III SA/Wa 658/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Tarno (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Płusa, Asesor WSA Artur Kot, Protokolant Urszula Hoduń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2006 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1999r. Oddala skargę III SA/Wa 658/06 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...], określającą firmie A. Sp. z o.o. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r. w kwocie 139.325,00 zł. i określił tę wysokość w kwocie 114.627,00 zł. W uzasadnieniu organ podał, że 1999 r. głównym źródłem uzyskania przychodu Spółki była działalność związana z wynajmowaniem nieruchomości, lokali użytkowych, biurowych i magazynowych położonych przy ulicach: [...], [...], [...] oraz [...]. W toku kontroli przeprowadzonej u podatnika, organ pierwszej instancji stwierdził, że kwota przychodów i kosztów uzyskania przychodu wykazana w zeznaniu rocznym CIT-8 za 1999 r. została przez Spółkę określona nieprawidłowo, gdyż w przychodach roku 1999 nie zostały wykazane: 1) sprzedaż wynikająca z faktur wystawionych na rzecz firmy A. Sp. z o.o., na łączną kwotę netto 65.100 zł. 2) przychody z tytułu otrzymania nieodpłatnych świadczeń w kwocie 72.333,00 zł w związku z nieodpłatnym udostępnieniem przez A. O. nieruchomości położonych w W. przy ul. [...] i [...]. Natomiast w przychodach roku 1999 Spółka wykazała przychody dotyczące roku 2000 na wartość 60.555 zł., otrzymane od firmy C. Sp. z o.o. W 1999 r. Spółka A. zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów wydatki w kwocie 290.081,22 zł dotyczące zakupów materiałów i usług budowlanych oraz zakupu urządzeń technicznych. Spółka wyjaśniła, że wydatki te zostały poniesione na wykonanie prac remontowo-adaptacyjnych w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w W., wynajmowanym na podstawie umowy najmu przez firmę C. Sp. z o.o. oraz dotyczyły niezbędnego remontu starego obiektu przy ulicy [...]. W trakcie kontroli organ pierwszej instancji ustalił, że w 1999 r. Spółka do prowadzenia działalności gospodarczej wykorzystywała cztery nieruchomości położone w W. przy ulicach [...], [...], [...] i [...]. Nieruchomość przy ul. [...] stanowiła własność Spółki, natomiast pozostałe nieruchomości były przez nią wynajmowane i administrowane. Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, że wydatki w kwocie 290.081,22 zł zaliczone przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów stanowią wydatki poniesione na ulepszenie własnych i cudzych środków trwałych i stosownie do art. 16 ust. l pkt l lit. c ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity w Dz. U. z 1993r. nr 106, póz. 482 z późn.zm.), zwanej dalej updop i nie uznał ich za koszty uzyskania przychodu. Organ powołał się na art. 16 ust. l pkt l lit. c updop, zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z odrębnymi przepisami powiększają wartość tych środków stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych. Wprawdzie w piśmie z dnia 3 grudnia 2003 r. Spółka wyjaśniła, że wydatki w kwocie 290.081,22 zł dotyczyły niezbędnego remontu budynku przy ul. [...], będącego jej własnością oraz prac remontowo-adaptacyjnych w budynku mieszkalnym przy ul. [...] wynajmowanym od udziałowca A. O., a podnajmowanym firmie C. Sp. z o.o. W obu przypadkach jednak Spółka nie przedstawiła materiału dowodowego potwierdzającego rodzaj wykonanych robót i usług budowlanych. Co do drugiego obiektu skarżąca wymieniła jedynie faktury związane z zakresem robót, bez wyszczególnienia które wydatki dotyczyły remontu, a które adaptacji, co ma istotne znaczenie dla zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodu w świetle art. 16 ust. l pkt l lit. c updop. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. nie można ustalić na podstawie samej treści faktur jakiego rodzaju prace budowlane zostały wykonane i których nieruchomości dotyczyły. Do żadnej z wystawionych faktur zakupu, które nie zostały opisane przez Spółkę A. nie załączono kalkulacji, nie przedstawiono zamówienia na określone roboty, ani żadnych dokumentów stwierdzających realizację robót. Organ podkreślił, że to na Spółce spoczywał ciężar udowodnienia poniesionych rodzajów wydatków w sposób niebudzący wątpliwości, gdyż z tego wywodziła korzystne dla siebie skutki prawne. W świetle powyższego organ uznał za bezpodstawny zarzut pełnomocnika Spółki, że przepis art. 16 ust. l pkt l lit. c updop nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. Organ stwierdził, że w przypadku wykorzystywania w prowadzonej działalności obcych składników majątkowych na podstawie umowy najmu, jak to miało miejsce w Spółce w 1999 r. wydatki poniesione w zakresie ulepszenia tych składników przez korzystającego zalicza się do inwestycji w obcych środkach trwałych, od których dokonuje się odpisów amortyzacyjnych zaliczanych stosownie do art. 15 ust. 6 updop do kosztów uzyskania przychodów. Zakwestionowano również zaliczenie przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodu kwoty 53.300,00 zł., wynikającej z faktur, które organ uznał za nierzetelne i nie odzwierciedlające rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczych. W trakcie prowadzonej kontroli organ pierwszej instancji wystąpił bowiem do właściwych urzędów skarbowych o przeprowadzenie czynności kontrolnych u kontrahentów Spółki, celem potwierdzenia transakcji wynikających z faktur zakupów towarów i usług, które uwzględniła ona w kosztach uzyskania przychodu za rok 1999r., w wyniku czego ustalono, że: - firma E. Sp. z o.o., wystawca faktury nr [...] z 7 kwietnia1999 r. na kwotę netto 27.000,00 zł, VAT -5.940,00 zł., jest podmiotem fikcyjnym, - podobnie firma T. s.c., wystawca faktury nr [...] z 13 marca 1999 r. na kwotę netto 1.300,00 zł, VAT 286,00 zł. - natomiast firma M. s.c. [...], nie potwierdziła wystawienia faktury nr [...] z dnia 15.01.1999 r. na kwotę netto 25.000,00 zł, VAT - 5.500,00 zł. Z wyjaśnień Z. wynika, że w okresie od stycznia 1999 do 2002 firma M. s.c. nie zawierała żadnej transakcji z firmą A. Sp. z o.o. a nazwa Spółki nie jest jej znana. Organ podkreślił ponadto, że Spółka nie przedstawiła żadnych innych dowodów potwierdzających fakt, że prace opisane w fakturach zostały w rzeczywistości wykonane. Zgodnie z art. 15 ust. l updop kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Aby wydatki poniesione przez podatnika można było uznać za koszt uzyskania przychodów muszą zostać spełnione łącznie trzy warunki : - wydatki muszą być faktycznie poniesione w celu osiągnięcia przychodów, - wydatki te nie są wymienione w art. 16 tj. katalogu wydatków, których ustawodawca nie uznaje jako koszty uzyskania przychodów, - wydatki te muszą być prawidłowo udokumentowane. Nabywca ma możliwość sprawdzenia rzetelności swojego kontrahenta, chociażby poprzez wystąpienie do organu podatkowego z zapytaniem czy jego kontrahent jest podatnikiem podatku od towarów i usług, a jeśli tego nie uczynił musi ponieść konsekwencje finansowe nieuczciwości swojego kontrahenta. Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wartości wynikających z faktur wystawionych przez podmioty nieistniejące lub podpisane przez osoby nieupoważnione do ich wystawienia jest bowiem niedopuszczalne. Organ nie uznał również za koszt uzyskania przychodu należności w kwocie 52.359 zł., wynikających z faktur wystawionych przez firmę "A." [...], nie ujętych przez Spółkę, lecz przedłożonych w trakcie kontroli, dotyczących zakupu materiałów i usług budowlanych. Organ stwierdził, że Spółka nie przedstawiła dowodów na powiązanie poniesionych kosztów z osiągniętym przychodem, ponieważ nie przedłożyła specyfikacji i odbioru wykonanych robót. Natomiast z przedłożonych kontrolującym faktur zakupu o wartości netto 38.058,78 zł., również nieujętych przez Spółkę, organ uznał za koszty uzyskania przychodu wydatki na łączną wartość 10.250,13 zł., dotyczące opłat za używanie telefonów, wynagrodzenia z umowy zlecenie oraz opłaty za gaz przy ul. [...]. Nie uznał natomiast pozostałych wydatków w łącznej kwocie 27.808,65 zł., dotyczących zakupu materiałów i narzędzi oraz usług budowlanych, ponieważ Spółka nie przedstawiła dowodów potwierdzających, że miały one związek z prowadzoną działalnością gospodarczą i uzyskanym przychodem. Za koszt uzyskania przychodu organ nie uznał również wydatków w kwocie 26.316,51 zł., poniesionych na zakup części samochodowych i paliwa, ponieważ Spółka nie posiadała na stanie środków trwałych żadnych pojazdów samochodowych, które wykorzystywałaby w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i w 1999 r. nie wykazała przychodów związanych z obrotem samochodami lub częściami samochodowymi. Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez A. Sp. z o.o., w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego za rok 1999 r. w wysokości 114.627 zł. Wymienionej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie art. 15 ust. l updop oraz art. 121 § l, art. 122, art. 191 Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części i zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu Spółka podała, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu, kwestionującym zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu wydatków w łącznej kwocie 290.081,22 zł, dotyczących zakupu materiałów i usług budowlanych oraz urządzeń technicznych, gdyż stanowiły one ulepszenie środków trwałych w postaci budynków, będących własnością Spółki albo wynajmowanych przez Spółkę i przez nią administrowanych. Skarżąca wyjaśniła, że w 1999 r. ponosiła nakłady na oddawane w najem budynki, położone przy ulicach: [...] (budynek stanowiący własność Spółki), [...], [...], [...]. Zdaniem skarżącej wydatki te powinny zostać zaliczone w ciężar kosztów uzyskania przychodu, gdyż dokonywane były na rzecz należytego utrzymania budynków. Najemcy tych nieruchomości mieli różne wymagania co do wystroju wnętrz, ich wyposażenia itp. Wynajmowane lokale były zatem dostosowywane do wymogów najemców, a więc odnawiane, wymieniane były podłogi, wykładziny, malowano ściany i wykonywano inne prace adaptacyjne na koszt Spółki, która administrowała poszczególnymi nieruchomościami. W 1999 r. Spółka osiągnęła przychód z wynajmu tych nieruchomości, musiała więc ponosić koszty w celu ich uzyskania. Kwestionowanie zatem przez organ skarbowy wszystkich kosztów odnoszących się do konkretnego przychodu, jest niczym nieuzasadnionym ograniczeniem prawa podatnika do uwzględnienia kosztów uzyskania przychodu, wynikającego z art. 15 ust. l updop. Odnośnie kosztów uzyskania przychodu w kwocie 53.300 zł, dotyczących prac remontowych, skarżąca stwierdza, że oględziny pomieszczeń, których dotyczą, odbyły się w końcu 2003 roku, w okresie trwania postępowania kontrolnego. Kontrolujący w trakcie oględzin nie formułowali zastrzeżeń i wątpliwości co do faktu wykonania prac remontowych w stołówce i szatni. Nie jest zrozumiałym, dlaczego pracownicy Urzędu Skarbowego W. nie sporządzili protokołu, dokumentującego dokonanie czynności oględzin, co stanowi naruszenie art. 172 § l i art. 121 § l Ordynacji podatkowej. Skarżąca powołuje się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2000 r. (sygn. III SA 672/99), z którego wynika, że wydatki faktycznie poniesione, a jedynie wadliwie albo w sposób niepełny udokumentowane, nie mogą być tylko z tego powodu pominięte przy określaniu podstawy opodatkowaniu, jeśli mogą być udowodnione innymi środkami dowodowymi. Zdaniem skarżącej nie jest zatem zasadne stanowisko organu podatkowego, który uzależnia zaliczenie poniesionych wydatków przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodu od posiadania szczegółowej dokumentacji w postaci kalkulacji, zamówień na określone roboty czy innych dokumentów. Jeżeli z całokształtu okoliczności sprawy można wywieść, iż poniesione na remonty i adaptację wydatki dotyczyły uzyskanego przez Spółkę przychodu, organ podatkowy powinien uznać je za koszty uzyskania przychodu. Stanowi to również naruszenie art. 191 i 122 § l Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi jest zakwestionowanie stanowiska organu odnośnie niezaliczenia do kosztów uzyskania przychodu wydatków podatnika w łącznych kwotach: 1) 290.081,22 zł., 2) 53.300 zł. Ad. 1) Kwota 290.081,22 zł. dotyczy ulepszenia (jak zakwalifikował organ) lub remontu (jak utrzymuje skarżąca) w budynkach własnych i administrowanych przez Spółkę, przeznaczonych do wynajęcia innym podmiotom. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1 c updop, nie uważa się za koszty uzyskania przychodu ulepszenia środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 updop powiększa ich wartość, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych. Ulepszenie następuje w wyniku: przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji i modernizacji. Ustawodawca nie definiuje tych pojęć, w związku z czym ich znaczenia poszukiwać należy w słownikach języka polskiego. Środki trwale uważa się za ulepszone, jeżeli wydatki poniesione na przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptacje lub modernizację powodują wzrost ich wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności: okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami eksploatacji. Wydatków na ulepszenie środków trwałych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, gdyż obowiązuje tu zasada rozciągnięcia w czasie rozliczeń wydatków inwestycyjnych. Mianowicie wartość początkową tych środków powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza określoną kwotę. Omawiane wydatki będą więc rozliczane poprzez odpisy amortyzacyjne. W praktyce spore trudności nasuwa rozróżnienie wydatków na ulepszenie środka trwałego od wydatków na jego remont. Ilustruje to bogate orzecznictwo sądowe. Istotą remontu jest przywrócenie pierwotnego stanu środka trwałego, przy czym drugą cechą jest założenie, że następuje on w toku eksploatacji środka trwałego przez podatnika i jest wynikiem tej eksploatacji (wyrok NSA z 4.04.2001 r., sygn. akt I SA/2848/98, niepubl.). Z tego punktu widzenia nie stanowi remontu doprowadzenie do stanu używalności niesprawnego urządzenia, które w stanie niesprawnym i zużytym zostało kupione (por. L. Błystak i inni - Podatek dochodowy od osób prawnych Komentarz 2004, UNIMEX, s. 370). Z kolei różnica miedzy nakładami na remonty, a nakładami inwestycyjnymi polega na tym, że pierwsze z nich zmierzają do podtrzymania lub odtworzenia wartości użytkowej środków trwałych (poprzez konserwację i naprawy), a drugie do podjęcia, względnie rozszerzenia działalności. Następuje wówczas istotna zmiana cech użytkowych danego środka (wyrok NSA z 28.03.2001 r., sygn. akt I SA/Wr 793/98, niepubl.). W szczególności — według orzecznictwa NSA - ulepszeniem środka trwałego jest: - wymiana instalacji elektrycznej w wynajętym obiekcie na nową, z przewodów miedzianych, wraz z zainstalowaniem rozdzielnic, czujników zaniku fazy, liczników itp., gdyż zmodernizowana instalacja posiadała znacznie lepsze parametry techniczne (wyrok z 22.02.2001 r, sygn. akt l SA/Łd 2653/98, niepubl.), - przystosowanie wynajętej hali oraz budynku do prowadzonej przez najemcę działalności handlowej, przez m.in. wykonanie rampy betonowej, schodów z betonu, nowego rurociągu kanalizacyjnego, wymiana deskowania dachu i pokrycie go papą, tynkowanie ścian, wymiana drzwi i okien, ocieplenie ścian i posadzek styropianem (wyrok z 13.09.2001 r., sygn. akt I SA/Wr 2756/99, niepubl.), - wymiana zużytej podłogi z krytej linoleum na drewnianą oraz zakup i montaż żaluzji (wyrok z 20.06.2001 r., sygn. akt SA/Sz 641/2000, niepubl,), - prace, w wyniku których obiekt sklepowy uzyskał nową aranżację i wystrój oraz lepsze właściwości użytkowe (wyrok z 7.03.2001 r., sygn. akt SA/Sz 2141/99, niepubl.), - zainstalowanie rolet antywłamaniowych, podwieszanego sufitu z oświetleniem, ułożenie boazerii i poręczy na klatce schodowej, ułożenie glazury na stoisku mięsnym (wyrok z 14,08.2001 r., sygn. akt I SA/Po 630/2000, niepubl.). Uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu podatnik odnosi ewidentne korzyści, albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu (por. wyrok NSA z dnia 14 października1999 r.,sygn. akt III SA 7548/98, niepubl). W wyroku z dnia 11 grudnia 1996 r., sygn. akt SA/Ka 2015/95k (niepubl.) NSA stwierdził, że nie można nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających związek przyczynowy pomiędzy oznaczonymi wydatkami a uzyskanym przychodem, jeżeli argumentów w tym zakresie nie dostarczył sam podatnik, a z ustaleń organów wynikają wnioski przeciwne do ogólnie sformułowanych twierdzeń tegoż podatnika. Przepisu art. 15 ust. 1 updop, stanowiącego, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1, nie można odrywać od art. 9 ust. 1 tej ustawy, zobowiązującego podatników do prowadzenia ewidencji rachunkowej zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający ustalenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i należnego podatku. Tymi odrębnymi przepisami są unormowania ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694 ze zm.), która w art. 20 i 21 ustala zasady dokumentowania operacji gospodarczych, a w szczególności warunki, jakim powinny odpowiadać dowody księgowe stanowiące podstawę zapisów w księgach rachunkowych. W wyroku z dnia 28 listopada 1996 r., sygn. akt SA/Ka 1646/95 (niepubl.) NSA uznał jednak, że uchybienie przepisom o rachunkowości nie pozbawia podatnika możliwości wykazania, że sporne wydatki stanowią koszty uzyskania przychodów. Możliwe jest bowiem dopuszczenie również innych dowodów w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, aby jej załatwienie opierało się na faktach udowodnionych i aby do tych faktów zostały zastosowane właściwe normy prawne. W niniejszej sprawie jednak dowody takie nie występują. Skarżąca Spółka bowiem, mimo iż konsekwentnie utrzymuje, że przeprowadziła remont, a nie ulepszenie, nie dostarczyła dowodów niezbędnych na poparcie swojego twierdzenia ograniczając się jedynie do wymienienia faktur związanych z zakresem robót, nie załączono natomiast kalkulacji, zamówienia na określone roboty, ani żadnych innych dokumentów potwierdzających ich realizację. Słusznie zatem przyjęły organy, że na podstawie samej treści faktur nie można ustalić jakiego rodzaju prace budowlane zostały wykonane i których nieruchomości dotyczyły. Natomiast z samej treści skargi wynika niezbicie, że zasadniczym celem prac wykonywanych w wymienionych obiektach nie była wymiana i naprawa zużytych części, powodująca przywrócenie stanu pierwotnego ich wartości użytkowej, lecz dostosowanie obiektów do wymogów najemców poprzez różnorodne prace adaptacyjne, czyli dostosowanie przedmiotowych budynków do specyfiki pracy i wymagań klientów. Nie można tu więc mówić o remoncie, nawet w sytuacji, gdyby przy dokonywaniu ulepszeń wystąpiły również i prace remontowe. Ad 2) Kwota 53.300 zł dotyczyła wydatków Spółki, które jej zdaniem przeznaczone zostały na remont stołówki i szatni, a wynikały z faktur dwu podmiotów nieistniejących i jednego, który nie potwierdził wykonania robót. Teoretycznie, również jak w ad 1) nie oznacza to, że dokumenty potwierdzające dokonanie konkretnych transakcji, nie spełniające wszystkich wymagań określonych w art. 21 ustawy o rachunkowości, nie mogą być uznane za dowody świadczące o poniesionych kosztach. Jednakże – jak podkreślił NSA w wyroku z 27 stycznia 1998 r., I SA/Łd 1056/97 (ONSA 1998/4/138) dotyczyć to może jedynie niewielkich uchybień formalnych, na przykład braku niektórych elementów, które mogą być uzupełnione, w sytuacji, gdy fakt dokonania danej transakcji może być potwierdzony u kontrahenta. W niniejszej sprawie natomiast oczywistym jest, że podmioty nieistniejące nie mogą potwierdzić wykonania prac remontowych. Nie potwierdziła ich również istniejąca firma M. s.c., która stwierdziła, że nawet nazwa skarżącej jest jej nieznana. W tej sytuacji słuszne było stanowisko organów, kwestionujących zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu kwot wynikających z tych faktur, które należy uznać co najmniej za niewiarygodne. Niezasadne jest również zarzucanie organowi naruszenia przepisów proceduralnych w związku z przeprowadzeniem oględzin (art. 198 § 1 Ordynacji podatkowej) obiektu po remoncie. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika bowiem, aby dowód taki w ogóle został przeprowadzony. Dopuszczenie dowodu z oględzin bądź oddalenie wniosku dowodowego w tym przedmiocie następuje w formie postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Stosownie do art. 190 § l Ordynacji podatkowej, strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie oględzin przynajmniej na 7 dni przed terminem. Tymczasem w aktach sprawy nie ma ani zawiadomienia, ani protokołu, ani jakiegokolwiek innego dowodu wskazującego na to, że oględziny, na które wskazuje skarżąca, zostały przez organ przeprowadzone. Dowodu na to nie dostarcza również skarżąca, powołując się jedynie na bliżej nieokreślonych świadków tych czynności i bardzo nieprecyzyjny termin. W konsekwencji należało przyjąć, że w obu przypadkach dokonane przez stronę skarżącą zaliczenie spornych kwot do kosztów uzyskania przychodu było nieuzasadnione. Z powyższych względów, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.