II SA/Kr 639/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Tadeusz Woś Sędziowie : WSA Małgorzata Brachel -Ziaja AWSA Wojciech Jakimowicz (spr) Protokolant : Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2005 r. sprawy ze skargi D. K. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 4 lutego 2004 r. Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów nieuwzględnionych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w § 15, II zasądza od Rady Miasta Krakowa na rzecz skarżącego D. K. kwotę 555zł ( pięćset pięćdziesiąt pięć złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na podstawie uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 26 maja 1999 r., Nr XXI/157/99 przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kasztanowa" w Krakowie. Projekt tego planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 15 marca 2002 r. do 15 kwietnia 2002 r. W dniu [...] kwietnia 2002 r. D. K. złożył zarzuty do wskazanego wyżej projektu planu podnosząc, że rozwiązania projektu planu prowadzą do naruszenia jego interesu prawnego jako właściciela działek nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., a zwłaszcza działki nr [...]. Pierwszy zarzut dotyczy ustalenia polegającego na usytuowaniu w projekcie planu obszaru ZO (zieleń otwarta) na przeważającej części powierzchni (ok. 70 %) działki nr [...] w miejscu dotychczasowego obszaru M4 przeznaczonego pod zabudowę mieszkaniową oraz funkcje dopuszczalne o intensywności zabudowy 0.4. Składający zarzut podnosi, że przedmiotowa działka została rozgraniczona decyzją nr [...], a granice zostały wznowione w roku 2000. Działka ta nie stanowi zgodnie z treścią księgi wieczystej drogi służebnej do żadnej z nieruchomości sąsiednich. Nie jest ona również obciążona innymi prawami. Została ona częściowo zagospodarowana, a w pozostałej części D. K. zamierza ją zagospodarować w najbliższej przyszłości. Składający zarzut podnosi, że przeznaczenie tak dużej części działki na cele zieleni otwartej pozbawia go możliwości je zagospodarowania w sposób zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem, tj. na cele zabudowy mieszkaniowej, narusza prawa nabyte składającego zarzut i tym samym stanowi nieuzasadnione naruszenie jego prawa własności tej nieruchomości. D. K. dodaje, że bezpośrednim sąsiedztwie jego nieruchomości projekt planu przewiduje przeznaczenie na cele zabudowy MN 2.1 terenu o dotychczasowym przeznaczeniu rolniczym o powierzchni ok. 2 ha, a zatem stwierdzić należy, że w tym rejonie nie istnieje potrzeba wyznaczania obszarów zieleni otwartej. W przypadku istnienia takiej potrzeby, na cele zieleni otwartej należałoby przeznaczyć przede wszystkim tereny o dotychczasowym przeznaczeniu rolniczym. Składający zarzut żądał w związku z tym pozostawienia dotychczasowego przeznaczenia całej działki na cele M4, tj. pod zabudowę mieszkaniową oraz funkcje dopuszczalne o intensywności zabudowy 0.4. Drugi z zarzutów dotyczący zaprojektowania na części działki nr [...] odcinka drogi dojazdowej został uwzględniony na mocy uchwały nr [...] Zarządu Miasta z dnia [...] maja 2002 r. Rada Miasta Krakowa w § 15 uchwały z dnia 4 lutego 2004 r., Nr [...] postanowiła o odrzuceniu zarzutu wniesionego przez D. K., a , dotyczącego przeznaczenia oraz warunków zabudowy i zagospodarowania działki nr [...], obręb [...]. Uzasadnienie uchwały zawarte w jej zostało podzielone na uzasadnienie faktyczne i uzasadnienie prawne. W uzasadnieniu faktycznym wymieniono najpierw "materiał dowodowy" obejmujący dokumentację związaną ze sporządzeniem projektu planu oraz streszczono przebieg dotychczasowego postępowania planistycznego. Następnie podniesiono, że w związku z treścią złożonego zarzutu, kwestionującego ustalenia Zawarte w projekcie planu, ograniczające interes prawny oraz uprawnienia właścicielskie w odniesieniu do działki nr [...] obr. [...] Rada Miasta musiała odnieść się do rozwiązań planistycznych nie tylko szczegółowych, odnoszących się do przedmiotowej działki, ale również do całokształtu ustaleń planu. Zarzut, mimo, że jest indywidualnym środkiem prawnym przysługującym określonym podmiotom w trakcie procesu planistycznego, winien być bowiem rozpatrywany w nawiązaniu do wszystkich aspektów projektu planu: jego podstawowych celów, założeń i skutków przyjętych rozwiązań. Rozważono celowość przyjętych w planie ustaleń dotyczących przeznaczenia terenu i warunków jego zagospodarowania w kontekście interesu właściciela oraz w nawiązaniu do całokształtu ustaleń planu i interesu publicznego. Wskazano, że działka nr [...] obr. [...] położona jest w terenie znajdującym się pomiędzy ul. [...] a ul. [...]