I FSK 1245/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Juliusz Antosik, Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia NSA Danuta Małysz (sprawozdawca), Protokolant Iwona Wtulich, po rozpoznaniu w dniu 25 września 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. Spółki z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 lutego 2006 r. sygn. akt I SA/Sz 402/05 w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji odraczającej termin płatności zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług za wrzesień, październik, listopad, grudzień 2001 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. Spółki z o.o. w K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie kwotę 180 zł /słownie: sto osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Uzasadnienie. Wyrokiem z dnia 23 lutego 2006 roku, sygn. akt I SA/Sz 402/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./, skargę Spółki A (sp. z o.o. w K.) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia [...] kwietnia 2005 roku, Nr [...], odmawiającą zamiany decyzji ostatecznej w przedmiocie odroczenia terminu płatności zaległości podatkowych. W uzasadnieniu wyroku sąd I instancji podał, iż Spółka A. wystąpiła do organu podatkowego z wnioskiem o przesunięcie terminu zapłaty zobowiązań podatkowych wynikających z decyzji z dnia [...] lipca 2004 roku - z dnia [...] grudnia 2004 roku do dnia [...] czerwca 2005 roku. Organ I instancji odmówił jednak zmiany decyzji argumentując, że Spółka nie przedstawiła dowodu na powoływaną przez nią okoliczność, iż śledztwo w sprawie [sygnatura] zostało przedłużone, a ponadto sugerowane przez stronę wysokie prawdopodobieństwo wygrania procesu odszkodowawczego, co pozwoliłoby – zgodnie z jej przekonaniem - uiścić zaległości podatkowe, nie może być uznane za przesłankę udzielenia kolejnej ulgi w postaci odroczenia terminu zapłaty zaległości. Organ zwrócił też uwagę, że zaległości, których zapłaty dotyczy wniosek, odnoszą się do okresów, kiedy Spółka sprzedawała usługi bez wykorzystywania środka transportu, którego została pozbawiona przez Prokuraturę Okręgową w Poznaniu, a nadto ze złożonego przez stronę zeznania o wysokości osiągniętego dochodu za okres 1.01. – 31.12.2001 roku wynika, iż w okresie tym osiągnęła ona przychody w kwocie zł.318733,58, natomiast w okresie, w którym dysponowała przedmiotowym samochodem /tj. do 7 maja 2001 roku/ – zł.49605,79. Oceniając przedstawione okoliczności w świetle art.253a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa /Dz.U. Nr 8 z 2005r., poz.60 ze zm./ organ stwierdził, że nie zachodzą podstawy do zmiany decyzji z dnia [...] lipca 2004 roku. Sąd I instancji wyjaśnił dalej, że utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie podkreślił, że rozstrzygnięcie w trybie art.253a ordynacji podatkowej pozostawione jest uznaniu organu podatkowego, wobec czego nawet zaistnienie przesłanek wzruszenia decyzji ostatecznej /w postaci interesu publicznego lub ważnego interesu podatnika/ nie oznacza, że organ obowiązany jest uwzględnić wniosek. Zwrócił też uwagę, że postępowanie we wskazanym trybie jest postępowaniem nadzwyczajnym stanowiącym wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznej /art.128 ordynacji podatkowej/, jego istotą i celem nie jest kolejne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy podatkowej, ale zbadanie, czy po uprawomocnieniu się decyzji ostatecznej zaistniały nowe przesłanki dotyczące ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, które mogłyby uzasadniać zmianę lub uchylenie tej decyzji. Zdaniem organu odwoławczego, nieuzasadnione jest udzielenie wnioskowanej przez stronę ulgi i nie ma podstaw do stwierdzenia, że zaistniała w sprawie przesłanka ważnego interesu podatnika, który polega – według subiektywnego przeświadczenia strony – na tym, że niezgodne z prawem działanie Skarbu Państwa przyczyniło się do kłopotów finansowych strony. W skardze wniesionej na powyższą decyzję Spółka A żądała uwzględnienia wniosku o odroczenie terminu zapłaty zaległości podatkowych stwierdzając, że materiały sprawy dowodzą, iż zaległości te powstały w wyniku bezprawnych działań prokuratury, a nadto że uwzględnienie wniosku leży w interesie publicznym. Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie wniósł o oddalenie skargi. Uznając skargę za nieuzasadnioną sąd I instancji podkreślił, że zastosowanie ulgi w spłacie zaległości podatkowej następuje w drodze decyzji o charakterze uznaniowym, co oznacza, iż jeśli zachodzą przesłanki uzasadniające jej zastosowanie organ podatkowy może, ale nie musi zastosować ulgę. W odniesieniu do tego typu decyzji kontrola sądowa jest ograniczona do kwestii proceduralnych, a więc do tego, czy wyjaśniono i wzięto pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne i prawne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a więc czy stworzono dostateczne warunki do podjęcia rozstrzygnięcia sprawy objętej uznaniem. Wydając niekorzystną dla podatnika decyzję ze sfery uznania administracyjnego organ podatkowy ma obowiązek wykazania w jej uzasadnieniu, dlaczego nie załatwiono sprawy w sposób zgodny z żądaniem. Zdaniem sądu I instancji w sprawie niniejszej wymienione warunki zostały przez organy podatkowe spełnione. Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną wniesioną przez Spółkę A., działającą przez pełnomocnika, w której zarzucono: 1/ naruszenie prawa materialnego polegające na naruszeniu art.48 § 1 ordynacji podatkowej przez jego błędną wykładnię, 2/ naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art.106 § 5 ppsa w związku z art.233 kpc oraz art.121 § 1, art.122, art.169 § 1 i art.187 ordynacji podatkowej polegające na zaniechaniu wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz wadliwym przeprowadzeniu czynności sprawdzających. Wnoszący skargę kasacyjną wniósł o uchylenie w całości wyroku sądu I instancji i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpatrzenie oraz o orzeczenie o kosztach według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podał, że decyzją z dnia [...] lipca 2004 roku organ podatkowy odroczył do dnia [...] grudnia 2004 roku płatność zaległości strony w podatku od towarów i usług za miesiące IX – XII 2001 roku uznając za uzasadniający takie rozstrzygnięcie argument, iż zaległości te powstały w okresie, w którym strona została pozbawiona środków transportu oraz zmuszona do spłaty kredytu zaciągniętego na zakup pojazdu wykorzystywanego w prowadzonej działalności transportowej, co spowodowało u strony trudności finansowe. Jednak, gdy w sytuacji przedłużającego się śledztwa w sprawie bezprawnego działania komornika sądowego i związanego z tym zawieszenia sądowego postępowania odszkodowawczego z powództwa Spółki wystąpiła ona o zmianę wymienionej decyzji przez przedłużenie terminu zapłaty zaległości do dnia [...] czerwca 2005 roku, decyzjami wydanymi w niniejszej sprawie organy podatkowe odmówiły przedłużenia terminu, a sąd I instancji oddalił skargę na decyzję organu odwoławczego. Wyrok sądu I instancji nie jest – zdaniem autora skargi kasacyjnej – trafny, gdyż sąd ten bezzasadnie podzielił pogląd organów podatkowych, iż w sprawie nie zachodzi ważny interes podatnika w rozumieniu art.48 § 1 ordynacji podatkowej. Pojęcie ważnego interesu podatnika jest pojęciem nieostrym, wymagającym wnikliwej oceny konkretnej sprawy w oparciu o zobiektywizowane kryteria, jak – między innymi – tworzenie nowych miejsc pracy, prowadzenie /kontynuowanie/ działalności gospodarczej, tworzenie podstaw egzystencji pracowników i właścicieli podmiotu gospodarczego. Względy te legły u podstaw decyzji strony o zawieszeniu działalności do czasu uzyskania środków finansowych umożliwiających zarówno spłatę zaległości podatkowych, jak też kontynuację działalności gospodarczej, nie zaś o likwidacji tej działalności. Przejściowe trudności finansowe niezależne od podatnika i niemające charakteru świadomie podjętej strategii gospodarczej mogą leżeć także u podstaw przesłanki udzielenia ulgi w postaci odroczenia terminu płatności. "W świetle powyższych okoliczności skarżąca zarzuca wyrokowi błędną wykładnię wskazanego przepisu – uznaje, że w sprawie jak najbardziej taki interes zachodzi, a organy administracji nie rozpatrzyły wszechstronnie materiału dowodowego i sytuacji finansowej skarżącej, przekraczając ramy uznania administracyjnego. Sąd niezasadnie podzielił to stanowisko, nie dostrzegając naruszenia wskazanego art.48 § 1 ordynacji podatkowej." W ocenie autora skargi kasacyjnej sąd I instancji nieprawidłowo uznał nadto, że organy administracyjne dokonały ustalenia stanu faktycznego zgodnie z prawem, przy