II SA/Gl 64/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka Sędzia WSA Rafał Wolnik ( spr. ) Protokolant sekr. sąd. Elwira Massel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2006 r. sprawy ze skargi J.P. na postanowienie Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia wykonania rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] ([...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. nałożył na skarżącego J.P. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...] złotych z powodu uchylania się od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym (rozbiórka samowolnie zainstalowanych czterech reklam na ogrodzeniu posesji nr [...] przy ul. [...] w W.). Jako podstawę prawną wydanego postanowienia wskazano art. 64a § 1 pkt 1, art. 119, art. 121 § 5 i art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2002 roku, Nr 110, poz. 968 z późn. zm.). W uzasadnieniu organ stwierdził, że z uwagi na fakt, iż przedmiotowy obiekt nie stanowi budynku ani jego części, wysokość grzywny przyjęto kwotowo, a nie w formie wyliczenia w oparciu o powierzchnię użytkową. Do postanowienia dołączony został tytuł wykonawczy nr [...], a jego wydanie poprzedzone zostało doręczeniem upomnienia w dniu [...] roku. Pismem z dnia [...] roku skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. W uzasadnieniu zażalenia wskazał, że zaskarżone postanowienie nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa budowlanego, albowiem nie można nakazać rozbiórki jeżeli upłynęło 5 lat od zakończenia budowy obiektu lub jego części. Ten okres upłynął w ocenie skarżącego w dniu [...] roku. Dodatkowo skarżący wskazał, że urzędnik nadzoru budowlanego naruszył jego prawo do wolności, co stanowi podstawę do ścigania w trybie art. 191 § 1 Kodeksu karnego. Zaskarżonym w niniejszym postępowaniu postanowieniem Ś. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego postanowienia organ wskazał, że postępowanie egzekucyjne jest wynikiem nie wykonania przez skarżącego ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] roku nakładającej obowiązek rozbiórki reklam zainstalowanych samowolnie na ogrodzeniu posesji przy ul. [...] w W. Odnosząc się do upływu pięcioletniego okresu od daty zakończenia budowy organ wskazał, iż taka regulacja prawna obowiązywała do dnia 10 lipca 2003 roku. Ponadto zdaniem organu nie upłynął pięcioletni okres, albowiem reklamy zostały zainstalowane w 1999 roku, zaś postępowanie w tej sprawie wszczęto w 2002 roku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący powołał się na postępowanie prowadzone przed organami administracji architektoniczno-budowlanej. W tym postępowaniu Wojewoda Ś. decyzją z dnia [...] roku uchylił decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie. Na skutek skargi skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2005 roku, sygn. akt II SA/Ka 1035/03, oddalił skargę. W takim stanie rzeczy skarżący wskazuje na brak obowiązku uzyskania pozwolenia na zainstalowanie przedmiotowych tablic reklamowych. Dalej wskazuje, że na skutek interwencji Burmistrza W. wystąpił o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu i decyzję taką uzyskał. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W pismach procesowych z dnia [...] i [...] roku skarżący przedstawia argumentację mającą uzasadniać, iż przedmiotowe tablice nie podlegają reżimowi prawa budowlanego w zakresie obowiązku zgłoszenia, a tym bardziej pozwolenia. Sąd z urzędu ustalił ponadto, że sprawa ze skargi skarżącego na decyzję ŚlWINB z dnia [...] roku (utrzymującą w mocy nakaz rozbiórki stanowiący podstawę wydania tytułu wykonawczego w niniejszej sprawie) zawisła w tut. Sądzie pod sygn. akt II SA/Ka 1029/03 oraz, że prawomocnym wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2005 roku Sąd oddalił skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając zatem skargę Sąd badał, czy zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa. Sąd badał również, czy stan faktyczny istniejący w dacie wydania zaskarżonego aktu dawał organom podstawę do zastosowania odpowiednich przepisów prawa. Zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji wydane zostały na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2002 roku, Nr 110, poz. 968 z późn. zm.). Badając zgodność zaskarżonego postanowienia z tymi przepisami Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, które mogłoby skutkować uchyleniem względnie stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów prawa formalnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. W istocie bowiem zarzuty skarżącego sprowadzały się do kwestionowania podstaw prawnych i faktycznych ostatecznej decyzji ŚlWINB utrzymującej w mocy decyzję stanowiącą podstawę do wydania tytułu wykonawczego. Zwrócić należy uwagę, iż w postępowaniu egzekucyjnym organ nie bada zasadności decyzji, będącej podstawą wydania tytułu wykonawczego, a jedynie prowadzi postępowanie egzekucyjne. W ocenie Sądu prowadzone w niniejszej sprawie postępowanie było prawidłowe. W szczególności w obrocie prawnym istniała ostateczna decyzja organu nadzoru budowlanego nakładająca na skarżącego obowiązek rozbiórki, a skarżący decyzji tej nie wykonał. Organ egzekucyjny poprzedził wszczęcie postępowania egzekucyjnego doręczeniem skarżącemu upomnienia (art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Wobec niewykonania wezwania objętego tym upomnieniem zaistniały przesłanki do wystawienia tytułu wykonawczego (art. 26 § 4 powołanej ustawy), którego odpis prawidłowo wraz z postanowieniem doręczony został skarżącemu (art. 122 ustawy). Wyjaśnić przyjdzie, że zgodnie z art. 61 § 1 p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei art. 61 § 3 p.s.a. stanowi, ze po przekazaniu skargi sądowi może on wstrzymać wykonanie decyzji w określonych w tym przepisie wypadkach, jednakże następuje to na wniosek skarżącego. W niniejszej sprawie nie zapadło orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia. Co więcej, postanowienie organu pierwszej instancji wydane zostało już po uprawomocnieniu się wyroku w sprawie II SA/Ka 1029/03, zatem w dacie wydania zaskarżonego postanowienia brak było podstaw, aby organ wstrzymał się z wykonaniem swojej ostatecznej decyzji, a tym samym z prowadzeniem postępowania egzekucyjnego. Z akt sprawy nie wynika także, aby skarżący innymi przewidzianymi prawem środkami próbował doprowadzić do wstrzymania czynności egzekucyjnych. Zarzuty skarżącego co do zasadności wydania decyzji nakazującej rozbiórkę, jak również co do postępowania przed organami administracji architektoniczno-budowlanej nie były przedmiotem rozważań Sądu w niniejszej sprawie, albowiem wykraczały poza granice rozpoznawanej sprawy, którymi to granicami Sąd jest związany na zasadzie art. 134 § 1 p.s.a. Ponadto w sprawach tych zapadły prawomocne wyroki sądu administracyjnego (II SA/Ka 1029/03 i II SA/Ka 1035/03), którymi to wyrokami zarówno Sąd, jak i organy administracji są związane z mocy art. 170 p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd nie uwzględnił skargi, a zatem podlegała ona oddaleniu na zasadzie art. 151 p.s.a.