SA/Bd 3496/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Asesor sądowy Grzegorz Saniewski Protokolant Magdalena Buczek po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 rok oddala skargę W zeznaniu podatkowym za 1997r. M. W. wykazał przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości [...], koszty uzyskania przychodu w wysokości [...] oraz dochód w kwocie [...]. Ponadto, podatnik odliczył od dochodu: darowiznę w kwocie [...], składki na ubezpieczenie społeczne na rzecz ZUS w kwocie [...], renty w kwocie [...] oraz dokonał odliczenia od podatku kwoty [...] z tytułu wydatków na remont i modernizację mieszkania. Pierwszy Urząd Skarbowy w B. postanowieniem z dnia [...] Nr [...] wszczął postępowanie podatkowe w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997r. Decyzją z dniu [...] Nr [...] Pierwszy Urząd Skarbowy określił M. W. zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997r. w kwocie [...] przy łącznej wysokości zobowiązania podatkowego w tym podatku wynoszącym [...] oraz wysokość odsetek za zwłokę od tej zaległości na dzień wydania decyzji w wysokości [...]. Od powyższej decyzji M. W. wniósł odwołanie z dnia 5 sierpnia 1999r. Izba Skarbowa w B. decyzją z dnia [...] Nr [...] uchyliła decyzję organu pierwszej instancji w całości i określiła zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997r. w wysokości [...] oraz odsetki za zwłokę na dzień wydania decyzji organu pierwszej instancji w kwocie [...]. Izba Skarbowa uznała za zasadne odliczenie darowizny w postaci wpłaty na komitet rodzicielski kwoty [...] oraz przyjęła odliczenie wydatków na remont i modernizację w kwocie [...] stanowiącej 19% sumy udokumentowanych wydatków, czyli kwoty [...]. Na decyzję Izby Skarbowej w B. M. W. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 31 stycznia 2003r. sygn. akt I SA/Gd 540/00 uchylił zaskarżoną decyzję. Izba Skarbowa w B. po ponownym rozpatrzeniu odwołania podatnika, decyzją z dnia [...] Nr [...] uchyliła decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, gdyż rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Za Naczelnym Sądem Administracyjnym wskazała, że w uprzednio prowadzonym postępowaniu nie zostały wyjaśnione podstawowe okoliczności związane z wypłaconymi stypendiami. Rozpatrując ponownie sprawę Pierwszy Urząd Skarbowy w B. wydał decyzję dnia [...] Nr [...] i określił dla M. W. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997r. w kwocie [...]. Od powyższej decyzji M. W. wniósł odwołanie. Zarzucił naruszenie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, kodeksu karnego, kodeksu cywilnego oraz art. 77 §3 i 4, art. 121 §1, art. 125 §1 i 3, art. 139 §1 i 3, art. 140 §1, art. 165 §1, art. 187 §1 i art. 190 §1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu decyzji podniósł, że organy podatkowe działały wolno przekraczając terminy wynikające z Ordynacji podatkowej, a w ciągu czterech lat nie zmieniły stylu postępowania. Po otrzymaniu wyroku z uzasadnieniem organ odwoławczy powinien wydać decyzję do dnia 5 czerwca 2003r. Ponadto, do dnia 5 lipca 2003r. organ podatkowy obowiązany był wydać decyzję o zwrocie nadpłaty. Brak decyzji w tym terminie oznacza, że stosownie do art. 77 §4 Ordynacji podatkowej powinien nastąpić zwrot nadpłaty bez zbędnej zwłoki. Po przekazaniu sprawy organ I instancji dwukrotnie przesuwał termin wydania decyzji motywując to trwającym postępowaniem i koniecznością zachowania terminów. Postanowienie o przesunięciu terminu do dnia 28 sierpnia 2003r. nadano w dniu 31 lipca 2003r. tj. po terminie i w dniu zapoznawania się przez podatnika z zebranym materiałem dowodowym. Twierdzi, że organy podatkowe wielokrotnie w decyzjach manipulowały datami. Ponadto, brak jest decyzji Urzędu Skarbowego o wszczęciu lub wznowieniu postępowania, przez co nie można było stwierdzić, czy zachodzą przesłanki z