I OSK 1011/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.), Sędziowie NSA Izabella Kulig – Maciszewska, , Zbigniew Rausz, Protokolant Iwona Sadownik, po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Okręgowego Inspektora Pracy Państwowej Inspekcji Pracy w Szczecinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 maja 2005 r. sygn. akt II SA/Sz 67/04 w sprawie ze skargi "E." Sp. z o.o. w [...] na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy Państwowej Inspekcji Pracy w Szczecinie z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie inspekcji pracy oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 24 maja 2005 r. sygn. akt II SA/Sz 67/04 uchylił decyzję Okręgowego Inspektora Pracy Państwowej Inspekcji Pracy w Szczecinie z dnia [...] Nr [...] i poprzedzającą ją decyzję – nakaz Inspektora Pracy Państwowej Inspekcji Pracy w [...] z dnia [...] Nr [...] zobowiązujący E. Sp. z o.o. do dostosowania, do dnia 31 grudnia 2003 r., wysokości barierek ochronnych zabezpieczających przed upadkiem osób z wysokości przy pochylniach – chodnikach ruchomych – do obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. W dniu 5 listopada 2003 r. inspektorzy pracy przeprowadzili kontrolę w E. Sp. z o.o. w zakresie spełniania wymogów bezpieczeństwa i higieny pracy na ciągach komunikacyjno-transportowych w obiekcie "G." w [...]. W wyniku kontroli stwierdzono, że w projekcie architektonicznym w części dotyczącej komunikacji pionowej brak jest wskazań co do wymogów technicznych i bezpieczeństwa jakie powinny spełniać chodniki ruchome łączące kondygnacje: -1/0, 0/+1, +1/+2. W Ogólnych Warunkach Technicznych w dziale 7.4 "Chodniki i schody ruchome – windy" zawarto podstawowe charakterystyki techniczne urządzeń (chodników). W warunkach tych nie określono wysokości barierek bocznych chodników ruchomych. Chodniki ruchome zainstalowano pomiędzy kondygnacjami przy krawędzi stropów od strony atrium. Odległość między parterem a drugim piętrem wynosi 12,24 m. Ustalono, że barierki przy chodnikach od strony wolnej przestrzeni mają wysokość 0,93 m. W czasie kontroli stwierdzono, że osłona mechanizmu przesuwającego poręcz chodnika wysunięta jest na odległość 0,12 m od powierzchni balustrady i wznosi się na wysokości 0,26 m od powierzchni chodnika. Osłona wykonana jest z blachy nierdzewnej zakończona jest spadkiem w kierunku powierzchni chodnika na długości 0,12 m, rzeczywista wysokość barierki wynosi 0,67 m. Ponadto nie wyznaczono i nie oznakowano ciągu komunikacyjnego dla pieszych w garażu wielokondygnacyjnym, nie ograniczono prędkości pojazdów poruszających się po parkingu. Zgodnie z § 3, § 21 ust. 1 oraz § 106 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. Nr 129, poz. 844 ze zm.), jak i § 298 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) do pomieszczeń i stanowisk pracy powinny prowadzić bezpieczne dojścia a wysokość zabezpieczenia barierki z poręczą od strony wolnej przestrzeni powinna wynosić 1,1 m przy schodach i pochylniach. Nakazem z dnia [...] Nr rej. [...] zawierającym decyzję Nr 1, Inspektor Pracy Państwowej Inspekcji Pracy w [...] zobowiązał E. Sp.z o.o. by do dnia 31 grudnia 2003 r. została dostosowana wysokość barierek ochronnych zabezpieczających przed upadkiem osób z wysokości przy pochylniach – chodnikach ruchomych – do obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych. Pismem z dnia 24 listopada 2003 r. Spółka E. wniosła odwołanie od powyższych decyzji, podnosząc, że balustrady chodników ruchomych wykonano w oparciu o normę PN-EN 115 "Przepisy bezpieczeństwa dotyczące konstrukcji oraz instalowania schodów i chodników ruchomych", a zamontowane w obiekcie chodniki ruchome zostały bez zastrzeżeń odebrane przez Urząd Dozoru Technicznego, co potwierdzają decyzje z dnia 30 września 2003 r. Okręgowy Inspektor Pracy w Szczecinie decyzją Nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazał, że Inspektor Pracy jako organ kontroli i nadzoru nad warunkami pracy jest zobowiązany do podejmowania decyzji zobowiązujących pracodawcę do zapewnienia pracownikom bezpiecznych i higienicznych warunków pracy. Natomiast zastosowane rozwiązanie techniczne pozwala przyjąć, że ani na etapie projektowania, ani konstrukcji