I OSK 1193/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Lech (spr.) Sędziowie Joanna Runge - Lissowska NSA Henryk Ożóg Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. Spółka z o.o. w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 2447/05 w sprawie ze skargi G. Spółka z o.o. w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od G. Spółka z o.o. w [...] na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 30 marca 2006r., sygn. akt VI SA/Wa 2447/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę spółki G. z o.o. z siedzibą [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych. W uzasadnieniu Sąd wskazał na następujący stan faktyczny sprawy: podczas kontroli przeprowadzonej w siedzibie spółki G. Sp. z o. o. z siedzibą [...] w okresie od 8 listopada 2004r. do 9 listopada 2004r. zostały stwierdzone liczne naruszenia, w związku z czym, decyzją z dnia [...], nr [...] Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na G. Sp. z o.o. w [...], karę pieniężną w łącznej kwocie 9.850 zł w tym: 1) 1.000 zł za nieprawidłowe działanie przyrządu kontrolnego - przełącznik grup czasowych nie był używany lub był używany nieprawidłowo, za każdą wykresówkę, jeżeli wskutek tego kontrola była - nie ma wątpliwości co do zapisów na wykresówce, 2) 4.500 zł za nieokazanie wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie - za każdy dzień pracy kierowcy, 3) 50 zł za nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu, 4) 400 zł za zbyt długie zapisywanie wykresówki, 5) 2.350 zł za brak wymaganych danych na wykresówkach, 6) 750 zł za skrócenie dziennego czasu odpoczynku, 7) 800 zł za przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu. Z kontroli tej w dniu 23 grudnia 2004r. został sporządzony protokół. W odwołaniu od decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego strona zarzuciła, iż decyzja została wydana bez podstawy prawnej, bo takiej podstawy nie mogą stanowić przepisy rozporządzeń europejskich, które nie zostały we właściwy sposób opublikowane. Decyzją z dnia 21 października 2005r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, § 2 k.p.a., art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985 r. P. 0008-00021), art. 6, 8, 9 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L 370 z 1grudnia1985r. P.0001-0007), art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.) i lp. 1.11.9 pkt 2, lp. 1.11.9 pkt 3, lp. 1.11.11, Ip. 1.11.9 pkt 1, lp. 1.11.11 pkt 4, lp. 1.11.1, lp. 1.11.5 załącznika do tej ustawy, Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 1000 zł - przełącznik grup czasowych nie był używany lub był używany nieprawidłowo i w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 4500 zł - nieokazanie wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, podczas kontroli w przedsiębiorstwie i przekazał sprawę w powyższym zakresie do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, a w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Uzasadniając powyższą decyzję w części uchylającej decyzję organu pierwszej instancji, Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że w tym zakresie niezbędne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nie przeprowadził bowiem postępowania wyjaśniającego w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za nieprawidłowe działanie przyrządu kontrolnego - przełącznik grup czasowych nie był używany bądź używany był nieprawidłowo. Natomiast co do orzeczonej przez organ pierwszej instancji kary 4.500 zł za nieokazanie wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu organ podniósł, iż podmiotem ponoszącym odpowiedzialność administracyjno - prawną z tego tytułu jest przedsiębiorca, jednakże w związku ze wskazanym indywidualnie kierowcą wykonującym transport drogowy, bądź przewozy na potrzeby własne. W związku z tym organ pierwszej instancji powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, mające na celu ustalenie który z kierowców, w których dniach prowadził pojazd. Wskazanie, iż przedsiębiorca nie okazał wykresówek z określonych dni nie jest wystarczające, by nałożyć karę pieniężną. Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, iż z chwilą przystąpienia Polski do struktur Unii Europejskiej, Polska przejęła ustawodawstwo unijne i jako członek wspólnoty jest zobligowana do jego przestrzegania i stosowania w tym także przepisów rozporządzenia Rady EWG nr 3820/85 i nr 3821/85. Ponadto organ podniósł, że na gruncie kodeksu postępowania administracyjnego nie jest znana instytucja środków oddziaływania wychowawczego, o której mowa w art. 41 kodeksu wykroczeń, czyli tzw. pouczenia, w konsekwencji czego stwierdzenie naruszenia przez inspektora transportu drogowego zawsze skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości określonej przepisami prawa. Na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, spółka G. Sp. z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie w całości, zarzucając jej naruszenie art. 6 k.p.a. statuującego zasadę praworządności postępowania administracyjnego, przez działania na podstawie rozporządzeń Rady EWG, które nie są przepisami prawa w Rzeczypospolitej Polskiej, art. 107 k.p.a. poprzez brak wskazania podstawy prawnej wydanej decyzji i naruszenie art. 88 i art. 27 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez ich pominięcie, co doprowadziło do błędnego uznania, że przepisy powołanego w decyzji rozporządzenia Rady EWG nr 2821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz przepisy rozporządzenia Rady EWG nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego weszły w życie w Rzeczypospolitej Polskiej i obowiązują. Podniesiono, że powoływane rozporządzenia Rady EWG nie zostały opublikowane w języku polskim w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej - wydanie specjalne, a mimo, że rozporządzenia organów Unii Europejskiej są bezpośrednio stosowane, to podobnie jak ustawy, rozporządzenia i akty prawa miejscowego wydawane przez organy Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z treścią art. 88 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, muszą zostać opublikowane, aby weszły w życie. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 30 marca 2006r., sygn. akt VI SA/Wa 2447/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę spółki G. Sp. z o.o. z siedzibą [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 21 października 2005r., w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych. Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja utrzymana nią w mocy zostały wydane po dniu 1 maja 2004r., to jest po dniu uzyskania przez Rzeczypospolitą Polską członkowstwa w Unii Europejskiej. Zdarzenia skutkujące stwierdzeniem wskazanych naruszeń także miały miejsce po dniu 1 maja 2004r. Zatem w ocenie Sądu, oba organy zgodnie z prawem odwołały się do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 i rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 uznając, iż w zaistniałym stanie faktycznym przepisy tych rozporządzeń wraz ze wskazanymi przepisami powołanej ustawy stanowią podstawę materialnoprawną decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie wskazał, że na mocy Traktatu o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej z dniem 1 maja 2004r. zaczęło obowiązywać w Polsce prawo Unii Europejskiej, które obowiązuje bądź bezpośrednio, bądź wymaga wdrożenia do krajowego porządku prawnego. Zgodnie z art. 249 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej do aktów wspólnotowego prawa wtórnego należy zaliczyć między innymi rozporządzenia, które są aktami wiążącymi w całości i bezpośrednio stosowanymi w każdym państwie członkowskim. Zatem akty te stają się częścią krajowych systemów prawnych bez potrzeby dokonywania jakichkolwiek czynności wdrożeniowych i wywierają skutki bezpośrednie. Rozporządzenia maja taką samą moc obowiązującą we wszystkich państwach członkowskich i są zintegrowane z systemami prawnymi państw członkowskich. Ich obowiązywanie zależy jedynie od ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaznaczył, że poczynione przez organy ustalenia faktyczne uzasadniały zastosowanie powołanych przepisów wskazanych rozporządzeń. Sąd podkreślił ponadto, że skarżący nie podważył trafności tych ustaleń ani w odwołaniu ani też w skardze. Uznać zatem należy, iż powołując się na przepisy cytowanych rozporządzeń i uznając je za podstawę materialnoprawną decyzji organy nie naruszyły prawa, zatem zarzut wydania decyzji bez podstawy prawnej jest zarzutem chybionym. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną złożył pełnomocnik spółki G. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], adwokat M. W., zaskarżając go w całości i wnosząc o uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Skarga kasacyjna zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1) naruszenie prawa materialnego, to jest przepisów: art. 7 w związku z art. 8 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez ich niezastosowanie i przyjęcie za podstawę orzeczenia przepisów prawa, które nie obowiązywały, art. 88 i art. 27 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 1 i art. 8 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych przez ich niezastosowanie i przyjęcie za podstawę orzeczenia przepisów prawa, które nie zostały ogłoszone w sposób zagwarantowany Konstytucją RP, zrozumiały i dostępny dla polskiego obywatela, art. 249 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej przez jego błędną wykładnię polegającą na błędnym uznaniu, że przepis ten wiąże obywatela Państwa członkowskiego, podczas gdy przepis ten zobowiązuje Państwo członkowskie do stosowania