II GSK 1557/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj Sędzia del. WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Protokolant starszy asystent sędziego Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. Sp. z o.o. Sp. k. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 887/21 w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. Sp. k. w P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 stycznia 2021 r. nr DT-I.Z.491786.812.2019.12.kkie w przedmiocie prawa ochronnego na znak towarowy słowny oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem 30 września 2021 r. oddalił skargę B. B. Sp. z o.o. Sp. k. w P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 stycznia 2021 r. w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy słowny. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Decyzją z 17 kwietnia 2019 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej też: "organ", "Urząd Patentowy"), odmówił udzielenia prawa ochronnego na zgłoszone pod numerem [...] słowne oznaczenie "X.", przeznaczone do oznaczania napojów alkoholowych z wyjątkiem piwa (kl.33.) Organ stwierdził, że skoro określenie X. oznacza m.in. nazwę winorośli, z której produkuje się wino, to oceniając je jako całość, oznaczenie to nie posiada dostatecznych znamion odróżniających i jest opisowe w stosunku do towarów jakimi są napoje alkoholowe z wyjątkiem piwa, a więc również i win. Zdaniem Urzędem Patentowego, w interesie publicznym jest, aby wszystkie oznaczenia, które mogą służyć w obrocie do opisywania cech towarów lub usług, dla których znak został zgłoszony, pozostawały wolne dla wszystkich przedsiębiorców, którzy powinni mieć możliwość używania tych oznaczeń do opisywania takich samych cech własnych produktów. W ocenie organu, powyższej oceny nie zmienia fakt, iż odmiana winorośli X nie jest popularną odmianą w Polsce. Organ zaznaczył również, że zgłoszony znak słowny nie posiada żadnych dodatkowych informacji, które pozwoliłyby na zindywidualizowanie towarów do oznaczania których służy. Urząd Patentowy zaznaczył, że zgłoszony znak jest pozbawiony jakichkolwiek elementów graficznych. Organ nie podzielił też stanowiska strony, iż oznaczenie X nabrało, w następstwie jego używania, charakteru odróżniającego w zwykłych warunkach obrotu. Oceniając całokształt materiału dowodowego przedstawionego przez stronę, organ nie stwierdził, że oznaczenie X nabyło wtórną zdolność odróżniającą. Zdaniem organu, załączone dokumenty nie świadczyły o wysokiej sprzedaży produktu lub intensywności używania znaku w obrocie. Organ zaznaczył również, że prezentowane w przedstawionym przez stronę skarżącą informatorze butelki, zawierały wyraz X w postaci graficznej, zapisany dużymi, białymi literami, wystylizowaną czcionką w prostokącie, obramowanym złotym kolorem, który to ma kolor niebieski, bądź czerwony. Grafika, zdaniem organu, miała charakter odróżniający, zaś sporny znak jest znakiem słownym. Organ zaznaczył, że przeciętny konsument, nie przypisuje funkcji identyfikującej oznaczeniu słownemu X, tylko oznaczeniu słowno-graficznemu, wobec czego patrząc na oznaczenie słowno-graficzne X nie wyodrębnia samego przekazu słownego, a zwraca uwagę na całość opakowania, w tym jego elementy graficzne. Zdaniem organu, wyróżnienie dotyczące win marki X w konkursach winiarskich, również nie świadczą o rozpoznawalności znaku. Decyzją z 7 stycznia 2021 r. Urząd Patentowy, działając na podstawie przepisów art. 245 ust. 1 pkt 1 oraz art.129(1) ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2020 r., poz. 286, dalej: "p.w.p."), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał swoją decyzję w mocy. Organ zaznaczył, iż wskazując na treść przepisów art. 129(1) ust. 1 pkt 2 i pkt 3 p.w.p. oraz podkreślając znaczenie słowa X - nazwa winorośli, z której produkuje się wino – sporne oznaczenie nie posiada dostatecznych znamion odróżniających i jest opisowe w stosunku do towarów jakimi są napoje alkoholowe z wyjątkiem piwa, a więc również i win W ocenie organu, bycie właścicielem znaku słowno-graficznego X [...], nie może przesądzać o udzieleniu prawa ochronnego również na przedmiotowe/sporne oznaczenie, gdyż każda sprawa jest zawsze oceniana w swych konkretnych uwarunkowaniach i odniesieniach. Według organu, żaden odbiorca nie byłby w stanie utożsamić spornego oznaczenia ze znakiem towarowym. Urząd Patentowy stwierdził, iż sporne