II GSK 72/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędziowie Małgorzata Korycińska (spr.) NSA Barbara Wasilewska Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2006 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Wojewody Śląskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 listopada 2005 r. sygn. akt I SA/Gl 667/05 w sprawie ze skargi Wojewody Śląskiego na uchwałę Rady Gminy w Łodygowicach z dnia 31 stycznia 2005 r. Nr XXIV/253/05 w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 9 listopada 2005 r., sygn. akt I SA/GL 667/05 oddalił skargę Wojewody Śląskiego na uchwałę Rady Gminy w Łodygowicach z dnia 31 stycznia 2005 r. Nr XXIV/253/05 w przedmiocie ulg w spłaceniu należności pieniężnych. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał następujący stan faktyczny: Rada Gminy w Łodygowicach uchwałą Nr XXIV/253/05 z dnia 31 stycznia 2005 r. umorzyła część wierzytelności gminy w kwocie 55.700,00 zł należnej od Wójta Gminy z tytułu utraty wynagrodzenia w związku z niezłożeniem w ustawowym terminie informacji o prowadzonej działalności gospodarczej przez małżonkę. Od tej uchwały Wojewoda Śląski wniósł skargę w trybie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W uzasadnieniu skargi wskazał, że przepis stanowiący podstawę prawną zaskarżonej uchwały upoważnia Radę Gminy do rozkładania na raty lub umarzania wierzytelności dotyczących Wójta Gminy. Rada Gminy w Łodygowicach podejmując zaskarżoną uchwałę określiła wyłącznie wysokość kwoty podlegającej umorzeniu, nie wskazała natomiast przesłanki uzasadniającej podjęcie przez nią decyzji o umorzeniu wierzytelności należnej od Wójta Gminy, które zostały wymienione enumeratywnie w § 1 ust. 1 uchwały nr XXVIII 216/2002. Wojewoda Śląski podniósł, iż Rada Gminy postanowiła w § 2 ust. 1 uchwały z dnia 19 kwietnia 2002 r., że Wójt Gminy, z zastrzeżeniem ust. 2 może rozłożyć na raty wierzytelność w wysokości nieprzekraczającej 5000 zł oraz umorzyć wierzytelność do kwoty nieprzekraczającej 1500 zł. Jednocześnie § 2 ust. 2 tej uchwały stanowi, że w sprawach rozkładania na raty lub umarzania wierzytelności dotyczących między innymi Wójta Gminy właściwa jest wyłącznie Rada Gminy. Nie oznacza to, w jego przekonaniu, że Rada Gminy może rozłożyć na raty bądź umorzyć wierzytelność dotyczącą Wójta w dowolnej wysokości, gdyż kwoty, do jakich może to uczynić są określone w § 2 ust. 1 wspomnianej uchwały. Zastrzeżenie, o którym mowa w omawianym przepisie dotyczy więc jedynie podmiotu upoważnionego do umorzenia bądź rozłożenia na raty, nie zaś wysokości kwot, do jakich można to uczynić. Wojewoda uznał również, że zaskarżona uchwała stanowi w rzeczywistości próbę obejścia skutków prawnych, związanych z niezłożeniem przez wójta w ustawowym terminie informacji o prowadzonej działalności gospodarczej małżonki. Niewypełnienie wskazanego obowiązku powoduje bowiem z mocy prawa utratę wynagrodzenia za okres od dnia, w którym powinno być złożone oświadczenie, do dnia jego złożenia. Sankcja ta wynika wprost z przepisu art. 24 k ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wypłacane w tym przypadku Wójtowi Gminy wynagrodzenie należy traktować jako świadczenie nienależne, które jest on obowiązany zwrócić. Tymczasem Rada Gminy kwestionowaną uchwałą postanowiła usunąć skutki wynikające z obowiązujących w tym zakresie przepisów. Odpowiadając na skargę Rada Gminy w Łodygowicach wniosła o jej oddalenie, podnosząc, że istota skargi sprowadzała się do zarzutu obejścia skutków prawnych wynikających z nałożenia na Wójta Gminy sankcji wynikających z art. 24 k ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Skarżący nie wyjaśnił, na czym miało polegać obejście prawa w odniesieniu do sytuacji, gdy zaskarżona uchwała nie ustala ani nie modyfikuje sankcji wynikającej z mocy prawa. Odnośnie zarzutu naruszenia § 2 ust. 2 uchwały Rady Gminy w Łodygowicach Nr XXVII/216/2002 z dnia 19 kwietnia 2002 r. wskazano, że