III SA/Kr 1408/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) Sędziowie: WSA Grzegorz Klimek WSA Waldemar Michaldo Protokolant: Specjalista Aleksandra Osipowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2026 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 1 sierpnia 2025 r. nr SKO.UP/4121/86/2025 w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 200 zł (dwieście złotych). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 1 sierpnia 2025r., nr SKO.UP/4121/86/2025 utrzymał w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Starosty Miechowskiego z dnia 15 kwietnia 2025r., nr KTID.PJIK.5430.6.77A.2025.MB orzekającą o cofnięciu Z.P. (dalej: "odwołujący", "skarżący") uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii AM,A1,A2,A,B1,B,C1,C,D1,D,BE,C1E,CE,D1E,DE,T (dokument nr: [...]) na okres 16 miesięcy - tj. od dnia 21.04.2023r. do dnia 13.08.2024r. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją wydaną z upoważniania Starosty Miechowskiego z dnia 15 kwietnia 2025r. nr KTID.PJIK.5430.6.77A.2025.MB cofnięto Z.P. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii AM,A1,A2,A,B1,B,C1,C,D1,D,BE,C1E,CE,D1E,DE,T (dokument nr: [...] ) na okres 16 miesięcy - tj. od dnia 21.04.2023r. do dnia 13.08.2024r. W uzasadnieniu wskazano m.in. na treść Postanowienia Sądu Rejonowego w Miechowie, II Wydział Karny z dnia [...] . 2024r., sygn. akt [...], zgodnie z którym środek karny biegł od daty prawomocności wyroku Sądu Rejonowego w Miechowie, II Wydział Karny z dnia [...].2022r., sygn. akt [...] , tj. od 21.04.2023r. do daty wydania postanowienia w sprawie [...] uznającego przedmiotowy środek karny za wykonalny, tj. do dnia 13 sierpnia 2024r. włącznie. Odwołujący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie m.in.: przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym: art. 7, poprzez prowadzenie postępowania bez podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, poprzez wadliwe naliczenie okresu cofnięcia uprawnień - tj. od dnia 21.04.2023r. do dnia 13.08.2024r.; art. 2 Konstytucji RP, polegające na nieuwzględnieniu sytuacji osobistej strony; art. 84 k.k., poprzez błędną interpretację podczas orzekania o sposobie obliczania okresu cofnięcia ww. uprawnień, co poskutkowało wadliwym wskazaniem daty 13.08.2024r. zamiast daty 21.04.2024r.; art. 1 Protokołu nr 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w zw. z art. 14 tej Konwencji, poprzez naruszenie: "osobistych praw majątkowych i prawa do poszanowania mienia". W świetle powyższego wniesiono o zmianę zaskarżonej decyzji przez naliczenie okresu 2 lat cofnięcia uprawnień wskazanych kategorii zgodnie z Postanowieniem Sądu Rejonowego w Miechowie, II Wydział Karny z dnia [...].2024r., sygn. [...] od dnia 21.04.2023r. do dnia 21.04.2024r. włącznie oraz zasądzenie kosztów postępowania i przeprowadzenie dowodów z dokumentacji podniesionej w treści uzasadnienia. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego organ II instancji wydał decyzję z dnia 1 sierpnia 2025r., o której mowa na wstępie. W uzasadnieniu powołano się m.in. na treść art. 103 ust. 1 pkt 4, art. 102 ust. 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2024r., poz. 1210 ze zm. - dalej jako: "u.k.p."). Zdaniem organu odwoławczego z akt sprawy wynika w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości - wbrew twierdzeniom odwołującego, iż (mając na uwadze m.in. treść Postanowienia Sądu Rejonowego w Miechowie, II Wydział Karny z dnia [...].2024r., sygn. akt [...] ) środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczony wobec ww. wyrokiem Sądu Rejonowego w Miechowie z dnia [...] .2022r., sygn. [...] obowiązywał od daty prawomocności tego wyroku (sygn. akt [...] ) - tj. od dnia 21.04.2023r. do daty wydania postanowienia w sprawie [...] uznającego przedmiotowy środek karny za wykonalny, tj. do dnia 13 sierpnia 2024r. włącznie. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że decyzja wydawana na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że organ musi działać w granicach związania i nie ma możliwości interpretacji wydanego wyroku sądu karnego. Jednocześnie organ nie jest uprawniony do weryfikacji wyroku sądu karnego. Nie może dokonywać ani rozszerzenia, ani zawężenia orzeczonego przez sąd zakazu. W następstwie otrzymania zawiadomienia o orzeczonym zakazie prowadzenia pojazdów właściwy organ - w świetle dyspozycji art. 182 § 2 k.k.w. w zw. z art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. jest zobowiązany cofnąć, w formie decyzji administracyjnej, wskazane uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie zgodnym z wyrokiem karnym i nie może wydawać osobie, względem której sąd orzekł zakaz uprawnień w okresie obowiązywania orzeczonego zakazu. Organ II instancji uznał, że zakres