art. 130 §1 Ordynacji podatkowej. Podniósł, że w dniu 16 maja 2003r. złożył w Izbie Skarbowej oświadczenie do protokołu o kradzieży z jego konta kwoty [...], a którego to dokumentu brak w materiale dowodowym, z którym zapoznawał się w Urzędzie Skarbowym. Przy przesłuchaniu świadków doszło do świadomego i celowego naruszenia art. 190 §1 Ordynacji podatkowej. Zakwestionował wyliczenie zobowiązania podatkowego za 1997r. w kwocie [...] wskazując, że organ nie rozróżnia dochodu i odliczeń. Nadmienił, że działania organów podatkowych doprowadziły go do utraty źródła utrzymania i utraty zdrowia. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i określił zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997r. w kwocie [...]. Za słuszny uznał zarzut podniesiony przez podatnika w zakresie błędnego wyliczenia zobowiązania podatkowego, czego wyrazem było określenie zobowiązania podatkowego w niższej wysokości. W pozostałym zakresie nie podzielił stanowiska odwołującego. Podniósł, że w celu należytego wyjaśnienia kwestii związanych ze stypendiami przesłuchano świadków, o czym uprzednio zawiadomiono podatnika. Przesunięcie natomiast terminu załatwienia sprawy związane było z obowiązkiem zawiadomienia strony przynajmniej na 7 dni przed terminem przesłuchania świadka oraz fakt, że przesłuchania M. G. i J. G. przeprowadzał Urząd Skarbowy w P. Następne natomiast przesunięcie terminu wiązało się z koniecznością wyznaczenia stronie terminu na podstawie art. 200 Ordynacji podatkowej. Stosownie do art. 140 Ordynacji podatkowej o każdym niezałatwieniu sprawy organ zawiadamiał stronę. Stąd zarzut o nieuzasadnionym przedłużaniu postępowania uznał za bezpodstawny. Zaznaczył, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynął do Izby Skarbowej w dniu 7 kwietnia 2003r., która wydała decyzję dnia [...] doręczoną organowi I instancji w dniu 26 maja 2003r. Decyzja organu odwoławczego została doręczona M. W. w dniu 30 listopada 2003r. W dniu 22 grudnia 2003r. M. W. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy. Zarzucił naruszenie prawa i wniósł o unieważnienie w/w decyzji w całości. Skarżący twierdzi, że postępowania prowadzone przez Pierwszy Urząd Skarbowy w B. oraz Izbę Skarbową doprowadziły do utraty mienia, niekorzystnego rozporządzenia mieniem oraz utraty zdrowia. W konsekwencji naruszono Konstytucję, kodeks karny oraz kodeks cywilny, co było podstawą skierowania sprawy do Prokuratury. Ponadto strona uważa, że działania te naruszyły konwencję o Ochronie Praw Człowieka, co było podstawą do wniesienia skargi do Trybunału w S. Skarżący twierdzi, że w trakcie postępowania naruszono m. in. art. 77 §3 i 4, art. 121 §1, art. 125 §1 i 3, art. 139 §1 i 3, art. 140 §1, art. 165 §1, art. 187 §1, art. 90 §1 Ordynacji podatkowej i ustawę o podatku dochodowym od osób fizycznych. Strona podaje, że zgodnie z art. 77 §3 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy w terminie 3 miesięcy od uzyskania orzeczenia NSA powinien wydać decyzję ostateczną lub dokonać zwrotu nadpłaty. Wskazuje na fakt błędnego wyliczenia zobowiązania podatkowego za 1997r. przez Urząd Skarbowy, a następnie na próby zmian tego wyliczenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego i Izbę Skarbową – co podważa zaufanie obywateli do organów podatkowych. Uważa, że przy wydawaniu decyzji z dnia [...] Nr [...] organ podatkowy naruszył przepisy, gdyż nie dokonał zwrotu nadpłaty, podobnie jak za 1998r. Ponadto, nie rozliczył wspólnika spółki "W." – J. G. Wskazuje także na nieprawidłowości przy wydawaniu postanowienia z dnia [...] Nr [...] oraz w zakresie datowania pism. Podobnie jak w odwołaniu skarżący podnosi kwestię spornej kwoty [...]