wykorzystaniu środków dowodowych przedkładanych i wnioskowanych przez stronę Przede wszystkim w wyroku "nie zastosowano się do zasad wynikających z art.121 § 1 oraz art.122 ordynacji podatkowej". Materiał dowodowy sprawy wskazuje, że postępowanie prowadzone było w sposób naruszający zasadę zaufania podatnika do organów podatkowych – strona uzyskała pozytywną decyzję o odroczeniu terminu płatności zaległości do dnia 31 grudnia 2004 roku oraz ustną obietnicę Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. o przedłużeniu tego terminu wobec niezakończenia śledztwa w sprawie bezprawnego działania komornika sądowego. Na okoliczność tę strona powoływała się w piśmie procesowym przedłożonym sądowi I instancji w dniu 26 stycznia 2006 roku, wnosząc o dopuszczenie dowodu z zeznań tej osoby. Wniosek ten jednak został bezzasadnie oddalony, chociaż – zdaniem strony – zeznanie to ma istotne znaczenie dla ustalenia okoliczności faktycznych sprawy. Gdyby bowiem strona została rzetelnie poinformowana o uznaniowości decyzji, podjęłaby inne działania restrukturyzacyjne. Zeznania te zmieniłyby okoliczności faktyczne sprawy, a tym samym miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy przez organy podatkowe. Zdaniem skarżącej w jej interesie, a także w interesie publicznym leżało uchylenie zaskarżonej decyzji. Według autora skargi kasacyjnej bezzasadnie oraz niezgodnie ze stanem faktycznym sąd I instancji uznał także, że materiał dowodowy w postępowaniu administracyjnym został zebrany prawidłowo, jest pełny i wystarczający do ustalenia podstawy faktycznej decyzji, bez przeprowadzenia dowodów na okoliczności wskazane przez stronę. Wyrok tego sądu usankcjonował niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie dowodów na okoliczność istotną w sprawie – uzasadnionego stanowiskiem organu I instancji przekonania strony, że organ ten wyjdzie naprzeciw oczekiwaniom, uznając zarówno jej racje, jak i okoliczności leżące u ich podstaw. Aprobata sądu I instancji dla takiego postępowania organu administracji stanowi naruszenie art.122 ordynacji podatkowej polegające na niedopełnieniu wszelkich działań mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Autor skargi kasacyjnej zarzucił ponadto, że sąd I instancji nie ustosunkował się do naruszenia przez organ administracyjny art.169 § 1, art.187 § 1 i art.189 § 1 ordynacji podatkowej. Strona przedstawiła obiektywne trudności w przedstawieniu dokumentu na okoliczność stanu śledztwa w sprawie prowadzonej wobec komornika sądowego oraz sądowego postępowania odszkodowawczego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art.174 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej "ppsa", stanowi, iż skargę kasacyjną oprzeć można na wymienionych w nim podstawach, tj. 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przytoczenie podstaw kasacyjnych w danej sprawie i ich uzasadnienie winno być – stosownie do art.176 ppsa - wyartykułowane w skardze kasacyjnej, przy czym prawidłowo sformułowany zarzut kasacyjny z podstawy wymienionej w art.174 pkt 1 tej ustawy powinien wskazywać na konkretny przepis prawa materialnego naruszony przez sąd I instancji z wyjaśnieniem, czy – zdaniem autora skargi kasacyjnej – został on naruszony przez błędną wykładnię, czy przez niewłaściwe zastosowanie oraz jak – jego zdaniem – winien być ten przepis rozumiany lub na czym polega jego niewłaściwe zastosowanie, zaś zarzut z podstawy kasacyjnej wymienionej w art.174 pkt 2 ppsa winien, poza wskazaniem naruszonego przepisu prawa procesowego i wyjaśnieniem, w czym przejawia się jego naruszenie, zawierać także wykazanie, w jaki sposób naruszenie to mogło wpłynąć na wynik danej sprawy. Przytoczona regulacja ma istotne znaczenie, bowiem zgodnie z art.183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze zaś po uwagę jedynie nieważność postępowania. W stanie niniejszej sprawy nieważność postępowania nie zachodzi. Odnosząc się natomiast, w uwzględnieniem regulacji prawnych zawartych w przytoczonych wyżej przepisach, do skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie przez Spółkę A., stwierdzić należy, że nie może być ona uznana za uzasadnioną. Z treści skargi kasacyjnej wynika, że w oparciu o art.174 pkt 2 ppsa jej autor sformułował zarzut naruszenia przez sąd I instancji art.106 § 5 ppsa w związku z art.233 kpc