I FZ 134/05

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia "I." S.A. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawieszające postępowanie w sprawie z dnia 2 grudnia 2004 r. III SA 3365/03 w sprawie ze skargi "I." S.A. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 5 listopada 2003 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania. Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2004 r., III SA 3365/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowe w sprawie ze skargi "I." S. A. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 5 listopada 2003 r., (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że spółka wniosła skargę kasacyjną od wyroku z dnia 12 listopada 2003 r., w sprawie o III SA 3379/04. Zdaniem Sądu kwestia zarzutów dotyczących nieuwzględnienia wykazanych wydatków jako kosztów uzyskania przychodów- występująca w sprawie III SA 3379/04, występuje także w przedmiotowej sprawie i od wyniku postępowania kasacyjnego uzależnione jest wynik przedmiotowego postępowania. Od powyższego skarżący pismem z dnia 26 stycznia 2005 r. wniósł zażalenie, w którym zarzucił naruszenie art. 125 par. 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W opinii skarżącego rozstrzygnięcie sprawy nie zależy od wyniku innego toczącego się postępowania, bowiem w rozpatrywanej sprawie przedmiotem jest podatek od towarów i usług za rok 2000, natomiast w wskazanym postępowaniu kasacyjnym przedmiotem jest podatek dochodowy od osób prawnych za poszczególne miesiące 1998 roku. W dalszej części uzasadnienia strona przeprowadziła analizę art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym wskazując jednocześnie, iż kwestia tego przepisu jest przedmiotem analizy sądu w przedmiotowej sprawie a nie art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 125 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm. - określanej dalej "Prawem o postępowaniu przed sądami administracyjnym"/ "Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym". Regulacja taka oznacza zatem, że między daną sprawą sądowoadministracyjną a innym postępowaniem, o którym stanowi wskazany wyżej art. 125 par. 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, istnieć musi związek tego rodzaju, że wynik tego drugiego, toczącego się już postępowania, będzie miał charakter prejudycjalny dla sprawy, która ma być zawieszona. Innymi słowy rozstrzygnięcie w tej drugiej sprawie wtedy tylko upoważniać będzie do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, kiedy podjęte w niej rozstrzygnięcie będzie miało decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej, która ma być zawieszona /por.: uwagi S. Dmowski do art. 177 Kpc, będącego odpowiednikiem analizowanego tu przepisu [w:] "Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz" pod red. prof. K. Piaseckiego, Wyd. C. H. Beck W-wa 1996 r., str. 578-579/. Zauważyć należy, że zawieszenie postępowania na podstawie przepisu art. 125 par. 1 ustawy z 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ następuje z urzędu to jednak celowość podjęcia takiej decyzji pozostawiona została ocenie Sądu. Jak przy tym podkreśla się uznanie to nie może być dowolne. Stąd też obowiązkiem Sądu jest rozważenie, a w konsekwencji i wyjaśnienie przesłanek uzasadniających zawieszenie postępowania w sprawie- czego w uzasadnieniu postanowienia Sądu I instancji brakło. Do powyższych wymagań Sąd odniósł się lakonicznie, co usprawiedliwia sformułowany w zażaleniu zarzut, iż podstawy zawieszenia postępowania rozważone nie zostały. Mając zatem powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 par. 1 w zw. z art. 197 par. 2 cyt. wyżej ustawy prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.