III SA/Wa 1395/05

Sygn. akt III SA/Wa 1395/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 września 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko Asesor WSA Ewa Radziszewska-Krupa Asesor WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (spr.) Protokolant Marcin Bącal po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2005 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. oddala skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2005 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 220 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) – dalej powoływanej jako "ord. pod." - po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez W. P. z dnia 28 grudnia 2004 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. w kwocie [...] zł – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 9 lit a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f,.". w brzmieniu obowiązującym w 2002 r. podstawę odliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 3 i art. 28 – 30, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1 i 2 oraz ust. 4 – 6 i 8 – 12 lub art. 24b ust. 1 i 2 lub art. 25, po odliczeniu kwot darowizn na cele naukowe, naukowo – techniczne, oświatowe, oświatowo – wychowawcze, kulturalne, kultury fizycznej i sportu, ochrony zdrowia i pomocy społecznej, rehabilitacji zawodowej i społecznej inwalidów, a także wspierania inicjatyw społecznych w zakresie budowy dróg i sieci telekomunikacyjnej na wsi oraz zaopatrzenia wsi w wodę – łącznie do wysokości nie przekraczającej 15 % dochodu. Stosownie natomiast do ust. 7 tego artykułu wysokość wydatków na cele określone w ust. 1 ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie z tym, że jeżeli przedmiotem darowizny są pieniądze, wysokość wydatków na cele wymienione w ust. 1 pkt 9 ustala się na podstawie dowodu wpłaty na rachunek bankowy obdarowanego. Organ podkreślił, że odliczenie przewidziane w powyższym przepisie przysługuje wyłącznie od dochodu podatnika dokonującego darowizny. Skarżący wybrał indywidualny sposób opodatkowania oraz wykazał odliczenie od podstawy opodatkowania darowizny w kwocie [...] zł dokonanej przez żonę E. P. na cele oświatowe Fundacji [...] Ponieważ bankowy dowód wpłaty stanowi udokumentowanie dokonanej darowizny wyłącznie przez E. P., zdaniem organu odwoławczego nie przysługiwała skarżącemu możliwość skorzystania z jej odliczenia od uzyskanego przez niego dochodu w 2002 r. Nadto zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w przypadku wpłaty przez skarżącego kwoty [...] zł na rzecz Fundacji [...] w W. również nie zostały spełnione przesłanki należytego udokumentowania darowizny określone w art. 26 ust. 7 u.p.d.o.f., który jednoznacznie stwierdza, że jeżeli przedmiotem darowizny są pieniądze, wysokość wydatków na cele wymienione w ust. 1 pkt 9 ustala się na podstawie dowodu wpłaty na rachunek bankowy obdarowanego. Dowód taki winien zawierać między innymi imię i nazwisko darczyńcy oraz cel przekazania darowizny. Dowód wpłaty do kasy Fundacji nie stanowi w świetle powyższego przepisu podstawy do uznania odliczenia darowizny od podstawy opodatkowania. Nie stanowi także takiej podstawy dowód wpłaty potwierdzający zasilenie rachunku bankowego Fundacji wpłatą własną. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję pełnomocnik W. P. zarzucił orzeczeniu naruszenie przepisów prawa proceduralnego, tj. art. 122 w zw. z art. 187 § 1 ord. pod, polegające na nie wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, w zakresie okoliczności mających wpływ na wynik postępowania, błędną interpretację dowodów oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz art. 139, art. 140 § 1 ord. pod. poprzez nieuzasadnione przewlekanie postępowania i nie dotrzymanie tym samym ustawowych terminów do załatwienia przedmiotowej sprawy. Nadto wymienionej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 26 ust. 7 u.p.d.o.f. poprzez przyjęcie, iż darowizna w kwocie [...] zł na rzecz Fundacji [...] w W. oraz darowizna [...] zł na rzecz Fundacji [...] zostały dokonane z naruszeniem wyżej wskazanego przepisu, co stanowiło podstawę do określenia różnicy pomiędzy podatkiem należnym a sumą zaliczek pobranych przez płatnika. Skarżący, w oparciu o art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – powoływanej dalej jako "u.p.p.s.a." – wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Izby Skarbowej w W. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Nadto wniósł o zwrot kwoty w wysokości różnicy pomiędzy podatkiem należnym a sumą zaliczek pobranych przez płatnika zapłaconej zgodnie z zaskarżoną decyzją oraz naliczonych i zapłaconych odsetek zaległości podatkowej zgodnie z art. 53 § 1 ord. pod., oraz zgodnie z § 2 ust. 1 t. 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2002 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, dokonywania zaokrągleń oraz zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz. U. Nr 240, poz. 2063) i zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego) według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że bezsprzeczne jest w rozpatrywanej sprawie, iż skarżący dokonał darowizny na rzecz fundacji w kwocie [...] zł. Bezsprzeczne jest również, iż kwota ta została wpłacona na rachunek bankowy Fundacji. W ocenie skarżącego art. 26 ust.7 u.p.d.o.f. nie wyklucza sytuacji, iż wpłata na rachunek może być dokonana przez samą fundację. Przepis art. 26 ust. 7 u.p.d.o.f. nie wyklucza bowiem sytuacji "pośredniego" dokonania wpłaty na rachunek obdarowanego przez samego obdarowanego. Wysokość wydatków na cele wymienione w ust. 1 pkt 9 ustala się na podstawie dowodu wpłaty na rachunek bankowy obdarowanego. Z zasady prawdy obiektywnej wynika obowiązek organu podatkowego wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawy, aby w ten sposób stworzyć rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa, co w ocenie skarżącego w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Skarżący stwierdził, iż organ podatkowy dokonał nadinterpretacji wskazanego powyżej przepisu oraz nie wziął pod uwagę złożonych dokumentów sprawie ani też wyjaśnień Pana W. P. oraz jego pełnomocnika. Już sam bowiem fakt, iż kwoty te wpłacone do Fundacji i na rachunek bankowy Fundacji były w tej samej wysokości i w tej samej dacie stanowiły zasilenie rachunku bankowego, potwierdziło, iż pieniądze te zostały wpłacone na rachunek bankowy obdarowanego za pośrednictwem samego obdarowanego. Przepis, o którym mowa powyżej nie wyklucza bowiem dokonywania wpłat na rachunek bankowy przez obdarowanego pieniędzmi, których własność nabył z darowizn dokonywanych przez darczyńców. Skarżący wskazał, iż w dacie dokonania tych wpłat, pieniądze te stały się własnością Fundacji i taki jest tytuł wpłaty dokonanej przez Fundację. W ocenie Skarżącego organy podatkowe wydając decyzje pomijały fakt rzeczywistego dokonania darowizny i potwierdzającego to dowodu wpłaty KP, kładąc ustawowo nieuzasadniony nacisk na fakt, iż wpłata na rachunek bankowy została dokonana acz nie bezpośrednio. Organ podatkowy, zdaniem pełnomocnika Skarżącego nie wskazał wystarczająco jednoznacznie podstaw swojego stanowiska w sprawie, skoro w art. art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. a) u.p.d.o.f. nie jest wskazane, że wpłata ta ma być dokonana bezpośrednio przez darczyńcę, a darczyńca darowizny dokonał. W ocenie Skarżącego stanowisko Izby Skarbowej odmawiające mu prawa dokonania odliczenia darowizny tylko na podstawie rozszerzającej interpretacji art. 26 ust.7 w sytuacji gdy cały zebrany sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż darowizna została dokonana było dla niego jako podatnika nad wyraz krzywdzące. Odnosząc się do argumentacji Izby Skarbowej, co do drugiej zakwestionowanej darowizny w kwocie [...] zł skarżący stwierdził, iż z wymienionych przez Izbę Skarbową w uzasadnieniu decyzji przepisów ustawy o podatku od osób fizycznych nie można wyprowadzić jednoznacznego wniosku do jakiego doszła Izba Skarbowa, iż odliczenie przewidziane w przepisie art. 26 ust. 7 przysługuje wyłącznie od dochodu podatnika dokonującego darowizny. Możliwe jest, bowiem zgodnie z orzecznictwem NSA odliczenie darowizny, gdzie dowód stwierdzający jej dokonanie jest wystawiony na jednego z małżonków, przez drugiego z małżonków w sytuacji, gdy wydatkowana kwota pochodziła z majątku wspólnego małżonków. W niniejszym stanie faktycznym i prawnym kwota darowizny w wysokości [...] zł pochodziła z majątku wspólnego małżonków P. i została dokonana na rachunek bankowy Fundacji [...]