. M. W. powtórzył, że w dniu 16 maja 2003r. w Izbie Skarbowej złożył do protokołu oświadczenie o kradzieży z jego konta kwoty [...], a w toku postępowania nie rozpatrzono tej sprawy i nie ustosunkowano się do niej – przez co naruszono art. 121 §1 i art. 187 §1 Ordynacji podatkowej. Ponadto strona zarzuca naruszenie art. 190 §1 Ordynacji podatkowej poprzez przesłuchanie świadków bez odpowiedniego powiadomienia strony. Dodał, że w trakcie postępowania wielokrotnie naruszano prawo na co zwracał uwagę w swoich licznych skargach, które jednak nie zostały uwzględnione, co oznacza akceptację naruszenia prawa przez Urząd Skarbowy, Izbę Skarbową i Ministerstwo Finansów. Dodatkowo wskazuje na manipulację ze strony Izby Skarbowej oraz brak ustosunkowania się do pisma Nr [...] stwierdzającego nadpłatę podatku. Przywołuje pismo Ministerstwa Finansów potwierdzające, że Urząd Skarbowy prowadzi postępowanie w sposób zawiły i niezrozumiały. Wskazuje także na pismo Izby Skarbowej przyznające, że w toku postępowania przekroczono terminy i uznające zarzut bezczynności. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji. Podniósł, że na etapie postępowania odwoławczego uznał za słuszny podniesiony przez Skarżącego zarzut błędnego wyliczenia zobowiązania podatkowego za 1997r. Wyrazem tego było uchylenie decyzji Urzędu Skarbowego z dnia [...] Nr [...] w całości i określenie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997r. w prawidłowej wysokości. Zaznaczył, że organ podatkowy zobowiązany został do wyjaśnienia wszelkich okoliczności związanych z umowami o prywatne stypendia za wyniki w nauce zawartymi pomiędzy A. T. (obecnie nazwisko P.), M. G. i J. G. a skarżącym jako fundatorem, co wiązało się z przeprowadzeniem dodatkowych dowodów w postaci przesłuchania stron zawartych umów w charakterze świadków. W prowadzonym ponownie postępowaniu dowodowym wezwano A. P. (wezwanie z dnia 5 czerwca 2003r. Nr [...]) na przesłuchanie w charakterze świadka, o czym M. W. został powiadomiony. O przesłuchanie M. G. i J. G. wystąpiono do Pierwszego Urzędu Skarbowego w P., w związku z faktem, że w/w zamieszkują w L. W dniu 21 lipca 2003r. Pierwszy Urząd Skarbowy w P. przekazał Pierwszemu Urzędowi Skarbowemu w B. kserokopie protokołów z przesłuchania świadków p. M. G. i p. J. G. wraz z kserokopią świadectw szkolnych. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Pierwszy Urząd Skarbowy w B. wyznaczył M. W. siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie materiału dowodowego. Z prawa tego skorzystał skarżący w dniu 31 lipca 2003r. – nie wnosząc uwag. W związku z trwającym postępowaniem wyjaśniającym, postanowieniem z dnia [...] Nr [...] zawiadomiono podatnika o przesunięciu terminu do załatwienia sprawy do dnia 28 lipca 2003r. Natomiast następne postanowienie z dnia [...] Nr [...] wynikało z konieczności zachowania wymogów z art. 200 ustawy Ordynacja podatkowa. W ocenie organu odwoławczego Urząd Skarbowy działał niezwłocznie i podjął decyzję zaraz po zebraniu dowodów. Ponownie zaznaczył, iż wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku z dnia 31 stycznia 2003r. sygn. akt I SA/Gd 540/00 uchylający decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia [...] Nr [...], wpłynął do Izby Skarbowej w dniu 7 kwietnia 2003r. Następnie Izba Skarbowa w dniu [...] wydała decyzję Nr [...], którą Urząd Skarbowy otrzymał w dniu 26 maja 2003r. Postępowanie podatkowe zostało zakończone przez Urząd Skarbowy w dniu 26 sierpnia 2003r., a więc w terminie trzech miesięcy od dnia otrzymania decyzji Izby Skarbowej. Na podstawie wyżej wymienionej decyzji Pierwszy Urząd Skarbowy w B. dokonał w dniu 9 września 2003r. zwrotu nadpłaty tj. kwoty należności głównej w wysokości [...] i odsetek w kwocie [...]. W dniu 24 września 2003r. dokonano kolejnego zwrotu nadpłaty za 1997r. na rachunek skarżącego w wysokości [...], w tym należności głównej – [...], wpłaconych odsetek – [...], oprocentowanie – [...]