I FSK 1226/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Zając po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej J. R. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2006 r., o sygn. akt I SA/Gd 409/06 w sprawie ze skargi J. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z dnia [...]marca 2006 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług oraz w podatku akcyzowym postanawia oddalić skargę kasacyjną. Przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 409/06, mocą którego odrzucono skargę J. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z dnia [...] marca 2006 r., Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług oraz w podatku akcyzowym. Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd wskazał, że pismem z dnia 18 maja 2006 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego oraz uiszczenia należnego od skargi wpisu w kwocie 437 zł w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wpis od skargi został uiszczony terminowo, jednakże z uwagi na bezskuteczny upływ terminu do złożenia pełnomocnictwa procesowego, działając w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej: u.p.p.s.a., Sąd skargę odrzucił. W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia pełnomocnik skarżącego, działając w oparciu o art. 174 pkt 1 u.p.p.s.a. wskazał na naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art.57 § 1, art. 49 i art. 46 § 3 u.p.p.s.a., polegające na odrzuceniu skargi z powodu błędnego uznania, że pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu na skutek niezachowania warunków formalnych, tj. braku pełnomocnictwa do złożenia skargi do WSA i w związku z tym uznania, że nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braku formalnego w sytuacji, gdy faktycznie przedmiotowy brak nie występował, gdyż pełnomocnik złożył umocowanie do występowania w sprawie. Na podstawie art. 176 u.p.p.s.a. wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oraz zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Uzasadniając zarzuty autor skargi kasacyjnej stwierdził, że składając skargę do Sądu pierwszej instancji nie musiał dołączać pełnomocnictwa, gdyż zgodnie z art. 46 § 3 u.p.p.s.a. pełnomocnictwo złożone zostało wcześniej, a mianowicie wraz ze zgłoszeniem się do udziału w postępowaniu przed Naczelnikiem Urzędu Celnego w Gdańsku. Wówczas, pismem z dnia 7 listopada 2005 r. złożono pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego w dniu 28 października 2005 r. "do występowania w jego imieniu przed wszystkimi Sądami i właściwymi instytucjami w sprawie o zobowiązanie podatkowe". Zdaniem autora skargi kasacyjnej, zgodnie z treścią pełnomocnictwa jego zakres obejmuje umocowanie do działania w postępowaniu administracyjnym oraz we wszystkich instancjach sądowych, a więc także w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ze względu na powyższe, pełnomocnik nie odniósł się do wezwania z dnia 18 maja 2006 r. w zakresie nadesłania pełnomocnictwa, gdyż uznał, że zostało ono dołączone do akt postępowania administracyjnego, a organ ma obowiązek przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy, stosownie do art. 54 § 2 u.p.p.s.a. Na poparcie swych twierdzeń strona skarżąca powołała się na orzecznictwo Sądu Najwyższego (sygn. akt III RN 88/98), którego pogląd podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 listopada 2004 r. (Sygn. akt GSK 995/04) Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna z braku usprawiedliwionych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę na dokładne brzmienie art. 37 § 1 u.p.p.s.a., zgodnie z którym pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Powoływany przez stronę art. 46 § 3 omawianej ustawy, wskazujący na wymogi formalne pisma, stanowi jedynie uzupełnienie, pewnego rodzaju wzmocnienie zasady wyrażonej w art. 37 § 1 u.p.p.s.a., w świetle której dla potrzeb postępowania sądowoadministracyjnego każdorazowo konieczne jest przedłożenie odrębnego pełnomocnictwa, które stanowi część akt sądowych niezależnie od dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania administracyjnego. Postępowanie przed sądem administracyjnym, pomimo iż zapoczątkowane jest wniesieniem skargi za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżony akt, w żadnym wypadku nie może być traktowane jako dalszy ciąg postępowania przed tym organem. Przepisy cytowanej ustawy stanowią podstawę dla dokonywania przez sądy kontroli działalności administracji publicznej, dlatego nie może być tutaj mowy o jakiejkolwiek ciągłości pomiędzy jednym a drugim postępowaniem. W świetle powyższych okoliczności niesłuszny okazał się podniesiony przez autora skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 46 § 3 u.p.p.s.a. Przechodząc do zarzutu naruszenia art. 49 u.p.p.s.a. stwierdzić należy, że również nie zasługuje on na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie wniesienie skargi stanowiło pierwszą czynność procesową dokonywaną przez pełnomocnika skarżącego, dlatego aby możliwe było nadanie skardze prawidłowego biegu pismem z dnia 18 maja 2006 r. Sąd słusznie wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych poprzez uiszczenie wpisu od skargi oraz złożenie pełnomocnictwa procesowego. Wezwanie zawierało pouczenie, że niedokonanie powyższych czynności w terminie 7 dni od doręczenia wezwania spowoduje odrzucenie skargi. Ze względu na bezskuteczny upływ terminu w zakresie przedłożenia pełnomocnictwa Sąd, działając w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3, prawidłowo skargę odrzucił. Wobec powyższych rozważań za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 57 § 1 u.p.p.s.a. Ponieważ brak formalny szczególnego rodzaju pisma, jakim jest skarga, nie został uzupełniony w odpowiedzi na wezwanie, w efekcie skarga nie spełniała wskazanych w art. 57 § 1 wymagań i stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 podlegała odrzuceniu. Wspomnieć należy, iż omawiane zagadnienie było już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w wyroku z dnia 4 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 334/05, zgodnie z którym jeżeli pierwszą czynnością procesową dokonywaną przez pełnomocnika skarżącego jest wniesienie skargi, to należy dołączyć do niej pełnomocnictwo lub wierzytelny jego odpis, nawet wówczas gdy zostało złożone w postępowaniu administracyjnym. W związku z powyższym, na podstawie art. 184 oraz 182 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.