. Wolą skarżącego było jej dokonanie i z tego też powodu to Skarżący dokonał odliczenia w/w darowizny. Skarżący podkreślał, iż w niniejszej sprawie nie miało miejsca podwójne odliczenie darowizny na rzecz powyższej Fundacji. Odliczenia tego dokonał tylko jeden z małżonków – pan W. P. Odnośnie wymogów, jakim powinien odpowiadać dowód wpłaty na rachunek bankowy obdarowanej instytucji to niniejszym odwołuje się do wyżej przedstawionej argumentacji, iż art. 26 ust 7 u.p.d.o.f. nie wskazuje, jakim wymogom formalnym taki dowód powinien odpowiadać a w szczególności, iż powinien zawierać nazwisko osoby dokonującej wpłatę. Tym samym skarżący stwierdził, iż organ podatkowy dokonał interpretacji rozszerzającej w/w przepisu, szczególnie w sytuacji, gdy darowizna została rzeczywiście dokonana, udokumentowana dowodem wpłaty na rachunek obdarowanego i odliczona tylko przez tego podatnika, którego wolą było jej dokonanie. Jednocześnie skarżący podniósł, iż organy podatkowe powyższą sprawę załatwiały w czasie niezgodnym z art. 139, art. 140 § 1 ord. pod. poprzez nieuzasadnione przewlekanie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako " u.p.p.s.a.", sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym , zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, iż doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub do stwierdzenia nieważności decyzji. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych wyżej przesłanek, Sąd doszedł do przekonania, iż nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. W rozpoznawanej sprawie zadaniem Sądu jest rozstrzygnięcie sporu dotyczącego możliwości odliczenia od dochodu skarżącego za 2002r.: - kwoty [...] zł z tytułu darowizny dokonanej na rzecz Fundacji [...] oraz - kwoty [...] zł z tytułu darowizny dokonanej na rzecz Fundacji [...] W odniesieniu do darowizny dokonanej na rzecz Fundacji [...], z akt sprawy wynika, iż skarżący tytułem potwierdzenia dokonanej wpłaty przedstawił dowód wpłaty z dnia 23 września 2002r. KP Nr [...]. do kasy Fundacji kwoty [...] zł. na jej cele statutowe. Jak wynika z wyjaśnień strony w tym samym dniu, to jest 23 września 2002r. powyższa kwota wraz z kwotami innych darowizn została wpłacona przez Fundację na jej rachunek bankowy, jako wpłata własna Fundacji - zasilenie rachunku. Kluczem do rozsądzenia sporu o prawo do ulgi z tytułu dokonanej przez skarżącego na rzecz Fundacji [...] darowizny jest wykładnia przepisu art. 26 ust.7 w zw. ust.1 pkt 9 ustawy z dnia o podatku dochodowym od osób fizycznym, w stanie prawnym obowiązującym w sprawie. Przed przystąpieniem do analizy wykładni przepisu art. 26 ust. 7 u.p.d.o.f., koniecznym jest przypomnienie, iż zasadą w podatku dochodowym jest odpowiednie dokumentowanie wydatków uprawniających do skorzystania z ulg podatkowych. Ustawodawca wymaga różnego rodzaju dowodów - niekiedy konieczne są faktury VAT, w innym wypadku same rachunki, czy też dowody wpłaty. Do dnia 1 stycznia 2002r. wystarczającym udokumentowaniem wydatków uprawniających do odliczeń od dochodu określonych w art. 26 ust.1 u.p.d.o.f. było legitymowanie się dokumentami stwierdzającymi ich poniesienie. Nowelizacją z dnia 21 listopada 2002r. ( Dz. U. Nr 134, poz. 1509) ustawodawca wprowadził bardziej rygorystyczne rozwiązanie w tym zakresie, zgodnie bowiem z brzmieniem art.26 ust. 7 u.p.d.o.f. wysokość wydatków na cele określone w ust. 1 ustalało się - jak dotychczas - na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie , z tym, że jeżeli przedmiotem darowizny były pieniądze, wysokość wydatków na cele wymienione w ust. 1 pkt 9 ustalało się na podstawie dowodu wpłaty na rachunek bankowy obdarowanego. Nadmienić należy, iż przepisy powołanej wyżej ustawy z dnia 21 listopada 2002r. miały zastosowanie do opodatkowania dochodów uzyskiwanych od 1 stycznia 2002r. Celem wprowadzonej zmiany była chęć ograniczenia pozornych darowizn. Zgodnie z wypracowanym przez orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i utrwalonym już poglądem doktryny przepisy dotyczące wszelkiego rodzaju ulg i zwolnień podatkowych, jako odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania , powinny być interpretowane ściśle, z wyłączeniem wykładni rozszerzającej (por. Uchwała Składu Siedmiu Sędziów NSA z dnia 22 czerwca 1998r., sygn. FPS 9/97, ONSA 1998, z.4 poz.110, wyroki NSA : 13 stycznia 1994r. sygn. SA/P 1598/93, z dnia 