. Tym samym, zarzut naruszenia przepisów art. 77 §3 i 4 Ordynacji podatkowej organ uważa za chybiony. Twierdzenie skarżącego, iż nadpłata winna być zwrócona w terminie 3 miesięcy od "uzyskania postanowienia z NSA tj. do 5 lipca" nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa podatkowego. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej nieuzasadniony jest również zarzut kradzieży z konta M. W. kwoty [...], a tym bardziej nie przekazania tej sprawy i materiałów złożonych w dniu 16 maja 2003r. w Izbie Skarbowej do załatwienia organowi podatkowemu pierwszej instancji. Wyjaśnił, że kwota [...] stanowiąca nadpłatę w podatku dochodowym za 1997r. żony Pana W. – E. W. wynikająca z decyzji Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] Nr [...] została zgodnie z pismem podatniczki z dnia 19 lipca 1999r. zarachowana na poczet zaległości męża, w wyniku czego zostało wydane postanowienie z dnia [...] Nr [...], na które M. W. wniósł zażalenie. Od decyzji stwierdzającej nadpłatę w kwocie [...] M. W. jako pełnomocnik żony złożył odwołanie, w wyniku którego Izba Skarbowa decyzją z dnia [...] Nr [...] uchyliła w całości decyzję Urzędu Skarbowego i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdyż decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów art. 240 §1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, a więc nadpłata na dzień wydania tej decyzji nie istniała. Pierwszy Urząd Skarbowy w B. po ponownym rozpatrzeniu sprawy wydał w dniu [...] decyzję Nr [...], w której orzekł dla E. W. nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie [...], którą następnie Izba Skarbowa w B. utrzymała w mocy. W dniu 30 lipca 1999r. Podatnik dokonał za pośrednictwem rachunku bankowego wpłaty w wysokości [...], którą zaksięgowano na należność główną w kwocie [...] i odsetki za zwłokę w kwocie [...] – wydając w tej kwestii postanowienie z dnia [...] Nr [...], które M. W. zaskarżył. W dniu [...] Izba Skarbowa wydała postanowienia Nr [...] i Nr [...], którymi uchyliła w całości postanowienia Urzędu Skarbowego z dnia [...] w sprawie zaliczenia z urzędu wpłaty M. W. w wysokości [...] i w sprawie zaliczenia nadpłaty E. W. w kwocie [...] na poczet zaległości M. W. za 1997r., przekazując sprawy do ponownego rozpatrzenia. W dniu [...] Pierwszy Urząd Skarbowy w B. wydał postanowienie Nr [...] w sprawie zaliczenia kwoty [...] i postanowienie Nr [...] w sprawie zaliczenia kwoty [...], natomiast nie uwzględnił kwoty [...] stanowiącej nadpłatę w podatku dochodowym za 1997r. E. W. W związku z uchyleniem postanowienia z dnia [...] Nr [...] kwota [...] została z konta M. W. wyksięgowana i na wniosek skarżącego z dnia 22 listopada 1999r. jako pełnomocnika E. W. zwrócona żonie wraz z należnym oprocentowaniem w wysokości [...] na adres zamieszkania przekazem pocztowym w dniu 2 czerwca 2000r. Zatem kwestionowana przez skarżącego kwota nie mogła ponownie zostać uwzględniona przy dokonywaniu zwrotu nadpłaty za 1997r. Tym samym ponowne żądanie zwrotu kwoty [...], czy też twierdzenie, że Izba Skarbowa zatuszowała fakt kradzieży kwoty [...] i zachowała tylko do swojej wiadomości informację złożoną przez podatnika, naruszając tym samym art. 187 §1 Ordynacji podatkowej, jest bezzasadne. Organ odwoławczy nadmienił, że w zgromadzonym materiale dowodowym znajduje się wydane przez Pierwszy Urząd Skarbowy w B. postanowienie z dnia [...] Nr [...], zgodnie z którym na podstawie art. 165 §1 Ordynacji podatkowej wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie zobowiązania podatkowego za 1997r. Nie dopatrzono się również naruszenia przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych bowiem w zaskarżonej obecnie decyzji organy podatkowe będąc związane oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2003r. sygn. akt I SA/Gd 540/00 uwzględniły odliczenie od dochodu trwałych ciężarów w postaci ustanowionych stypendiów w kwocie [...], natomiast nie uwzględniły odliczenia renty ustanowionej na rzecz żony w kwocie [...]