o miejskich zasadach zagospodarowania. Zarządca drogi przeanalizował zatem projekt decyzji o warunkach zabudowy pod kątem art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, a mianowicie, czy planowana lokalizacja inwestycji nie narusza jego zapisów w zakresie odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...], tj. co najmniej 25 m. Zgodnie z mapą zasadniczą w skali 1:1000, nadesłaną przez Wójta Gminy R., nieprzekraczalna linia zabudowy od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...], została ustalona w odległości 25 m, ponadto w treści projektu decyzji o warunkach zabudowy wskazano w pkt 2 ppkt a) tiret 14, cyt.: "nieprzekraczalna linia zabudowy - w odległości co najmniej 25 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej, zgodnie z załącznikiem graficznym". Analizując drugi warunek uzgodnienia, GDDKiA odwołując się do art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych zauważał, że jak wynika z akt, działka nr [...], na której części ma zostać zrealizowana inwestycja, posiada urządzony zjazd w km 117+130 strona lewa drogi krajowej nr [...]. Zjazd ten został wpisany do Banku Danych Drogowych w dniu 8 czerwca 2009 r., posiada relacje jedynie prawoskrętne, oznaczony został jako publiczny. Jego szerokość to 5 m powierzchni twardej. Organ dodatkowo podkreślił, że ostateczną decyzją z 17 kwietnia 2023 r. wydaną z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad przez Zastępcę Dyrektora Oddziału w Warszawie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, właściciel działki nr [...] nie uzyskał zgody na przebudowę przedmiotowego zjazdu, mającego służyć do obsługi komunikacyjnej budynku produkcyjno-magazynowego z częścią sklepową oraz socjalno-bytową wraz z niezbędnym zagospodarowaniem terenu. Powyższą decyzję z 17 kwietnia 2023 r. organ uzasadnił faktem, że zjazd z drogi krajowej, który stanowiłby obsługę komunikacyjną dla planowanej działalności gospodarczej, znajduje się na niebezpiecznym odcinku. Dodatkowo przebudowany zjazd obsługiwałby działalność gospodarczą, co generowałoby większe natężenie ruchu i zagrażałoby bezpieczeństwu ruchu drogowego użytkowników drogi krajowej nr [...], jak i klientów oraz pojazdów obsługi planowanej nieruchomości inwestycyjnej oraz ograniczałby płynność ruchu na zarządzanej przez GDDKiA drodze. GDDKiA wskazywał następnie, że zjazd usytuowany w km 117+130 strona lewa drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], odpowiada definicji zjazdu zwykłego określonego w rozporządzeniu w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych. Obecnie zjazd ten komunikuje drogę krajową nr [...] z działką nr [...], która jest niezabudowana, obecnie więc ww. zjazd przenosi małe natężenie ruchu. W sytuacji zmiany zagospodarowania tej działki polegającej na budowie budynku produkcyjno-magazynowego z częścią socjalno-bytową, zbiornikiem na wody ppoż (deszczowe), ścianami oporowymi, terenami utwardzonymi i parkingami wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w ramach zadania inwestycyjnego "Uruchomienie instalacji do czyszczenia zboża wraz z częścią do dystrybucji detalicznej", natężenie ruchu na zjeździe ulegnie zwiększeniu. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy inwestor wskazał, że nowa inwestycja będzie obsługiwała maksymalnie 10 aut ciężarowych na dobę. Zatem analizując przedmiotowy odcinek drogi krajowej nr [...] pod kątem włączenia do niej ruchu generowanego przez ww. inwestycję, a także struktury rodzajowej pojazdów, organ wskazał, że zgodnie z załączoną do akt sprawy mapą stałej organizacji ruchu zjazd w km 117+130 strona lewa drogi krajowej nr [...], zlokalizowany jest naprzeciwko stacji paliw, która posiada wjazd w km ok. 116+977 strona prawa oraz wyjazd w km 117+149 strona prawa drogi krajowej nr [...]