II SA/Ka 942/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Sędzia WSA Stanisław Nitecki /spr./ Asesor WSA Rafał Wolnik Protokolant starszy referent Magdalena Jankowska po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2005r. przy udziale prokuratora Prokuratury Apelacyjnej A.P. sprawy ze skargi E.Z., F. Z. na decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] r. 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości 3. zasądza od Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego [...] zł / [...] zł/ tytułem zwrotu kosztów postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art.51 ust.2 i 4 oraz art.83 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane /Dz.U. Nr 89, poz.414 ze zm./ nakazał rozbiórkę istniejącego budynku gospodarczego zlokalizowanego przy granicy posesji z posesją sąsiada na działce F. Z. nr ewid. [...] położonej w M. przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji tej wskazał, że mocą decyzji tego organu z dnia [...]. nakazano skarżącemu doprowadzenie do stanu zgodnego z przepisami poprzez wykonanie ogniomuru na ścianie granicznej od strony sąsiada oraz wykonania dokumentacji powykonawczej wraz z orzeczeniem technicznym wykonanych elementów przedmiotowego budynku gospodarczego. Z uwagi na nie wykonanie przez skarżących nałożonego obowiązku, podjęte zostało rozstrzygnięcie nakazujące rozbiórkę przedmiotowego budynku. Z decyzją taką nie zgodził się F. Z., który wniósł odwołanie. W odwołaniu tym podniósł, że z uwagi na wielkość prowadzonych postępowań pogubił się, nadto wskazał, iż nałożony na niego obowiązek rozbiórki budynku gospodarczego jest zbyt dużą restrykcją, ponieważ jest to jedyny budynek, w którym trzyma inwentarz. Dodatkowo wskazał, że po ustąpieniu mrozów będzie w stanie wykonać ciążące na nim obowiązki. Ś. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] r. NR [...] wydaną na podstawie art.138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 51 ust.2 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane /Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz.1126 ze zm./ utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji tej organ odwoławczy stwierdził, że skarżący posiadał cztery miesiące na wykonanie stosownych prac i był to okres miesięcy letnich i jesiennych, jednakże nakazanych prac nie wykonał. Z powodu nie wykonania nałożonego na skarżących obowiązku, organ nadzoru budowlanego zobowiązany był podjąć decyzję o nakazie rozbiórki wskazanego budynku gospodarczego. Zdaniem tego organu podnoszona argumentacja o pogubieniu się w związku z dużą ilością prowadzonych spraw, nie zasługuje na uwzględnienie. Z rozstrzygnięciem takim nie zgodzili się F. Z. i E. Z. Ich zdaniem organy administracji publicznej wydały decyzję nie uwzględniając czynników niezależnych od nich, które uniemożliwiły wykonanie nałożonych obowiązków, a w szczególności brak odpowiednich warunków atmosferycznych. Nadto zakreślony przez organ pierwszej instancji termin wykonania przewidzianych prac był nierealny, a decyzje wydawane przez organy administracji powinny być możliwe do spełnienia przez obywatela, natomiast w tej sprawie organy tego skarżącym nie zapewniły i z tego powodu skarga jest zasadna. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i przytoczył analogiczną argumentację jaką zamieścił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ ten wskazał, że przed Sądem prowadzone są inne postępowania i akta tych spraw zawierają materiał dowodowy możliwy do wykorzystania w ramach tego postępowania. W następstwie wniosku skarżących z dnia [...] r. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd postanowieniem z dnia 22 września 2003r. sygn. akt II SA/Ka 942/03 wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. W trakcie rozprawy Sąd postanowił dopuścić dowód z akt tutejszego Sądu o sygnaturze II SA/Ka 1368/02 i II SA/Ka 2058 i ujawnił wyroki z dnia 7 lipca 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Z dniem 1 stycznia 2004 r. uległ zmianie stan prawny i w myśl postanowień art.97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1271 z późn.zm./ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/. W tej sytuacji stosownie do postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości /Dz.U. Nr 72 poz.652/ właściwym sądem administracyjnym do rozpatrzenia skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów niż podali skarżący. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art.1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz.1269/ wykazała, że zaskarżona decyzja nie odpowiada wymogom prawa. Stosownie do postanowień art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/ Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżona decyzja wydana została w następstwie nie wykonania przez skarżących obowiązku nałożonego na nich mocą decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] r. i Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. Jednakże w następstwie wniesienia przez A. P. skarg na decyzje Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. i [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokami z dnia 7 lipca 2004r. uchylił wskazane decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tych wyroków Sąd stwierdził, iż organy administracji podejmując je dopuściły się istotnych naruszeń prawa skutkujące niezbędnością ich eliminacji z obrotu prawnego. Stosownie do postanowień art.145 § 1 pkt 1 lit. "b" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd, uwzględnia skargę na decyzję jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Z kolei po myśli art.145 § 1 pkt 8 Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Jak zostało zaznaczone zaskarżoną decyzją wydana została w następstwie wydania decyzji przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] r. i Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., jednakże decyzje te zostały w mocy wyroku tutejszego Sądu z dnia 7 lipca 2004r. uchylone. W tej sytuacji prawnej i faktycznej skład orzekający w niniejszej sprawie zobowiązany był ustalić, czy zaistniało naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Należy zauważyć, iż zaskarżona decyzja jak również decyzje uchylone mocą wyroku z dnia 7 lipca 2004r. wydane zostały przez te same organy tj. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. i Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Zatem uchybienia tych organów popełnione przy podejmowaniu decyzji z dnia [...] r. i z dnia [...] r. stwierdzone przez tutejszy Sąd, pozwalają uznać, że i zaskarżona decyzja podjęta została z takim naruszeniem. Jak bowiem wynika z uzasadnienia wyroku z dnia 7 lipca 2004r. sygn.akt II SA/Ka 2058/02 organy administracji między innymi nie wyjaśniły; daty powstania budynków na parceli skarżących, jak również z sentencji rozstrzygnięć oraz z akt sprawy nie wynika, czy obowiązek dotyczy obu budynków gospodarczych, czy też tylko jednego – tego wybudowanego z cegły. Skoro decyzja uchylona przez tutejszy Sąd zawierała takie uchybienia, to tym samym zaskarżona decyzja nie mogła być podjęta bez naruszenia prawa, a to oznacza, że wyczerpana została przesłanka uchylenia zaskarżonej decyzji przewidziana przywołanym powyżej przepisem art.145 § 1 pkt 1 lit. "b" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w niniejszej sprawie nakłada na organy administracji szczególne obowiązki, otóż dalsze prowadzenie postępowania uzależnione będzie od ewentualnych rozstrzygnięć podejmowanych w oparciu o postanowienia art.51 ust.1 pkt 2 i 4 ustawy Prawo budowlane. Sąd po myśli art.152 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. O kosztach postępowania orzeczono po myśli art.200 i art.209 cytowanej ustawy. Wobec powyższego na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. "b" wyżej wymienionej ustawy uchylono decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. S/G