nie uwzględniono bardzo ważnego z punktu widzenia bezpieczeństwa ogólnego w tym bezpieczeństwa pracowników, elementu jakim jest możliwość wystąpienia paniki. Nieuwzględnienie tej okoliczności może naruszać nie tylko powołane już przepisy prawne, ale również regulacje zawarte w art. 213 § 2 Kodeksu pracy w związku z § 3 rozporządzenia w sprawie ogólnych przepisów bhp i § 298 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Przedmiotowa decyzja została zaskarżona przez E. Sp. z o.o. w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Wnosząc o jej uchylenie, jako wydanej z naruszeniem prawa lub stwierdzenie jej nieważności, skarżąca Spółka wskazała na naruszenie przepisów prawa materialnego, gdyż jej zdaniem przepis § 298 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie reguluje wymagań dotyczących chodników ruchomych, a jedynie wymagania dla balustrad przy schodach i pochylniach. Wymagania dotyczące chodników ruchomych zostały określone w bezwzględnie obowiązującej polskiej normie PN-EN 115, która to norma w przedmiotowej sprawie jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisu rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Norma PN-EN 115 – "Przepisy bezpieczeństwa dotyczące konstrukcji oraz instalowania schodów ruchomych i chodników ruchomych" w pkt 7.6 stanowi, że odległość pionowa pomiędzy poręczą ruchomą, a płaszczyzną pasa nie powinna być mniejsza niż 0,90 m i większa niż 1,1 m. Mając powyższe na uwadze wysokość barierek przy chodnikach ruchomych jest zgodna z wymaganiami techniczno-budowlanymi zawartymi w polskiej normie. Skarżąca Spółka podniosła również, że Inspektor Pracy wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy o właściwości rzeczowej, co stosownie do art. 156 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego skutkuje nieważnością postępowania. Organy Państwowej Inspekcji Pracy uprawnione są do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w wypadku, gdy naruszenie dotyczy przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy. W przedmiotowej sprawie organy skupiły się na warunkach technicznych urządzenia służącego tylko i wyłącznie do obsługi klientów Centrum Handlowego "G.", a kwestionowanie prawidłowości działania urządzeń obsługujących klientów Centrum nie leży w zakresie kompetencji Inspektora Pracy, ponieważ nie ma związku z wykonywaniem pracy przez pracowników E. Sp. z o.o. Skarżąca Spółka zatrudnia na terenie Centrum Handlowego "G." 6 pracowników. Pracownicy ci zajmują pomieszczenia na poziomie 2 ½ , a komunikacja pomiędzy pomieszczeniami pracowników a pozostałą częścią Centrum odbywa się przy użyciu kodowanej windy oraz schodów. Ponadto skarżąca jest tylko administratorem Centrum Handlowego "G." i nie ma żadnych praw do mienia znajdującego się na terenie Centrum, w szczególności nie ma prawa w rozumieniu art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 105, poz. 1126 ) do dokonywania jakichkolwiek zmian budowlano-montażowych na terenie Centrum, a tym samym do demontowania chodników ruchomych i montowania innych urządzeń. W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że minimalna wysokość balustrady przy schodach, pochylniach, portfenetrach, balkonach, loggiach została określona w § 298 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Przepis ten nie odsyła do Polskiej Normy, zatem minimalna wysokość balustrad przy schodach wskazana w § 298 ust. 2 powyższego rozporządzenia w budynkach niebędących budynkami jednorodzinnymi, wielorodzinnymi, zamieszkania zbiorowego, oświaty i wychowania oraz zakładów opieki zdrowotnej wynosi 1,1 m i ma ona charakter bezwzględnie obowiązujący. Wprawdzie ust. 1 tego przepisu odwołuje się do Polskiej Normy, ale dotyczy to wyłącznie konstrukcji balustrad, a nie ich wysokości. Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem, że w tym przypadku mają zastosowanie wyłącznie przepisy Polskiej Normy PN-EN 115. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej przepisy Polskiej Normy nie mają charakteru bezwzględnie obowiązującego. W myśl art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji (Dz. U. Nr 169, poz. 1386) stosowanie Polskiej Normy jest dobrowolne. Zarzut naruszenia przez Państwową Inspekcję Pracy przepisów o właściwości rzeczowej i miejscowej jest również nieuzasadniony. Strona skarżąca pomija bowiem fakt, że na terenie Centrum Handlowo-Rozrywkowego "G." znajdują się pomieszczenia pracy dla kilkuset osób zatrudnionych przez podmioty dzierżawiące tam pomieszczenia. Pracownicy ci podobnie, jak osoby obsługujące obiekt korzystają ze schodów ruchomych. Dopuszczenie urządzeń do eksploatacji przez urząd dozoru technicznego nie świadczy jeszcze, że zamontowane przy schodach barierki zgodne są z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Organy nadzoru technicznego badają urządzenia pod kątem ich eksploatacji, nie oceniają, czy urządzenia techniczne zgodne są z zasadami bezpieczeństwa i higieny pracy. Centrum Handlowo-Rozrywkowe "G." będąc użytkownikiem obiektu, jak i pracodawcą jest zobowiązane do stosowania postanowień art. 213 § 1 i 2 Kp, tj. do zapewnienia pracownikom pomieszczeń pracy, które będą uwzględniały wymogi wynikające z bezpieczeństwa i higieny pracy. Twierdzenie, że Spółka E. nie ma jakichkolwiek uprawnień do dokonywania zmian budowlano-montażowych na terenie Centrum nie znajduje uzasadnienia, gdyż strona skarżąca pismem z dnia 30 grudnia 2003 r. wystąpiła do Państwowej Inspekcji Pracy w Szczecinie z wnioskiem o prolongatę terminu dostosowania wysokości barierek ochronnych przy chodnikach ruchomych, załączając do pisma wstępną koncepcję podwyższenia barierek. Nie jest trafny również zarzut narzucania przez Inspekcję Pracy wymogów co do wysokości barierek przy schodach ruchomych. Warunki jakie muszą spełniać barierki zamontowane przy schodach wynikają z przepisów powszechnie obowiązujących, a nie z przepisów wewnętrznych i nie zależą one od swobodnego uznania organów je stosujących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie rozpoznając powyższą skargę, uznał, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem obowiązujących przepisów. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił § 3, 21 ust. 1 oraz § 106 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 ) oraz § 298 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz.690 ze zm.). W odpowiedzi na skargę organ powołuje się także na art. 213 § 1 i 2 Kodeksu pracy. Zgodnie z art. 213 Kp pracodawca zobowiązany jest zapewnić, aby budowa lub przebudowa obiektu budowlanego, w którym przewiduje się pomieszczenia pracy była wykonywana na podstawie projektów uwzględniających wymagania bezpieczeństwa i higieny pracy, pozytywnie zaopiniowanych przez uprawnionych rzeczoznawców, zgodnie z odrębnymi przepisami (§ 1), a obiekt budowlany, w którym znajdują się pomieszczenia pracy, powinien spełniać wymagania dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy (§ 2 ). Budynek Centrum Handlowego "G." jest budynkiem wybudowanym i użytkowanym, niebędącym w przebudowie, a więc cytowany przepis może mieć zastosowanie do skarżącej Spółki wyłącznie w zakresie spełnienia wymagań bezpieczeństwa i higieny pracy w budynkach użytkowanych (utrzymywanych). Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w tej sytuacji właściwą podstawę prawną stanowi art. 214 § 2 Kp. Sąd pierwszej instancji wskazał również, że przepisy powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. stanowią, iż: * budynki i inne obiekty budowlane, w których znajdują się pomieszczenia pracy, powinny być zbudowane i utrzymywane zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach techniczno-budowlanych (§ 3); * do pomieszczeń i stanowisk pracy położonych na różnych poziomach powinny prowadzić bezpieczne dojścia stałymi schodami lub pochylniami (§ 21 ust. 1 ); * na powierzchniach wzniesionych na wysokość powyżej 1,0 m nad poziomem podłogi lub ziemi, na których w związku z wykonywaną pracą mogą przebywać pracownicy, lub służących jako przejścia, powinny być zainstalowane balustrady składające się z poręczy ochronnych umieszczonych na wysokości co najmniej 1,1 m i krawężników o wysokości co najmniej 0,15 m. Pomiędzy poręczą i krawężnikiem powinna być umieszczona w połowie wysokości poprzeczka lub przestrzeń ta powinna być wypełniona w sposób uniemożliwiający wypadnięcie osób (§ 106 ust. 1 ). Zdaniem Sądu przepis § 106 ust. 1 powyższego rozporządzenia nie może mieć zastosowania w