. Wyjazd ze stacji paliw jest zlokalizowany niemalże naprzeciwko przedmiotowego zjazdu. GDDKiA wskazywał dalej, że analiza oznakowania zarówno pionowego jak i poziomego wykazuje, że w km 117+051 strona prawa drogi krajowej nr [...] występuje oznaczenie pionowe "D-15" tj. przystanek autobusowy, który zgodnie z treścią rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie znaków i sygnałów drogowych z dnia 31 lipca 2002 r. oznacza miejsce zatrzymywania się autobusów komunikacji publicznej oraz innych niż autobusy pojazdów samochodowych, wykonujących odpłatny przewóz osób na regularnych liniach i pojazdów przeznaczonych do przewozu dzieci do szkół i przedszkoli. Znajdujące się zatem w rejonie planowanego zjazdu zwykłego przystanki autobusowe należy zaliczyć do miejsc zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, bowiem są to miejsca, w których płynność ruchu samochodowego ulega systematycznemu zakłóceniu, na skutek zatrzymywania się autobusów, a następnie włączania się ich do ruchu. Zatrzymujący się na przystanku autobus powoduje ograniczenie widoczności pojazdom wyjeżdzającym z nieruchomości i włączającym się do ruchu na drodze krajowej. To krytyczny moment, kiedy znacznie wzrasta prawdopodobieństwo wypadków czołowych oraz kolizji z pieszymi. Uczestnicy ruchu drogowego - piesi, skracając sobie drogę, mogą niespodziewanie wyjść na jezdnię zza autobusu wprost pod nadjeżdżający pojazd. Organ zaznaczył następnie, że w obszarze przylegania działki nr [...] do drogi krajowej nr [...] występuje znak poziomy "P-4" tj. linia podwójna ciągła, którą zgodnie z załącznikiem nr 1 rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych, stosuje się w celu rozdzielenia przeciwnych kierunków ruchu na przeciwnych odcinkach jezdni, na których należy wyeliminować przejeżdżanie pojazdów na część jezdni przeznaczoną dla przeciwnego kierunku ruchu, niezależnie od dopuszczalnej prędkości na drodze. Znak ten zawsze umieszcza się na trzy i więcej pasowych jezdniach dwukierunkowych, na których pasy ruchu są wyznaczone, na całej długości odcinka takiej jezdni. Zgodnie zaś z Generalnym Pomiarem Ruchu z 2020/2021 roku natężenie ruchu było wysokie na odcinku drogi krajowej nr [...] od km 116+383 do km 125+767 i wynosiło 6411 poj./dobę. Mając na uwadze powyższe okoliczności, organ stwierdził, że obecny zjazd nie posiada odpowiednich parametrów do obsługi planowanej inwestycji, ponadto jest za wąski do obsługi samochodów ciężarowych. W obliczu wskazywanych już elementów stałej organizacji ruchu na przedmiotowym odcinku drogi krajowej nr [...] oraz zlokalizowania stacji paliw po drugiej stronie jezdni, utworzenie planowanej inwestycji na działce nr [...] przyczyni się do pogorszenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Wyjeżdżające z działki nr [...] samochody ciężarowe mogą blokować ruch drogowy oraz stanowić punkt kolizyjny z samochodami wyjeżdżającymi ze stacji paliw. Obsługa ww. zabudowań generować będzie częstszy ruch zarówno na etapie budowy (ze zjazdu korzystać będą kierujący maszynami budowlanymi czy samochodami ciężarowymi), jak i po zakończeniu inwestycji (ze zjazdu korzystać będą użytkownicy ww. budynków i urządzeń oraz służby miejskie np. celem odbioru odpadów i nieczystości płynnych). W obecnym stanie faktycznym zjazd zlokalizowany z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] powodował będzie zagrożenie w bezpieczeństwie ruchu drogowego na tej drodze, bowiem zgodnie z Bankiem Danych Drogowych załączonym do niniejszej sprawy, zjazd ten nie posiada wystarczającej szerokości do obsługi planowanej inwestycji, która powinna wynosić co najmniej 6 m. Z wyżej opisanych względów zarządca drogi negatywnie zaopiniował przedłożony projekt decyzji z uwagi na brak odpowiedniego skomunikowania tej inwestycji w obecnym stanie faktycznym tj. bezpiecznego włączenia ruchu generowanego przez przedmiotową inwestycję z działki nr [...] do drogi krajowej nr [...] zjazdem w km 117+130 strona lewa, a tym samym nie spełnienie przez uzgadniany projekt wymogów art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. W skardze na postanowienie GDDKiA Spółka N. podniosła zarzut naruszenia art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że projekt decyzji o warunkach zabudowy inwestycji skarżącej nie odpowiada wymogom bezpieczeństwa na drodze krajowej, w sytuacji gdy możliwym jest bezpieczne włączenie ruchu generowanego przez inwestycję, a zjazd odpowiada wytycznym Ministra właściwego ds. transportu w przedmiocie projektowania zjazdów, wjazdów oraz wyjazdów na drogach zamiejskich i ulicach, co umożliwia włączenie do drogi ruchu drogowego spowodowanego zmianą zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego. Spółka zauważała również, że zaskarżone postanowienie narusza art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., organ nie podjął bowiem wszelkich czynności dowodowych niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, co doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, w sytuacji gdy na organie ciążył obowiązek podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym zebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący poprzez ustalenie liczby oraz charakteru zjazdów istniejących w sąsiedztwie planowanej inwestycji, występowania skrzyżowań dróg, ukształtowania drogi oraz występowania kolizyjności na drodze. Wskazując na powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i ewentualnie postanowienia je poprzedzającego, oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę GDDKiA wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm., dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, stosownie do art. 119 pkt 3 oraz art. 120 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na tej właśnie podstawie w trybie uproszczonym została rozpoznana skarga wniesiona w niniejszej sprawie. W myśl art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p., decyzje wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Przy tym, zgodnie z art. 53 ust. 5 u.p.z.p., uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym, że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. W orzecznictwie sądów administracyjnych zauważa się, że zarządca drogi powinien w postępowaniu uzgodnieniowym kierować się zakresem swoich zadań oraz swojej właściwości rzeczowej (por. wyrok NSA z 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 2386/19; z 27 czerwca 2023 r. sygn. akt II OSK 2329/20, z 10 maja 2022 r. sygn. akt II OSK 1482/19, CBOSA). Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, do właściwości zarządcy drogi należą sprawy m.in. z zakresu utrzymania i ochrony dróg. W myśl art. 4 pkt 21 tej ustawy, ochrona drogi to działania mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Z powyższego wynika, że planowanie i ochrona dróg, polegająca na niedopuszczaniu do ograniczenia funkcji drogi i pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu należy do zadań zarządcy drogi. W myśl art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. W doktrynie zaznacza się, że wydając przedmiotowe uzgodnienie, zarządca drogi powinien kierować się koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz prawem właścicieli terenów przyległych do pasa drogowego do zapewnienia obsługi komunikacyjnej tych terenów w sposób zgodny z ich przeznaczeniem – tak by nie naruszyć ich konstytucyjnego prawa do korzystania ze swojej własności. (por. Małysa-Sulińska Katarzyna (red.), Stec Mirosław (red.), Prawo do dobrego samorządu w kontekście realizacji zadań publicznych, 2021) W orzecznictwie sądów administracyjnych (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 2092/20, CBOSA) akcentuje się, że bezpieczeństwo w ruchu drogowym stanowi jedną z przesłanek oceny dopuszczalności uzgodnienia przez zarządcę drogi zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego i mieści się w pojęciu "możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego", o jakim mowa w art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Jest to więc przesłanka dopuszczalności inwestycji mającej powstać przy drodze. Niezapewnienie koniecznego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego stanowi uzasadnioną przesłankę odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Nie budzi przy tym wątpliwości, że postanowienie uzgodnieniowe, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p., ma charakter uznaniowy. W wyroku z 12 października 2022 r., sygn. akt II OSK 2251/19 (CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że przepis ten umożliwia organowi dokonanie wyboru treści rozstrzygnięcia po wyważeniu pomiędzy interesem publicznym a słusznym interesem obywatela. Zatem zarządca drogi jest właściwy do uzgodnienia planowanej inwestycji, jeżeli znajduje się ona w obszarze pasa drogowego lub oddziałuje na obszar przyległy do pasa drogowego i samą drogę. Przepis art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. nie