II SA/Go 56/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Piątek Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 marca 2026 r. sprawy ze skargi O sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającego do zwrotu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia [...] r., nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej - O sp. z o.o. kwotę 4 375 (cztery tysiące trzysta siedemdziesiąt pięć) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] (dalej: organ I instancji lub Dyrektor), decyzją z [...] sierpnia 2025 r., nr [...], określił O. sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: spółka lub skarżąca) przypadającą do zwrotu kwotę 25 249,10 zł stanowiącą dofinansowanie przyznane na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi: - dla kwoty 7 797,23 zł od dnia 17 września 2020 r. do dnia zapłaty, to jest 9 listopada 2023 r.; - dla kwoty 8 474,41 zł od dnia 12 października 2020 r. do dnia zapłaty, to jest 9 listopada 2023 r.; - dla kwoty 8 977,46 zł od dnia 3 listopada 2020 r. do dnia zapłaty to jest 9 listopada 2023 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż zgodnie z art. 15gg ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2025 r., poz. 764 ze zm., dalej: ustawa COVID-19) podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1 tej ustawy, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa wart. 15g ust. 4, nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy. Zgodnie z art. 15gg ust. 11 w związku z art. 15g ust. 3 ustawy COVID-19 podmioty, o których mowa w ust. 1 i 1a, muszą spełniać kryteria, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy, z zastrzeżeniem, że nie zalegają w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy do końca trzeciego kwartału 2019 r. Świadczenia, o których mowa w art. 15gg ust. 1, oraz środki o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku. W toku weryfikacji rozliczenia otrzymanej pomocy, organ I instancji ustalił, że w okresie marzec-maj 2020 r. spółka korzystała ze zwolnienia z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie społeczne od wynagrodzeń wypłaconych 17 pracownikom spółki; na tych samych pracowników spółka otrzymała następnie wsparcie ze środków Funduszu. Skoro spółka otrzymała wcześniej na podstawie art. 31 zo ustawy COVID-19 wsparcie finansowe w postaci zwolnienia z obowiązku zapłaty składek na tych samych 17 pracowników (z czego zwolnienie obejmowało 15 pracowników za okres 3 miesięcy, 1 pracownika za okres 2 miesięcy i 1 pracownika za okres 1 miesiąca), to powinna fakt ten ujawnić składając wniosek o dofinansowanie ze środków Funduszu. Spółka jednak nie wykazała tej pomocy we wniosku o przyznanie dofinansowania ze środków Funduszu, składając w nim oświadczenia sprzeczne ze stanem faktycznym. Na tej podstawie Dyrektor przyjął, że środki w łącznej kwocie 25 249,10 zł wypłacone spółce ze środków Funduszu na pokrycie składek na ubezpieczenie społeczne od wynagrodzeń dla tych samych 17 pracowników zostały pobrane nienależnie, gdyż dofinansowanie udzielone zostało z naruszeniem przepisu art. 15gg ust. 6 i 7 ustawy COVID-19. W myśl art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19, podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z FGŚP wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wpłat na rzecz ochron miejsc pracy. Oznacza to, iż przedsiębiorca nie może otrzymać wsparcia, jeśli uprzednio skorzystał z innych dofinansowań, które były wypłacane w związku z ochroną miejsc pracy, nawet tych nieprzewidzianych przez tarczę antykryzysową. Jednocześnie określenie "tytuły wypłat" odnosi się do środków przeznaczonych na dofinansowanie do wynagrodzeń, czyli uzyskanie ze środków publicznych na podstawie przepisów ustawy COVID-19 dofinansowania wynagrodzeń tych samych pracowników lub przyznania środków na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne tych pracowników należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Wprowadzone przepisy o pomocy przedsiębiorcom mają charakter konkurencyjny i to po stronie przedsiębiorcy leży wybór jednego, najkorzystniejszego dla siebie rozwiązania, gdyż nie ma możliwości kumulatywnego