kompetencja rad gminy do ustalania zasad umarzania służących jej wierzytelności, do których nie stosuje się Ordynacji podatkowej, wynika z art. 34 a ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych a ta norma nie zawiera żadnych ograniczeń kwotowych, po przekroczeniu których kompetencja rady gminy przechodziłaby na inny organ. Oddalając skargę Wojewody Śląskiego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że zgodnie z art. 147 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części, albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie nieważności. Jedynie wskazana w skardze nieważność uchwały organu gminy może doprowadzić do uwzględnienia skargi. Rozważając zarzut naruszenia § 2 ust. 2 uchwały Rady Gminy Łodygowice z dnia 19 kwietnia 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania wierzytelności gminy z tytułu należności pieniężnych, do których nie stosuje się ustawy - Ordynacja podatkowa, Sąd podał, że uprawnienie rady gminy, czyli organu stanowiącego do umarzania takich należności pieniężnych wynika z art. 34 a ustawy finansach publicznych. Przepis ten upoważnił radę gminy do ustalenia szczegółowych zasad i trybu umarzania wierzytelności jej jednostek organizacyjnych z tytułu niektórych należności pieniężnych. Przepis ten jest odpowiednikiem art. 34 ust. 2 ustawy o finansach publicznych, który upoważnił Radę Ministrów do określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat niektórych należności pieniężnych państwowych jednostek sektora finansów publicznych. Ustawa nakazała Radzie Ministrów uwzględnić: 1) przesłanki uzasadniające umorzenie, odroczenie lub rozłożenie na raty należności, 2) rodzaje i zakres udzielanych ulg w spłacaniu należności, 3) wskazanie organów właściwych do umarzania należności, odraczania lub rozkładania na raty, w zależności od wysokości kwot udzielonej ulgi. Sąd wskazał na szczególną konstrukcję § 5 wydanego na tej podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 stycznia 2001 r. (Dz. U. Nr 6, poz. 54 ze zm.) Określa on w ust. 1 ograniczone kwotowo kompetencje podmiotów wymienionych w tym przepisie do stosowania ulg, wskazując równocześnie w ust. 2, że jeżeli między innymi wartość należności głównej jest wyższa niż kwota, o której mowa w ust. 1, do umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności jest uprawniony dysponent części budżetowej, w rozumieniu art. 67 ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych. Zdaniem Sądu, uchwała Rady Gminy z dnia 19 kwietnia 2002 r. takiej konstrukcji kompetencji do decydowania o stosowaniu omawianych ulg nie zawierała, tym niemniej nie można było pominąć, przy rozważaniach o legalności zaskarżonej uchwały, zasady samodzielności gminy, a w szczególności, wynikającej z art. 51 ustawy o samorządzie gminnym samodzielności gospodarki finansowej gminy. Sąd podzielił pogląd wyrażony w odpowiedzi na skargę, że w przepisach ustawy o finansach publicznych nie zawarto normy ograniczającej kwotowo uprawnienie rady gminy do stosowania omawianych ulg, gdyż byłby to przejaw ograniczenia zasady samodzielności gmin. W takim stanie prawnym organem suwerennym do decydowania o losach własnych wierzytelności była rada gminy. Rada Gminy w Łodygowicach powoływaną uchwałą z dnia 19 kwietnia 2002 r. w brzmieniu nadanym uchwałą Nr XX/209/2004 z dnia 22 października 2004 r. część swych ustawowych kompetencji przekazała wójtowi gminy, ograniczając je kwotowo (§ 2 ust. 1). W sytuacji jednak, gdy stosowanie ulg dotyczy wójta gminy bądź innych osób wymienionych w § 2 ust. 2 wspomniane uprawnienia ustawowe "powracają" do organu stanowiącego gminy, czyli jej rady. Można było zatem przyjąć, że rada gminy nie była ograniczona kwotowo w orzekaniu w tym przedmiocie. Odnośnie zarzutu "obejścia prawa" Sąd stwierdził, że sam fakt umorzenia wierzytelności gminy wobec wójta gminy wraz z naruszeniem normy art. 24 k ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie mogło stanowić podstawy dla zarzutu obejścia prawa wskutek wydania zaskarżonej uchwały. W skardze nie przytoczono żadnych innych argumentów wskazujących na to, że Rada Gminy w Łodygowicach przekroczyła zaskarżoną uchwałą granice chronionej ustawowo samodzielności gminy. Od tego wyroku Wojewoda Śląski wniósł skargę kasacyjną, w której zarzucił mu naruszenie prawa materialnego: art. 34 a ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r., Nr 15, poz. 148 z późn. zm.) przez błędną jego wykładnię. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ nadzoru w uzasadnieniu skargi kasacyjnej powtórzył w całości argumentację przedstawioną w skardze wniesionej do Sądu pierwszej instancji. Rada Gminy w Łodygowicach w odpowiedzi na skargę kasacyjną domagała się jej oddalenia, podając między innymi to, że przepis, którego wykładnię zakwestionowano w skardze kasacyjnej, nie stanowił podstawy zaskarżonej uchwały, nie był zatem stosowany przez Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Podstawy skargi kasacyjnej zostały zawarte w art. 174 komentowanej ustawy, w myśl którego skargę kasacyjną można oprzeć zarówno na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /pkt 1 art. 174/, jak i na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /pkt 2 tego art./. Przywołany pkt 1 art. 174 ustawy procesowej przewiduje zatem dwie formy naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię, przez którą należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, jak i niewłaściwe zastosowanie oznaczające dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Prawidłowe skonstruowanie skargi kasacyjnej ma podstawowe znaczenie dla wyniku postępowania kasacyjnego, albowiem zgodnie z przepisem art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu Sąd bierze jedynie pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny zostały wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania. Konfrontując przytoczoną treść art. 176 p.p.s.a. z rozpoznawaną skargą kasacyjną od razu należy zauważyć, iż pismo to nie w pełni odpowiada wymogom zakreślonym przez ten przepis, albowiem zarzucając Sądowi I instancji błędną wykładnię art. 34 a ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych, kasator w uzasadnieniu nie wskazał na czym polegało to błędne zrekonstruowanie treści normy prawnej. Ta ułomność skargi kasacyjnej nie uniemożliwiła jednak Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonania oceny zaskarżonego orzeczenia, z tym, że stosownie do zasady związania Sądu granicami skargi kasacyjnej, tylko w aspekcie naruszenia art. 34 a ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych. Przywołany w skardze kasacyjnej przepis stanowił, iż organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego może określić szczegółowe zasady i tryb umorzenia wierzytelności jej jednostek organizacyjnych z tytułu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa, udzielania innych ulg w spłacie tych należności oraz wskazać do tego organy uprawnione. Analizując treść przepisu Sąd I instancji wskazał wpierw, że uprawnienia rady gminy, czyli organu stanowiącego, do umorzenia należności pieniężnych wynika właśnie z treści art. 34 a ustawy o finansach publicznych. Następnie podał, iż przepis ten upoważnił radę gminy do ustalenia szczegółowych zasad i trybu umorzenia wierzytelności jej jednostek organizacyjnych z tytułu niektórych należności pieniężnych. Są to jedyne wywody Sądu I instancji odnoszące się do wykładni art. 34 a ustawy o finansach publicznych i są to, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wywody prawidłowe. Nie potrafiła ich także zakwestionować strona skarżąca, mimo postawienia zarzutu błędnej wykładni przywołanego przepisu, który, co trzeba podkreślić, pozostaje w swej treści jasny i jednoznaczny. Ta konstatacja nie zmienia jednak oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia art. 34 a ustawy o finansach publicznych, ale nie poprzez błędną