II OSK 493/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska (spr.) sędzia NSA Leszek Leszczyński sędzia del. NSA Andrzej Irla Protokolant Karolina Komotajtys po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2010 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi Z. i M.G. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2007 r. sygn. akt II OSK 1211/06 oddala skargę o wznowienie postępowania Z. i M.G., skargą z dnia 25 lutego 2010 r., wystąpili o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2007 r. sygn. akt II OSK 1211/06, jako podstawę skargi powołując art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", a jako okoliczność uzasadniającą wznowienie wskazując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt VIII SA/Wa 948/09, z którym zapoznali się dnia 15 grudnia 2009 r. W uzasadnieniu skargi o wznowienie podano, że Naczelny Sąd Administracyjny oddalając, wyrokiem z dnia 19 września 2007 r., skargę kasacyjną Z. i M.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 22 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Go 602/05 oparł się na nieprawidłowych ustaleniach stanu faktycznego, dokonanych przez organ, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 listopada 2009 r. ustalił odmienny stan faktyczny od przyjętego przez Wojewódzki Sąd w Gorzowie. Skarżący podkreślili, że budynek mieszkalny, którego dotyczyły rozstrzygnięcia w obu sprawach został wybudowany w 1979 r. na podstawie pozwolenia na budowę z 6 listopada 1974 r., jednak Naczelny Sąd w sprawie II OSK 1211/06 uznał, że do samowoli budowlanej zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane i rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1982 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, podczas gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odnosił się do decyzji, w której rozstrzygnięciu miały zastosowanie przepisy z 1966 r., tj. ustawy z dnia 31 stycznia 1966 r. – Prawo budowlane i rozporządzenie Ministra Budownictwa i Materiałów Budowlanych z dnia 11 marca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego, i to przepisy z 1966 r., zdaniem skarżących, powinny mieć zastosowanie w sprawie jako obowiązujące w dacie zakończenia budowy w 1979 r., a nie te, które weszły w życie już po tym fakcie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania wymaga przede wszystkim oceny czy została wniesiona w terminie i oparta na ustawowej podstawie wznowienia, czego Sąd dokonuje na posiedzeniu niejawnym, jak stanowi art. 280 § 10 p.p.s.a. Jeżeli istnieje brak któregokolwiek w wymagań skarga podlega odrzuceniu, w przeciwnym razie zostaje skierowana na rozprawę, o czym przesądza ww. przepis. W niniejszej sprawie skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w terminie wskazanym w art. 277 p.p.s.a., tj. dnia 28 lutego 2010 r. i oparta została na ustawowej podstawie wznowienia, bowiem powołano się na art. 273 § 2 p.p.s.a. Jako okoliczność uzasadniającą wznowienie wskazano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2009 r. Okoliczność co do prawidłowości formalnej wniesienia skargi o wznowienie Sąd stwierdził na posiedzeniu niejawnym, następnie zbadał na rozprawie i wobec tego ocenił zasadność skargi. Art. 273 § 2 p.p.s.a., który skarżący powołali jako podstawę wznowienia postępowania, stanowi, że można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Z przepisu tego wynika, że o wznowieniu postępowania mogą przesądzić po pierwsze okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, po drugie istniejące w postępowaniu, którego wznowienia dotyczy skarga, a po trzecie mogące mieć wpływ na wynik sprawy. Ze skargi o wznowienie Z. i M.G. wynika, że chodzi zarówno o środek dowodowy, jak i okoliczności faktyczne, które mają wpływ na wynik sprawy. W istocie jednak nie ma to miejsca w sprawie. Skarżący domagali się wznowienia postępowania, zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2007 r., a jako dowód uzasadniający wznowienie tego postępowania powołano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2009 r. Art. 273 § 2 p.p.s.a. mówi o środkach dowodowych, z których strona nie mogła skorzystać i o ich późniejszym wykryciu, zatem są to takie dowody, które istniały w poprzednim postępowaniu, ale z różnych przyczyn nie mogły być przez stronę przedstawione. Chodzi bowiem o późniejsze wykrycie środków, a nie ich późniejsze powstanie. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego został wydany dnia 18 września 2007 r., zaś jako dowód, który mógł mieć wpływ na to rozstrzygnięcie został wskazany wyrok Wojewódzkiego Sądu w Warszawie z dnia 18 listopada 2009 r. Wyrok ten nie jest zatem środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. Powołanie jednak wyroku Wojewódzkiego Sądu z dnia 18 listopada 2009 r. mogło odnosić się do okoliczności faktycznych, które mogły mieć wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie, w której zapadło orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Taka bowiem jest, jak się zdaje, intencja skargi o wznowienie. Tymi okolicznościami faktycznymi ma być odmienne ustalenie stanu sprawy zakończonej wyrokami Naczelnego i Wojewódzkiego Sądu, przy czym dotyczącymi tego samego budynku. Zdaniem skarżących prawidłowe ustalenie stanu faktycznego miało miejsce w decyzjach, których dotyczy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2009 r., a nie w decyzjach, co do których zapadło orzeczenie Naczelnego Sądu. Analiza wyroków obu Sądów i poprzedzających je orzeczeń prowadzi jednak do wniosku, że o odmienności ustaleń co do stanu faktycznego nie może być mowy. Zarówno bowiem w sprawie zakończonej wyrokiem Naczelnego Sądu, jak i w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu w Warszawie organy ustaliły, że budowa domu mieszkalnego z elementami samowoli budowlanej została zakończona w 1979 r., zaś pozwolenie na budowę zostało wydane 6 listopada 1974 r. W takiej sytuacji nie można mówić o okolicznościach faktycznych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Nie wnikając już w to, czy wyrok Wojewódzkiego Sądu jest późniejszy i może stanowić podstawę do wznowienia, o której mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a., bo nie ma to w sprawie znaczenia, stwierdzić należy, że nie wynika z niego, aby Naczelny Sąd oparł wyrokowanie na podstawie innego stanu faktycznego, ustalonego przez organ, aniżeli miało to miejsce w przypadku wyroku Wojewódzkiego Sądu. W sprawie natomiast chodzi w istocie o coś zupełnie innego Skarżący nie zgadzają się z oceną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 września 2007 r. Sąd ten stwierdził, że na mocy art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane do obiektów, których budowa zakończona została przed dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe, tj. uchylone jej przepisami, zatem ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane i przepisów wykonawczych do niej. Skarżący natomiast uważają, że w sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy uchylone ustawą z 1974 r., zatem ustawy z dnia 31 stycznia 1966 r. – Prawo budowlane i jej przepisów wykonawczych. Odmienność poglądów co do oceny prawnej sprawy nie jest ani okolicznością faktyczną, ani środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a., a zatem należy stwierdzić, że w sprawie nie zaistniała ustawowa przesłanka wznowienia postępowania. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a.