7 lutego 1996r., sygn. III SA 225/95, z dnia 21 marca 2000r., sygn. SA/Rz 595/99, z dnia 7 lutego 1996r. III SA 225/95, z dnia 22 maja 2003r. sygn III SA 3507/01). Orzecznictwo i doktryna zgodne są co do tego, iż źródłem wiedzy zarówno dla podatnika jak i organów stosujących prawo jest i zawsze będzie tylko językowe znaczenie norm prawnych albowiem przekaz językowy rozumiany jako możliwy sens słów jest powszechną metodą komunikowania się ustawodawcy z podatnikiem i organami stosującymi prawo. Ta literalna treść przepisów oznaczać będzie dla organów podatkowych zakres swobody ich działania, w przeciwnym razie może dojść do przekroczenia granicy dzielącej wykładnię prawa od jego tworzenia. Jednakże jak stwierdził Naczelny Sad Administracyjny w Uchwale Składu Siedmiu Sędziów NSA z dnia 22 czerwca 1998r. FPS 9/97, skoro konstrukcje prawne są tworzone za pomocą słów ten sposób, iż stanowią pewną całość, to nie można ich interpretować nie mając na względzie całości, co uzasadniać może stosowanie wykładni systemowej. Jest to jednak uzasadnione wówczas, gdy z uwagi na nieścisłości językowe nie można z danego tekstu prawnego wyprowadzić jednoznacznej normy prawnej. Mając na uwadze przedstawione wyżej, podzielane w całości przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie poglądy, rację przyznać należy organom, w zakresie, w jakim wywodzą one, iż w rozpoznawanej sprawie nie zostały spełnione przesłanki należytego udokumentowania darowizny, określone w art. 26 ust..7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepis ten w stanie prawnym obowiązującym w sprawie - w sposób jednoznaczny stanowił, iż dla możliwości odliczenia darowizny od dochodu, gdy przedmiotem jej były pieniądze, konieczne było dysponowanie bankowym dowodem wpłaty – a więc dokonanie darowizny przez wpłatę w banku. W świetle powyższego za niewystarczające – bo nienależycie udokumentowane uznać należy dokonanie przez skarżącego wpłaty w kasie Fundacji i udokumentowanie jej w formie wydruku "KP". Odnosząc się do twierdzeń pełnomocnika skarżącego, stwierdzić należy, iż nie zasługuje na aprobatę powołana w skardze argumentacja, zgodnie z którą powoływany przepis nie wyklucza sytuacji, w której wpłaty na rachunek bankowy obdarowanego dokonuje sam obdarowany. Wykładnia systemowa art. 26 ust.7 u.p.d.o.f., uwzględniająca przede wszystkim brzmienie ust.1 rzeczonego przepisu nie pozostawia żadnych wątpliwości, iż chodzi tu tylko i wyłącznie o sytuację w której wpłaty dokonuje darczyńca. Jego bowiem sytuacji prawnopodatkowej (możliwości skorzystania z ulgi rozumianej jako odliczenie od dochodu) dotyczy komentowany przepis. Nadto z istoty umowy darowizny wynika, iż stosunek ten kreują dwa podmioty, z których jeden - darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz drugiego - obdarowanego kosztem swego majątku ( por. art.888 § 1 k.c.). W tych okolicznościach, wywody skargi sprowadzające się do budowania jako dopuszczalnej w świetle przepisu art. 26 ust.7 ustawy konstrukcji "pośredniego dokonania wpłaty", poprzez wpłatę na rachunek bankowy obdarowanego przez samego obdarowanego środków pieniężnych uprzednio wpłaconych przez darczyńcę do kasy obdarowanego, uznać należy za niedopuszczalne, bo wykraczające poza ramy wykładni literalnej, a także wykładni systemowej przepisu. Nie ma także znaczenia w sprawie podnoszona w skardze okoliczność, iż wbrew temu co wywodzą organy, komentowany przepis art. 26 ust. 7 u.p.d.p.f. nie określa, jakie treści winien zawierać dowód wpłaty na rachunek bankowy. Nadmienić należy, iż w interpretacji Ministra Finansów Nr [...], z dnia [...] stycznia 2003r,. w sprawie art. 26 ust.7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych , wydanej w trybie art. 14 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, organy stwierdziły, iż wszelkie dowody wpłat na rachunek bankowy obdarowanego, z których oprócz numeru rachunku jednoznacznie wynika nazwisko darczyńcy, kwota darowizny, jak również cel na jaki ją przekazano, będą stanowiły dla darczyńcy dowód, o jakim mowa w przepisie art. 26 ustt.7 u.p.d.o.f.. Interpretacja ta - jako wydana na podst. art. 14 § 1 ord. pod. ( w stanie prawnym obowiązującym w sprawie) kierowana była do organów podatkowych i nie była wiążąca dla podatnika, płatnika i inkasenta. W odniesieniu do darowizny