wskazuje kryteriów takiego uzgodnienia. Jedno z takich kryteriów określa art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych i jest to możliwość włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego planowaną zmianą zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego lub zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy podzielić stanowisko organu, że na tak rozumiane zachowanie bezpieczeństwa ma wpływ zwiększenie natężenia ruchu pojazdów na drodze krajowej nr [...] wywołane realizacją planowanej inwestycji, która według oświadczenia Spółki zakłada obsługę wymagającą użytkowania 10 aut ciężarowych na dobę. Dociążenie bowiem zjazdów na części tej drogi w rejonie zlokalizowanego niemal naprzeciw wyjazdu ze stacji paliw, przystanku autobusowego, przy poprowadzonej na drodze w obszarze przylegania działki linii podwójnej ciągłej rozdzielającej przeciwne kierunki ruchu samochodów po obu stronach jezdni - mając na uwadze wyniki pomiarów natężenia ruchu pojazdów - wpływało będzie na zachowanie płynności ruchu pojazdów na drodze krajowej o znaczeniu regionalnym, co nie pozostanie bez wpływu na bezpieczeństwo wszystkich uczestników ruchu drogowego w tym rejonie. Niewątpliwie też - jak trafnie zauważył organ - na możliwość pozytywnej oceny projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy ma również fakt, że istniejący zjazd jest za wąski do obsługi pojazdów ciężarowych. Skarżąca zaś nie uzyskała zezwolenia na przebudowę zjazdu zwykłego (decyzja GDDKiA z 17 kwietnia 2023 r., k. 17). Konieczność zapewnienia równoczesnej obsługi dwóch kierunków ruchu dla planowanej inwestycji wymusza natomiast przyjęcie, że przedmiotowy zjazd zwykły, tj. przeznaczony do ruchu pojazdów albo pojazdów, pieszych i osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch - § 54 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz. U. poz. 15[...]) – powinien wynosić co najmniej 6 m. Ze znajdującego się w aktach sprawy raportu zjazdów (k. 14) wynika, że szerokość nawierzchni twardej istniejącego publicznego zjazdu z działki nr [...] wynosi 5 m, przy ogólnej szerokości wynoszącej 7 m. Posłużenie się przez organ powyższymi wielkościami wynikało zatem z wykazu, jakim dysponuje zarządca drogi. Dociążenie tego fragmentu drogi publicznej urządzeniem dodatkowego zjazdu dla samochodów ciężarowych, nawet zakładając że ich liczba nie przekroczy 10 w ciągu doby, nie może być usprawiedliwiane aktualnie zauważalną potrzebą dochowania przez kierowców szczególnej ostrożności, co – jak argumentuje skarga - wynika z szeregu wprowadzonych zakazów. Założenie, że rodzaj i ilość zakazów i tak wprowadza na tym odcinku drogi obowiązek prowadzenia pojazdów ze szczególną ostrożnością, nie jest wystarczające dla uznania, że bezpieczeństwo w ruchu drogowym nie jest zagrożone wprowadzeniem dodatkowego obciążenia wynikającego z realizacji planowanej inwestycji. Na uwagę zasługuje również wskazywany przez organ uzgadniający brak możliwości wykonania pasa do skrętu w lewo. Propozycje skargi co do wprowadzenia dodatkowej sygnalizacji ostrzegawczej, ograniczenia prędkości, wydzielenia pasa dla lewoskrętu, bądź skierowania ruchu pojazdów wyjeżdżających ze zjazdu w prawo nie zdołały podważyć stanowiska co do występującego aktualnie ryzyka zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Wobec powyższego, podnoszona w skardze kwestia braku zbadania przez organ aspektu kolizyjności na tym odcinku drogi krajowej, nie mogła doprowadzić do uwzględnienia skargi. W odniesieniu do posłużenia się argumentem zlokalizowanego przystanku autobusowego, należy wyjaśnić, że infrastruktury tej nie sposób pominąć w aspekcie oceny bezpieczeństwa ruchu drogowego. Nie jest zatem wystarczającym twierdzenie, że aktualne jej nieużytkowanie wyklucza możliwość powołania się na jej istnienie w postępowaniu uzgodnieniowym. Nie doszło zatem w kontrolowanej sprawie do naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w sposób determinujący ocenę legalności rozstrzygnięcia opartego na art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Argumenty skargi nie zdołały zatem podważyć prawidłowości wydanego w sprawie postanowienia. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.