korzystania przez niego z ww. instrumentów pomocy dla tego samego pracownika w zakresie tego samego tytułu wypłaty. Jednocześnie organ I instancji wskazał, iż w jego opinii "łączny okres 3 miesięcy", o którym mowa wart. 15gg ust. 6 ustawy COVID-19, odnosi się do okresu 3 miesięcy kalendarzowych pobierania wsparcia na określony tytuł wypłaty, który jednocześnie stanowi swego rodzaju limit, górną granicę tego składnika. W odwołaniu od decyzji spółka zarzuciła zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego wskazując, że treść oświadczeń zawartych we wniosku o przyznanie dofinansowania ze środków Funduszu nie odpowiada treści przepisu - art. 15gg ustawy COVID-19 (oświadczenie we wniosku dotyczyło "nie ubiegania się o pomoc" podczas gdy w ustawie mowa jest o "nie uzyskaniu pomocy"; ponadto w oświadczeniu mowa jest o "składkach na ZUS" a pojęcie to nie jest zdefiniowane w przepisach). W ten sposób Dyrektor uchybił obowiązkowi należytego i wyczerpującego informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Sformułowania zawarte w formularzu powinny być jasne i wyczerpujące i powinny zawierać (cytować) przepisy art. 15gg ust. 7 oraz list. 23c ustawy COVID-19. Ponadto zapis art. 15gg ust. 7 ww. ustawy jest niejasny i nie precyzuje, co należy rozumieć przez pojęcie "te same tytuły wypłat". Ustawa nie wskazuje również, że pomoc przewidziana w art. 31zo ustawy COVID-19 jest pomocą przeznaczoną na ochronę miejsc pracy, a przyznane dofinansowania dotyczą różnych okresów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: SKO lub organ odwoławczy), decyzją z dnia [...] października 2025 r., nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i nakazało spółce zwrot na rzecz Dyrektora kwoty 25 249,10 zł przyznanej ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia [...] sierpnia 2025 r. do dnia zapłaty. Uzasadniając decyzję SKO wskazało, że przedsiębiorca może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy (art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19). W związku z powyższym składając wniosek o dofinansowanie ze środków Funduszu wnioskodawca zobowiązany jest również do złożenia oświadczenia dotyczącego wcześniej udzielonej pomocy na podstawie przepisów ustawy. W ocenie organu odwoławczego, treść wniosku w tym zakresie nie budzi wątpliwości i wyraźnie zobowiązuje wnioskodawcę do złożenia oświadczenia w przedmiocie uzyskania wcześniejszej pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie tych samych tytułów wypłaty na rzecz ochrony miejsc pracy, jak również oświadczenia o skorzystaniu ze zwolnień w opłacania składek na ubezpieczenie społeczne. Treść oświadczeń zawartych we wniosku nie musi dokładnie odzwierciedlać treści przepisów ustawy, a sformułowanie "składki na ZUS" jest powszechnie stosowane i jego znaczenie nie budzi wątpliwości. Należy mieć przy tym na względzie, że pomoc przewidziana w art. 15gg ustawy COVID-19 jest adresowana do profesjonalnych uczestników obrotu gospodarczego (przedsiębiorców), którzy co do zasady powinni znać regulacje prawne dotyczące zasad udzielania pomocy ze środków publicznych. Natomiast faktem jest, że przepis art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 budził wątpliwości i był różnie interpretowany. W związku z rozbieżną interpretacją art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19, na mocy art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1192), do art. 15gg COVID-19 dodany został ust. 7a, zgodnie z treścią którego przepisu ust. 7 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmiot, o którym mowa w ust. 1, zwrócił się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników. Powyższy przepis, który miał na celu wyeliminowanie opisanych wyżej wątpliwości, wszedł w życie z dniem 1 lipca 2021 r. Jednocześnie w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw7 wskazano, że do wniosków, o których mowa w art. 15gg ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, złożonych i nierozpatrzonych przed dniem ogłoszenia niniejszej ustawy, stosuje się przepis art. 15gg ust. 7a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. W świetle powyższego SKO uznało, że co do zasady ustawa