I SA/Ka 2181/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Wiciak (spr.) Sędzia NSA Krzysztof Stanik Asesor WSA Krzysztof Targoński Protokolant staż. ref. Maciej Ćwiertniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2004 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku od towarów i usług - uchyla zaskarżoną decyzję, - zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz M. W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, - stwierdza, że zaskarżona decyzja w całości nie podlega wykonaniu do czasu prawomocności wyroku. Działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa ( Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 4 ust. 7 lit. a, art. 7 ust. 1 pkt 5, art. 19 ust. 1 i 2, art. 33 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. – o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. nr 11, poz. 50 z późn. zm.), oraz na podstawie § 50 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. nr 109, poz. 1245 ), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M. W. od decyzji Urzędu Skarbowego w B. nr [...] z dnia [...] r., w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w kwocie 78.929,00 zł za miesiąc styczeń 2001 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji, organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i argumentację prawną. W toku kontroli, przeprowadzonej w dniach [...] i [...].06.2002 r. u M. W. w zakresie podatku od towarów i usług za styczeń 2001 r. stwierdzono, iż podatniczka w zakresie podatku naliczonego zaewidencjonowała w rejestrze zakupów i wykazała w deklaracji VAT – 7 za styczeń 2001 r. jako opodatkowane zakupy towarów i usług zaliczane do środków trwałych związanych wyłącznie ze sprzedażą opodatkowaną połową podatku naliczonego z faktury nr [...] z dnia [...].01.2001 r. Druga część zakupu ujęta została przez męża M. W. – T. W.– w jego ewidencji zakupów VAT. Przedmiotowa faktura, dokumentująca zakup nieruchomości dokonany w dniu [...].01.2001 r. przez małżonków M. i T. W. na kwotę netto 2.800.000,00 zł, podatek VAT 151.000 zł, wystawiona została przez "A" S.A. w B.. Przedmiotem transakcji – zgodnie z fakturą – były : - inwestycja rozpoczęta w budynku mieszkalnym ( cena netto 900.000,00 zł VAT 63.000,00 zł – według stawki 7 % ), - inwestycja rozpoczęta na budynkach zaplecza technicznego ( cena netto 400.000,00 zł VAT 88.000,00 zł według stawki 22 % ), - grunt, nie podlegający opodatkowaniu ( cena 1.500.000,00 zł ). Na podstawie aktu notarialnego z dnia [...].01.2001 r. Repertorium A nr [...] Państwo W. nabyli prawo własności nieruchomości objętej księgą wieczystą Kw. Nr [...], stanowiącą działkę oznaczoną nr [...] położoną w S. przy ul. [...]. W toku postępowania sprawdzająco – wyjaśniającego, na podstawie wyceny nieruchomości wykonanej przez biegłego sądowego ( dokonanej na zlecenie komornika Sądu Rejonowego dla m. [...]. W. ) ustalono, że działka ta była zabudowana następującymi budynkami : - budynkiem mieszkalnym w stanie surowym nie zamkniętym ( wykonanie którego ocenione zostało na 60 %), - budynkiem garaży wraz z aneksem biurowym i wiatą, - stacją transformatorową wraz z zamontowanymi urządzeniami oraz transformatorem, - budynkiem zaplecza technicznego ( budynek nie zakończony całkowicie ), - halą główną ( budynek w stanie nowym ), - halą produkcyjną wraz z magazynem ( budynek w stanie nowym). Ustalono, że decyzją nr [...] z dnia [...] r. zezwolono na użytkowanie samowolnie pobudowanego budynku inwentarskiego, budynku magazynowego wielofunkcyjnego, gospodarczo – garażowego oraz stacji transformatorowej. Zgodnie z decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wójt Gminy S. wyraził zgodę na przeniesienie na rzecz firmy "A" S.A. pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] r. w zakresie budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku zaplecza technicznego według projektu indywidualnego na działce nr [...]. Z powyższych dokumentów wynikało ponadto, że w 1991 r. ukończona została budowa następujących budynków : - budynek garaży z aneksem biurowym i wiatą, - stacji transformatorowej, - hali głównej ( budynek sezonowy magazynu płodów rolnych ), - hali produkcyjnej wraz z magazynem ( budynek inwentarski ). Nie została natomiast ukończona budowa budynku mieszkalnego i budynku zaplecza technicznego. W fakturze nr [...] z dnia [...].01.2001 r. nie zostały podane ceny jednostkowe poszczególnych budynków. Wszystkie budynki zakwalifikowane zostały do inwestycji rozpoczętych i dokonano jedynie podziału na inwestycję rozpoczętą na budynku mieszkalnym i budynkach zaplecza technicznego oraz na grunt nie podlegający opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w związku z powyższym faktem inwestycja rozpoczęta na budynkach zaplecza technicznego, wyceniona na kwotę netto 400.000,00 zawiera w sobie nie tylko wartość rzeczywistej inwestycji, obejmującej budynek zaplecza technicznego, ale również wartość budynków wybudowanych w 1991 r. : budynku garaży z aneksem biurowym i wiatą, stacji transformatorowej, hali głównej i hali produkcyjnej wraz z magazynem. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał jednocześnie, że od chwili zakupu wskazanych wyżej nieruchomości ( styczeń 2001 r.) upłynęło ponad 5 lat od momentu zakończenia budowy budynku garaży z aneksem biurowym i wiatą, stacji trafo, hali głównej oraz hali produkcyjnej. Kontynuując wywód powołał się organ odwoławczy na treść art. 4 ust. 7 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym zgodnie z którym przez towary używane rozumie się budynki, budowle i ich części – jeżeli od końca roku, w którym zakończono budowę tych obiektów minęło co najmniej 5 lat. Natomiast, w myśl art. 7 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, zwalnia się od podatku od towarów i usług sprzedaż towarów używanych, pod warunkiem, że w stosunku do nich nie przysługiwało sprzedającemu prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Ponieważ przedmiotowa nieruchomość nabyta została przez spółkę "A" S.A. w wyniku przesądzenia własności, na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla m. [...]. W. z dnia [...] r. sygn. akt [...], Urząd Skarbowy w B. uznał, iż sprzedaż budynków, których budowa ukończona została w 1991 r. została niewłaściwie opodatkowana stawką 22 %, gdyż na podstawie obowiązujących przepisów powinna być ona zwolniona od podatku. Wskazano dalej na § 50 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, stanowiący, iż w przypadku gdy wystawiono fakturę, o której mowa w art. 33 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług – faktura ta nie stanowi podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Przytaczając art. 19 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy – organ podatkowy wskazał, iż podatnikowi nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego określonego w fakturze w kwocie 44.000,00 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał ponadto, iż w toku kontroli ustalono, że w rejestrze sprzedaży za miesiąc styczeń 2001 r. podatniczka zaewidencjonowała połowę wartości faktury nr [...] z dnia [...].01.2001 r. która dokumentowała sprzedaż budynków według aktu notarialnego Rep. A nr [...] na kwotę netto 1.000.000,00 zł, podatek VAT 220.000,00 zł ( stawka 22 % ), wystawionej przez T. i M. W. na rzecz spółki "A" S.A. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, iż zabudowę sprzedanej działki stanowiły : budynek administracyjno – socjalny, budynek produkcyjny, przewiązka, budynek piętrowy i garaże. Budynki te wybudowane zostały w latach 1934 oraz 1967 – zatem od końca roku, w którym wybudowano budynki do stycznia 2001 r. upłynęło ponad 5 lat. Urząd Skarbowy w B. w związku z powyższym uznał, iż sprzedaż budynków udokumentowana fakturą VAT nr [...] niesłusznie opodatkowana została stawką 22 %, gdyż zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku od towarów i usług powinna być ona zwolniona od podatku. Jednakże zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o VAT osoba, która wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku jest obowiązana do jego zapłaty także wówczas, gdy dana sprzedaż nie była objęta obowiązkiem podatkowym albo została zwolniona od podatku. Organ odwoławczy zaakcentował również, że do protokołu kontroli złożone zostało oświadczenie M. W., w którym wyjaśniła ona, iż zakupu nieruchomości dokonała wraz z mężem w celu dalszej odsprzedaży, natomiast w deklaracji VAT – 7 za miesiąc styczeń 2001 r. omyłkowo wykazała zakup przedmiotowej nieruchomości jako opodatkowane zakupy towarów i usług zaliczanych do środków trwałych, związanych wyłącznie ze sprzedażą opodatkowaną oraz że nie posiadała w kontrolowanym okresie środków trwałych ani ewidencji środków trwałych. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji " w części co do kwoty 44.000,00 zł", zarzucając naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż decyzja Urzędu Gminy w S. z dnia [...] r. nr [...] zezwalająca na użytkowanie wskazanych w niej budynków nie jest wiarygodna, gdyż budynki te nigdy nie zostały ukończone, o czym świadczy ich stan techniczny. Zdaniem skarżącej, należało przeprowadzić postępowanie dowodowe zgodnie z art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej, zmierzające do ustalenia czy budowa spornych budynków została faktycznie ukończona. Wskazała, że na poparcie tezy o nieukończeniu budynków przedstawione zostały dokumenty, dołączone do odwołania – obwieszczenie o licytacji, zawiadomienie o wpisie do księgi wieczystej nowego nabywcy, oraz dokumenty dołączone do skargi – decyzję w sprawie podatku rolnego za 2003 r. dot. przedmiotowej nieruchomości i pismo pierwotnego inwestora – A. P. z dnia [...].1998 r. Skarżąca podniosła, że zarówno organ podatkowy I jak i II instancji nie wziął pod uwagę informacji zawartych w tychże dokumentach przy wydawaniu decyzji. Zarzuciła