II OSK 261/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1031/14 w sprawie ze skargi W. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od W. z siedzibą w W. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1031/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję; w pkt 2. stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego W. S.A. z siedzibą w W. kwotę 457 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku przedstawił następujący stan faktyczny sprawy: Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwaną dalej: "k.p.a.", utrzymała w mocy decyzję Prezydenta W. Nr [...], z dnia [...] lipca 2013 r., o środowiskowych uwarunkowaniach, stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na realizacji garażu i parkingu samochodowego wraz z towarzyszącą in infrastrukturą, w ramach przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku biurowo-usłudowego z garażem podziemnym, przy ul. N. [...], na działkach ew. nr [...], [...], [...], obręb [...] oraz na części działek ew. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...], w Dzielnicy S. W.. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że planowane przedsięwzięcie, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397), zalicza się do mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W przedmiotowej sprawie, jak wskazał organ, przedmiotem inwestycji jest budowa budynku biurowo-usługowego (XXVII kondygnacji nadziemnych i V kondygnacji podziemnych) przy ul. N. [...], na działkach ew. nr [...], [...], [...], obręb [...] oraz na części działek ew. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...], w Dzielnicy S., W., o następującym przeznaczeniu funkcjonalno-przestrzennym: - garaż podziemny pięciokondygnacyjny z towarzyszącą mu infrastrukturą i pomieszczeniami technicznymi, - niższej część składającej się z części usługowo-handlowo-biurowej z gastronomią zlokalizowanych na kondygnacjach: "0" i ,+1", części biurowej zlokalizowanej na kondygnacjach: od "+2" do "+7", - wyższej części biurowej zlokalizowana na kondygnacjach od "+8" do "+26" - zadaszone patio w niższej części budynku doświetlające wnętrze budynku i jego przestrzenie biurowe. Kolegium wskazało, że częścią postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ocenę taką przeprowadza się (fakultatywnie) dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek jej przeprowadzenia został stwierdzony w drodze postanowienia, jak wynika to z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 353), zwanej dalej: "ustawą". Postanowienie wydaje się po zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz powiatowego inspektora sanitarnego w przypadku przedsięwzięć wymagających wydania m.in. pozwolenia na budowę. W przedmiotowej sprawie organy opiniujące wyraziły stanowiska o braku podstaw co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. w postanowieniu z [...] kwietnia 2013 r., znak: [...] wyrażającym opinię, iż dla planowanej inwestycji nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, wskazał m.in., iż przedmiotowa inwestycja zlokalizowana będzie w sąsiedztwie istniejących parkingów naziemnych oraz ruchliwych ulic: M. i N.. Na etapie eksploatacji oddziaływanie przedsięwzięcia będzie miało charakter lokalny i ograniczy się do terenu realizacji inwestycji. Natomiast Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. w piśmie z dnia 12 kwietnia 2013 r., znak: [...] wyrażającym opinię o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, wskazał, iż głównymi czynnikami mogącymi niekorzystnie oddziaływać na stan środowiska w przypadku przedmiotowej inwestycji jest emisja zanieczyszczeń powietrza pochodząca od ruchu samochodów i pracy agregatów prądotwórczych (...) oraz hałas wywołany ruchem samochodów, pracą urządzeń systemu wentylacji i klimatyzacji oraz agregatu prądotwórczego. Na podstawie przedstawionych w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia wielkości emisji hałasu i zanieczyszczeń do powietrza, przyjętych rozwiązań, (...) można stwierdzić, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać ponadnormatywnie na środowisko. Postanowieniem z dnia 10 maja 2013 r., Prezydent W. postanowił o odstąpieniu od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Biorąc pod uwagę skalę, charakter, lokalizację przedmiotowego przedsięwzięcia, organ w uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że oddziaływania, jakie mogą powstać w wyniku jego realizacji, nie będą stanowić znaczącej