sprawie, gdyż zamieszczony został w dziale IV – "Procesy pracy", rozdziale 6 zatytułowanym "Prace szczególnie niebezpieczne", pod tytułem E "Prace na wysokości" i dotyczy innych sytuacji i procesów pracy. Nie ulega natomiast wątpliwości, iż do pomieszczeń i stanowisk pracy położonych na różnych poziomach powinny prowadzić bezpieczne dojścia, a budynki i inne obiekty budowlane, w których znajdują się pomieszczenia pracy winny być budowane i utrzymywane zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach techniczno-budowlanych. W § 2 pkt 6 rozporządzenia zawarto wyjaśnienie, iż ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o "przepisach techniczno-budowlanych" rozumie się przez to przepisy ustawy Prawo budowlane oraz akty wykonawcze do tej ustawy. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ) do przepisów techniczno-budowlanych zalicza się: - warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie (pkt 1 ), - warunki techniczne użytkowania obiektów budowlanych (pkt 2 ). Sąd pierwszej instancji wskazał jednak, że warunki techniczne użytkowania obiektów określa jedynie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. Nr 74, poz. 836 ), które – jak sam jego tytuł wskazuje – nie może dotyczyć budynku objętego niniejszym postępowaniem. Jak wcześniej wyjaśniono budynek Centrum Handlowego "G." w chwili wydawania zaskarżonej decyzji nie był budowany, ani nie podlegał przebudowie, stąd zdaniem Sądu do utrzymywania obiektu mogą mieć zastosowanie wyłącznie przepisy techniczno-budowlane wydane w oparciu o art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Skoro brak jest takich przepisów, bowiem nie zostały wydane, nie jest możliwe stosowanie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), zgodnie bowiem z § 2 tego rozporządzenia, jego przepisy stosuje się przy projektowaniu i budowie, w tym także odbudowie, rozbudowie, nadbudowie, przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków. W świetle powyższego wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z naruszeniem § 2 ww. rozporządzenia, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej w skrócie Ppsa) wydane w sprawie decyzje uchylił. Skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Okręgowy Inspektor Pracy Państwowej Inspekcji Pracy w Szczecinie i zaskarżając wyrok w całości, wniósł o jego zmianę i oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690), przez przyjęcie, że budynek Centrum Handlowego "G." w chwili wydawania zaskarżonej decyzji nie był budowany, w związku z tym przepisy powyższego rozporządzenia nie mają w stosunku do niego zastosowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że w związku z zawiadomieniem o zakończeniu budowy obiektu i zamiarze przystąpienia do użytkowania kompleksu handlowo-usługowo-rozrywkowego "G." w [...] pismem z dnia 30 września 2003 r., zgłosił inwestorowi C. S.A. w [...] szereg uwag, w tym wskazał by zabezpieczono przed upadkiem z wysokości chodniki ruchome zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów (1,10 m). Decyzją z dnia 30 września 2003 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] zezwolił na użytkowanie kompleksu handlowo-usługowo-rozrywkowego "G." w [...]. Jednocześnie powyższą decyzją zobowiązano inwestora – C. S.A. w [...] do wykonania prac budowlanych oraz czynności, w tym czynności wskazanych w piśmie Państwowej Inspekcji Pracy w Szczecinie z dnia 30 września 2003 r., które dotyczą m.in. zabezpieczenia chodników ruchomych przed upadkiem z wysokości, pod rygorem uchylenia decyzji na podstawie art. 162 § 2 kpa. Na wykonanie prac budowlanych oraz czynności wymienionych w pozwoleniu na użytkowanie zakreślono inwestorowi – C. S.A. w [...] terminy, przy czym dla zaleceń i uwag zawartych w piśmie Państwowej Inspekcji Pracy w Szczecinie z dnia 30 września 2003 r. wyznaczono termin do dnia 31 grudnia 2003 r. Dla sprawdzenia sposobu wykonania uwag zgłoszonych przy odbiorze obiektu przez inspektora pracy, w dniu 5 listopada 2003 r. inspektorzy pracy przeprowadzili kontrolę w E. spółka z o.o. CHR "G.". Kontrola wykazała, że szereg zastrzeżeń zgłoszonych wówczas przez inspektora pracy nie zostało wykonanych. Ponieważ w momencie przeprowadzania kontroli przez inspektora pracy przedstawicielem właściciela obiektu był E., w związku z tym nakaz został wydany przeciwko E. Sp. z o.o. w [...]