przedmiotowy wyroku karnego obejmuje dwie okoliczności, tj. zakaz prowadzenia określonych w nim kategorii pojazdów oraz czas, na jaki orzeczono ten środek karny. Następcze rozstrzygnięcie administracyjne powinno obejmować oba te elementy. Organy administracji wykonujące wyrok sądu karnego są związane jego treścią. Oznacza to, że decyzja w przedmiocie cofnięcia uprawnień powinna określać nie tylko kategorie objęte zakazem kierowania, ale również okres, na jaki następuje przedmiotowe cofnięcie uprawnień, przy czym okres ten musi być tożsamy z okresem, na jaki sąd karny orzekł zakaz prowadzenia pojazdów danej kategorii. Z § 17 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. poz. 231 z późn. zm.) wynika, że w przypadku orzeczenia wyrokiem sądu zakazu kierowania pojazdami na okres przekraczający rok organ administracji wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami bez określenia terminu ważności tej decyzji i że organ administracji w uzasadnieniu decyzji powinien wskazać termin rozpoczęcia i zakończenia biegu okresu zakazu kierowania pojazdami. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się jednak, że czym innym jest kwestia określenia terminu ważności decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami, a czym innym, wynikający z art. 182 § 2 k.k.w., obowiązek oznaczenia w decyzji okresu, na jaki cofnięto uprawnienie do kierowania pojazdami. Nałożony na organ obowiązek wydawania decyzji bez określenia terminu jej ważności, a także obowiązek wskazania okresu zakazu w uzasadnieniu decyzji nie wyłączają zatem obowiązku oznaczenia w samej sentencji decyzji administracyjnej okresu, na jaki cofnięto uprawnienie do kierowania pojazdami - w niniejszym przypadku termin cofnięcia uprawnień jest prawidłowo zakreślony w sentencji decyzji. Kolegium podało, że w świetle powyższego i mając na względzie bezpieczeństwo w ruchu drogowym, należało utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący ww. decyzji zarzucił: - naruszenie przepisów k.p.a., polegające na prowadzeniu w sposób rażąco niedbały postępowania administracyjnego w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami; - art. 7 k.p.a., polegające na prowadzeniu postępowania bez podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, w szczególności poprzez ponowne wadliwe naliczenie okresu cofnięcia uprawnień kategorii AM, A1,A2,B1,B,B+E,C1+E,C+E,DI+E,D+E,T od dnia 21.04.2023r. do dnia 13.08.2024r., - art. 2 Konstytucji RP, polegające na nieuwzględnieniu sytuacji osobistej skarżącego oraz przyjęcie błędnej interpretacji przy orzekaniu o sposobie obliczania okresu cofnięcia uprawnień, co poskutkowało wadliwym wskazaniem daty 13 sierpnia 2024r. włącznie, zamiast daty 21 kwietnia 2024r., - art. 84 k.k., polegające na przyjęciu błędnej interpretacji przepisów prawa przy orzekaniu o sposobie obliczania okresu cofnięcia uprawnień ww. kategorii, co poskutkowało wadliwym wskazaniem daty 13 sierpnia 2024r. włącznie zamiast daty 21 kwietnia 2024r., - art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w zw. z art. 14 Konwencji, polegające na naruszeniu osobistych praw majątkowych skarżącego i prawa do poszanowania mienia, które podlegają równej dla wszystkich ochronie. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł m.in., że termin, z jakim należało uznać środek karny za wykonany, to termin 21 kwietnia 2024r., tj. dzień, kiedy upłynął rok od rozpoczęcia wykonania środka karnego. Sam Sąd Rejonowy w Miechowie stwierdził w uzasadnieniu orzeczenia, że możliwe jest uznanie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych za wykonany po roku. Pozwoli to skazanemu na podjęcie zatrudnienia, jako kierowca zawodowy, jak również poprawi jego sytuację finansową. Niestety dnia 15 kwietnia 2025r. Starostwo Powiatowe w Miechowie wydało decyzję, w której cofnięto uprawnienia skarżącemu [dokument nr. [...] ] wydane dnia 28.07.2021r. przez Starostę Miechowskiego na podstawie postanowienia z dnia [...].2024r., wydanego przez Sąd Rejonowy w Miechowie II Wydział Karny, sygn. akt [...] , wydanego do prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Miechowie II Wydział Kamy z dnia [...] .2022r., sygn. akt [...] oraz wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie, IV Wydział Karny Odwoławczy z dnia 21.04.2023r., sygn. akt [...] , na okres 16 miesięcy tj. od dnia 21.04.2023r. do dnia 13.08.2024r. W świetle powyższych zarzutów i argumentacji skargi skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji przez naliczenie okresu 2 lat cofnięcia uprawnień, wskazanych kategorii zgodnie z Postanowieniem Sądu Rejonowego w Miechowie, II Wydział Karny z dnia [...] .2024r., sygn. akt [...] od dnia 21 kwietnia 2023r. do dnia 21 kwietnia 2024r. włącznie; przeprowadzenie przez Sąd rzetelnego postępowania w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami; zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026r., poz. 143 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji, przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że zawiera ona wady, powodujące konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W konsekwencji skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 1 sierpnia 2025r., nr SKO.UP/4121/86/2025 utrzymująca w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Starosty Miechowskiego z dnia 15 kwietnia 2025r., nr KTID.PJIK.5430.6.77A.2025.MB orzekającą o cofnięciu Z.P. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii AM,A1,A2,A,B1,B,C1,C,D1,D,BE,C1E,CE,D1E,DE,T (dokument nr: [...] ) na okres 16 miesięcy - tj. od dnia 21.04.2023r. do dnia 13.08.2024r. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do kwestii prawidłowości obliczenia okresu, na jaki cofnięto skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi ww. kategorii, bowiem skarżący stoi na stanowisku, że datą końcową, którą orzeczono o cofnięciu uprawnienia jest dzień 21 kwietnia 2024r., a nie, jak twierdzi organ dzień 13 sierpnia 2024r. W tym miejscu Sąd zauważa jednak, że aby dokonać subsumpcji przepisów prawa materialnego, które mają zastosowanie w badanej sprawie, w pierwszej kolejności konieczne jest prawidłowe przeprowadzenie postępowania w sprawie i pełna wiedza, poparta stosownymi dowodami na temat istniejącego stanu faktycznego. Tymczasem w ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. skutkuje jego uchyleniem. W świetle powyższych uwag - wskazać należy, że zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 § 1 k.p.a.). Przepisy te znajdują doprecyzowanie m.in. w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; istotny jest także art. 80 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wskazać także trzeba, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne (art. 15 k.p.a., art. 78 Konstytucji RP). W wyroku NSA z dnia 9 listopada 2016r., sygn. II OSK 261/15, zwraca się uwagę, że: "Istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy. (...) Właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez stosowne organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, by dwukrotnie oceniono dowody, przeanalizowano wszystkie argumenty". Jednocześnie w postępowaniu administracyjnym organ odwoławczy jest organem merytorycznym, którego powinnością jest nie tylko odnieść się do zarzutów odwołania, lecz ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę już rozstrzygniętą przez organ pierwszej instancji (np. wyrok NSA z 11 czerwca 2024r., sygn. II OSK 1705/21). Dopełniając powyższe wskazać trzeba, że elementy składowe decyzji administracyjnej zawiera art. 107 k.p.a. Zgodnie z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Z kolei, art. 107 § 3 k.p.a. stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część tego aktu. Obowiązek jego sporządzenia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć. Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma nie tylko znaczenie prawne, ale także pogłębia zaufanie uczestników postępowania do organów administracyjnych. Motywy decyzji winny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśnić tok rozumowań prowadzących do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Powinny one być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Zadaniem uzasadnienia faktycznego jest wskazanie faktów i dowodów, które legły u podstaw wydania decyzji. W rezultacie, powinno ono zawierać ustosunkowanie się do tych faktów i dowodów, które przemawiają za podjętym rozstrzygnięciem, lecz także do tej części faktów i dowodów, którym organ administracji nie przyznał mocy dowodowej przy podejmowaniu decyzji. Dopiero do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego możliwe jest zastosowanie prawa materialnego, co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, które powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione; dowodów, na których się oparł; przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W świetle powyższego podać należy, że w istocie więc kluczowe dla sprawy okoliczności powinny poddawać się kontroli sądowoadministracyjnej. Sąd nie może bowiem wypowiadać się w kwestiach, w których nie wypowiedział się organ odwoławczy. Nie jest rolą Sądu zastępowanie organu II instancji w czynieniu ustaleń faktycznych i prawnych. Mając na uwadze powyższe rozważania natury ogólnej wskazać należy, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie podało m.in., że: "Z akt sprawy wynika w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości - wbrew twierdzeniom Strony odwołującej się, iż (mając na uwadze m.in. treść Postanowienia Sądu Rejonowego w Miechowie, II Wydział Karny z dnia [...] 