II OSK 1624/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędzia NSA Zdzisław Kostka /spr./ Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 29 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 1020/05 w sprawie ze skargi B. Ś. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 29 czerwca 2006 r. oddalił skargę B. Ś. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. z [...], która nakazano skarżącej rozebrać garaż stojący na działce nr [...] we wsi Ś.. Z przedstawionego w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B., na podstawie art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. i w oparciu o ustalenie, że budynek został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, nakazał skarżącej rozebrać garaż stojący na działce nr [...] we wsi Ś.. Decyzja ta, na skutek odwołania, została uchylona decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], a sprawa została przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Powodem takiego rozstrzygnięcia organu odwoławczego była zmiana Prawa budowlanego z 1994 r. w zakresie przepisów regulujących samowole budowlane. Ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] wstrzymał prowadzenie robót budowlanych oraz nakazał skarżącej przedłożenie do [...] wymaganych prawem dokumentów celem legalizacji samowoli budowlanej. Skarżąca wymagane dokumenty w zakreślonym terminie złożyła i organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] ustalił skarżącej opłatę legalizacyjną, przyjmując kategorię budynku stosownie do użytego w złożonej dokumentacji określenia - "garaż na sprzęt rolniczy". Skarżąca od tego postanowienia wniosła zażalenie. Rozpoznając je organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] postanowienie organu pierwszej instancji utrzymał w mocy. W dniu 23 marca 2004 r. skarżąca wniosła skargę do sądu administracyjnego na to postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Natomiast Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, stwierdziwszy, że skarżąca nie uiściła opłaty legalizacyjnej, decyzją z dnia [...] nakazał jej rozebrać garaż. Skarżąca od tej decyzji w dniu [...] wniosła odwołanie. W sprawie ze skargi na postanowienie w sprawie opłaty legalizacyjnej, która otrzymała sygnaturę II SA/Bk 207/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 13 maja 2004 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonego postanowienia. Z tego powodu [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przedłużył termin załatwienia odwołania od decyzji nakazującej rozbiórkę do czasu wyjaśnienia zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia o nałożonej opłacie legalizacyjnej. Wyrokiem z dnia 15 lipca 2004 r. WSA w Białymstoku oddalił skargę na postanowienie z dnia [...], zaś skarga kasacyjna od tego wyroku została odrzucona postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2005 r. w sprawie o sygnaturze OSK 1663/04. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy rozpatrując odwołanie skarżącej z dnia [...] od decyzji z dnia [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. w sprawie nakazania rozbiórki budynku garażowego utrzymał tą decyzję w mocy. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że skarżąca nie uiściła opłaty legalizacyjnej. Wywiódł też, że w tej sytuacji obowiązek wydania nakazu rozbiórki wynika wprost z art. 49 ust. 3 zdanie drugie Prawa budowlanego. Ponadto stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż organ pierwszej instancji po orzeczeniach sądów administracyjnych, na wniosek złożony przez skarżącą w dnia [...], ponownie umożliwił jej legalizację, jednakże skarżąca nie uiściła opłaty legalizacyjnej. Przedstawiając zarzuty skargi Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżąca wnosiła o stwierdzenie nieważności bądź uchylenie zaskarżonej decyzji z przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a mianowicie z powodu wydania decyzji z rażącym naruszeniem art. 49 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 61 § 1 pkt 3 oraz art. 61 § 3 w zw. z art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co miało być spowodowane wszczęciem postępowania w przedmiocie nakazania rozbiórki garażu przed upływem terminu do wniesienia opłaty legalizacyjnej, mimo wstrzymania wykonania postanowienia o ustaleniu opłaty legalizacyjnej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku na wniosek skarżącej oraz pomimo braku wskazania terminu, w jakim strona zobowiązana jest do uiszczenia opłaty legalizacyjnej. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż decyzja organu pierwszej instancji o nakazie rozbiórki została wydana przedwcześnie, a zatem bez podstawy prawnej, nad czym organ drugiej instancji przeszedł do porządku poprzez zawieszenie postępowania odwoławczego. W efekcie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nie odniósł się do argumentacji zawartej w odwołaniu. Ponadto w toku postępowania administracyjnego nie wskazano konkretnego terminu, jakiego strona nie dotrzymała, a którego upływ stanowił przesłankę do wydania decyzji o nakazie rozbiórki. Przestawiając i wyjaśniając podstawę prawną swego rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostało naruszone prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego. W szczególności, jak wskazał, nie znalazł podstaw, aby stwierdzić, że kwestionowana decyzja obarczona jest wadą kwalifikowaną, o której mowa art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a mianowicie, aby wypełniała przesłanki rażącego naruszenia prawa. Wskazał przy tym, że zgodnie z reprezentowanym i utrwalonym już w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem cechą rażącego naruszenia prawa jest sytuacja, w której treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Dalej Sąd pierwszej instancji wskazał, że podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji był art. 49 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zgodnie z którym w przypadku nie uiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej właściwy organ wydaje decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1. Z treści zaś art. 48 ust. 1 powołanej ustawy wynika, iż organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W związku z tym stwierdził, że termin do wniesienia opłaty legalizacyjnej został określony w pouczeniu zawartym w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. z dnia [...] i zgodnie z jego treścią opłatę należało uiścić w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Wskazał, że w pouczeniu wskazano rachunek, na który należy dokonać wpłaty oraz poinformowano, iż w przypadku nieuiszczenia opłaty we wskazany wyżej sposób zostanie wydany w oparciu o art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego nakaz rozbiórki przedmiotowego budynku. Wyjaśnił też, że postanowienie z [...], ustalające opłatę legalizacyjną skarżąca odebrała w dniu [...] i wniesione przez nią zażalenia spowodowało wstrzymanie wykonania obowiązku uiszczenia opłaty do czasu rozpatrzenia zażalenia przez organ odwoławczy. Natomiast wniesiona przez nią w dniu 23 marca 2004 r. skarga do WSA w Białymstoku, z uwagi na jej względnie suspensywny charakter nie spowodowała wstrzymania wykonalności postanowienia wydanego w trybie odwoławczym, to jest postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...]. W tych okolicznościach, jak wskazał, wydanie w dniu [...] decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. nakazującej rozbiórkę garażu niewątpliwie nastąpiło po upływie terminu na wniesienie opłaty legalizacyjnej. Sąd pierwszej instancji podniósł też, że z akt sprawy wynika, iż organ odwoławczy o fakcie, iż skarżąca domagała się wstrzymania postanowienia o opłacie legalizacyjnej wydanego w trybie odwoławczym uzyskał informację dopiero w dniu [...]. w oparciu o jej odwołanie z dnia [...] od decyzji z dnia [...] w sprawie nakazu rozbiórki, jednakże nakaz rozbiórki był już wówczas wydany. Sąd pierwszej instancji podniósł, że w jego ocenie brak jest podstaw do przypisywania organom złej woli w załatwieniu sprawy skarżącej. Przede wszystkim, jak wskazał, przeczy temu fakt, iż w związku z wstrzymaniem wykonalności postanowienia z dnia [...] o opłacie legalizacyjnej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 13 maja 2004 r. organ odwoławczy przedłużył termin rozpatrywania sprawy odwołania od decyzji z dnia [...] do czasu załatwienia sprawy przed sądem. Ponadto przed wydaniem zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji ponownie umożliwił skarżącej legalizację budynku garażowego i w efekcie uniknięcie rozbiórki tego obiektu. Mianowicie na jej wniosek z dnia [...] złożony po prawomocnym zakończeniu przez sądy administracyjne sprawy opłaty legalizacyjnej, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. wystosował do skarżącej pismo z dnia [...] informujące, iż opłatę legalizacyjną winna wnieść niezwłocznie, a dowód wpłaty przedłożyć organowi odwoławczemu. Skarżąca jednak, jak wskazał Sąd pierwszej instancji, nie skorzystała z tej możliwości. W oparciu o te wywody Sąd pierwszej instancji uznał, że decyzja z dnia [...] została wydana po zakończeniu sprawy w przedmiocie opłaty legalizacyjnej toczącej się przed sądami administracyjnymi, jak również po ponownym umożliwieniu skarżącej wniesienia tej opłaty. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów art. 61 § 1 pkt 3 oraz art. 61 § 3 w zw. z art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez organy nadzoru budowlanego przy wydawaniu zaskarżonej decyzji Sąd pierwszej instancji ocenił je jako całkowicie chybione, gdyż organy administracji publicznej nie stosują w prowadzonych przez siebie postępowaniach przepisów o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W skardze kasacyjnej, sporządzonej przez adwokata, skarżąca zarzuciła naruszenie art. 61 § 1 pkt 3, art. 61 § 3, art. 153 oraz art. 141 § 4 i art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także art. 49 ust. 3 Prawa budowlanego. Naruszenie art. 61 § 1 pkt 3, art. 61 § 3, art. 153 oraz art. 49 ust. 3 Prawa budowlanego polegało według skargi kasacyjnej na błędnej ich wykładni przejawiającej się w przyjęciu, iż: - po pierwsze "wstrzymanie wykonalności postanowienia w przedmiocie określenia opłaty legalizacyjnej nie pozbawiało podstawy prawnej postępowania w przedmiocie orzeczenia nakazu rozbiórki budynku garażowego i wystarczającym było przedłużenie przez organ odwoławczy terminu załatwienie sprawy, pomimo iż w tej sytuacji prawnej - do czasu rozstrzygnięcia w przedmiocie zgodności z prawem postanowienia o wysokości opłaty legalizacyjnej, skarżąca nie była zobowiązana do wniesienia opłaty legalizacyjnej, a co za tym idzie nie zachodziły przesłanki wymienione w art. 49 ust. 3 Prawa budowlanego do wszczęcia i prowadzenia postępowania w przedmiocie nakazania rozbiórki garażu", - po drugie "powyższe przepisy nie mają zastosowania w postępowaniu przed organami administracji, pomimo, iż w istocie swej skierowane są do tych organów, skoro określają obowiązek rozważenia przez organ, który wydał decyzję lub postanowienie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania, jak też potwierdzają iż, orzeczenie sądu administracyjnego o wstrzymaniu wykonalności decyzji jest wiążące dla organów administracji". Z kolei naruszenie art. 141 § 4, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegało według skargi kasacyjnej na pominięciu przez Sąd "iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w sprawie nakazania rozbiórki garażu została wydana w dniu [...], a postępowanie odwoławcze w tej sprawie toczyło się, pomimo złożenia przez skarżącą wniosku o wstrzymanie wykonalności postanowienia dotyczącego wniesienia opłaty legalizacyjnej i pomimo wstrzymania wykonalności tego postanowienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, co stanowiło rażące naruszenie prawa przez organy administracji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 6,8,9 k.p.a." Uzasadniając skargę kasacyjną podniesiono, że skarżąca do dnia wydania decyzji przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego nie pozostawała w zwłoce w uiszczeniu opłaty legalizacyjnej albowiem w terminie do wniesienia skargi złożyła wniosek o wstrzymanie wykonalności postanowienia, którego organ administracji nie rozpoznał i nie odniósł się do jego treści. Zdaniem skarżącej nie można było zatem uznać, iż nie zachodziły przeszkody prawne do wydania decyzji w przedmiocie nakazania rozbiórki garażu. Wręcz przeciwnie nie zachodziły przesłanki wymienione w art. 49 ust. 3 Prawa budowlanego. W dodatku wobec wydania przez Sąd administracyjny postanowienia o wstrzymaniu wykonalności postanowienia w przedmiocie określenia opłaty legalizacyjnej brak było podstawy prawnej do prowadzenia postępowania administracyjnego, które winno być umorzone. W ocenie skarżącej przedłużenie toku postępowania odwoławczego stanowiło w istocie sposób na obejście prawa. W oparciu o te zarzuty wniesiono w skardze kasacyjnej o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez podniesione w niej zarzuty naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do tezy, że było niedopuszczalne prowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie wydania na podstawie art. 49 ust. 3 zdanie ostatnie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz.U. nr 156 z 2006 r., poz. 1118 ze zm.) nakazu rozbiórki obiektu budowlanego skoro wniesiono skargę do sądu administracyjnego na postanowienie w sprawie ustalenia opłaty legalizacyjnej wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania tego postanowienia, który przez sąd administracyjny został uwzględniony. Teza taka jest niezasadna. Żaden przepis prawa nie nakazuje w takiej sytuacji, jak sugeruje się to w skardze kasacyjnej, umorzenia postępowania w sprawie nakazania rozbiórki obiektu budowlanego. W szczególności nie sposób przyjąć, aby z tego powodu postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Jest natomiast oczywiste, że do czasu prawomocnego zakończenia postępowania ze skargi na postanowienie w sprawie opłaty legalizacyjnej nie można wydać ostatecznej decyzji w sprawie nakazu rozbiórki opartego na ustaleniu, iż nie uiszczono w terminie opłaty legalizacyjnej. Zgodność z prawem postanowienia w sprawie opłaty legalizacyjnej jest bowiem zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., rozstrzyganym przez sąd, od rozstrzygnięcia którego zależy rozpatrzenie sprawy dotyczącej nakazania rozbiórki obiektu budowlanego na podstawie art. 49 ust. 3 zdanie ostatnie Prawa budowlanego. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała jednak miejsca. Z niekwestionowanych ustaleń Sądu pierwszej instancji wynika, że ostateczną decyzję w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego wydano po tym, jak wyrok WSA w Białymstoku w sprawie skargi na postanowienie w sprawie opłaty legalizacyjnej stał się prawomocny. Mało tego, z ustaleń tych wynika, iż po uprawomocnieniu się tego wyroku organ administracji publicznej ponownie wezwał skarżącą do uiszczenia opłaty legalizacyjnej ustalonej ostatecznym postanowieniem, do czego skarżąca się również nie zastosowała. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżąca opłaty legalizacyjnej nie uiściła mimo upływu terminu jej uiszczenia. Przy czym termin ten upłynął już siedem dni po doręczeniu jej postanowienia w sprawie opłaty legalizacyjnej wydanego przez organ pierwszej instancji. Zgodnie bowiem z art. 143 k.p.a. samo wniesienie zażalenia nie wstrzymało wykonania tego postanowienia, a więc obowiązku uiszczenia opłaty, zaś z niekwestionowanych ustaleń wynika, że po wniesieniu tego zażalenia organ pierwszej instancji nie wstrzymał wykonania swego postanowienia. W tym zakresie błędne jest stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, że wniesienie zażalenia spowodowało wstrzymanie wykonania obowiązku uiszczenia opłaty legalizacyjnej do czasu jego rozpatrzenia przez organ odwoławczy. Błąd ten nie ma jednak wpływu na wynik sprawy, gdyż jest dla skarżącej korzystny. W tej sytuacji skarga kasacyjna, w szczególności jej zarzut naruszenia art. 49 ust. 3 Prawa budowlanego jest niezasadna, gdyż Sąd pierwszej instancji oceniając zastosowanie tego przepisu przez organy administracji publicznej nie naruszył prawa. Przypomnieć należy, że art. 49 ust. 3 zdanie ostatnie Prawa budowlanego nakazuje organowi nadzoru budowlanego wydać decyzję o nakazie rozbiórki w przypadku nieuiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej i prawidłowo ustalono, że przesłanki jego zastosowania miały w niniejszej sprawie miejsce, gdyż mimo upływu terminu opłata nie została uiszczona. Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia pozostałych przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej, to należy zauważyć, że w Prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma przepisu art. 61 § 1 pkt 3. Nie sposób też dociec o jaki przepis może w istocie chodzić. W art. 61 § 2 jest podzielny na punkty, lecz punkt trzeci tego przepisu dotyczy skarg na uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków oraz akty terenowych organów administracji rządowej, co w rozpoznawanej sprawie nie ma miejsca. Z kolei powołanie art. 61 § 3 i art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest nieporozumieniem, gdyż z przepisów tych nie wynika to, co w skardze próbuje się wykazać, a więc niedopuszczalność prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania na podstawie art. 49 ust. 3 zdanie ostatnie Prawa budowlanego nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, w sytuacji gdy wniesiono skargę do sądu administracyjnego na postanowienie w sprawie ustalenia opłaty legalizacyjnej wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania tego postanowienia, który przez sąd administracyjny został uwzględniony. Przede wszystkim art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma zastosowania do postanowień sądu administracyjnego w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Prawomocne postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu jest wiążące dla organów administracji publicznej ale wynika to z art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie z przepisu powołanego w skardze kasacyjnej. Ponadto związanie tym postanowieniem nie ma tego znaczenia, którego dopatruje się skarżąca w skardze kasacyjnej. Wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie opłaty legalizacyjnej oznacza, że nie można na nim oprzeć decyzji o nakazanie rozbiórki. Nie oznacza ono natomiast, że należy umorzyć postępowanie w sprawie nakazu rozbiórki. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności ma bowiem czasowy charakter. Zgodnie z art. 61 § 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Zatem po wydaniu wyroku o oddaleniu skargi na postanowienie w sprawie opłaty legalizacyjnej nie było przeszkód do wydania decyzji o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego, opartej na ustaleniu, że opłata ta nie została uiszczona. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy zauważyć, że również w tym przypadku sporządzając skargę kasacyjną popełniono omyłkę przy powoływaniu przepisów prawa. Art. 145 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczy stwierdzenia wydania decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Przepis ten nie przystaje zatem do zarzucanego rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Rażącego naruszenia prawa, jako podstawy uwzględnienia skargi, dotyczy art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże nawet przyjmując, że skarżącej o ten przepis chodziło, to i tak zarzut ten jest niezasadny. Poprzez ten zarzut autor skargi kasacyjnej również próbuje dowieść swej zasadniczej tezy, która, jak już wykazano, jest błędna. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił ją.