. Część działki, znajdująca się w granicach planu miejscowego obszaru Kasztanowa stanowi duża skarpa terenowa. Różnica wysokości wynosi w tym miejscu ponad 8,0m. Pozostała część działki, stromo nachylona od strony ul. [...] leży poza granicami opracowania planu. Podniesiono, że celem planu miejscowego obszaru Kasztanowa było uszczegółowienie i doprecyzowanie ustaleń planu obowiązującego, podyktowane m.in. koniecznością ochrony środowiska przyrodniczego i kulturowego Woli Justowskiej. Zakres prac planistycznych oraz ich szczegółowość została dostosowana do skali opracowania oraz specyfiki terenu. Niezbędne korekty ustaleń planu ogólnego były sporządzone na podstawie różnorodnych analiz, w tym również analizy stanu własności, istniejącego zagospodarowania i ukształtowania terenu, prowadzonych w oparciu o zaktualizowane podkłady geodezyjne (mapa zasadnicza w skali 1: 1 000). Powołano się przy tym na uzasadnienie do uchwały Rady Miasta Krakowa o przystąpieniu do sporządzenia planu, zgodnie z którym: "W większości przypadków plan ogólny jest dokumentem o wystarczającej regulacji. Są jednak rejony miasta, które ze względu na swoją specyfikę, położenia w obszarach ochronnych, szczególnie cennych kulturowo, przyrodniczo czy krajobrazowe -powinny mieć regulacje w sferze zagospodarowania przestrzennego znacznie pogłębione (uszczegółowione) w stosunku do planu ogólnego. Do takich rejonów należy m. in. Wola Justowska położony w obszarze Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego (...) posiadający cenne walory przyrodnicze, krajobrazowe i kulturowe. Jest to również obszar o ogromnej atrakcyjności inwestycyjnej, szczególnie w zakresie mieszkalnictwa. Presja inwestorów, właścicieli dotyczy również terenów, które należałoby chronić niekiedy przed zabudową w ogóle, w innych przypadkach dopuszczając zabudowę na ściśle określonych warunkach i przy zachowaniu pożądanych gabarytów i parametrów. Do realizacji tego celu niezbędne jest odpowiednie narzędzie, tj. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego...". 3.4. Organ planistyczny podnosi, że w planie dla obszaru Kasztanowa, zgodnie z przyjętymi celami oraz założeniami koncepcji zagospodarowania, uzgodnionymi w trakcie procedury, zachowano dotychczasowe ustalenia w zakresie przeznaczenia terenów, dostosowując je do aktualnego stanu własności lub do ukształtowania terenu. Precyzja tych ustaleń wynika ze skali opracowania (plan ogólny był sporządzony na nieaktualizowanych podkładach mapowych w skali 1:5000, a plan miejscowy obszaru Kasztanowa - na zaktualizowanej mapie zasadniczej skali w 1: 1000). Precyzując dotychczasowe ustalenia dostosowano je każdorazowo do warunków szczegółowych w danym terenie, w tym również w terenie, na którym położona jest działka nr [...] obr. [...]. Stąd też powstała konieczność dostosowania linii rozgraniczającej teren przeznaczony pod zabudowę do ukształtowania terenu, a przede wszystkim do linii istniejących skarp terenowych. Podstawową przyczyną ograniczenia zasięgu terenu budowlanego jest uwzględnienie obiektywnie istniejących, faktycznych uwarunkowań. Naturalnie ukształtowane skarpy zostały wyłączone z zasięgu terenów budowlanych, jako teren nie nadający się do inwestowania ze względów technicznych. Kolejną przyczyną wyłączenia skarp z terenów budowlanych jest konieczność ochrony środowiska przyrodniczego, polegająca na ograniczeniu zmian w ukształtowaniu terenu do sytuacji koniecznych i uzasadnionych. W przypadku działki nr [...] obr. [...] uzasadnienia takiego nie można stwierdzić z uwagi na opisane wcześniej okoliczności. Wskazano również w uzasadnieniu faktycznych zaskarżonej uchwały, że w sytuacji konfliktu pomiędzy interesem właściciela działki a interesem publicznym, jakim jest zapewnienie ładu przestrzennego i ochrony środowiska rozważono, czy ustalenia planu dot. warunków zabudowy i zagospodarowania terenów mają wystarczające uzasadnienie merytoryczne, czy są prawidłową i skuteczną regulacją a także czy wymagają korekty. W wyniku powyższego rozpoznania ustalono, że w całym obszarze planu konsekwentnie zastosowano regulacje planistyczne, zgodnie z zasadą ochrony środowiska przyrodniczokulturowego. W ocenie rady jest to rozwiązanie prawidłowe i służące podstawowemu celowi sporządzenia planu, czyli ochronie jego unikalnych wartości przyrodniczych, tradycji kulturowych i walorów krajobrazowych. Złożony zarzut został również rozpatrzony w kontekście relacji interesu prawnego właściciela, wynikającego z prawa własności terenu i interesu publicznego, jakim jest kształtowanie ładu przestrzennego i ochrona środowiska. Organ planistyczny wskazuje, że rozpatrując sprawę w tym aspekcie nie zakładano pierwszeństwa interesu jednostkowego nad interesem publicznym lub odwrotnie. Ze względu na zaistniały konflikt pomiędzy interesem właściciela działki, a interesem publicznym, konieczne było przy rozstrzygnięciu przez Radę Miasta Krakowa rozpatrzenie obydwu interesów, z uwzględnieniem stanu faktycznego i stanu prawnego oraz zachodzących pomiędzy nimi relacji. Analizując te zagadnienia stwierdzono, że ograniczenie uprawnień właściciela nie jest związane z naruszeniem prawa oraz nadużyciem "władztwa planistycznego". Zawarcie w planie miejscowym precyzyjnych i skutecznych regulacji przestrzennych, zgodnych z przyjętą polityką przestrzenną oraz obowiązującym prawem, jest obowiązkiem gminy, wynikającym z obowiązującego prawa. W tym celu została podjęta procedura sporządzenia planu miejscowego obszaru Kasztanowa. Ochrona wartości obszaru objętego planem, realizowana poprzez szczegółowo ustalone regulacje przestrzenne jest kompromisem pomiędzy swobodą inwestycyjną a ochroną interesu publicznego. Wskazano, że rozważono rozwiązanie polegające na uwzględnieniu, zawartego w zarzucie wniosku D. K. i pozostawieniu terenów przeznaczonych pod zabudowę w dotychczasowym zasięgu, z pominięciem istniejących uwarunkowań. Analizując możliwość uwzględnienia zarzutu, w wyniku analizy stanu faktycznego ustalono, że z uwagi na istniejące uwarunkowania pozostawienie dotychczasowego zasięgu terenu budowlanego nie ma uzasadnienia, stoi w sprzeczności z zasadami kształtowania