I SA/Bd 255/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kleczkowski, Sędziowie Sędzia WSA Teresa Liwacz, Asesor sądowy Mirella Łent (spr.), Protokolant Asystent sędziego Daniel Łuczon, po rozpoznaniu w dniu 02 czerwca 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi "G." Spółka z o. o. w M. k/B. na decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy częściowego zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2002r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz skarżącej kwotę 2.795 (dwa tysiące siedemset dziewięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania I SA/Bd 255/05 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] Nr [...], Izba Skarbowa w B. utrzymała w mocy decyzję Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. o odmowie spółce z o.o. "G." w M. częściowego zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług za lipiec 2002r. w wysokości [...] zł. U podstaw decyzji legły ustalenia, że spółka mająca status ZPChr w deklaracji podatkowej wykazała kwotę podatku podlegającą wpłacie do urzędu w wysokości [...] zł, którą wpłaciła, oraz wniosła o częściowy jej zwrot w trybie art. 14a ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym. Urząd zwrócił kwotę [...] zł, jednakże w wyniku przeprowadzonej kontroli uznano, ze spółka jest podatnikiem podatku akcyzowego i w okresie rozliczeniowym będącym przedmiotem sprawy dokonała sprzedaży wyrobów akcyzowych, zatem opierając się na art. 14a ust. 7 pkt 1) ustawy, odmówiono zwrotu podatku. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano na fakt, że spółka sprzedawała samochody osobowe, które – wymienione w załączniku Nr 6 do ustawy pod poz. 5. – są wyrobami akcyzowymi, co uniemożliwia zwrot podatku zgodnie z art. 14a ust. 7 pkt 1) ustawy, gdyż stosownie do art. 35 ust. 1pkt 3) ustawy, na sprzedawcy wyrobów akcyzowych ciąży obowiązek podatkowy i spółka w świetle art. 7 § 1 Ordynacji podatkowej jest takim podatnikiem. Organ wskazał, że nie ma przy tym znaczenia to, że sprzedawane samochody nie podlegały opodatkowaniu, gdyż samo to, że są towarem akcyzowym wykluczał możliwość wnioskowanego przez spółkę zwrotu. Wskazano przy tym na wyroki NSA; z dnia 14 marca 2001r., I SA/Gd 1737/00 oraz I SA/Gd 2178/00. Ustosunkowano się również do zarzutu "wyolbrzymienia okresu odsetkowego" i stwierdzono, że w sprawie strona nie została narażona na straty, ponieważ, zgodnie z art. 54 § 1 pkt 6) Ordynacji podatkowej, odsetki nie były naliczane. W skardze wniesiono o uchylenie decyzji, gdyż zarzucono jej naruszenie art. 14a ust. 7 ustawy podatkowej w zw. z § 12 ust. 1 pkt 5) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 27, poz. 269) przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie do stanu faktycznego. Skarżąca wskazała na § 12 ust. 1 pkt 5) rozporządzenia, w którym zwolniono ją z obowiązku podatkowego, gdyż była sprzedawcą samochodów używanych będących po pierwszej rejestracji dokonanej na terytorium RP. Wyrokiem z dnia 17 lutego 2004r., SA/Bd 2648/03, tut. Sąd oddalił skargę. Sąd podzielił stanowisko organu, że wnioskowany zwrot nie należał się, natomiast z innym uzasadnieniem, mianowicie uznał, że obowiązek podatkowy nie ciążył na sprzedawcach samochodów używanych, niemniej jednak, zakres działalności spółki obejmował również sprzedaż pojazdów nowych, spółka wcześniej dokonała czynności związanych z obrotem samochodami podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, była zarejestrowanym podatnikiem tego podatku, zarówno za lipiec 2002r., jak i okresy wcześniejsze składała deklaracje dla tego podatku, miała więc zamiar wykonywania tych czynności w sposób częstotliwy, co świadczyło, iż posiadała status podatnika podatku akcyzowego. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 25 lutego 2005r., FSK 1409/04, uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd uznał za trafny zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego poprzez wadliwą wykładnię art. 14a ust. 7 pkt 1) ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, gdyż stwierdził, że podatnikiem podatku akcyzowego, o którym mowa w art. 14a ust. 7 pkt 1) ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym w brzmieniu mającym zastosowanie do ocenianego stanu faktycznego sprawy, któremu to podatnikowi za dany okres rozliczeniowy nie przysługuje określone w art. 14a ust. 1 tej ustawy uprawnienie do zwrotu podatku, jest tylko taki podatnik podatku od towarów i usług, u którego w tymże okresie rozliczeniowym w zakresie podatku od towarów i usług – występuje jednocześnie obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym. Sąd wskazał, że o tym kto jest podatnikiem podatku akcyzowego decyduje wykładnia art. 5 ust. 1 pkt 1) i art. 34 w zw. z art. 2 ustawy podatkowej oraz art. 35 tej ustawy w zw. z art. 7 § 1 Ordynacji podatkowej. Natomiast Sąd pierwszej instancji uznał, że dany podatnik podatku od towarów i usług może być podatnikiem podatku akcyzowego już tylko z tego powodu, że ma zamiar wykonywać czynności opodatkowane tym podatkiem, pomimo tego, że jego czynności nie rodzą obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym, a stanowiło to podstawę zaskarżonego orzeczenia podatkowego. Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlegała uwzględnieniu, gdyż wynik sądowej kontroli, sprawowanej według kryterium zgodności z prawem, jak wymaga tego przepis art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269), prowadzi do wniosku, że zaskarżoną decyzją naruszono przepis art. 14a ust. 1 w zw. z ust. 7 pkt 1) ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), co miało wpływ na wynik sprawy i tym samym decyzję należało uchylić ( art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) w zw. z § 2 oraz art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.)). Stosownie do art. 14a ust. 1 w zw. z ust. 7 pkt 1) cyt. ustawy, prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej nie ma prawa w zakresie działalności tego zakładu do otrzymania częściowego lub całkowitego zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług, jeżeli jest podatnikiem podatku akcyzowego, z wyjątkiem gdyby należał do podatników, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 3), sprzedających wyroby wymienione w załączniku nr 6 w poz. 2a, 8, 9 i 11. Zgodnie z art. 190 cyt. Prawa o postępowaniu przesądami administracyjnymi, wiążącą w sprawie jest taka wykładnia tego przepisu, że podatnikiem podatku akcyzowego, o którym mowa w art. 14a ust. 7 pkt 1) ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym w brzmieniu mającym zastosowanie do ocenianego stanu faktycznego sprawy, jest tylko taki podatnik podatku od towarów i usług, u którego w tymże okresie rozliczeniowym w zakresie podatku od towarów i usług – występuje jednocześnie obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym. Jak ustalono, skarżąca w lipcu 2002r. sprzedawała samochody używane, zgodnie z niepodważonym przez organ twierdzeniem strony - po ich pierwszej rejestracji dokonanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem skoro z ustaleń organu wynika, że spółka w rozliczanym miesiącu, wprawdzie sprzedawała wyroby akcyzowe, natomiast przy orzekaniu uznano, że nie jest istotną kwestia jednoczesnego wystąpienia obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym, a z materiału zgromadzonego przez organ nie wynika, że podatnik podlegał wyłączeniu z grupy podmiotów zwolnionych na podstawie § 12 ust. 1 cyt. rozporządzenia z obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym, to zakwestionowanie jej prawa do zwrotu podatku w oparciu o art. 14a ust. 7 pkt 1) cyt. ustawy podatkowej jest obarczone błędem w przyjęciu, ze ustalony stan faktyczny odpowiada stanowi abstrakcyjnemu określonemu w normie prawnej, która nie pozwala na zwrot podatku, o jakim mowa w art. 14a ust. 1 cyt. ustawy, co będąc podstawą rozstrzygnięcia, miało wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) w zw. z § 2 oraz art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.