COVID-19 nie zezwala na korzystanie z pomocy na rzecz ochrony miejsc pracy w sytuacji, gdy beneficjent uzyskał już wcześniej inną pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat. Wyjątek dotyczy pomocy w postaci zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników - chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, za które beneficjent otrzymał środki z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinasowanie wynagrodzenia pracowników, przy czym wyjątek ten ma zastosowanie do wniosków o udzielenie pomocy nierozpatrzonych do dnia 1 lipca 2021 r. oraz do wniosków złożonych po tym dniu. SKO zaznaczyło, że w sprawie nie budzi wątpliwości, że spółka przed otrzymaniem dofinasowania na podstawie art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19 za miesiące wrzesień-listopad 2020 r. otrzymała z ZUS zwolnienie z obowiązku opłacenia składek na ubezpieczenie społeczne od wynagrodzeń pracowników za miesiące marzec-maj 2020 r. Pomoc ta została przyznana na podstawie art. 31 zo ustawy COVID-19 i obejmowała tych samych pracowników, których dotyczyła następnie pomoc ze środków Funduszu. W aktualnym stanie prawnym tego rodzaju sytuacja nie wywoływałaby negatywnych konsekwencji dla przedsiębiorcy, jednakże przepis art. 15 gg ust. 7a ustawy COVID-19 wszedł w życie w dniu 1 lipca 2021 r. i na mocy jednoznacznie brzmiącego przepisu przejściowego nie ma ona zastosowania do wniosków o udzielenie pomocy rozpatrzonych przed dniem 1 lipca 2021 r. W końcowej części uzasadnienia decyzji SKO wyjaśniło, że konieczna była zmiana decyzji organu I instancji w zakresie daty początkowej od której należy liczyć odsetki za zwłokę. Organ odwoławczy uznał, że za datę początkową naliczenia odsetek należało przyjąć datę stwierdzenia nienależnego pobrania dotacji, a więc dzień doręczenia odwołującemu decyzji organu I instancji, tj. [...] sierpnia 2025 r. Powyższa decyzja SKO stała się przedmiotem skargi spółki złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19, poprzez dowolne uznanie, że w sprawie ziściła się okoliczność uzasadniająca zwrot całości udzielonych środków, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu oraz przepisu art. 31 zo ust. 1 ustawy COVID-19, prowadzi do wniosku przeciwnego; b. art. 15gg ust. 7 i art. 31 zo ust. 1 ustawy COVID-19, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na utożsamianiu wyrażenia "pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat" z pojęciem "zwolnienia z obowiązku opłacenia należności", a także uznaniu, iż podmiot który skorzystał ze zwolnienia przewidzianego w art. 31 zo ust. 1 ustawy COVID-19 nie mógł ubiegać się o pomoc z art. 15 gg ust. 7 tej ustawy; c. art. 15gg ust. 7a ustawy COVID-19 poprzez błędne zastosowanie i w konsekwencji pominięcie tego przepisu który zakazuje stosowania ust. 7 do zwolnień z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenie społeczne pracowników; d. art. 15gg ust. 1, ust. 7, art. 31 zo ust. 1 ustawy COVID-19 poprzez błędną wykładnię i brak weryfikacji okresu trzymiesięcznego przez organ I i II instancji w zakresie terminu przyznania świadczeń, podczas gdy organ powinien takiej weryfikacji dokonywać. Stawiając powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa wraz odsetkami według norm przepisanych. Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Trafne są zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego w sposób uzasadniający przyjęcie, że miało to wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19, podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych: 1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, lub 2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub 3) obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5. Świadczenia, o których mowa w ust. 1 przywołanego przepisu oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1 (art. 15gg ust. 6). Podmiot, o którym mowa w ust. 1 może otrzymać pomoc z FGŚP wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy (art. 15gg ust. 7). Przepisu ust. 7 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmiot, o którym mowa w ust. 1, zwrócił się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników (art. 15gg ust. 7a). Przepis art. 31 zo ust. 1 ustawy COVID-19 stanowi natomiast, że wniosek płatnika składek zwalnia się z obowiązku opłacania nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należne za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek: 1) przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r., 2) w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 29 lutego 2020 r. i na dzień 31 marca 2020 r., 3) w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień 30 kwietnia 2020 r. - zgłosił do ubezpieczeń społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych. W rozpoznawanej sprawie spółka przed otrzymaniem dofinasowania na podstawie art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19 za miesiące wrzesień-listopad 2020 r., otrzymała z ZUS zwolnienie z obowiązku opłacenia składek na ubezpieczenie społeczne od wynagrodzeń pracowników za miesiące marzec-maj 2020 r. Pomoc ta została przyznana na podstawie art. 31zo ustawy COVID-19 i obejmowała tych samych pracowników, których dotyczyła następnie pomoc ze środków Funduszu. W tych okolicznościach organy uznały, że skarżąca w sposób niedozwolony uzyskała pomoc przyznaną na podstawie art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19. Sąd nie podziela tego stanowiska. Wskazać bowiem należy, że przepisy ustawy COVID-19 odrębnie wskazują terminy, na które określone w nich świadczenia mogły zostać udzielone (art. 15g ust. 16, art. 15ga ust. 7, art. 15gg ust. 6, art. 15zzb ust. 5). Termin 3 miesięcy nie jest, jak wywodzą to organy, terminem wspólnym dla wszystkich świadczeń. Każde z nich korzysta z odrębnej regulacji tej kwestii, chociaż dla niektórych ze świadczeń maksymalny okres ich udzielenia jest analogiczny. Trzymiesięczny termin świadczenia liczony jest każdorazowo od miesiąca złożenia konkretnego wniosku, z odpowiednim zastrzeżeniem, charakterystycznym dla poszczególnych świadczeń (art. 15g ust. 18, art. 15gg ust. 7 i art. 15zzb ust. 12). W przypadku dofinansowania, jakie otrzymała skarżąca, chodzi o zastrzeżenie zawarte w art. 15gg ust. 7. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) podkreśla się, że w przypadku złożenia wniosków o pomoc finansową na podstawie różnych przepisów ustawy COVID-19, pomoc w postaci dofinansowania wynagrodzenia za pracę oraz należności składkowych od tego wynagrodzenia – przysługuje do wynagrodzeń tych samych pracowników na podstawie poszczególnych wskazanych podstaw prawnych, zatem za więcej niż jeden okres trzymiesięczny (por. wyrok NSA z 27 kwietnia 2022 r., I GSK 251/22, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl., dalej: CBOSA). Prawidłowa wykładnia przepisu art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 powinna prowadzić do wniosku, że przepis ten zakazuje wielokrotnego dofinansowywania wyłącznie tych samych świadczeń ponoszonych przez przedsiębiorców w związku z zatrudnianiem pracowników ze środków publicznych. Zawarte w art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 pojęcie "takich samych tytułów wypłat" należy interpretować w ten sposób, iż obejmują one jednocześnie trzy elementy: tożsamy przedmiot, podmiot oraz okres konkretnego wniosku, na podstawie którego uzyskano dofinansowanie. Zwrot ten oznacza, iż uprawnione jest dofinansowanie wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników za inny trzymiesięczny okres. W konsekwencji art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 nie stoi na przeszkodzie uzyskaniu przez przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS pracowników na podstawie innych przepisów tej ustawy, w sytuacji otrzymania już przez tego przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników, jeżeli dofinansowanie to dotyczyło innego okresu. Wskazać także należy, że z żadnego przepisu ustawy COVID-19 nie wynika, aby przyznanie pomocy na podstawie jednego przepisu tej ustawy eliminowało możliwość uzyskania dofinansowania na podstawie innej regulacji tego aktu, oczywiście w przypadku spełnienia wskazanych w przepisach warunków przyznawania takiej pomocy. Stanowisko takie jest również dominujące w orzeczeniach wojewódzkich sądów administracyjnych, wydawanych na