jego wykładnię, lecz niewłaściwe zastosowanie. Zważyć bowiem trzeba, że przepis art. 34 a ustawy o finansach publicznych zamieszczony został w rozdziale 4 ustawy o finansach publicznych, określającym zasady gospodarki finansowej podmiotów sektora finansów publicznych. Nadto z zakresu upoważnienia organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego do określenie szczegółowych zasad i trybu umarzania wierzytelności jej jednostek organizacyjnych, zawartego w tym przepisie wynika wprost, że dotyczy on należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa. Już te dwie naprowadzone okoliczności nakazują w każdej sprawie, w której odpowiedni organ w wymaganej formie umorzył wierzytelność pieniężną, badać charakter należności tak, aby ustalić nie tylko to czy jest to należność, do której nie stosuje się przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa, ale przede wszystkim to czy jest to wierzytelność jednostek organizacyjnych, do których mają zastosowanie zasady gospodarki finansowej określone w ustawie o finansach publicznych. Kluczową zatem kwestią pozostaje ustalenie przedmiotu zaskarżonej do Sądu I instancji uchwały. Uchwała ta została podjęta w dniu 31 stycznia 2005 r. i w tej dacie ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /tekst jedn. Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm./ nakładała m.in. na wójta obowiązek złożenia oświadczenia o swoim stanie majątkowym /art. 24 h przywołanej ustawy, zwanej dalej ustawą o samorządzie gminnym/. Pierwsze oświadczenie majątkowe wójt miał obowiązek złożyć w terminie 30 dni od dnia ślubowania, a kolejne co roku do dnia 30 kwietnia /art. 24 h ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym/. Z kolei art. 24 j ust.1 ustawy nakładał na wójta obowiązek złożenia oświadczenia o działalności gospodarczej prowadzonej przez jego małżonka, wstępnych, zstępnych oraz rodzeństwo, jeżeli działalność ta wykonywana jest na terenie gminy, w której osoba obowiązana do złożenia oświadczenia pełni funkcję lub jest zatrudniona. Stosownie do ust. 3 tego przepisu oświadczenie, o którym mowa w ust. 1 należało złożyć w ciągu 30 dni od dnia wyboru /treść przepisu w zakresie odnoszącym się do wójta/, a w przypadku podjęcia działalności w trakcie pełnienia funkcji - w terminie 30 dni od dnia zaistnienia przyczyny złożenia oświadczenia. Konsekwencją niezłożenia w terminie przez wójta oświadczenia majątkowego o stanie majątkowym jak i oświadczenia o prowadzeniu działalności gospodarczej przez członków jego rodziny, wymienionych w art. 24 j ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jest utrata wynagrodzenia za okres od dnia, w którym powinno być złożone oświadczenie do dnia złożenia oświadczenia. Stanowi o tym art. 24 k ust.1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym. Treść tego przepisu, w zakresie interesującym dla rozpoznawanej sprawy, a dotyczącym wójta, musi nasuwać cały szereg wątpliwości interpretacyjnych. Jeżeli bowiem przepis ten jest czytelny w tej części, w której obowiązek złożenia oświadczenia majątkowego wynika z art. 24 j ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, to jego zastosowanie w odniesieniu do zdarzeń, wszak nieznanych pracodawcy, odnoszących się do prowadzenia działalności gospodarczej przez członków rodziny wójta, jest utrudnione. Rozważenie tych kwestii wykracza jednak poza ramy rozpoznawanej sprawy, dlatego też istotnym dla dalszych rozważań jest tylko to, że zaniechanie złożenie w terminie omówionych oświadczeń skutkuje obowiązkiem pozbawienia wójta wynagrodzenia za okres od dnia powstania obowiązku złożenia oświadczenia do dnia, w którym oświadczenie to zostało złożone. Adresatem omawianej normy prawnej jest więc pracodawca, który zobligowany jest zaniechać wypłaty wynagrodzenia w tym okresie. Wójt jest pracownikiem samorządowym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1593/ zatrudnionym w urzędzie gminy /art. 1 pkt 2 tej