. Naczelny Sąd Administracyjny w w/w wyroku stwierdził, że odliczenie z tytułu ustanowionej renty nie przysługuje. Odnośnie zarzutu braku ustosunkowania się do pisma Nr [...] organ odwoławczy wyjaśnił, że Izba Skarbowa w piśmie z dnia [...] Nr [...] udzieliła M. W. szerokiego wyjaśnienia. Ponadto, już wcześniej w decyzji Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] Nr [...] organ udzielił wyjaśnień dotyczących pisma z dnia [...] Nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tego rodzaju naruszeń prawa zaskarżonej decyzji zarzucić nie można. W zaskarżonej sprawie przedmiotem rozstrzygnięcia przez organy podatkowe jest określenie dla M. W. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997r. Podstawę prawną do wydania decyzji w powyższym zakresie stanowił art. 21 §3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1993r. Nr 90, poz. 416 ze zm.), zgodnie z którym jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił całości lub części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Ponadto, na podstawie art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych podatek dochodowy wynikający z zeznania jest podatkiem należnym za dany rok, chyba że organ wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku. Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenia zatem pod względem zgodności z prawem decyzję określającą wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997r. Ustalenia wymaga, czy prawidłowo został określony dla skarżącego podatek dochodowy od osób fizycznych w wysokości [...]. Należy zauważyć, że organ I instancji uwzględnił przy określaniu zobowiązania odliczenia z tytułu stypendiów za wyniki w nauce poniesione na rzecz A. T. (obecnie P.), M. G. i J. G. W skardze M. W. nie kwestionuje wielkości dochodu z działalności gospodarczej, jak również dokonywanych odliczeń z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne ponoszonych na rzecz ZUS, darowizny, stypendiów oraz wysokości ulgi remontowej. Bezsporne w sprawie jest, że organy podatkowe nie uwzględniły w odliczeniach darowizny w wysokości [...] na rzecz małżonki M. W. Stanowisko to jest zgodne z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpatrującym wcześniej skargę M. W. w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997r. Sąd w wyroku z dnia 31 stycznia 2003r. sygn. akt I SA/Gd 540/00 wyraził pogląd, że wzajemne obowiązki małżonków w trakcie trwania małżeństwa regulują przepisy kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, a w szczególności art. 27 tego kodeksu. Każdy z małżonków obowiązany jest według swoich możliwości zarobkowych i majątkowych przyczyniać się do zaspakajania potrzeb rodziny, w tym małżonka, między innymi w zakresie kosztów utrzymania. W związku z tym, nie można uznać pieniędzy wypłaconych współmałżonce na pokrycie części kosztów utrzymania jako renty w rozumieniu kodeksu cywilnego. Organy podatkowe powyższym stanowiskiem Sądu są związane. Sąd w tutejszym składzie podziela pogląd wyrażony w powyższym wyroku. Analizując zgromadzony materiał dowodowy i odnosząc go do przepisów prawa materialnego należy stwierdzić, że zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie [...] czyli niższej niż wynikająca z zeznania podatkowego, jest prawidłowe. Jednocześnie Sąd zauważa, że po uchyleniu decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny i przekazaniu sprawy Izbie Skarbowej w B., a następnie przez ten organ Pierwszemu Urzędowi Skarbowemu w B., nie zachodziła podstawa do wydania postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego, jak również wznowienia postępowania. Uchylenie decyzji organów podatkowych spowodowało, że sprawa nadal była w toku i wymagała formalnego załatwienia. Odnośnie terminów załatwienia sprawy Sąd nie doszukał się po stronie organów podatkowych