IV SA/Wa 569/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, sędzia WSA Alina Balicka, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2005 r. sprawy ze skargi D.G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania - oddala skargę - Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2004r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2004 r. orzekającą o wymeldowaniu D.G. o z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. W uzasadnieniu podniesiono, iż postępowanie o wymeldowanie D. G. zostało wszczęte na wniosek spółki P. Sp. z o.o. z siedzibą w W.. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że D.G. od dnia [...] maja 1961 r. była zameldowana w przedmiotowym lokalu, którego najemcą był W.W.. Po jego śmieci w dniu [...] marca 1994r. najemcami tego lokalu są B. i K. małżeństwo P.. Według P.L. – zarządcy budynku przy ul. [...] , wnioskodawcy – P. P. Sp. z o.o. oraz K.P. i B. P. wymieniony lokal D. G. opuściła ponad 10-lat temu. Sama zainteresowana w piśmie z dnia 14 lipca 2004r. przyznała, że mieszka u ludzi dobrej woli, którzy jej pomagają, gdyż jest inwalidką i porusza się na wózku. Organ odwoławczy podkreślił, iż z powyższych ustaleń bezspornie wynika, że D.G. w przedmiotowym lokalu nie zamieszkuje od 10 lat. Nie może też budzić wątpliwości, iż D.G. dobrowolnie opuściła ten lokal, skoro przez tak długi okres nie korzystała z niego i nie dochodziła prawa do korzystania z tego lokalu mieszkalnego. Powołując się na stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny, organ odwoławczy stwierdził, iż miejscem stałego pobytu jest miejsce, w którym, koncentrują się wszystkie codzienne spawy, miejsce gdzie się codziennie przebywa, wypoczywa, prowadzi życie rodzinne i gospodarstwo domowe. Wojewoda [...] zwrócił uwagę, że ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych nakłada na obywateli obowiązki meldunkowe a ich niewykonanie zagrożone jest sankcją karną przewidzianą w art. 147 § 1 Kodeksu wykroczeń. Nadto podkreślono, że ewidencja ludności ma charakter rejestracyjny. W przypadku stwierdzenia niezgodności pomiędzy stanem faktycznym a zapisami w ewidencji ludności organ obowiązany jest w każdym czasie podejmować czynności w celu uzyskania zgodności pomiędzy ewidencją a istniejącym stanem rzeczy. Skoro okazało się ,że D.G. nie mieszka w przedmiotowym lokalu od ponad 10 lat, to decyzja o jej wymeldowaniu z pobytu stałego jest zasadna. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego D.G. podniosła, że miejscem stałego pobytu dla niej jest mieszkanie przy ul. [...], gdzie zamieszkuje od 1961r., gdzie ma swoje rzeczy, a które właściciel lokalu – P.- usunął, nie powiadamiając jej o tym i grożąc odsetkami za ich składowanie. Zdaniem skarżącej fakt korzystania przez nią z pomocy innych ludzi nie może przesądzać o pozbawieniu jej mieszkania, w którym zamieszkuje od 43 lat , gdzie koncentruje swoje życie osobiste, i którego dobrowolnie nie opuściła. Zaskarżona decyzja pozbawia ją meldunku, a tym samym mieszkania i czyni ją bezdomną. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie skarżąca oświadczyła , że nie występowała do Sądu z pozwem o przywrócenie stanu naruszonego posiadania. ` Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji powołano art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 o dowodach osobistych i ewidencji ludności (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) z którego wynika, że decyzja o wymeldowaniu w trybie administracyjnym, wymaga ustalenia, że doszło do opuszczenia miejsca pobytu. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wyjaśniał znaczenie opuszczenia miejsca pobytu, stwierdzając , że równoznaczną z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych należy uznać nie tylko dobrowolną zmianę miejsca pobytu, ale także sytuację, w której osoba dotychczas zameldowana została usunięta z lokalu i do niego niedopuszczona, a nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących się środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu ( pro. Wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2001r. , V SA 3078/00, Lex nr 78937). Z prawidłowych ustaleń poczynionych przez organy orzekające w niniejszej sprawie wynika, że D. G. nie zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. co najmniej od 10 lat. Skarżąca na rozprawie przyznała ,że nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych i nie domagała się w drodze postępowania cywilnego, przywrócenia posiadania. W tej sytuacji należy uznać ,że spełniona została przesłanka uzasadniająca orzeczenie o jej wymeldowaniu . Jak słusznie zauważono w zaskarżonej decyzji, zameldowanie w określonym miejscu lub z niego wymeldowanie ma odzwierciedlać stan rzeczywisty. Urzędowe czynności meldunkowe służą zapewnieniu zgodności ewidencji ludności ze stanem faktycznym. Ewidencja ta nie służy odzwierciedlaniu subiektywnej woli przebywania w lokalu, lecz stanu D.G. od ponad 10 lat nie zamieszkuje w miejscu na pobyt stały, konieczne zatem było doprowadzenie do stanu, w którym, zapis w ewidencji ludności będzie odpowiadał stanowi faktycznemu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.