2024r., sygn. akt [...] ) środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczony wobec Pana Z.P. wyrokiem Sądu Rejonowego w Miechowie z dnia [...] 2022 r. sygn. [...] obowiązywał od daty prawomocności tegoż wyroku (sygn. akt [...] ) - tj. od dnia 21/04/2023 r. do daty wydania postanowienia w sprawie [...] uznającego przedmiotowy środek karny za wykonalny, tj. do dnia 13 sierpnia 2024 r. włącznie". Tymczasem należy zauważyć, że w aktach sprawy brak jest orzeczeń, na które organ powołuje się w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W konsekwencji braki kompletnego materiału dowodowego nie pozwalają Sądowi na merytoryczną ocenę rozstrzygnięcia organu. Nie można zaaprobować twierdzeń organu, że z akt sprawy w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości wynikają okoliczności istotne z punktu widzenia przedmiotu badanej sprawy. Podkreślenia wymaga, że stan faktyczny sprawy nie może być przedmiotem domysłów, a twierdzenia organu, które nie są poparte stosownymi dowodami, nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięcia. W kontekście powyższego, aby dokonać prawidłowej analizy okoliczności faktycznych sprawy, w pierwszej kolejności należy uzupełnić materiał dowodowy m.in. o: - wyrok Sądu Rejonowego w Miechowie, II Wydział Karny z dnia [...] 2022r., sygn. [...] ; - wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie, IV Wydział Karny Odwoławczy z dnia [...] 2023r., sygn. [...] ; - postanowienie Sądu Rejonowego w Miechowie, II Wydział Karny z dnia [...] 2024r., sygn. [...] . Nie można tracić z pola widzenia, że w aktach sprawy brak jest ww. orzeczeń. Sąd zauważa jednocześnie, że w aktach administracyjnych znajduje się pismo Starosty Miechowskiego z dnia 14 lutego 2025r., skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, w którym zwrócono się o zwrot oryginałów akt dotyczących skarżącego. W aktach odnotowano także pismo Starosty Miechowskiego z dnia 17 lutego 2025r., skierowane do Sądu Rejonowego II Wydział Karny w Miechowie, w którym zwrócono się z prośbą o podanie ram czasowych, na jakie powinien zostać naliczony środek karny. W piśmie tym Starosta Miechowski powołuje się wprawdzie na prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w Miechowie, II Wydział Karny z dnia 13 sierpnia 2024r., podając błędną sygnaturę ([...] , zamiast [...] ) oraz na wyrok Sądu Rejonowego w Miechowie, II Wydział Karny z dnia [...] 2022r., sygn. [...] , jednak orzeczeń tych nie sposób odnotować w aktach sprawy. Zdaje się, że organ oparł swoje rozstrzygnięcie w dużej mierze na odpowiedzi Sądu Rejonowego w Miechowie, II Wydział Karny z dnia 7 marca 2025r., bez uwzględnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. W kontekście powyższego Sąd zwraca uwagę, że organ powinien w sposób jasny i jednoznaczny ustosunkować się do twierdzeń skarżącego, zawartych w odwołaniu, gdzie podnosił on, że dzień 21 kwietnia 2024r. to data, kiedy należało uznać środek karny za wykonany, tym bardziej, że w tym zakresie skarżący powoływał się na treść uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w Miechowie, II Wydział Karny z dnia [...] 2022r., sygn. [...] oraz wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie, IV Wydział Karny Odwoławczy z dnia [...] 2023r., sygn. [...] . Ponadto w uzasadnieniu decyzji brak jest jakiegokolwiek odniesienia się do twierdzeń skarżącego, który podnosił, że skorzystał z możliwości złożenia wniosku o uznanie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych za wykonany po roku i pismem z dnia 22 kwietnia 2024r. wniósł on o uznanie środka karnego za wykonany z dniem 21 kwietnia 2024r. Organ zdaje się w ogóle nie zauważać zarzutów odwołania i twierdzeń skarżącego. Wszystkie te uchybienia przepisom postępowania, w tym art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego, do której zmierzają niektóre zarzuty skargi. Kontrola przestrzegania przez organy administracyjne norm prawa materialnego może być przeprowadzona dopiero w ostatniej kolejności, po prawidłowym przeprowadzeniu postępowania (zob. wyrok NSA z 10 lutego 1981r., sygn. SA 910/80, ONSA 1981, Nr 1, poz. 7; T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 757 - 757). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien mieć na uwadze powyższe ustalenia, bacząc by nie naruszyć reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcie odpowiadało prawu materialnemu. Należy dokonać także własnych ustaleń i odnieść się merytorycznie do zarzutów skarżącego, zawartych w odwołaniu. Treści rozstrzygnięcia Sąd nie przesądza, bowiem nie pozwalają na to niepełne ustalenia faktyczne oraz prawne. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach w kwocie 200 zł Sąd orzekł zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ww. ustawy.