oznaczenie nie posiadało żadnego elementu graficznego ani słownego, który ewentualnie mógłby nadać mu wartość odróżniającą. Organ uznał, że nabycie prawa wyłącznego do znaku towarowego nie może pozbawiać konkurentów możliwości przekazywania kupującym informacji o usłudze/towarze. Ponadto, zdaniem organu, nadesłane przez stronę materiały, nie dowiodły nabycia przez sporne oznaczenie wtórnej zdolności odróżniającej. Na ich podstawie nie było możliwe ustalenie na dzień zgłoszenia, jaka była obecność oznaczenia na rynku i jak wysoki był odsetek odbiorców odpowiedniego kręgu, którzy rozpoznają to oznaczenie jako wskazówkę pochodzenia towaru z przedsiębiorstwa zgłaszającego i odróżniają ten towar od towarów innych przedsiębiorstw. Urząd Patentowy zaznaczył, iż część dowodów dotyczyła długiej obecności na rynku firmy B., a nie zgłoszonego oznaczenia X. Przywołane zaś przez stronę medale wskazują na wyróżnienia win marki X w konkursach winiarskich w latach 1999 - 2009, a więc przed datą zgłoszenia znaku, nie świadczą jednak o rozpoznawalności znaku wśród przeciętnego kręgu odbiorców. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę. Zdaniem Sądu, organ wyczerpująco wyjaśnił wszystkie istotne dla oceny podjętego rozstrzygnięcia okoliczności stanu faktycznego i prawnego sprawy, posługując się argumentacją, która ma umocowanie w przepisach ustawy Prawo własności przemysłowej. W ocenie Sądu, sporne oznaczenie X jest niedystynktywne i opisowe w stosunku do towarów, do sygnowania których zostało przeznaczone. WSA zaznaczył, iż skoro słowo X oznacza nazwę winorośli, z której produkuje się wino, to dla zgłoszonych towarów z klasy 33: napoje alkoholowe z wyjątkiem piwa bazujące na tym słowie oznaczenie X nie posiada dostatecznych znamion odróżniających i spełnia ww. reguły aktualnej, konkretnej i bezpośredniej opisowości. W konsekwencji, według Sądu, sporny znak nie nadaje się do rejestracji dla tych towarów (bezwzględna przeszkoda rejestracji znaku), nawet przy założeniu, że nazwa/odmiana winorośli X nie należy w Polsce do znanych/popularnych. Zdaniem WSA, przedsiębiorcy działający w sektorze win powinni mieć możliwość używania (swobodnego) takiego oznaczenia informacyjnego na swoich produktach, również w przyszłości, w sytuacji gdy jest ono używane jako oznaczenie informacyjne, wskazujące na rodzaj wina. Sąd podkreślił, że sporny znak jako całość jest pozbawiony dostatecznych znamion odróżniających i nie nadaje się do identyfikacji towaru jako pochodzącego od jednego podmiotu/przedsiębiorcy (tu skarżącej spółki), a w konsekwencji winien być dostępny dla wszystkich przedsiębiorców działających na danym rynku. Sąd pierwszej instancji podzielił również ustalenia organu w zakresie nabycia przez sporne oznaczenie wtórnej zdolności odróżniającej. Zdaniem WSA, organ prawidłowo uargumentował, iż przedstawione przez stronę skarżącą dowody świadczą głównie o obecności zgłaszającej spółki na rynku przed dokonaniem zgłoszenia znaku, jednak sama wieloletnia obecność strony na rynku nie jest przesłanką do udowodnienia wtórnej zdolności odróżniającej znaku, gdyż całość przedłożonego materiału dowodowego nie wykazuje, że opinia publiczna/właściwa część społeczeństwa rozpoznaje oznaczenie X jako wyznacznik komercyjnego pochodzenia towarów. Zdaniem WSA, skarżąca nie przedstawiła niezbitych dowodów na nabycie wtórnej zdolności odróżniającej. Sąd podkreślił, że podnoszony przez skarżącą fakt posiadania rejestracji w odniesieniu do napojów alkoholowych wcześniejszego ww. znaku towarowego X (słowno – graficznego) intensywnie używanego w obrocie od roku 1997, co – według skarżącej - wpływa korzystnie na rozpoznawalność oznaczenia X na rynku wyrobów winiarskich (na terenie Polski funkcjonującego jako niezależne od oznaczenia szczepu wina X), nie może być wyznacznikiem rozstrzygnięcia w tej sprawie, albowiem każde zgłoszenie bada się oddzielnie, z uwzględnieniem konkretnych warunków sprawy i zebranego materiału dowodowego. W podstawie prawnej orzeczenia wskazano art. 151 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz. U. z 2026 r., 143). Skarżąca wywiodła skargę kasacyjną zaskarżając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w całości i zarzucając mu: I. "naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy / art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm./, zwanej dalej "p.p.s.a.", poprzez tolerowanie