gruncie stosowania art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 (por. m.in. wyroki WSA w Gorzowie Wlkp. z 6 marca 2024 r., II SA/Go 759/23, WSA w Poznaniu z 19 czerwca 2024 r., III SA/Po 173/24, WSA w Szczecinie z 14 lutego 2024 r., I SA/Sz 478/24, WSA w Łodzi z 30 stycznia 2024 r., I SA/Łd 844/23, WSA w Gliwicach z 13 listopada 2025 r., III SA/Gl 129/25, CBOSA). Potwierdzeniem powyższej argumentacji jest doprecyzowanie art. 15gg ustawy COVID-19, polegające na wprowadzeniu do ustawy dodatkowego art. 15gg ust. 7a. W przepisie tym ustawodawca jednoznacznie stwierdził, że przepisu ust. 7 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy. Tym samym regulacja ta potwierdza, że ograniczenie wynikające z art. 15gg ust. 7 dotyczy tego, iż nie można podwójnie dofinansowywać tego samego okresu (por. powołany wyżej wyrok NSA z 27 kwietnia 2022 r., I GSK 251/22, CBOSA). W ocenie SKO w aktualnym stanie prawnym, sytuacja w której znalazła się skarżąca, nie wywoływałaby dla niej negatywnych konsekwencji, jednakże przepis art. 15gg ust. 7a ustawy COVID-19 wszedł w życie w dniu 1 lipca 2021 r. i na mocy jednoznacznie brzmiącego przepisu przejściowego nie ma ona zastosowania do wniosków o udzielenie pomocy rozpatrzonych przed dniem 1 lipca 2021 r. Zdaniem Sądu - odnośnie regulacji zawartej w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy COVID-19 oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r., poz. 1192) - zmian wprowadzonych tą nowelizacją nie można interpretować w taki sposób, który prowadzi do skutków odmiennych od celu jakiemu ma służyć wsparcie udzielane na podstawie art. 15gg, tj. ochrona miejsc pracy. Ponadto wskazać należy, że w kontrolowanej sprawie w sytuacji pozostawienia w obrocie prawnym decyzji nakazującej zwrot środków na dofinansowanie, skarżąca znajdowałaby się w gorszej sytuacji w porównaniu z przedsiębiorcami, którym nie nakazano zwrotu przyznanego dofinansowania, z uwagi na treść przepisu art. 15gg ust. 7a ustawy COVID-19. Z punktu widzenia zasady sprawiedliwości społecznej istotne jest to, aby wszyscy obywatele byli równi wobec prawa oraz traktowani w sposób sprawiedliwy. Nie może występować sytuacja, w której jedni przedsiębiorcy w tożsamych stanach faktycznych uzyskują wparcie finansowe, a inni nie skorzystają ze wsparcia. Jest to szczególnie istotne dla możliwości tworzenia przez przedsiębiorców warunków stabilnego rozwoju gospodarczego i osiągnięcia równowagi budżetowej. Ważny jest przy tym - jak już wyżej wskazano - cel i znaczenie tzw. Tarczy Antykryzysowej, która jest reakcją na negatywne skutki epidemii COVID-19. Podsumowując, w odniesieniu do pracowników objętych wnioskiem złożonym na podstawie art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19 skarżąca nie uzyskała pomocy w zakresie takich samych tytułów wypłat, skoro uprzednio uzyskane wsparcie, na podstawie, art. 31zo dotyczyło innych miesięcy. Nie można tym samym skutecznie obronić sformułowanej przez organy tezy o otrzymaniu przez skarżącą dofinansowania, z naruszeniem przepisu art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19. Wobec powyższych okoliczności uznać należało, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem omówionych wyżej przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 poprzez ich błędną wykładnię. Mając na uwadze powyższe, Sąd - działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.) - orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Odnośnie kosztów sądowych (na które składają się wpis sądowy od skargi oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej) - łącznie w kwocie 4 375 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ww. ustawy (pkt II sentencji wyroku). Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji zobowiązany będzie, mając na uwadze treść art. 153 p.p.s.a., zastosować się do oceny prawnej zawartej w niniejszym uzasadnieniu wyroku. Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. W myśl cytowanego art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym złożył skarżący, natomiast organ w terminie 14 dni od daty zawiadomienia o tym fakcie nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.