. Wydany przez inspektora pracy w dniu 6 listopada 2003 r. nakaz dotyczył nowo oddanego do użytku obiektu budowlanego w stosunku, do którego nie zakończono jeszcze czynności budowlanych. Kontrolę przeprowadzano bowiem w okresie, kiedy nie upłynął jeszcze termin do wykonania czynności wskazanych w pozwoleniu na użytkowanie, a właściciel obiektu z uwagi na zastrzeżenia zawarte w pozwoleniu na użytkowanie, nie mógł mieć uzasadnionego przekonania, iż budowa powyższego budynku została już ostatecznie zakończona, z uwagi na możliwość uchylenia pozwolenia na użytkowanie, w przypadku niewykonania czynności w zakreślonym terminie. E. Sp. z o.o. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę kasacyjną wskazała, że stanowiska pracy pracowników zatrudnionych przez E. Sp. z o.o. znajdują się na 3 poziomie centrum handlowo-rozrywkowego "G." w [...] i prowadzą do nich bezpieczne dojścia schodami stałymi, które spełniają wymagania stawiane przez przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Spółka podkreśliła również, że w kontrolowanych przez Inspekcję Pracy stanowiskach pracy nie jest wykonywana praca na wysokości, zatem nie ma tu zastosowania powołany przez Inspekcję Pracy § 106 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. W ocenie Spółki § 298 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczy schodów i pochylni stałych, nie ma on natomiast zastosowania do schodów ruchomych stanowiących przedmiot kontroli Inspekcji Pracy. Należy tu zastosować postanowienia normy PN-EN 115 – "Przepisy bezpieczeństwa dotyczące konstrukcji oraz instalowania schodów ruchomych i chodników ruchomych", której wymagania spełniają schody ruchome zamontowane w centrum handlowo-rozrywkowym "G." w [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania sądowego, określone w § 2 art. 183 Ppsa, które w tej sprawie nie występują. Przedmiotem postępowania kasacyjnego jest badanie zgodności z prawem wyroku sądu pierwszej instancji. W tym postępowaniu Naczelny Sąd Administracyjny rozpatruje tylko te podstawy skargi kasacyjnej, które strona przytoczyła i uzasadniła w jej treści. Oceniając skargę kasacyjną wniesioną w rozpoznawanej sprawie na wstępie należy zauważyć, że jej autor nie powołał art. 174 Ppsa, co jednak nie stanowiło przeszkody do nadania jej prawidłowego biegu, gdyż treść zarzutu wskazuje, że oparł ją na pierwszej z podstaw wymienionych w tym przepisie. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia wskazanego przepisu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię nie jest zasadny. Z § 332 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) wynika, iż weszło ono w życie z dniem 16 grudnia 2002 r. Stosownie do § 330 pkt 1 cyt. rozporządzenia jego przepisów nie stosuje się, z zastrzeżeniem § 2 ust. 1 i § 207 ust. 2, jeżeli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia został złożony wniosek o pozwolenie na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wnioski te zostały opracowane na podstawie dotychczasowych przepisów. Taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Z uzasadnienia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Miejskim [...] z dnia 30 września 2003 r. o pozwoleniu na użytkowanie budynku kompleksu handlowo-usługowo-rozrywkowego "G." w [...] wynika, że przedmiotowy obiekt budowlany został wybudowany na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 9 października 2001 r. Nr [...] ze zmianami. Analiza tych przepisów prowadzi do wniosku, że przedmiotowe rozporządzenie nie miało w sprawie zastosowania. Ponadto stwierdzić należy, że z punktu widzenia Prawa budowlanego wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu z chwilą, gdy stanie się ona ostateczna oznacza zakończenie procesu budowy (procesu inwestycyjnego) i wówczas właściwe organy nadzoru budowlanego mają prawo ingerować jedynie w przypadkach i formach określonych w art. 61-71 Prawa budowlanego, kierując swoje akty w stosunku do właściciela lub zarządcy aktu budowlanego. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 Ppsa skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw oddalił.