II OSK 1436/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki /spr./ Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia NSA Henryk Ożóg Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. i I. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 sierpnia 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 455/05 w sprawie ze skargi K. i I. L. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej w Warszawie z dnia [...] lutego 2005 r., nr [....] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie uzgodnienia operatu oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2005 r. oddalił skargę K. i I. L. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lutego 2005 r., utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2005 r., którą Mazowiecki Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, na podstawie art. 105 § 1 kpa, umorzył postępowanie w sprawie uzgodnienia - operatu "Zabezpieczenia dla budynku administracyjno-produkcyjnego R. Wytwórni Telefonów T. S.A. w R". Postępowanie stało się bezprzedmiotowe, zdaniem organu, w związku z wycofaniem przez ww. Wytwórnię Telefonów wniosku z dnia 20.11.2001 r. w sprawie uzgodnienia operatu. Powyższą decyzję po rozpatrzeniu odwołania K. i I. L., utrzymał w mocy Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. Jak wynika z akt sprawy, wniosek z dnia 20.11.2001 r. o uzgodnienie operatu zabezpieczenia przeciwpożarowego, został złożony w wyniku wydania przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w R. decyzji z dnia 4 czerwca 2001 r., nakazującej zapewnić drogę pożarową dla budynku administracyjno-produkcyjnego (Wytwórni Telefonów S.A. w R.), spełniającą odpowiednie parametry techniczne. Postanowieniem z dnia 2 stycznia 2002 r. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Warszawie uzgodnił zaproponowany przebieg drogi pożarowej. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, na wniosek K. i I. L., decyzją z dnia 4 listopada 2003 r. stwierdził nieważność ww. postanowienia z dnia 2 stycznia 2002 r. W dniu 10.03.2004 r. przeprowadzono czynności kontrolno-rozpoznawcze w zakresie ochrony pożarowej i stwierdzono, że do budynku administracyjno-produkcyjnego jest zapewniona droga pożarowa umożliwiająca Państwowej Straży Pożarnej prowadzenie działań ratowniczo-gaśniczych. W następstwie tego, Mazowiecki Komendant Wojewódzki Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] października 2004 r. stwierdził nieważność decyzji Komendanta Miejskiego z dnia 4 czerwca 2001 r. (powołanej na wstępie) i Wytwórnia Telefonów [...] S.A. wycofała wniosek o uzgodnienie operatu. W tych okolicznościach organ odwoławczy - Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej uznał, że dalsze postępowanie w sprawie jest bezprzedmiotowe, w związku z czym utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 14 stycznia 2005 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 28 lutego 2005 r. K. i I. małż. L. zarzucili naruszenie przepisów art. 105 kpa i § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. Nr 121, poz. 1139), wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji utrzymanej nią w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2005 r., uznał ją za niezasadną. Sąd analizując przebieg postępowania w tej sprawie i kolejno wydawane w nim akty administracyjne uznał, iż cofnięcie wniosku przez Wytwórnię Telefonów [...] S.A. dawało podstawę do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 kpa. Od powyższego wyroku K. i I. L., reprezentowani przez pełnomocnika, wnieśli skargę kasacyjną, zarzucając: "naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a polegało na tym, że Sąd, wbrew dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie uchylił zaskarżonej decyzji, mimo że w toku postępowania administracyjnego organy obu instancji rażąco naruszyły przepis art. 105 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego umarzając postępowanie administracyjne, mimo że strona tego postępowania, tj. skarżący nie wyrazili na to zgody, ani żaden z organów administracyjnych rozpoznających sprawę nie zwrócił się do skarżących będących stroną postępowania administracyjnego o zajęcie stanowiska w przedmiocie umorzenia postępowania, czym dodatkowo organ pierwszej instancji naruszył przepis art. 101 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz błędnie zastosowały przepis art. 105 § 1 kpa uznając, że istnieją podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego wobec jego bezprzedmiotowości". Wskazując na powyższe podstawy w skardze kasacyjnej, wnosi się o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenia na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, w zaskarżonym wyroku nie można dopatrzeć się naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), powołanej dalej jako ppsa, bowiem ewentualne naruszenie przepisu art. 105 § 1 kpa, co sugeruje się w skardze kasacyjnej, nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Sąd I instancji, zgodnie z art. 133 § 1 ppsa, wydając wyrok, wydaje go na podstawie akt sprawy, z czego wynika, że nie opiera się wyłącznie na uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Nie jest więc istotne i nie miało wpływu na wynik sprawy to, że organ I instancji podjął decyzję na podstawie art. 105 § 1 kpa, a w uzasadnieniu decyzji podał jako przyczynę umorzenia postępowania - cofnięcie wniosku o uzgodnienie operatu, czyli przesłankę z art. 105 § 2 kpa. Organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji rozszerzył argumentację, wskazując na szereg aktów administracyjnych, które zostały wydane w tej sprawie, co spowodowało, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu przepisu art. 105 § 1 kpa. Przy takim rozstrzygnięciu, nie było więc żadnych podstaw do zastosowania przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, wskazuje się jednocześnie na przesłanki umorzenia postępowania na podstawie § 1 i § 2 art. 105 kpa, co jest błędne, gdyż w niniejszej sprawie, jak wynika z akt, postępowanie w sprawie zostało umorzone w oparciu o przepis § 1. W świetle brzmienia art. 184 ppsa, jednak ten błąd nie daje podstaw do podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie art. 185 § 1 ppsa, bowiem zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Dodatkowym argumentem przemawiającym za trafnością takiego rozstrzygnięcia jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2006 r. sygn. akt II OSK 127/05. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł, jak w sentencji.