dokonanej na rzecz Fundacji [...] w łącznej kwocie [...] zł , nadmienić należy, iż jak wynika z akt sprawy darowizna ta dokonana została przez małżonkę skarżącego, poprzez wpłaty na rachunek bankowy Fundacji. (karty 12 - 15 akt podatkowych). Na uwagę zasługuje fakt, iż skarżący wybrał indywidualną formę opodatkowania oraz wykazał odliczenie od podstawy opodatkowania wskazanej wyżej, a dokonanej przez małżonkę darowizny w kwocie [...] zł. Sąd, po wnikliwym przeanalizowaniu sprawy doszedł do przekonania, iż argumentacja skargi również w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. W punkcie wyjścia stwierdzić należy, iż w przypadku podatku dochodowego od osób fizycznych zasadą jest, iż każda osoba podlega odrębnemu opodatkowaniu tym podatkiem od uzyskiwanych od siebie dochodów. Zasada ta obowiązuje także w odniesieniu do małżonków. Stosownie bowiem do treści przepisu art. 6 ust. 1 u.p.d.o.f. małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu od osiąganych przez nich dochodów. Od tej zasady ustawodawca przewidział w art. 6 ust.2 u.p.d.o.f wyjątek. wprowadzając możliwość złożenia wspólnego rocznego zeznania podatkowego przez małżonków. Aby skorzystać z tej formy opodatkowania małżonkowie spełniać muszą określone w tym przepisie warunki, a jednym z nich jest wymóg istnienia wspólności majątkowej między nimi. Jednakże - w ocenie Sądu - nawet w przypadku, gdy małżonkowie rozliczają się wspólnie w zeznaniu rocznym, to każde z nich odlicza kwoty dokonywanych przez siebie darowizn odrębnie od swojego dochodu. Wspólne rozliczanie się małżonków nie zmienia bowiem faktu, iż pozostają oni odrębnymi podatnikami. Przepis art. 6 ust. 2 u.p.d.o.f. wyraźnie w tym zakresie stanowi, iż małżonkowie mogą być opodatkowani łącznie od sumy swoich dochodów , jednakże po uprzednim odliczeniu , odrębnie przez każdego z małżonków kwot określonych w art. 26 u.p.d.o.f. W świetle powyższego powoływane w skardze argumenty wskazujące na istnienie między małżonkami wspólności ustawowej nie mają w sprawie żadnego znaczenia, tym bardziej iż jak wynika z akt sprawy i co jest okolicznością bezsporną, skarżący w złożonym zeznaniu PIT – 37 wybrał indywidualną formę opodatkowania. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej, iż jak wynika treści przepisu art. 26 ust.1 u.p.d.o.f., odliczenie przewidziane w tym przepisie przysługuje wyłącznie od dochodu podatnika dokonującego darowizny. Skoro bankowy dowód wpłaty stanowi udokumentowanie dokonanej darowizny wyłącznie przez panią E. P., to skarżącemu nie przysługiwało prawo odliczenia rzeczonej darowizny od uzyskanego przez niego dochodu. W ocenie Sądu organy nie naruszyły także reguł postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wnioski organów wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykraczają poza swobodną ocenę tego materiału , a wiec nie stanowią naruszenia prawa . W związku z powyższym Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania ( art. 122 i 187 §1 ord. pod. ). W zakresie naruszenia przepisów art. 139 oraz 140 §1 ord. .pod. poprzez nie dotrzymanie ustawowych terminów do załatwienia przedmiotowej sprawy – Sąd oceniając te naruszenia doszedł do przekonania, iż nie miały one istotnego wpływu wynik sprawy. Odnosząc się wreszcie do zawartego w pkt 2 petitum skargi wniosku o zwrot kwoty w wysokości różnicy pomiędzy podatkiem należnym a sumą zaliczek pobranych przez płatnika zgodnie z zaskarżoną decyzją i naliczonych, zapłaconych odsetek od zaległości podatkowej, Sąd wyjaśnia, iż nie jest władny do podejmowania tego rodzaju czynności. Sąd administracyjny dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, przy czym czyni to wedle stanu prawnego i akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Oznacza to, iż sąd ten na skutek zaskarżenia działania organu nie przejmuje sprawy do jej prowadzenia i końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działanie tego organu pod kątem zgodności z prawem. W tych warunkach - biorąc pod uwagę bezzasadność zarzutów skargi oraz okoliczność, iż Sąd działając w myśl art. 134 § 1 u.p.p.s.a. z urzędu, nie dopatrzył się naruszeń prawa uzasadniających wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego – na podstawie art. 132 w związku z art. 151 u.p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.