organowi podatkowemu, że nie wyjaśnił on, z jakich przyczyn pominął lub nie dał wiary dokumentom – przez co postępowanie podatkowe przeprowadzone zostało w sposób wybiórczy. Odnosi się to również – zdaniem podatniczki – do pominięcia dowodu z wyceny nieruchomości z dnia [...].01.2001 r. W dalszej części skargi skarżąca M. W. wskazała, że faktura VAT stanowiła dowód sprzedaży nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem mieszkalnym oraz obiektami zaplecza technicznego, natomiast strony umowy uznały, że wartość handlową posiadają wyłącznie budynek mieszkalny, obiekt magazynowo – produkcyjny oraz budynek zaplecza technicznego. Skarżąca, powołując się na wyrok NSA z dnia 8 maja 2002 r. sygn. III SA 3210/2000 wskazała również, że ważne jest, aby odliczenie podatku dokonane przez podatnika zgodne było ze stanem faktycznym, który potwierdza faktura. Skarżąca w dalszej części wywodów skargi podkreśliła, iż brak było podstaw do przyjęcia, że wykazana w fakturze kwota netto 400.000,00 zł zawierała w sobie wartość inwestycji prowadzonej na budynku zaplecza technicznego oraz pozostałych obiektów znajdujących się na nieruchomości. Wskazała, że kupujący mieli prawo uiszczenia zapłaty wyłącznie za obiekty przedstawiające sobą wartość dla ewentualnego inwestora, natomiast budynki bezużyteczne ( jak stacja transformatorowa ) bądź wymagające nakładów wielokrotnie przewyższających ich wartość mogły zostać przy sprzedaży pominięte. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W dniu [...] 2004 r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe strony skarżącej z dnia [...] 2004 r., w którym oprócz podtrzymania dotychczasowych zarzutów w sprawie, strona skarżąca powołała się na zmianę stanu prawnego po wydaniu przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 21.06.2004 r. sygn. akt SK 22/03 (Dz.U. nr 152, poz. 610 ). Wskazała, że wyrok ten ma również zastosowanie w przedmiotowej sprawie, gdyż dokonała zakupu nieruchomości budynkowych uznając jednocześnie, że nie są one towarem używanym. Podniosła jednocześnie, że inne było stanowisko organów podatkowych, które uznały przedmiotowe budynki za towar używany, w związku z czym powinny być one zwolnione od podatku od towarów i usług. Jednakże, poprzez zastosowanie przez organy podatkowe przepisu niezgodnego z konstytucją, podatniczka poniosła ( i ponosi w dalszym ciągu ) konsekwencje podatkowe : zapłaciła ona zobowiązanie podatkowe, ustalone w zaskarżonej decyzji, oraz odsetki za zwłokę. W tym stanie rzeczy, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jako opartej na niekonstytucyjnym przepisie. W odpowiedzi na pismo procesowe strony skarżącej. Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o oddalenie skargi argumentując, iż wyrok Trybunału Konstytucyjnego, na który powołuje się strona skarżąca, ogłoszony został po dacie wydania decyzji ostatecznej w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona nią decyzja ostateczna organu podatkowego nie jest zgodna z obowiązującym porządkiem prawnym. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż mimo że skarga wniesiona została pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.), to jednak podlegała rozpoznaniu w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka konsekwencja wynika bowiem z przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1271 ), który stanowi, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia organu podatkowego drugiej instancji stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie miejsce miała istotna zmiana obowiązującego stanu prawnego, a to na skutek ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21.06.2004 r. sygn. akt SK 22/03. Trybunał, po rozpoznaniu w dniu 8.06.2004 r. skargi konstytucyjnej o zbadanie zgodności § 50 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.12.1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy z dnia 8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z art. 64 ust. 2 i 3, art. 84 i art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, orzekł o niezgodności § 50 ust. 4 pkt 3 cytowanego wyżej rozporządzenia z art. 64 ust. 2, art. 64 ust. 3 w związku z art. 84 i art. 92 ust. 1 Konstytucji w zakresie, w jakim pozbawia prawa do obniżenia podatku należnego podatnika VAT nabywającego towar czy usługę od podmiotu, który wystawił fakturę wraz z kwotą podatku, gdy dana sprzedaż nie była objęta obowiązkiem podatkowym albo została zwolniona od podatku, a kwota wykazana w fakturze została zapłacona. Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna nie mająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty także wówczas, gdy dana sprzedaż nie była objęta obowiązkiem podatkowym albo została zwolniona od podatku. Zgodnie z cytowanym przepisem, zdarzeniem rodzącym obowiązek zapłaty danej kwoty nie jest wykonanie określonej czynności, ale sam fakt wystawienia faktury, w której została wykazana kwota podatku, przy czym nie jest istotne, z jakiego powodu podatnik wykazał w fakturze kwotę nienależną ( Z. Modzelewski, G. Mularczyk : Ustawa o VAT, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2001 r., str. 385 ). Z kolei § 50 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.12.1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym przewidywał, iż w przypadku, gdy wystawiono fakturę, o której mowa w art. 33 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, faktura ta nie stanowi podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Wskazane wyżej przepisy w swej istocie nosiły znamiona regulacji o charakterze niewątpliwie sankcyjnym ( wyrok NSA z 21.04.1999 r. SA/Sz 557/98 ). W rozpatrywanej sprawie, zdaniem organów podatkowych, zachodziły wymienione wyżej okoliczności faktyczne, w związku z czym odmówiono podatniczce prawa odliczenia podatku naliczonego w wysokości 44.000,00 zł zapłaconego w związku z nabyciem nieruchomości w S. od wystawcy faktury dokumentującej przedmiotową sprzedaż spółki "A" S.A. w B.. Organy podatkowe, wydając zaskarżone decyzje, zastosowały wówczas obowiązujące regulacje prawne. Jednakże, wydanie przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia o niekonstytucyjności aktu prawnego ( lub jego części ) już po wydaniu decyzji ostatecznej, nie stoi na przeszkodzie domaganiu się przez podatnika uchylenia takiej decyzji, wydanej w oparciu o przepisy uznane następnie przez Trybunał za niezgodne z ustawą zasadniczą. Tego typu sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie. Decyzja ostateczna Dyrektora Izby Skarbowej w K. wydana została w oparciu o przepis rozporządzenia Ministra Finansów, uznany następnie za niezgodny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie przepisu którego niezgodność z Konstytucją Rzeczpospolitej Polskiej orzekł Trybunał Konstytucyjny. Wskazać jednak należy, iż dopóki wyeliminowanie wadliwej decyzji ostatecznej jest prawnie dopuszczalne w trybie już uruchomionych procedur, w tym przypadku – procedury sądowej kontroli decyzji administracyjnych – z punktu widzenia ekonomii procesowej nie ma potrzeby wszczynania postępowań nadzwyczajnych ( wyrok WSA w Gliwicach z 02.02.2004 r., sygn. I SA/Ka 801/03), w tym przypadku procedury wznowienia postępowania. Argumentem, na którym oparte zostało orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stał się przede wszystkim fakt, iż pogorszenie sytuacji adresata zaskarżonego do Trybunału Konstytucyjnego przepisu nie wynika z treści samej ustawy ( o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym) ale dopiero z połączenia treści art. 33 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług z treścią § 50 ust. 4 pkt 3 wskazywanego wyżej rozporządzenia. W konkluzji, zaskarżony przepis rozporządzenia zawierał istotne nowości normatywne – nakładając nowe obowiązki na kontrahentów podmiotów, o których mowa w art. 33 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W konsekwencji, rozporządzenie to nosiło cechy aktu nie tylko wykonawczego lecz – wbrew wymaganiom Konstytucji – aktu prawnego samoistnego. Jak zaakcentował Trybunał, jedynie ustawa może nakładać na obywateli i inne podmioty prawa nowe obowiązki formalne, tym bardziej tylko w ustawie mogą być ustanowione nowe ciężary polegające na odbieraniu kontrahentom prawa do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w cenie, mimo iż w całości ponieśli ciężar świadczenia zawartego w fakturze w zakresie, w jakim kształtowało cenę, za jaką nabyli towar. Odnosząc się do istoty sporu jaki zaistniał w postępowaniu podatkowym, a zatem do kwestii, czy nieruchomości nabyte od spółki "A" S.A. stanowiły towar używany podkreślić należy, iż w piśmie procesowym z dnia [...].2004 r. strona skarżąca nie kwestionuje stanowiska organów podatkowych, uznających nabyte przedmiotowe nieruchomości za towary używane w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Skupiając się na nowej sytuacji prawnej, zaistniałej po wydaniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego wskazuje ona jedynie, że "stanowisko organów skarbowych było inne". Należy wskazać przy tym, że z uwagi na wydanie przez organy podatkowe zaskarżonej decyzji w oparciu o przepis, uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją, kwestia ta stała się drugoplanowa. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 16.04.2004 r. sygn. akt I CK 291/03 ( Monitor Prawniczy 2004/10/438 ) sąd, który rozstrzyga daną sprawę ma obowiązek zbadania, czy przepis, który ma być w niej zastosowany, jest zgodny z Konstytucją. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z art. 97 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę uwzględnił i zaskarżoną decyzję uchylił. Orzeczenie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd oparł na podstawie art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozstrzygnięcie o kosztach oparte zostało na art. 200 cytowanej ustawy.