uciążliwości dla środowiska. Ponieważ nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Charakterystyka przedsięwzięcia i karta informacyjna przedsięwzięcia stanowią załączniki do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 1 i 2 ustawy). Kolegium uznało również, że uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w sytuacji gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zawiera informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła W. S.A. Skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu, że nie dokonało analizy jej odwołania złożonego od decyzji organu I instancji, albowiem Kolegium nie odniosło się do żadnego z podnoszonych przez odwołującą się argumentów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Uczestnik postępowania Q. Sp. z o.o. wniósł o oddalenie skargi. Uwzględniając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem utrzymując w mocy decyzję Prezydenta W., organ odwoławczy nie dokonał ponownego, całościowego rozpatrzenia sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem orzekania przez organ pierwszej instancji. W konsekwencji organ odwoławczy nie wywiązał się z obowiązku wynikającego z art. 15 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Sąd I instancji uznał, że zasadny jest zarzut skargi, że Kolegium nie odniosło się merytorycznie do wszystkich podniesionych przez skarżącą w odwołaniu zarzutów, co dotyczyło wytyku, że - spółka W. S.A., jako strona postępowania, nie została imiennie zawiadomiona o toczącym się postępowaniu oraz, że materiał dowodowy wskazuje, że nie badano wpływu planowanej inwestycji na bezpośrednie sąsiedztwo, w szczególności nie rozważono, jak garaż podziemny będzie wpływał na inne budowle w sąsiedztwie i ich uwarunkowania hydro-geologiczne. Nie badano, czy czerpnia i inne urządzenia będą emitować hałas przekraczający normy i który może być odnotowany w pomieszczeniach budynków sąsiednich. Nie badano, czy na dachu wieżowca będą zlokalizowane stacje bazowe telefonii komórkowej lub inne urządzenia emitujące pola magnetyczne. Nie badano, w jaki sposób zutylizowany zostanie materiał pozostający po rozbiórce aktualnie istniejącego obiektu, - nie badano relacji tej inwestycji z inwestycjami przewidzianymi w projektowanym dla tego rejonu planie miejscowym, tym bardziej, że chodzi o inwestycję sprzeczną z projektowanym planem miejscowym. Sąd podkreślił, że z uzasadnienia decyzji Kolegium wynika jedynie, że organ ten wskazał na zasadność zastosowania art. 49 k.p.a. w związku z art. 74 ust. 3 ustawy z uwagi na to, że liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20. Zatem strony postępowania zostały prawidłowo zawiadomione przez obwieszczenie w zwyczajowo przyjęty sposób publicznego ogłaszania, tzn. przez zamieszczenie stosownych informacji na tablicach informacyjnych Urzędu W.: Biura Ochrony Środowiska i Urzędu Dzielnicy S. oraz na stronie internetowej Urzędu W.. W ocenie SąduI instancji bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje zarzut nie badania przez Kolegium relacji planowanej inwestycji z inwestycjami przewidzianymi w projektowanym dla tego rejonu planie miejscowym, gdyż ustawa wymaga wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informacji o jego braku. Informacja o braku planu miejscowego dla obszaru planowanej inwestycja zawarta jest w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Natomiast zasadnie w ocenie Sądu podniosła skarżąca, że Kolegium nie dokonało oceny zasadności zarzutów merytorycznych dotyczących wpływu planowanej inwestycji na bezpośrednie sąsiedztwo, we wskazanym w odwołaniu zakresie. Odzwierciedlenie tej oceny powinno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji poprzez wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów, na których się oparł, czego organ zaniechał. Pominięcie tych okoliczności, jak stwierdził Sąd I instancji, może, choć nie musi mieć wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c, art 152 i art 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", orzekł jak w sentencji wyroku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości, domagając sie jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania i oddalenie skargi oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg. norm przepisanych, ewentualnie, - uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg. norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciło naruszenie przepisów postępowania, o których mowa w przepisie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.. art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w związku z art. 11, 15 , [...] § 1 i 107 § 3 k.p.a., oraz art. 141 § 4 p.p.s.a.., gdyż spowodowały uchylenie rozstrzygnięcia administracyjnego, którego wady nie miały żadnego wpływu na wynik sprawy, a uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie wskazuje, iż wskazane w nim wady, miały rzeczywisty wpływ na wynik postępowania, tzn. gdyby nie naruszono przepisów postępowania, to zapadłaby decyzja o innej treści. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, wypływa konkluzja, iż w rzeczywistości organ administracji, nie ma przeprowadzać dodatkowego postępowania, lecz rozszerzyć zakres uzasadniania decyzji o zapisy karty informacyjnej przedsięwzięcia, która zawiera szczegółowe informacje, w zakresie podnoszonych zarzutów, w tym dotyczące wpływu planowanej inwestycji na bezpośrednie sąsiedztwo, w szczególności, jak garaż podziemny będzie wpływał na inne budowle w sąsiedztwie i ich uwarunkowania hydrogeologiczne garażu. Szczegółowo informacje, w tym zakresie podane są w opracowaniu pt.: "Uwarunkowania geologiczne planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie obiektu biurowo-usługowego z garażem podziemnym przy ul. M., róg ul. N. na terenie Dzielnicy S. W." (G., W. 2012 r.), które stanowi zał. 3 do Karty Informacyjnej przedsięwzięcia. Podniesiono, że w karcie informacyjnej przedsięwzięcia wyszczególniono wszystkie zewnętrzne źródła hałasu, które będą zainstalowane w planowanym obiekcie wraz z ich mocami akustycznymi. Opisano reżim pracy urządzeń, projektowane zabezpieczenia akustyczne ograniczające poziom dźwięku emitowany przez poszczególne urządzenia i podano poziom redukcji dźwięku. Zwrócono uwagę na okoliczność, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. w piśmie z dnia 12 kwietnia 2013 r., wyrażającym opinię o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, wskazał, iż głównymi czynnikami mogącymi niekorzystnie oddziaływać na stan środowiska w przypadku przedmiotowej inwestycji jest emisja zanieczyszczeń powietrza pochodząca od ruchu samochodów i pracy agregatów prądotwórczych (...) oraz hałas wywołany ruchem samochodów, pracą urządzeń systemu wentylacji i klimatyzacji oraz agregatu prądotwórczego. Natomiast na podstawie przedstawionych w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia wielkości emisji hałasu i zanieczyszczeń do powietrza, przyjętych rozwiązań, (...) można stwierdzić, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać ponadnormatywnie na środowisko." Podkreślono, że rozstrzygnięcia organów zapadły na podstawie konkretnego stanu i konkretnych dokumentów, w tym karty informacyjnej przedsięwzięcia, a dokumentacja sprawy jest nierozerwalnie związana z decyzją, wydaną na jej podstawie. Zajmując się legalnością decyzji Sąd I instancji powinien był ocenić, czy wnioski wyciągnięte przez organ z zebranych dowodów są właściwe (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia sygn. akt II OSK 1323/09). Wywodzono, że wbrew ocenie Sądu, wyrażonej w zaskarżonym wyroku, organ dokonał oceny zarzutów zawartych w odwołaniu, co oznacza, że organ odwoławczy, nie dopuścił się naruszenia art. 11, 15, [...] § 1 i 107 § 3 k.p.a., w szczególności, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stwierdzono, że samo stwierdzenie Sądu I instancji o lakoniczności odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu, nie jest niewystarczające, by wykazać iż rzeczywiście nastąpiło naruszenie przepisów postępowania i jaki to naruszenie miało wpływ na wynik. Podkreślono, że na konieczność wykazania, że stwierdzone naruszenia mogły wpłynąć na wynik sprawy w sposób istotny wielokrotnie wskazywał w swym orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny i wojewódzkie sądy administracyjne. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, skarżąca wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych, będąc związany granicami skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej wysunięto jedynie zarzut naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w związku z art. 11, 15 , [...] § 1 i 107 § 3 k.p.a., oraz art. 141 § 4 p.p.s.a.., poprzez niezasadne uchylenie rozstrzygnięcia administracyjnego, którego wady nie miały żadnego wpływu na wynik sprawy. Sąd I instancji uchylając zaskarżoną decyzję stwierdził, że utrzymując w mocy decyzję Prezydenta W., organ odwoławczy nie dokonał ponownego, całościowego rozpatrzenia sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem orzekania przez organ pierwszej instancji, w konsekwencji czego nie wywiązał się z obowiązku wynikającego z art. 15 k.p.a. w związku z art. [...] § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Na wstępnie należy podkreślić, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, którą w ocenie Sądu I instancji naruszył organ odwoławczy jest zasadą konstytucyjną zawartą w art.78 Konstytucji RP, oraz posiada rangę zasady ogólnej uregulowanej w art.15 k.p.a. Istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy. Ze względu na zasadę dwuinstancyjności postępowania, sprawa administracyjna rozstrzygnięta po raz pierwszy jest otwarta do ponownego orzekania, jeżeli zostanie wniesiony środek odwoławczy. Rozstrzygnięcie organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu I instancji, a działanie organu II instancji nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym. Stąd też nie spełnia powyższego wymogu jedynie kontrola zasadności argumentów podniesionych w odwołaniu w stosunku do rozstrzygnięcia organu I instancji. (B.Adamiak (w:) B.Adamiak,J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wydawnictwo C.H.BECK Warszawa 2005r, s.96-97). Dlatego też właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez stosowne organy, ale konieczne jest aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego, tak by dwukrotnie oceniono dowody, przeanalizowano wszystkie argumenty. W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, wbrew ocenie dokonanej przez Sąd I instancji, dokonało ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, przytaczając stan faktyczny sprawy w sposób chronologiczny, wskazując na dowody zgromadzone w sprawie, jak i przytaczając podstawę prawną rozstrzygnięcia. Organ wyjaśnił też najistotniejszą kwestię w przedmiotowej sprawie, tj. z jakich względów nie zachodzą podstawy do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Odwołał się przy tym do stanowisk zajętych przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. w postanowieniu z [...] kwietnia 2013 r., Państwowego Powiatowego Inspektor Sanitarny w W. w piśmie z dnia 12 kwietnia 2013 r., jak również Prezydenta W. w postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r., które to organy w sposób jednolity zajęły stanowisko o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, dokonując analizy danych, o których mowa w przepisie art. 63 ust. 1 u.i.ś., w oparciu przede wszystkim o treść karty informacyjnej przedsięwzięcia. Organ odwoławczy wskazał na dwa najistotniejsze dowody w sprawie w postaci charakterystyka przedsięwzięcia i karta informacyjna przedsięwzięcia, wyjaśniając, że stanowią załączniki do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 1 i 2 ustawy). Jakkolwiek organ odwoławczy, nie odniósł się wprost do wszystkich podniesionych przez skarżącą w odwołaniu zarzutów, to jednak objęte nimi kwestie znajdują wyjaśnienie w zgromadzonych w sprawie ww. dowodach, które organ uznał za wiarygodne. W takich okolicznościach sprawy, mimo podniesionego wyżej wytyku, przez Sądu I instancji w stosunku do decyzji organu odwoławczego, Sąd ten nie wyjaśnił, czy szczegółowe odniesienie się przez ten organ do zarzutów zawartych w odwołaniu mogłoby spowodować wydanie innego rozstrzygnięcia. A tylko w takim przypadku, zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a., zachodziłyby przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji. Tymczasem Sąd I instancji uchylając zaskarżoną decyzję nie tylko nie wykazał istnienia powyższej zalezności, lecz nawet stwierdził, że pominięcie tych okoliczności może, choć nie musi mieć wpływ na wynik sprawy, a sąd administracyjny nie może zastępować organu i samemu dokonać merytorycznej oceny podniesionych w odwołaniu zarzutów. Uszło jednak uwadze Sądu I instancji, że Sad ten nie tylko może, ale i jest zobowiązany merytorycznie ocenić wagę uchybień organu odwoławczego w zakresie ich wpływu na wynik sprawy w oparciu o cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, czego Sąd ten zaniechał. Należało więc stwierdzić, że dokonując w ten sposób kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawa naruszył prawo w sposób wskazany w podstawach skargi kasacyjnej. Z tych względów, na podstawie art. 188 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, a o kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. J. Bortkiewicz M. Dałkowska - Szary A. Łuczaj