przestrzeni i racjonalnego wykorzystania gruntów: Pominięcie uwarunkowań wynikających z ukształtowania terenu powodowałoby wyznaczenie terenu budowlanego bezpośrednio na skarpie. Oznaczałoby to przeznaczenie pod zabudowę terenu, który nie mógłby zostać na ten cel wykorzystany z następujących powodów: 1) budynki musiałyby powstać bezpośrednio nad istniejącą zabudową w odległości ok. 10m od istniejących obiektów, 2) usytuowanie ich na skarpie spowodowałoby podcięcie zbocza, stwarzające zagrożenie dla budynków położonych poniżej, 3) ponadto do terenu tego nie ma możliwości ustalenia prawidłowego dojazdu. Nie ma takiej możliwości od dołu, od strony ul. [...], a od strony ul. [...] teren jest wprawdzie poza granicami planu, ale dla odcinka, który jest objęty planem stwierdzono brak możliwości wykorzystania tej ulicy dla dojazdów do terenów mieszkalnych. Wynika to z parametrów technicznych ulicy, niezapewniających bezpieczeństwa wjazdu i wyjazdu. Dodano także, że konieczność ochrony środowiska nie pozwala również pozostawienia na tym obszarze dotychczasowych ustaleń obowiązującego do dnia 31 grudnia 2002 r. planu ogólnego (z uwagi na jego ogólny charakter), szczególnie w terenie, który jest położony w obszarze o najwyższych wartościach przyrodniczych. Należy bowiem uwzględnić, że teren Woli Justowskiej łączy dwa obszary stanowiące główne korytarze ekologiczne miasta: ciąg wzniesień od Salwatora do Lasu Wolskiego - podstawowy element systemu przyrodniczego miasta - tzw. zachodni klin zieleni oraz korytarz ekologiczny doliny Rudawy. Ochrona tego terenu ma znaczenie w skali ogólnomiejskiej, a realizowana jest m. in. poprzez ograniczenia przekształceń terenów zielonych. W uzasadnieniu prawnym uchwały o odrzuceniu zarzutu wniesionego przez D. K. wskazano, że główną podstawą prawną rozstrzygnięcia złożonego zarzutu jest - w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) - przepis art. 24 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) stanowiący, że "o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne". Przepis ten w powiązaniu z art. 18 ust.2 ustawy obliguje radę do rozpatrzenia zarzutu, ale nie zobowiązuje do jego uwzględnienia. W oparciu o ten przepis rada może odrzucić zarzut, naruszając interes prawny właściciela, jeżeli nie spowoduje to naruszenia prawa, a okoliczności faktyczne uzasadniają takie rozstrzygnięcie. Na podstawie rozpoznanego szczegółowo stanu faktycznego i przepisów prawa materialnego pozostających w związku z opisanym stanem faktycznym Rada Miasta Krakowa uznała, że decyzją właściwą jest odrzucenie zarzutu i wprowadzenie w planie miejscowym obszaru Kasztanowa ustaleń planu uwzględniających istniejące uwarunkowania w zakresie odpowiadającym skali planu. Przytoczono przy tym i omówiono przepisy ustaw, które brano pod uwagę przy podejmowaniu uchwały, tj. ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody. Wskazano w szczególności m.in. na art. 13a ust. 4 ustawy o ochronie przyrody, który mówi, że "ustalenia zawarte w planie ochrony są wiążące dla miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu". Organ planistyczny podkreślił, że w przepisach zawartych w planie ochrony Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych powołanym Rozporządzeniem Nr 6 Wojewody Krakowskiego z dnia 16 maja 1997 r. (Dz. U. woj. krakowskiego z dnia 5 czerwca 1997 r., Nr 18, poz. 113), zatwierdzonym Rozporządzeniem Nr 28 Wojewody Krakowskiego z dnia 15 październik 1998 r. (Dz. Urz. Woj. Krakowskiego z dnia 22 października 1998 r., Nr 24, poz. 220) ustala się m. in., że obowiązującym kierunkiem działań jest "wzmożona ochrona węzłów i ciągów ekologicznych oraz tych ekosystemów, zasobów i cech środowiska, które mają wpływ na odtwarzanie zasobów przyrody, a także zahamowanie procesów niszczących oraz wzbogacanie obszarów ubożonych i degradowanych". Dodatkowo w części "prawnej" uzasadnienia uchwały podkreślono, że w przypadku omawianego zarzutu następuje ograniczenie prawa własności oraz uprawnień, ponieważ zweryfikowano zasięg terenów budowlanych ustalonych obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r. planem ogólnym i dostosowano je do istniejących uwarunkowań. Plan jest również w tym względzie instrumentem realizacji przyjętej polityki przestrzennej. Rozpatrzono możliwość uwzględnienia zarzutu w aspekcie zapisu art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, który mówi o walorach ekonomicznych przestrzeni i prawie własności. Z uwagi na opisany stan faktyczny Rada Miasta Krakowa uznała jednak, że w rozważanym przypadku przesłanki merytoryczne w pełni przemawiają za odrzuceniem zarzutu, co wprawdzie powoduje naruszenie interesu prawnego właściciela, ale nie stwarza sytuacji naruszenia prawa taką decyzją. Zgodnie z art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym "plan miejscowy kształtuje wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności", może więc wprowadzać ograniczenia w niezbędnym zakresie, jeżeli - tak jak w tym przypadku - zachodzi niesprzeczność tych rozstrzygnięć z Konstytucją RP, kodeksem cywilnym, oraz innymi przepisami. Podkreślono, że prawo własności jest prawem fundamentalnym, ale nie jest prawem niewzruszalnym, gdyż w sytuacjach przewidzianych przepisami szczególnymi (np. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) może zostać ograniczone. Poprzez uwzględnienie stanu faktycznego i stanu prawnego oraz związków pomiędzy nimi wykazano, iż ograniczenie sposobu zagospodarowania działek, wynikające z odrzucenia zarzutu, choć narusza interes prawny właściciela, nie powoduje stanu naruszenia prawa. W ocenie organu planistycznego rozstrzygnięcie zostało podjęte w zgodzie z obowiązującym prawem materialnym, poprzez właściwy organ w ramach prawidłowo przeprowadzonej procedur planistycznej. Rada Miasta Krakowa, odrzucając zarzut działała w sposób zgodny z prawem i nie nadużyła przysługującego jej na mocy art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym prawa. Rozważano również ewentualność uwzględnienia przedmiotowego zarzutu. Uznano jednak, że skutki tej decyzji wiązałyby się z przekreśleniem podstawowego celu, dla jakiego postanowiono o potrzebie sporządzenia planu o uszczegółowionych regulacjach oraz przekreślałyby możliwość należytej ochrony środowiska przyrodniczego w omawianym fragmencie obszaru objętego planem. Sposobem rozstrzygnięcia Rada Miasta Krakowa nie naruszyła Konstytucji RP, kodeksu cywilnego ani przepisów szczególnych. Skargę na § 15 uchwały z dnia 4 lutego 2004 r., Nr [...] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie D. K. reprezentowany przez radcę prawnego P. B. wnosząc o uchylenie zaskarżonej uchwały oraz o zasądzenie kosztów procesowych. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie art. 140 k.c., art. 31 ust. 1 oraz 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez naruszenie prawa własności skarżącego bez spełnienia się przesłanek umożliwiających ograniczenie tego prawa, art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym przez przekroczenie granic władztwa planistycznego oraz art. 24 ust. 3 ww. ustawy przez niedostateczne przedstawienie uzasadnienia faktycznego i prawnego dla odrzucenia zarzutów skarżącego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w efekcie wprowadzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Kasztanowa działka skarżącego w znacznej części straciła swoje dotychczasowe, budowlane przeznaczenie. Wobec treści art. 140 kodeksu cywilnego własność to zespół praw z nią związanych. Już w samej treści tego przepisu istnieją ograniczenia tego prawa, wynikające tak z ustaw, zasad współżycia społecznego, jak i ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia tego prawa. Własność obejmuje w szczególności prawo do korzystania i do rozporządzania rzeczą. W przypadku nieruchomości, korzystanie z niej wynikające ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia prawa jej własności określa m.in. przeznaczenie nieruchomości, polegające na możliwości określonego jej wykorzystania. Wskazano przy tym, że większość właścicieli ma swoje nieruchomości nie ze względu na samą chęć władania nimi, ale przede wszystkim, jeśli nie wyłącznie, ze względu na ich gospodarcze przeznaczenie. Nieruchomości najczęściej są kupowane przez te podmioty po to, by realizować określony cel. Szczególnie istotnym jest to dla osób dokonujących zakupu nieruchomości, by realizować na nich potrzeby mieszkaniowe swoje i swoich rodzin. Z tego powodu, dla właściciela nieruchomości istotne znaczenie ma, czy nieruchomość jest przeznaczona na cele mieszkaniowe, czy też inne. Wraz z zakupem nieruchomości o określonym przeznaczeniu, przyjąć należy, że zakupuje się prawo własności o skonkretyzowanym brzmieniu, z którego wynika także prawo do - w przypadku zakupu działki budowlanej, zabudowania tej nieruchomości. Późniejsza ingerencja przez radę gminy poprzez uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego nie powinna praw tych naruszać, a jeżeli już, to dopuszczalne winno to być jedynie z ważnej przyczyny. Taka interpretacja uprawnień rady gminy do kształtowania ładu przestrzennego na swym terenie wynika wprost z treści art. 21 ust. 1 Konstytucji RP, deklarującej w nim ochronę własności, a przesądzona wydaje się być ust. 2 tego artykułu, stanowiącym, że wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie, gdy jest dokonywane na cele społeczne, a i to za słusznym odszkodowaniem, oraz art. 64 Konstytucji RP, po pierwsze deklarującym prawo do własności, po drugie zaś w ust. 3 stwierdzającym, że "własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności". Wskazano, że chociaż w przypadku zagospodarowania przestrzennego nie mamy do czynienia wprost ze wspomnianym wyżej wywłaszczeniem, tym niemniej jednak jest oczywistym, że ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego we własność ingerują zezwalając na określone korzystanie z nieruchomości. Zatem, nawet pomimo istniejących elementów ochronnych, czy odszkodowawczych, przewidzianych ustawą gwarantujących pewne uprawnienia dla osób poszkodowanych wprowadzeniem planu, istotnym jest spojrzenie na zarzuty, na prawo własności osoby, której nieruchomość zostanie objęta planem zagospodarowania przestrzennego, przede wszystkim poprzez pryzmat jej praw. Powołano się przy tym na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 3 kwietnia 2000 r., sygn. akt IV SA 2120/99, publ.: ONSA z 2001 r., Nr 4, poz. 166, zgodnie z którym rada gminy, rozpatrując zarzuty zgłoszone do projektu planu nie może skutecznie powoływać się na interes ogólny jako podstawowe, a tym bardziej jedyne kryterium zasadności podejmowanych rozstrzygnięć planistycznych. Mając na względzie interes ogółu, rada gminy nie może tracić z pola widzenia interesów prawnych poszczególnych obywateli i jednostek