oraz art.121 § 1, art.122, art.169 § 1 i art.187 ordynacji podatkowej, co polegało – jego zdaniem – na zaniechaniu wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz wadliwym przeprowadzeniu czynności sprawdzających, a także na bezpodstawnym uznaniu przez sąd, iż materiał dowodowy został w postępowaniu podatkowym zebrany prawidłowo, jest pełny i wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Wobec tego zauważyć należy, iż powołany art.106 § 5 ppsa stanowi, że do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego, stosownie zaś do wymienionego § 3 - sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Nie może zatem ulegać wątpliwości, że art.106 § 5 ppsa mógłby zostać przez sąd naruszony wyłącznie wówczas, gdyby przeprowadzał on dowody uzupełniające, a dokonując tego uchybił stosownym przepisom procedury cywilnej. W sytuacji jednak, gdy – jak w stanie niniejszej sprawy – sąd dowodów uzupełniających nie przeprowadzał, nie mógł też naruszyć ani samego wymienionego przepisu, ani też tego przepisu w związku z art.233 kpc lub jakimkolwiek przepisem procedury podatkowej, w tym art.121 § 1, art.122, art.169 § 1 i art.187 ordynacji podatkowej, które w postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znajdują zastosowania. Zauważyć w tym miejscu należy, że sformułowanie omawianego zarzutu naruszenia przepisów postępowania nie jest jednoznaczne, bowiem z jego treści nie można z pewnością wywieść, czy naruszenie wymienionych przepisów ordynacji podatkowej autor skargi kasacyjnej zarzuca w powiązaniu z zarzutem naruszenia art.106 § 5 ppsa, czy też jest to – jak może sugerować uzasadnienie skargi kasacyjnej - zarzut samodzielny. Również jednak w tym drugim przypadku zarzut naruszenia art.121 § 1, art.122, art.169 § 1, art.187 i art.189 ordynacji podatkowej nie mógłby zostać uwzględniony. Przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym jest orzeczenie sądu /art.173 § 1 ppsa/, wobec czego podstawa skargi kasacyjnej wymieniona w art.174 pkt 2 ppsa odnosi się do naruszenia przepisów postępowania sądowego, a nie administracyjnego /podatkowego/. Podnosząc więc zarzut naruszenia przepisów postępowania należy w skardze kasacyjnej wskazać przepisy procedury sądowej. Powołanie wyłącznie przepisów procedury podatkowej w oderwaniu od przepisów postępowania sądowego nie pozwala traktować ich jako podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 ppsa /por. np.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2004r., sygn.akt FSK 181/04, publ.: ONSAiWSA nr 2 z 2004r., poz.36; z dnia 19 maja 2004r., sygn.akt FSK 80/04, publ.: ONSAiWSA nr 1 z 2004r., poz.12; z dnia 24 maja 2006r., sygn.akt II FSK 782/05, LEX nr 274859/. Skarga kasacyjna nie zarzuca naruszenia przez sąd I instancji art.106 § 3 ppsa. Dla porządku zatem jedynie, w związku z argumentacją uzasadnienia skargi kasacyjnej, wskazać należy, że w świetle tego przepisu sąd administracyjny uprawniony jest do przeprowadzenia uzupełniająco wyłącznie dowodów z dokumentów, a i to tylko w przypadku, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Sąd I instancji nie mógł więc przeprowadzić wnioskowanego przez stronę dowodu z przesłuchania świadka. Jeśli chodzi o zarzut naruszenia prawa materialnego – art.48 § 1 ordynacji podatkowej przez jego błędną wykładnię, to – jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej – jej autor wywiódł go z faktu, iż sąd I instancji zaakceptował pogląd organów podatkowych, że w sprawie nie zachodzi ważny interes podatnika w rozumieniu tego przepisu, pomimo że – zdaniem strony - organy podatkowe nie rozpatrzyły wszechstronnie materiału dowodowego i sytuacji finansowej skarżącej. Wskazał też, że pojęcie ważnego interesu podatnika ma charakter nieostry, wymagający wnikliwej oceny konkretnej sprawy, a kryteria, w oparciu o które istnienie takiego interesu winny być oceniane /tworzenie i zachowanie miejsc pracy, możliwość kontynuowania działalności gospodarczej/, leżały u podstaw także decyzji zarządu skarżącej Spółki o nielikwidowaniu działalności, a jedynie jej zawieszeniu do czasu uzyskania środków finansowych umożliwiających spłatę zaległości podatkowych i kontynuowanie działalności. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może służyć kwestionowaniu stanu faktycznego przyjętego przez sąd jako ustalony prawidłowo i stanowiący podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Chociaż bowiem ustalenie wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia prawa materialnego jest niezbędne dla jego prawidłowego zastosowania, to jednak zasady ustalania tych okoliczności normowane są przepisami postępowania, zaś art.174 ppsa wyraźnie nakazuje oddzielenie zarzutów naruszenia przepisów postępowania od zarzutów dotyczących wykładni lub stosowania prawa materialnego. Ponadto zauważyć należy, że w stanie prawnym obowiązującym w datach wydania w sprawie decyzji podatkowych art.48 § 1 ordynacji podatkowej stanowił: "Organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może: 1/ odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; 2/ odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę; 3/ odraczać inne terminy przewidziane w przepisach prawa podatkowego, z wyjątkiem terminów określonych w art.68-71, art.77 § 1-3, art.79 § 2, art.80 § 1, art.87 § 3 i 4, art.88 § 1 i art.118". Składał się on zatem z kilku jednostek redakcyjnych, autor skargi kasacyjnej nie wskazał zaś, której z nich dotyczy podnoszony przez niego zarzut naruszenia prawa materialnego. Dodatkowo, powołując w omawianym zarzucie ustawę Ordynacja podatkowa, autor skargi kasacyjnej odwołał się do publikacji w Dzienniku Ustaw Nr 8 z 2005r., poz.60 z późniejszymi zmianami, zaś w odniesieniu do art.48 § 1 ordynacji podatkowej po opublikowaniu tekstu jednolitego tej ustawy weszła w życie, wprowadzona ustawą z dnia 30 czerwca 2005 roku o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw /Dz.U. Nr 143, poz.1199/, zmiana, mocą której przepis ten otrzymał brzmienie: "Organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może odraczać terminy przewidziane w przepisach prawa podatkowego, z wyjątkiem terminów określonych w art.68-71, art.77 § 1-3, art.79 § 2, art.80 § 1, art.87 § 3 i 4, art.88 § 1 i art.118". Przepis w tym drugim brzmieniu, obowiązującym od dnia 1 września 2005 roku /także – w dacie wydania zaskarżonego wyroku i w dacie wniesienia skargi kasacyjnej/, nie mógłby być zasadnie rozważany w sprawie niniejszej, gdyż nie mógł w niej mieć zastosowania zarówno ze względu na datę wejścia w życie, jak i na przedmiot regulacji. Zarzut naruszenia tego przepisu przez błędną wykładnię nie mógłby więc być uznany za uzasadniony. Co zaś do przepisu w brzmieniu obowiązującym przed 1 września 2005 roku, to nawet gdyby przyjąć, że autor skargi kasacyjnej zarzuca błędną wykładnię art.48 § 1 in initio ordynacji podatkowej, stwierdzić należałoby, że również i ten zarzut nie jest uzasadniony. Jak przywołano wyżej, przepis ten stanowił, iż organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może podjąć wymienione w dalszej części tego przepisu rozstrzygnięcia, co oznacza, że należy do oceny organu działającego w oparciu o uznanie administracyjne, czy uzna on za uzasadnione uwzględnienie wniosku, czy też nie. Taki też pogląd wyrażony został przez sąd I instancji, który w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdził: "Zastosowanie ulgi w spłacie zaległości podatkowej następuje w drodze decyzji o charakterze uznaniowym. Jeżeli zachodzą przesłanki uzasadniające jej zastosowanie organ podatkowy może, ale nie musi zastosować ulgi. /.../ Ocena, czy w określonej sytuacji zachodzi przypadek uzasadniony ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym należy do organów podatkowych.". Z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie można natomiast wywieść, aby sąd I instancji rozumiał pojęcie ważnego interesu podatnika w sposób odmienny od przedstawionego w skardze kasacyjnej. Uzasadnienie to nie zawiera rozważań w tym zakresie, nie powołuje zresztą nawet materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia. W skardze kasacyjnej nie sformułowano jednak zarzutu uchybienia przez sąd art.141 § 4 ppsa przez brak wskazania w uzasadnieniu wyroku pełnej podstawy prawnej oraz brak jej wyjaśnienia. Wobec powyższego, skoro skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw, należało ją oddalić stosownie do art.184 ppsa. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art.204 pkt 1 i art.205 § 2 w związku z art.207 § 1 ppsa oraz § 14 ust.2 pkt 2 lit.c/ w związku z pkt 1 lit.c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu /Dz.U. Nr 163, poz.1349 ze zm./.