błędów Organu polegających na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu art. 129(1) ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 324), zwanej dalej "pwp" i błędnym przyjęciu, że znak towarowy słowny "X" zgłoszony do ochrony za numerem [...] nie nadaje się do odróżniania towarów w postaci napojów alkoholowych z wyjątkiem piwa (KI. 33), ponieważ składa się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności; II. .naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2 p.p.s.a./, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 151, art. 3 § 1 i § 2 pkt 1, art. 133 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez : 1/ wadliwą ocenę ustaleń faktycznych / art.3 § 1 oraz § 2 pkt 1 p.p.s.a./, które Organ dokonał z naruszeniem : 1.1 / art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego dalej "kpa", w związku z art. 252 kpa poprzez powstrzymanie się od podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności w zakresie dotyczącym znajomości niemieckiej odmiany winorośli o nazwie "X" na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 1.2 / art. 77 kpa w związku z art. 252 pwp poprzez powstrzymanie się od wyczerpującego zebrania i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, w szczególności dowodów zaoferowanych przez Skarżącego na okoliczność, że oznaczenia wina "X" funkcjonuje na terytoriach innych krajów niezależnie i w oderwaniu od oznaczenia niemieckiej odmiany winorośli "X"; 2/ wadliwe, w świetle art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie zaskarżonego wyroku wynikające z błędnej oceny ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez Organ; powtórzenie przez Sąd, w sposób bezkrytyczny, twierdzeń zawartych w zaskarżonej decyzji Organu oraz brak odniesienia się do wszystkich istotnych zarzutów skargi; 3/ niedokonanie, wbrew obowiązkom wynikającym z ar. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a., pełnej kontroli decyzji Organu skutkujące wadliwym, w świetle art. 151 p.p.s.a., oddaleniem skargi, zamiast jej uwzględnienia, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 a) oraz c) p.p.s.a." Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz o przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zgodnie z art. 185 § 1 p.p.s.a. Ponadto na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. skarżąca wniosła o rozpoznaje skargi kasacyjnej na rozprawie oraz na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. wniosła o zasądzenie od Organu na rzecz skarżącej kasacyjnie niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd II instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują. W pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęty został zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a, zawarty w punkcie II podpunkcie 2 petitum skargi kasacyjnej, jego zasadność bowiem wykluczałaby możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych, objętych zarzutami skargi kasacyjnej, nieprawidłowości. W ocenie NSA brak jest podstaw aby uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych przepisem art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpoznawanej sprawie nie występuje żaden z wymienionych przypadków. Uzasadnienie zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn skarga spółki zasługuje na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu I instancji w kwestionowanym zakresie. To natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu, czy też jego ocena, iż uzasadnienie wyroku jest dla niego nieprzekonywujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia tego zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 470/14). Natomiast - jak wynika z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej – jej autor nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu I instancji i w istocie z nim polemizuje, co nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia tego zarzutu. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie – Sąd I instancji nie tyko podzielił stanowisko UP RP, do czego oczywiście miał prawo, ale również zaprezentował swoją własną argumentację wyjaśniając, dlaczego zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Fakt, że stanowisko zajęte przez WSA jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, nie poddaje się kontroli kasacyjnej, czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Wbrew także twierdzeniom skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji odniósł się do wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy zarzutów pomieszczonych w skardze, w tym również do zarzutów dotyczących posiadania przez skarżącego znaku towarowego słowno-graficznego "X" z data pierwszeństwa 10 sierpnia 1994 r. oraz wpływu tego faktu na jego używanie w obrocie. Rację ma Sąd I instancji, który za organem przyjął, iż: "Kwestię zdolności rejestracyjnej znaków towarowych ocena się indywidualnie, tj. każdy znak towarowy jest przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego i oceniany jest w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w tym konkretnym postępowaniu. W tym sensie podnoszony przez skarżącą spółkę fakt posiadania rejestracji w odniesieniu do napojów alkoholowych wcześniejszego znaku towarowego X (słowno-graficznego) intensywnie używanego od roku 1997, co – według skarżącego – wpływa korzystnie na rozpoznawalność oznaczenia X na rynku wyrobów winiarskich (na terenie Polski funkcjonującego jako niezależne od oznaczenia szczepu wina X), nie może być wyznacznikiem rozstrzygnięcia w tej sprawie, albowiem każde zgłoszenie bada się oddzielnie, z uwzględnieniem konkretnych warunków sprawy i zebranego materiału dowodowego." (s. 15 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów postępowania w zakresie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c), art. 151, art. 3 §1 i 2 pkt 1, art. 133 § 1 p.p.s.a. przez wadliwą ocenę ustaleń faktycznych poczynionych przez organ, z naruszeniem art. 7, art. 77 w zw. z art. 252 k.p.a., poprzez "powstrzymanie się od podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności w zakresie dotyczącym znajomości niemieckiej odmiany winorośli o nazwie "X" na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (...) poprzez powstrzymanie się od wyczerpującego zebrania i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, w szczególności dowodów zaoferowanych przez Skarżącego na okoliczność, że oznaczenia wina "X" funkcjonuje na terytoriach innych krajów niezależnie i w oderwaniu od oznaczenia niemieckiej odmiany winorośli "X" (...) niedokonanie, wbrew obowiązkom wynikającym z ar. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a., pełnej kontroli decyzji organu skutkujące wadliwym, w świetle art. 151 p.p.s.a., oddaleniem skargi, zamiast jej uwzględnienia, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 a) oraz c) p.p.s.a.". Powyższe zarzuty ze względu wadliwość formalną nie poddawały się pełnej weryfikacji merytorycznej przez Sąd II instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem rozpoznać zarzutów skargi kasacyjne, które zostały wadliwie skonstruowane. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał ani w petitum, ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, na czym polegało w istocie naruszenie tych przepisów. Podkreślić należy, że warunkiem koniecznym skargi kasacyjnej jest wskazanie zarzutów i ich uzasadnienie. Wynika to z treści art. 176 §1 pkt 2 p.p.s.a. Zarzut kasacyjny to wskazanie naruszonego przepisu przez skarżony wyrok, natomiast jego uzasadnienie to wyjaśnienie na czym polega naruszenie oraz określenie wpływu naruszenia na rozstrzygnięcie. W świetle utrwalonego orzecznictwa, nie każde naruszenie przepisów postepowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów nie doszło, wyrok sądu I instancji bylby inny (por. m.in. wyrok NSA z 4 października 2012 r., sygn. akt II FSK 437/11; LEX nr 1233849). Z systemowych relacji art. 176 i art. 183 p.p.s.a. wynika więc, że NSA nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane. Określona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli jaka NSA powinien, a ściślej rzecz ujmując może podjąć – działając na podstawie i w granicach prawa – w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia (por. wyrok NSA z 13 maja 2014 r., sygn. akt I GSK 482/12). Nie jest również usprawiedliwiony zarzut naruszenia prawa materialnego, wskazany w punkcie I petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzut naruszenia art. 129 (1) ust. 1 pkt 2 i 3 p.w.p. poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie. Odnosząc się do tego zarzutu zaznaczyć należy, że autor skargi kasacyjnej podnosząc naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię powinien wskazać, jak naruszony przepis zinterpretował sąd I instancji w zaskarżonym orzeczeni, a jaka, zdaniem kasatora, powinna być jego prawidłowa wykładnia. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że w ocenie kasatora doszło do naruszenia art. 129 (1) ust. 1 pkt 2 i 3 p.w.p poprzez uznanie, że zgłoszony słowny znak towarowy X nie posiada zdolności odróżniającej i jest opisowy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarówno Sąd I instancji, jak i UP RP dokonali prawidłowej wykładni i właściwie zastosowali art. 129 (1) ust. 1 pkt 2 i 3 p.w.p. w niepodważonym skutecznie przez autora skargi kasacyjnej stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy. Podkreślić należy, że UP RP odmówił udzielenia prawa ochronnego na zgłoszony znak towarowy z powodu jego opisowego, informacyjnego charakteru, co skutkuje jednocześnie pozbawieniem oznaczenia zdolności odróżniającej, co trafnie podkreślił Sąd I instancji. WSA prawidłowo zaakceptował stanowisko organu patentowego, że zgłoszony znak X jako całość w odniesieniu do wymienionych w zgłoszeniu towarów, wskazuje na ich rodzaj i przeznaczenie. Znak ten jest pozbawiony zdolności odróżniającej ze względu na swój opisowy charakter. Sporne oznaczenie X jest niedystynktywne i jest opisowe w stosunku do towarów, do sygnowania których zostało przeznaczone. WSA zasadnie zaznaczył, iż skoro słowo X oznacza nazwę winorośli, z której produkuje się wino, to dla zgłoszonych towarów z klasy 33: napoje alkoholowe z wyjątkiem piwa bazujące na ty słowie oznaczenie X nie posiada dostatecznych znamion odróżniających i spełnia ww. reguły aktualnej, konkretnej i bezpośredniej opisowości. W konsekwencji, według Sądu I instancji, sporny znak nie nadaje się do rejestracji dla tych towarów (bezwzględna przeszkoda rejestracji znaku), nawet przy założeniu, że nazwa/odmiana winorośli X nie należy w Polsce do znanych/popularnych. Zdaniem WSA, przedsiębiorcy działający w sektorze win powinni mieć możliwość używania (swobodnego) takiego oznaczenia informacyjnego na swoich produktach, również w przyszłości, w sytuacji gdy jest ono używane jako oznaczenie informacyjne, wskazujące rodzaj wina. Sąd podkreślił, że sporny znak jako całość jest pozbawiony dostatecznych znamion odróżniających i nie nadaje się do identyfikacji towaru jako pochodzącego od jednego podmiotu/przedsiębiorcy (tu skarżącej spółki), a w konsekwencji winien być dostępny dla wszystkich przedsiębiorców działających na danym rynku. Można tu wskazać na wyrok NSA z 20 kwietnia 2021 r. (sygn. akt II GSK 720/18; LEX nr 3171691 ), w którym Sąd II instancji wskazał – wspierając swoje stanowisko orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości – że znak towarowy ma charakter opisowy i jest pozbawiony dostatecznych znamion odróżniających, w rozumieniu art. 129 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p., jeżeli przynajmniej w jednym ze swoich możliwych znaczeń określa właściwość (cechę) towarów, do oznaczania których został zarejestrowany, co stanowi bezwzględną podstawę unieważnienia udzielonego na ten znak prawa ochronnego (por. m.in. wyroki TS: z 12 lutego 2004 r., C-363/99 w sprawie "Postkantoor"; z 8 kwietnia 2003 r., sprawy połączone C-53/01 do C-55/01 Linde and Others, ECLI:EU:C:2003:206, pkt 73; z 10 marca 2011 r., C-51/10 P, Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. przeciwko OHIM, ECL:EU:C:2011:139, pkt 37). Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, to stanowisko podziela. Nadto Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji niewadliwie ocenił stanowisko organu dotyczące barku nabycia przez oznaczenie X wtórnej zdolności odróżniającej (s. 13-15 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę dokonana przez Urząd Patentowy RP i zaakceptowaną przez Sąd I instancji, ze zgłoszony znak towarowy X ma charakter opisowy w odniesieniu do towarów, do oznaczania których został przeznaczony i nie posiada zdolności odróżniającej. W konsekwencji udzielenie ochrony na rzecz jednego podmiotu, prowadziłoby do nieuzasadnionej monopolizacji tego oznaczenia i powodowałoby ograniczenie swobody działalności innych uczestników obrotu. Oznaczenie takie jako opisowe (informacyjne) powinno pozostać do dyspozycji każdego uczestnika obrotu gospodarczego oferującego tego rodzaju towary na rynku i nie powinno być monopolizowane przez jeden podmiot. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i orzekł o jej oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a.