naruszenia prawa, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 140 Ordynacji podatkowej, o każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie, organ podatkowy obowiązany jest zawiadomić stronę podając przyczyny niedotrzymania terminu, wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Z akt sprawy wynika, że organ podatkowy rzeczywiście postanowienie z dnia 28 lipca 2003r. o wyznaczeniu nowego terminu nadał po terminie uprzednio wyznaczonym do załatwienia sprawy. Bezsporne także jest, że sprawa podatku dochodowego od osób fizycznych została rozstrzygnięta dopiero po czterech latach od wszczęcia postępowania podatkowego. Jednakże te okoliczności nie mają wpływu na ocenę prawidłowości określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997r. Sąd zauważa, że przedłożony materiał dowodowy nie pozwala stwierdzić, że przesłuchanie świadka A. T. odbyło się z naruszeniem przepisów art. 191 Ordynacji podatkowej. Przesłuchanie świadków M. G. i J. G. przeprowadził Pierwszy Urząd Skarbowy w P. Skarżący nie sprecyzował na czym polegały nieprawidłowości w przesłuchaniu tych świadków. Zauważyć należy, że to właśnie dowód z przesłuchania świadków potwierdził fakt przekazania przez M. W. stypendiów, co stanowiło podstawę do ustalenia zasadności odliczenia stypendiów, których skarżący był fundatorem. Zakwestionowanie dowodów z przesłuchania świadków stanowiłoby podstawę do podważenia zasadności tego odliczenia. Bez znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji jest okoliczność, czy organ podatkowy dokonał stosownego rozliczenia w podatku dochodowym od osób fizycznych J. G., który nie jest stroną tego postępowania. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że niezrozumiałe jest przywoływanie przez Izbę Skarbową całego ciągu czynności związanych z kwestionowaniem przez M. W. wyksięgowania kwoty [...]. Skoro podatnik zakwestionował "przeksięgowanie" z jego konta [...] i uważał, że organ powinien stwierdzić nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997r., to organ obowiązany był potraktować pismo, jako wniosek o stwierdzenie nadpłaty. Obok zatem postępowania wszczętego z urzędu w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997r., należało przeprowadzić postępowanie wszczęte na wniosek M. W. w sprawie stwierdzenia nadpłaty w tym podatku. Po przeprowadzeniu postępowania organ obowiązany był wydać decyzję o stwierdzeniu, bądź o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych. Pisma, na które powołuje się organ, nie stanowią rozstrzygnięcia w formie decyzji, nie wywołują skutku prawnego i pozbawiają stronę możliwości skorzystania ze środka zaskarżenia. Prawidłowe określenie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997r.decyzją będącą przedmiotem zaskarżenia, nie wyklucza istnienia nadpłaty. Sąd w obecnym składzie nie ocenia, czy wystąpiła nadpłata, która powinna być zwrócona podatnikowi, czy zasadnie dokonano "przeksięgowania" kwoty [...] z konta M. W., lecz odnosi się wyłącznie do przedmiotu rozstrzygnięcia, czyli wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997r. Przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia nie jest bowiem stwierdzenie nadpłaty. W konsekwencji, jeżeli organ podatkowy nie wydał decyzji w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997r. dla M. W., obowiązany jest niezwłocznie to uczynić, bowiem wniosek w tym zakresie wymaga załatwienia w formie decyzji administracyjnej. Dopiero po wydaniu decyzji przez organy podatkowe skarżącemu będzie przysługiwała skarga, a Sąd oceni zasadność dokonanego przeksięgowania kwoty [...] przez organ. Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny i prawny zaskarżona decyzja jest, zdaniem sądu, zgodna z prawem i w związku z powyższym skargę należało oddalić. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) orzeczono, jak w sentencji.