ustawy/. Pracodawcą wójta jest urząd gminy, za którego czynności z zakresu prawa pracy wobec wójta wykonuje, w myśl art. 4 pkt 1 ustawy o pracownikach samorządowych, organ stanowiący jednostkę samorządu terytorialnego lub w zakresie ustalonym przez ten organ w odrębnej uchwale jego przewodniczący - w formie uchwały, z zastrzeżeniem, że uchwała ta nie może obejmować prawa do ustalenie przez przewodniczącego organu stanowiącego wynagrodzenia wójta. Z dotychczasowych rozważań wynika, iż niezłożenie oświadczenia majątkowego, o którym mowa w art. 24 j ust.1 ustawy o samorządzie terytorialnym, rodzi po stronie pracodawcy samorządowego obowiązek zaniechania jego wypłaty od dnia powstania obowiązku jego złożenia do dnia, w którym oświadczenie zostało złożone. Jeżeli mimo tego obowiązku wynagrodzenie zostało wypłacane to było ono świadczeniem nienależnym. W takiej sytuacji pracodawca samorządowy powinien wystąpić do sądu powszechnego o jego zwrot. W tej sprawie bezspornym jest, że wójt nie złożył w terminie oświadczenia, o którym stanowi art. 24 j ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Nie budzi wątpliwości również to, że wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 24 k ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym pracodawca samorządowy wypłacał wójtowi wynagrodzenie za okres objęty utratą wynagrodzenia, o którym mowa w przywołanym przepisie. Podejmując uchwałę z dnia 31 stycznia 2005 r., uprawniony do podejmowania czynności z zakresu prawa pracy za urząd gminy /pracodawcę samorządowego/ organ stanowiący gminy Łodygowice, w istocie postanowił o zaniechaniu dochodzenia roszczeń z tytułu nienależnie pobranego wynagrodzenia. Wynagrodzenie wójta nie jest wierzytelnością jednostki organizacyjnej samorządu terytorialnego. Może być natomiast wierzytelnością pracodawcy jeżeli we właściwym trybie sąd powszechny uznałby kwotę pobranego wynagrodzenia za świadczenie nienależne. Wbrew zatem zarówno nazwie zaskarżonej uchwały jak i przywołanym u jej podstaw przepisom, uchwała ta nie "umarza wierzytelności", lecz stanowi oświadczenie woli organu uprawnionego do podejmowania czynności w imieniu pracodawcy o zaniechaniu dochodzenia roszczeń od pracownika samorządowego. Uchwała ta została podjęta na podstawie art. 4 pkt 1 ustawy o pracownikach samorządowych w związku z art. 24 k ust 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym. Tymczasem Sąd I instancji przyjął, że jest to wierzytelność jednostki organizacyjnej samorządu terytorialnego i konsekwentnie do tego błędnego założenia badał zgodność zaskarżonej uchwały z zapisami uchwały wydanej na podstawie art. 34 a ustawy o finansach publicznych. Ten sam zresztą błąd popełnił i organ nadzoru i Rada Gminy Łodygowice. Zauważyć przy tym trzeba, iż oceniając zgodność uchwały "umarzającej wierzytelność" z regulacjami zawartymi w uchwale z dnia 19 kwietnia 2002 r., wydanej na podstawie art. 34 a ustawy o finansach publicznych, Sąd I instancji nie dostrzegł, iż uchwała Rady Gminy w Łodygowicach w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania wierzytelności gminy z tytułu należności pieniężnych, do których nie stosuje się ustawy - Ordynacja Podatkowa, nie mogła stanowić źródła prawa. Uchwała nie została bowiem ogłoszona stosownie do przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych aktów prawnych /tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 190, poz. 1606/. Niewłaściwe zastosowanie art. 34 a ustawy o finansach publicznych skutkowało w efekcie zaniechaniem oceny legalności zaskarżonej uchwały w aspekcie naprowadzonym przez Naczelny Sąd Administracyjny. Dlatego też na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a uchylono zaskarżone orzeczenie w całości i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. Mimo uwzględnienia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego i w oparciu o art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpił od ich zasądzenia.