organizacyjnych. Mając powyższe na uwadze skarżący wskazuje, że Rada Miasta Krakowa odrzucając zarzuty skarżącego, pomimo bardzo obszernego uzasadnienia, nie dokonała precyzyjnego wytłumaczenia, z jakich przyczyn nie przyjęła zarzutów właściciela. Stwierdzenie, że koliduje on z interesem ogólnym, wydaje się po pierwsze nazbyt ogólnikowym, po drugie zaś, reguła wprowadzona wspomnianym orzeczeniem, nakazuje radzie gminy przede wszystkim ustosunkować się, czy zarzut jest do pogodzenia z zamiarem planistycznym." Wskazano, powołując cytowane wyżej orzeczenie, że celem zarzutu jest ochrona interesu indywidualnego obywateli (jednostek organizacyjnych) w procesie planowania przestrzennego. To zaś oznacza, że rada gminy, rozpatrując zarzuty zgłoszone do projektu planu, nie może skutecznie powoływać się na interes ogólny jako podstawowe, a tym bardziej jedyne kryterium zasadności podejmowanych rozstrzygnięć planistycznych. Przy rozpatrywaniu zarzutów spojrzenie na proponowane rozwiązania powinno być odwrotne: czy w związku z realizacją choćby najsłuszniejszych celów społecznych nie został naruszony interes prawny jednostki, ponieważ w postępowaniu dotyczącym rozpatrywania zarzutów to on Jest prawnie chroniony, a jego naruszenie może prowadzić do nieważności w całości w części uchwały o planie. Zdaniem skarżącego, brak, jest w uzasadnieniu odrzucenia zarzutów rozważenia spornych kwestii właśnie z punktu widzenia interesów skarżącego. Zaznaczono, że w żaden sposób, za ograniczaniem praw skarżącego nie mogą przemawiać gołosłowne tezy o niemożności zabudowy tej części działki, która została zgodnie z planem zostaje przeznaczona na zieleń. Uchwała odrzucająca zarzuty skarżącego nie zauważa jednocześnie, że plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kasztanowa", ograniczając uprawnienia skarżącego z powodu interesu ogólnego, przyznaje właścicielom sąsiednich działek uprawnienia, których dotychczas nie mieli, a których pozbawia się skarżącego. Otóż sąsiadujące działki nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], zgodnie z wprowadzanym planem zagospodarowania przestrzennego z działek nieprzeznaczonych na cele budowlane stają się działkami o budowlanym przeznaczeniu. W tym kontekście twierdzenia, że na obszarze "Kasztanowa" koniecznym jest ograniczenie zabudowy jest twierdzeniem gołosłownym. Powołano się przy tym na pogląd prawny wyrażony w uzasadnieniu wyroku NSA w z dnia 25 listopada 1997 r., II SA/Łd 1514/97, publ: Pal. 1998, Nr 5, s. 222, w którym stwierdzono, że w sytuacji, gdy skarżący zarzucają niewłaściwy przebieg obwodnicy, naruszający ich prawa własności, uzasadnienie powinno ustosunkować się do kwestii wyboru wariantu z punktu widzenia właśnie koniecznych ingerencji w prawa własności. Wyjaśnić optymalny charakter wybranego wariantu m.in. poprzez wskazania liczby domów i rodzin, których interesy bezpośrednio naruszy wybrany wariant w stosunku do pozostałych wariantów, przyczyny odrzucenia wariantu, który lokalizowałby obwodnicę na terenach jeszcze mniej zurbanizowanych. Tymczasem organ planistyczny w żaden sposób nie wytłumaczył, dlaczego "interes ogólny" stoi za ograniczeniem prawa własności skarżącego, ale ten sam interes, nie przeszkadzał już przekwalifikowaniu sąsiadujących działek, które do chwili obecnej nic mogą być wykorzystywane na cele budowlane, tj. na cele, których pozbawia się skarżącego. Podniesiono również w skardze, że w treści uchwały znajdują się twierdzenia kategorycznie odmawiające możliwości posadowienia jakiegokolwiek budynku lub budowli, na tej części działki skarżącego, która pozbawiana jest charakteru budowlanego, które nie są poparte wystarczającym materiałem dowodowym. Skarżący podnosi, że niezależnie od tego, czy w planie zagospodarowania przestrzennego i uchwale odrzucającej zarzuty do niego, jest w ogóle miejsce na rozważanie kwestii, czy z przyczyn natury technicznej i faktycznej istnieje możliwość posadowienia na działce budynku, to stwierdzenia w uzasadnieniu uchwały przekreślające taką możliwość nie są poparte jakimikolwiek dowodami, czy nawet ustaleniami, a nawet są sprzeczne z wcześniejszymi decyzjami wydanymi przez Prezydenta Miasta Krakowa o warunkach zagospodarowania i zabudowy terenu (decyzja z dnia [...] lutego 1996 r., znak: [...], nr [...]) oraz o pozwoleniu na budowę (decyzja z dnia [...] lipca 1996 r., nr [...]), zgodnie z którymi na części działki, która pozbawiana jest charakteru budowlanego, miał być postawiony budynek. Zdaniem skarżącego ta część uzasadnienia uchwały została sporządzona w sposób dowolny i w żadnym wypadku nie może przesądzać o słuszności odrzucenia zarzutów. Zwrócono także uwagę, iż zgodnie z poglądem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 1997 r., II SA/Łd 1514/97, publ: Pal. 1998, Nr 5, s. 222, posiedzenie rady gminy rozważające zarzuty musi być poświęcone merytorycznej ich ocenie. W niniejszym przypadku, uchwała odrzucająca zarzut wraz ze swym uzasadnieniem, przygotowana została wcześniej, a posiedzenie Rady Miasta Krakowa służyć miało jedynie zachowaniu formalnej procedury postępowania w takich sprawach. Jako dowód skarżący powołuje protokół posiedzenia Rady Miasta Krakowa podnosząc, że zostanie on dostarczony sądowi, jak tylko zostanie wydany skarżącemu. Wreszcie skarżący przywołuje poglądy Trybunału Konstytucyjnego, zgodnie z którymi, jedyne ograniczenie prawa własności dopuszczalne jest z uwzględnieniem przesłanek płynących z art. art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, a także z punktu widzenia ogólnych przesłanek ustanowionych w art. 31 ust. 3 Konstytucji, a nadto, że ograniczenia prawa własności dopuszczalne są tylko w zakresie, w jakim nie naruszają istoty tego prawa. Wprawdzie art. 31 ust. 3 Konstytucji stwierdza, że istnieje możliwość ograniczania konstytucyjnych praw, gdy jest to konieczne dla ochrony środowiska, jednak ingerencja ta nie może naruszać istoty tego prawa. W świetle przedstawionych w skardze niekonsekwencji Rady Miasta Krakowa, która z jednej strony "dla ochrony środowiska" ogranicza nabyte przez skarżącego prawa własności, z drugiej zaś strony nie widzi żadnych przeciwwskazań wynikających z owej ochrony środowiska dla przekwalifikowania działek, których dotychczasowa funkcja służyć może temu celowi na cele budowlane, cel ochrony środowiska wskazany przez RMK, jako podstawa odrzucenia zarzutów skarżącego uznany musi zostać - w ocenie skarżącego - za iluzoryczny i nieprawdziwy. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Miasta Krakowa wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do twierdzeń skarżącego, że przy rozstrzyganiu zarzutu Rada Miasta Krakowa nie dokonała precyzyjnego wytłumaczenia, z jakich przyczyn nie uwzględniła zarzutu strony skarżącej wskazano, że stanowisko takie jest nietrafne, gdyż rozpatrzenie zarzutów zostało oparte na przygotowanych i zebranych różnorodnych materiałach merytorycznych stanowiących materiał dowodowy wskazany w uzasadnieniu uchwały. Podczas rozpatrywania zarzutów przez organy planistyczne nie było miejsca na dowolność rozstrzygnięć, a samo rozstrzyganie było poprzedzone starannym zbadaniem okoliczności faktycznych. Tym samym przyczyny odrzucenia zarzutu ze względów, merytorycznych zostały w pełni uzasadnione i udokumentowane w zaskarżonej uchwale. Podniesiono, że część zarzutów skarżącego dotyczy skutków prawnych, jakie wywołuje uchwalenie planu miejscowego. Zastrzeżenie to odnosi się zwłaszcza do szerokich wywodów dotyczących naruszenia prawa własności. Wskazano, że odpowiedź na skargę na uchwałę Rady Miasta Krakowa w sprawie rozpatrzenia zarzutów nieuwzględnionych nie jest właściwym miejscem do podejmowania polemiki w tej sprawie, gdyż sam projekt planu nie będący jeszcze aktem normatywnym nie wywołuje skutków prawnych w odniesieniu do nieruchomości nim objętych i tym samym nie może być przedmiotem zaskarżenia na tym etapie procedury sporządzania planu. Odpowiadając na zawarte w skardze zarzuty naruszenia (poprzez proponowane ustalenia projektu planu) prawa własności podlegającego ochronie na mocy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej podkreślono, że projekt planu miejscowego nie jest jeszcze prawem lokalnym i dlatego nie może naruszać prawa własności. Powtórzono argumentację prawną uzasadnienia zaskarżonej uchwały, stwierdzając w konkluzji, że ograniczenia dla strony skarżącej w sposobie korzystania z nieruchomości, które mogą wyniknąć na skutek uchwalenia planu, mieszczą się w granicach dopuszczanych przepisami prawa. Podkreślono, że ustawodawca zabezpieczył interesy osób, których prawo własności zostało ograniczone lub naruszone poprzez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a które na podstawie art. 36 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mają legitymację prawną do zgłoszenia roszczeń odszkodowawczych. Ze względów oczywistych, po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kasztanowa" prawo to będzie przysługiwało również skarżącemu. W odpowiedzi na zarzut, że ustalenia projektu planu są sprzeczne z wydanymi wcześniej decyzjami administracyjnymi podkreślono, że do sporządzenia planu miejscowego przystępuje się m.in. w przypadku konieczności zmiany dotychczas obowiązujących ustaleń, np. niewystarczających z punktu widzenia kształtowania ładu przestrzennego czy ochrony występujących wartości albo dostosowania zapisów planu do warunków terenowych - i taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanym tutaj przypadku. Sporządzanie planu obszaru "Kasztanowa" podjęto m.in. w celu precyzyjnego określenia szczegółowych warunków zabudowy, bez potrzeby każdorazowej ich interpretacji (szczególnie w obecnej sytuacji prawnej, gdy na ich podstawie bezpośrednio będą wydawane decyzje o pozwoleniu na budowę). A zatem uściślenie zasad zagospodarowania przestrzennego w planie, sporządzanym w skali 1:1000 (a nie jak plan ogólny w skali 1 :5000), musiało być jednym z podstawowych rozstrzygnięć planistycznych. To właśnie zbyt mała szczegółowość planu ogólnego spowodowała potrzebę podjęcia w tym terenie opracowania planu miejscowego, cel ten wymieniony został m.in. w uzasadnieniu do uchwały o przystąpieniu do sporządzania omawianego planu. Miejscowy Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa uchwalony Uchwałą Nr V11I58/94 Rady Miasta Krakowa z dnia 16.11.1994 sporządzony był pod rządami ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym. Artykuł 26 w/w ustawy stanowił, że miejscowy plan ogólny określa przyrodnicze, społeczne, ekonomiczne, kulturowe i krajobrazowe warunki przestrzennego zagospodarowania miasta (...) oraz cele i zasady polityki przestrzennej tych jednostek, w szczególności ustala warunki i sposoby m.in.: zagospodarowania i wykorzystania gruntów oraz ochrony zdrowia. Natomiast ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, według której sporządzano projekt planu obszaru "Kasztanowa" w art. 10 ust. 1 pkt 8 zawiera o wiele mocniejszy zapis w tym względzie: "W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb: (...) szczególne warunki zagospodarowania terenów, w tym zakaz zabudowy, wynikające z potrzeb ochrony środowiska przyrodniczego, kulturowego, zasobów wodnych i zdrowia ludzi, prawidłowego gospodarowania zasobami przyrody oraz ochrony gruntów rolnych i leśnych". Przeznaczenie działki pod tereny niebudowlane (ZO) w projekcie planu jest rozumiane jako zakaz zabudowy wynikający właśnie z powodów powołanych w tym artykule. Podniesiono, że akceptowanie ustaleń zawartych w wydanych decyzjach wzizt w sporządzanych planach nie jest obligatoryjne, a ustawodawca wprowadzając w ustawie taki zapis (art. 35 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, również art. 65 ustawy o planowaniu j zagospodarowaniu przestrzennym) przewidział, że będą występować sytuacje, w których wydane decyzje wz i zt mogą zostać uznane za niezgodne z zasadami kształtowania i ochrony przestrzeni, przyjętymi w nowo sporządzanym planie. Taka sytuacja występuje w rozpatrywanym tutaj przypadku. Organ wydający wskazaną przez skarżącego decyzję nie mógł w myśl obowiązującego prawa odmówić jej wydania. Ponadto organ planistyczny wyjaśnił kwestie skutków i wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i pozwolenia na budowę w związku z uchwaleniem nowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaznaczono w odpowiedzi na skargę, że strona skarżąca podnosi, iż uzasadnienie do uchwały zostało przygotowane w sposób dowolny i nie poparte dowodami czy ustaleniami. Sytuacja taka nie miała miejsca, gdyż w załączniku nr 15 do zaskarżonej uchwały zostały zawarte wyczerpujące argumenty opisujące ukształtowanie działki oraz powołujące stosowne zapisy obowiązującego prawa. Strona skarżąca jako dowód przedłożyła załącznik graficzny do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Mapa ta (w skali 1: 500) znakomicie oddaje ukształtowanie omawianego terenu. Różnica poziomów pomiędzy środkową częścią działki nr [...] i jej północną granicą wynosi około 10 metrów, a pomiędzy środkową częścią działki i jej południową granicą dochodzi do 5 metrów. Ponadto od ul. [...] do środkowej części działki ciągnie się rów, którego różnica poziomów wynosi ponad 10m. Działka posiada zdecydowanie niekorzystne warunki fizjograficzne. Ponadto wszelkie prace związane ze zmianą konfiguracji terenu są zabronione, ze względu na obowiązujące w granicach parków krajobrazowych przepisy ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody, gdzie art. 26a stanowi, iż w parku krajobrazowym oraz na obszarze chronionego krajobrazu zabrania się m.in. dokonywania zmian stosunków wodnych oraz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu. Podstawową przyczyną ograniczenia zasięgu terenu budowlanego jest uwzględnienie obiektywnie istniejących, faktycznych uwarunkowań. Naturalnie ukształtowane skarpy zostały wyłączone z zasięgu terenów budowlanych, jako teren nie nadający się do inwestowania ze względów technicznych. Kolejną przyczyną wyłączenia skarp z terenów budowlanych jest konieczność ochrony środowiska przyrodniczego, polegająca na ograniczeniu zmian w ukształtowaniu terenu. W omawianym terenie zmiany te grożą naruszeniem stabilności zbocza, na którym 20m wyżej biegnie ulica [...], a także uruchomieniem procesów osuwiskowych lub procesów spełzania warstw ziemi. Wskazano wreszcie, że w skardze kwestionuje się przeznaczenie działek sąsiednich pod tereny budowlane. Zastrzeżenia te dotyczą jednak bezpośrednio ustaleń projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kasztanowa", a nie zaskarżonej uchwały lub sposobu rozpatrzenia w niej złożonego zarzutu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczym, między tymi organami a organami administracji rządowej. Na gruncie spraw ze skarg na uchwały zarzutów do projektów miejscowych planów zagospodarowania oznacza to, ze sad administracyjny ma kompetencje do zbadania, uchwała zawiera prawidłowe – faktyczne i prawne uzasadnienie, pozwalające stwierdzić brak dowolności w działaniach organów planistycznych oraz ustalić prawidłowość trybu podjęcia zaskarżonej uchwały. Wskazać przy tym należy, na treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z r Nr 15 poz 139 z późn. zm.) regulując kolejne etapy procesu planistycznego, zawiera szczególne rozwiązania w zakresie konfrontacji projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z interesami indywidualnym,. Rozwiązania te polegają na możliwości zgłaszania wobec tego projektu zarzutowi protestów. Jak stanowi art. 24 ust 3 cytowanej ustawy o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Oznacza to, że w uzasadnieniu uchwały powinna znaleźć się analiza złożonego zarzutu wraz z jej wynikami oraz wyjaśnienie podjętego rozstrzygnięcia w odniesieniu do sytuacji faktycznej nieruchomości osoby wnoszącej zarzut oraz przytoczenie i wyjaśnienie przepisów prawnych, które mają zastosowanie w sprawie, a także przedstawienie sposobu interpretacji tych przepisów. Uzasadnienie uchwały nabiera szczególnego znaczenia, gdyż pozwala skontrolować sposób korzystania przez organy gminy z przysługującego im władztwa planistycznego, chociaż sama uchwała nie wywiera skutków prawnych w obrębie planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślenia wymaga okoliczność, że skarga na uchwałę o odrzuceniu zarzutu do projektu planu nie może z istoty rzeczy dotyczyć rozwiązań planu (na uchwałę o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego służy odrębna skarga do sądu administracyjnego), skoro na etapie jej wnoszenia istnieje dopiero projekt planu. Skarga ta- jak wynika z powyższych uwag – może dotyczyć jedynie prawidłowości odpowiedzi na wniesiony zarzut. W art. 18 ustawy o zagospodarowania przestrzennym ustawodawca wskazał na kolejność poszczególnych etapów procedury planistycznej przewidując ich chronologiczny porządek, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozpatrzenie protestów i zarzutów składanych do projektu planu może mieć miejsce dopiero po m.in. zbadaniu spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy ( obowiązek zbadania spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy ciąży na organie planistycznym od dnia 24 grudnia 1997 r., tj. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (Dz. U. z 1997 r., nr 111, poz. 726) oraz po etapie uzgodnień z właściwymi organami. Oznacza to, że ustalenia projektu planu muszą uwzględniać rezultaty dotychczasowego postępowania i w ich kontekście można dopiero przystępować do udzielania odpowiedzi na zarzuty i protesty złożone do projektu planu. Nie chodzi w tym wypadku o ocenę prawidłowości trybu postępowania poprzedzającego uchwalenie planu, która ma miejsce dopiero na etapie kontroli uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ze skutkami przewidzianymi w art 27 ust. 1 ustawy, lecz o ocenę prawidłowości odpowiedzi na złożone zarzuty lub protesty. Odpowiedź ta nie może być dowolna i musi nawiązywać do treści projektu planu, a tym samym również do elementów mających na tę treść wpływ Niewątpliwie zatem musi odnosić się nie tylko do obowiązujących w zakresie procedury planistycznej przepisów prawa powszechnie obowiązującego, lecz również do ustaleń w zakresie spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz wyników uzgodnień przeprowadzonych z właściwymi organami Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem, rada gminy, rozpoznając zarzut do projektu planu nie tylko musi wyrazić wobec niego swe stanowisko przez jego uwzględnienie bądź odrzucenie, ale w podejmowanej uchwale winna zawrzeć uzasadnienie faktyczne i prawne swego rozstrzygnięcia, co oznacza, że gmina musi wskazać przesłanki, jakimi się kierowała, przyjmując dane rozwiązanie planistyczne (zob wyrok NSA z dnia 3 listopada 1999 r, IV SA 1638/98, publ.: LEX nr 48261). Skoro ustawodawca zagwarantował obywatelom możliwość kwestionowania treści projektu planu dopiero w momencie, w którym musi ona obejmować rezultaty poszczególnych etapów procedury planistycznej, to konieczne jest przyjęcie, że odpowiedź na składane zarzuty lub protesty musi być nie tylko poprzedzona prawidłowo przeprowadzoną procedurą planistyczną lecz jest również zdeterminowana dotychczasowymi rezultatami tej procedury. Oznacza to, że udzielenie odpowiedzi na złożone zarzuty lub protesty do projektu planu, którego treść została ustalona w następstwie uchybień organu planistycznego w toku prowadzonej procedury, nie może być odpowiedzią prawidłową a uchwała zawierająca taką odpowiedź uznana za zgodną z prawem. W okresie od podjęcia uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 26 maja 1999 r., Nr XXI/157/99 o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kasztanowa" w Krakowie, aż do wyłożenia projektu tego planu do publicznego wglądu w dniu 15 marca 2002 r. na obszarze Krakowa nie obowiązywało studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa zostało bowiem uchwalone dopiero uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr XCVI/910/01 z dnia 28 grudnia 2001 r., a następnie Wojewoda Małopolski rozstrzygnięciem nadzorczym nr PR II 911/19/2002 z dnia 1 lutego 2002 r. stwierdził nieważność powyższej uchwały powodując tym samym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego ze skutkiem wstecznym. Kolejne studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa zostało uchwalone uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr XII/87/03 z dnia 16 kwietnia 2003 r: W zaistniałej sytuacji należy stwierdzić, że zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały odpowiedź na złożony zarzut wykazująca prawidłowość i zasadność ustaleń przyjętych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kasztanowa" w Krakowie nie może być uznana za odpowiedź oparta na należycie ustalonym stanie rzeczy i spełniającą swoją zasadniczą funkcję, jaką jest dążenie do przekonania adresatów uchwały o słuszności i prawidłowości jej podjęcia, a w konsekwencji również i uchwała o odrzuceniu zarzutu złożonego do projektu planu nie spełnia wymogu zgodności z prawem. Pomimo więc rozbudowanej argumentacji zaprezentowanej w treści uzasadnienia zaskarżonej uchwały i niezależnie od trafności zarzutów podnoszonych w skardze należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała jest sprzeczna z art. 24 ust. 3 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a co za tym idzie podlega ona stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270). Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270). Art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znajduje zastosowania, gdyż rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej uchwały jest zbędne.