przedmiotowego prawa, i nie zwalnia państwa członkowskiego z obowiązku udostępniania przepisów obywatelom w formie przez prawo przewidzianej; 2) naruszenie przepisów postępowania, to jest przepisów: a) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia, spowodowany poprzestaniem na błędnym ustaleniu, że skarżąca oparła skargę na zasadach słuszności oraz poprzestaniu na ustaleniu zakresu obowiązków państwa jako strony Traktatu, z pominięciem ustalenia zakresu obowiązków prawnych wobec obywatela, a także pominięciem akapitu 14 ogłoszenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 maja 2004 r. w sprawie stosowania prawa Unii europejskiej (M.P. Nr 20, poz. 359) w związku z art. 10 ust 5 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych przez brak ustalenia faktu podniesionego przez stronę, że akty prawne Unii Europejskiej nie są dostępne ani w sprzedaży ani do wglądu. Powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ Sąd zanalizował wyłącznie część zebranego w niej materiału. b) art. 134 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez przyjęcie, że uchylenie decyzji w części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania jest dla strony korzystne oraz, że brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu w tej części, podczas gdy skarżąca podważała fundamenty wydanej decyzji co skutkować winno stwierdzeniem jej nieważności i w tym wypadku nie ma zastosowania zakaz reformationis in peius. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej spółki podniósł, że mimo, iż rozporządzenia organów Unii Europejskiej są bezpośrednio stosowane, to, podobnie jak ustawy, rozporządzenia i akty prawa miejscowego wydawane przez organy Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z treścią art. 88 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, muszą zostać opublikowane, aby weszły w życie i obowiązywały obywateli, gdyż opublikowanie prawa jest bezwzględnym warunkiem wejścia w życie aktu normatywnego. Obywatele bowiem nie mogą być związani prawem, którego treści nie mają możliwości poznać. Oczywistym jest, że publikacja aktu normatywnego musi być w języku polskim, tak aby treść obowiązujących aktów prawnych była znana i zrozumiała dla obywateli. Błędnie zatem, Sąd zinterpretował zasadę prawa Unii Europejskiej o bezpośrednim stosowaniu prawa w każdym państwie członkowskim. Oczywistym jest, że te akty stają się częścią systemów krajowych, lecz obywatel nie może być pozbawiony prawa do zapoznania się z treścią aktu w jego ojczystym języku. W ocenie strony skarżącej, nie jest urzędowym tekstem obowiązującym w Rzeczypospolitej Polskiej Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej, ponieważ zgodnie z przepisem art. 8 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych dziennikami urzędowymi są tylko te, które są w tym przepisie wymienione. W związku z tym uznać należy, że organy państwa mogą przyjmować na siebie zobowiązania płynące z umów międzynarodowych, ale niedopuszczalne jest, by wyciągały negatywne konsekwencje wobec własnych obywateli z powodu nie stosowania przez nich norm, do których nie mieli dostępu, a który to dostęp państwo miało obowiązek zapewnić. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Główny Inspektor Transportu Drogowego, podtrzymując swoje stanowisko, wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności z art. 183 § 2 powołanej powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach, wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię wskazanych przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez przyjęcie za podstawę orzeczenia przepisów prawa, które nie zostały ogłoszone w sposób zrozumiały oraz naruszenie art. 249 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na błędnym uznaniu, że przepis ten wiąże obywatela Państwa członkowskiego. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie wskazać, że w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny uwzględni skargę, jeżeli dostrzeże popełnione przez organ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Jeżeli zatem organ dopuścił się naruszenia prawa materialnego, które pozostało bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, to brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego aktu. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego i w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie przyjął, że organ zastosował właściwe uregulowania prawne. Zważyć należy, że z ustaleń Sądu pierwszej instancji, które nie były przez stronę skarżącą kwestionowane, wynika, że zdarzenie będące źródłem nałożenia na spółkę G. Sp. z o.o. kary pieniężnej nastąpiło po dniu 1 maja 2004r., a zatem po przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej. Natomiast w myśl przepisu art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz. Urz. U. UE L 03.236.33), z dniem przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej rozpoczęły obowiązywać na terenie Polski akty prawa wspólnotowego, w tym zastosowane przez organ Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 i Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85. Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3820/85 z 20 grudnia 1985r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych, odnoszących się do transportu drogowego oraz rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, pochodzą sprzed daty akcesji, a więc na mocy art. 2 Aktu Akcesyjnego przyjęte zostały do polskiego porządku prawnego. Daje to podstawę do wykładni, że powołane rozporządzenia stanowią część umowy międzynarodowej, jaką jest Traktat Akcesyjny, co wynika nadto z art. 91 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Stwierdzić zatem należy, że zarzut naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jest nieusprawiedliwiony. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie podkreślić, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej nie reguluje wprost mocy obowiązującej prawa europejskiego. Zgodnie z art. 249 Traktatu o Unii Europejskiej "Dla wykonywania swoich zadań i zgodnie z postanowieniami niniejszego Traktatu, Parlament Europejski i Rada wspólnie, Rada i Komisja wydają rozporządzenie, dyrektywy i decyzje, wydają zalecenia lub zajmują stanowisko. Rozporządzenie ma zastosowanie ogólne. Jest ono we wszystkich swoich częściach wiążące i obowiązuje bezpośrednio w każdym Państwie Członkowskim". Zasada bezpośredniego stosowania prawa wspólnotowego wynikająca expressis verbis z art. 249 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, wyprowadzona jest też w drodze wykładni art. 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, z którego wyprowadza się nie tylko zasadę bezpośredniego stosowania rozporządzeń wspólnotowych, ale też zasadę pierwszeństwa tych rozporządzeń w wypadku kolizji z ustawami. Wyprowadza się regułę, że w przypadku rozbieżności pomiędzy przepisami prawa krajowego, a prawem wspólnotowym, jeżeli tej rozbieżności nie da się usunąć w drodze wykładni, to zastosowanie ma zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego i to niezależnie od rangi porównywanych norm. Z art. 249 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 91 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wynika zatem, że przepisy prawa wspólnotowego mają moc obowiązującą w krajowym porządku prawnym. W związku z tym, zamieszczenie w przepisach prawa krajowego regulacji o mocy obowiązującej prawa wspólnotowego jest zbędne, a nawet niedopuszczalne, gdyż może prowadzić do wątpliwości w razie braku odesłania do przepisów prawa wspólnotowego, co do ich mocy obowiązującej. Z art. 249 Traktatu o Unii Europejskiej taka więc regulacja w krajowym porządku prawnym jest niedopuszczalna. Zatem w rozpoznawanej sprawie organ administracyjny był obowiązany stosować przepisy wymienionych aktów tak jak przepisy prawa krajowego, albowiem z dniem akcesji przepisy unijne stały się przepisami obowiązującymi na równi z prawem polskim. Natomiast w myśl tej zasady, jeżeli w prawie polskim brak jest stosownych regulacji prawnych, bądź są one niezgodne z regulacjami unijnymi, stosuje się wprost przepisy Unii Europejskiej. W związku z tym uznać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie przyjął, że organ administracji stosując przepisy unijne w rozpoznawanej sprawie, w sposób uprawniony powiązał je z art. 92 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 4 pkt 4 powołanej ustawy o transporcie drogowym i nałożył kary pieniężne zgodnie z załącznikiem do tej ustawy. ` Gdy chodzi o drugi z zarzutów skargi kasacyjnej, to należy podnieść, że zarzut naruszenia przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, jeżeli strona wykaże, iż podnoszone uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie te elementy, a wyjaśnienie przez Sąd pierwszej instancji rozstrzygnięcia sprawy i przyjętej w niej oceny prawnej jest trafne w świetle obowiązujących przepisów. Strona skarżąca nie wykazała, by uzasadnienie to było wadliwe w kwestionowanym zakresie. Tym bardziej zatem nie wykazała, iż uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy, w związku z czym zarzut naruszenia art. 141 § 4 tej ustawy okazał się nietrafny. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za chybiony uznać także należy zarzut naruszenia art. 134 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając, że organ nie naruszył prawa uchylając w części zaskarżoną decyzję i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, nie orzekł na niekorzyść skarżącego, a więc nie naruszył zakazu reformationis in peius przez to, że uznał, iż nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną.