I SA/Go 72/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko(spr.) Asesor WSA Alina Rzepecka Protokolant Asystent sędziego Aleksandra Kosiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2006 r. sprawy ze skargi P.R. Firma Handlowa "P" na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2002r. oddala skargę. P.R. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2005 r. , Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję I instancji , to jest decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] czerwca 2005 r. , Nr [...] w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2002 r. Decyzja organu kontroli skarbowej była wynikiem postępowania kontrolnego przeprowadzonego w Firmie Handlowej Po P.R., którego zakres obejmował także prawidłowość rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług za 2002 r. W utrzymanej w mocy decyzji I instancji podatnikowi określono : 1) zobowiązanie w podatku od towarów i usług za następujące miesiące 2002 r. w wysokości : - czerwiec 11.860 zł - lipiec 17.329 zł - sierpień 18.195 zł - wrzesień 28.646 zł - październik 36.483 zł - listopad 11.500 zł - grudzień 32.922 zł 2) kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za następujące miesiące 2002 r. w wysokości: - styczeń 33.484 zł - luty 47.171 zł - marzec 63.961 zł - kwiecień 43.474 zł - maj 20.837 zł Określając powyższe wielkości w podatku od towarów i usług organy wzięły pod uwagę ustalenia kontroli w szczególności dotyczące: - w zakresie podatku naliczonego - przypadków zawyżenia kwoty podatku naliczonego z tytułu: dwukrotnego zaewidencjonowania faktury VAT dot. wydania opinii , zaewidencjonowania faktury VAT na zakup towarów wystawionej na inną firmę (PT s.c.), nieujęcia faktur korygujących dotyczących braków w dostawie (uznane reklamacje) , nabycia towarów handlowych , którymi rozporządzono w sposób niepozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów (straty z tytułu kradzieży towarów handlowych w 2002 r. , braki w dostawach towarów) ; - w zakresie podatku należnego – • przypadków zaniżenia podatku należnego z tytułu : przekazania towarów handlowych osobom fizycznym w formie darowizny (towar niepełnowartościowy wycofany ze sprzedaży) , przekazania towarów handlowych na cele reprezentacji i reklamy (towary wydawane klientom gratis, towary handlowe przekazane na rzecz drużyny piłkarskiej FC P) , niewykazania przychodów ze sprzedaży towarów handlowych ( towary handlowe "przesunięte" z FH P do PT s.c.) , • przypadków zawyżenia podatku należnego z tytułu wykazania przychodu ze sprzedaży po nierealnie niskich cenach. Organ odwoławczy wydając swoją decyzję nie uwzględnił zarzutów zgłoszonych w odwołaniu , w którym strona nie zgadzała się przede wszystkim z ustaleniami dotyczącymi: - zawyżenia podatku naliczonego w związku z niezaliczeniem poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów , - nieuznania za niepełnowartościowe przekazanych osobom fizycznym towarów handlowych , - nieprzyjęcia jako reprezentacji i reklamy towarów wydanych gratis, - zaniżenia podatku należnego z tytułu niewykazania przychodów ze sprzedaży towarów handlowych w odniesieniu do towarów podlegających "przesunięciom" pomiędzy FH P oraz PT s.c. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej przyjął w świetle art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 11 , poz. 50 ze zm.) – zwanej dalej ustawą o VAT – za prawidłowe ustalenie kontrolujących , że nie można uznać za koszty uzyskania przychodów strat z tytułu kradzieży towarów handlowych w 2002 r. Przemawiającymi za takim uznaniem były zdaniem organu odwoławczego przede wszystkim następujące okoliczności : świadkowie (pracownicy FH P) nie potrafili podać ilości i wartości skradzionych towarów , brak obciążenia któregokolwiek z pracowników za powstałe straty, niepotwierdzenie przez skarżącą Firmę żadnymi dokumentami wystąpienia kradzieży w 2002 r. Podatnik nie spełnił także wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 2000 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. Nr 116, poz. 1222 ze zm.) warunków dotyczących sposobu ewidencjonowania powstałej w wyniku kradzieży straty. Organ odwoławczy stwierdził przy tym , iż samo sporządzenie i wycena inwentaryzacji rocznej nie może stanowić podstawy do uznania różnic inwentaryzacyjnych jako strat stanowiących koszty uzyskania przychodów . Poniesione koszty z tytułu braków w dostawie również nie uznano za koszt uzyskania przychodu , powołując się na art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych , zgodnie z którym koniecznym warunkiem takiego uznania jest poniesienie kosztów w celu osiągnięcia przychodu. Jak wskazał ponadto organ odwoławczy podatnik miał możliwość złożenia reklamacji dotyczącej braków w dostawie celem otrzymania faktury korygującej od wystawcy , a takich przypadków w 2002 r. nie stwierdzono. Odpierając zarzut strony o niewłaściwym przyjęciu przez kontrolujących , iż przekazany osobom fizycznym w formie darowizny towar był pełnowartościowy Dyrektor Izby Skarbowej wskazał istotne w tym zakresie okoliczności w postaci: braku dokumentów potwierdzających uszkodzenia towarów handlowych w 2002 r. , przy bardzo dużej ilości towarów "niepełnowartościowych" ( 378 szt.) , a także ujęcie przedmiotowego towaru w remanencie początkowym jako towaru pełnowartościowego . W odniesieniu do wydawania klientom towarów gratis organ odwoławczy stwierdził , że nie było to działanie podatnika "wyczerpujące znamiona reklamy" , a były to działania marketingowe mające charakter "sprzedaży premiowej" . Wydatki na organizację sprzedaży premiowej są kosztami szeroko rozumianego marketingu i w konsekwencji wydatki te w całości powinny podlegać zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów . Niemniej zaprezentowane stanowisko dotyczy podatku dochodowego , a w świetle art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT sprzedaż premiowa jest czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług . Ustalenia organu kontrolnego nie potwierdziły przy tym , że tzw. "gratisy" były towarami z lat ubiegłych . W ocenie organu odwoławczego podstawa opodatkowania tych towarów została zatem określona przez kontrolujących prawidłowo na poziomie 2002 r. Transakcje nazywane przez podatnika "przesunięciami towarów" organy zgodnie zakwalifikowały jako sprzedaż i na użytek podatku od towarów i usług wysokość obrotu ustaliły przy zastosowaniu średniej marży stosowanej przez FH P przy sprzedaży towarów handlowych udokumentowanych fakturami. Pomiędzy samodzielnymi podmiotami , takimi jak FH P oraz PT s.c. nie mogło być mowy o przesunięciach towarów handlowych , bowiem taka sytuacja możliwa jest jedynie w przypadku przerzutów towarów handlowych pomiędzy zakładami należącymi do tego samego podatnika . Skarga wywiedziona została na podstawie ogólnych zarzutów naruszenia zasad postępowania podatkowego : • uregulowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137 , poz. 926 ze zm.) , w tym : a) art. 120 przez nierespektowanie zasady działania organów podatkowych na podstawie przepisów prawa , b) art. 121 § 1 przez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych, c) art. 187 § 1 przez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego ; • wynikających z ustawy o VAT. Skarżący wnosił o uchylenie w całości decyzji obu instancji " i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy.". W uzasadnieniu skargi podniósł , iż w decyzjach obu instancji nie uwzględniono: kradzieży towarów (podatek VAT z tego tytułu 2.161,72 zł) ; darowizny – przy której zawyżono wycenę darowanych , niepełnowartościowych towarów , co spowodowało określenie podatku należnego w kwocie wyższej o 11.698,11 zł ; tzw. gratisów (towarów dodanych do sprzedaży w ramach "sprzedaży wiązanej") - z tego tytułu podatek należny określono w kwocie wyższej o 14.675,86 zł oraz przesunięć towarów "między sklepami" – podatek należny określono w kwocie 27.478,08 zł. W sprawie kradzieży , darowizn oraz gratisów skarżący wskazał jedynie , iż podano wystarczające argumenty i przedłożono stosowne dokumenty na etapie kontroli oraz w odwołaniu, "aby organa podatkowe uwzględniły je i wydały pozytywną decyzję". Natomiast "w kwestii przesunięć towarów między moimi sklepami" skarżący stwierdził , iż został ukarany i zobowiązany do dwukrotnego zapłacenia podatku od towarów i usług. Towar przesunięty ze skarżącej firmy został bowiem sprzedany w firmie PT i od tej sprzedaży został zapłacony VAT. Nie zostały więc uszczuplone wpływy do budżetu z tego tytułu. Skarżący podał przy tym , że jest jedynym właścicielem firmy P , natomiast w spółce PT jego udziały wynoszą 80 % , a 20 % posiada żona R.R.. Skarżący przytoczył na koniec argument , iż przy prowadzeniu działalności gospodarczej oraz uzyskiwaniu wysokich przychodów i dochodów z tytułu jej prowadzenia "zawsze występują straty i koszty , które są nieodzowną i integralną częścią prowadzenia działalności". Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie , prezentując stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Skarżący kwestionuje odmienne od dokonanego przez niego rozliczenie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2002 r. , dokonane Firmie Handlowej P w wyniku kontroli podatkowej a związane m.in. z ustaleniem , że podatnik w zakresie podatku naliczonego uwzględnił wydatki na nabycie towarów handlowych , którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. W szczególności za koszty uzyskania przychodów nie uznano : - strat z tytułu kradzieży towarów handlowych w 2002 r. - braków w dostawach towarów . W myśl art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Z powyższego wynika , że pojęcie kosztu uzyskania przychodu w rozumieniu ustawy o VAT należy określać według przepisów dotyczących podatku dochodowego, stosowanych wobec podatnika podatku od towarów i usług. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono nawet stanowisko, że za godzące w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej należy uznać dokonywanie rożnych ustaleń odnoszących się do tego samego elementu stanu faktycznego sprawy w odrębnych co prawda sprawach podatkowych, niemniej bazujących na tych samych faktach (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r. , sygn. akt I FSK 283/05, niepubl.). Na tle powyższej tezy za istotne m.in. co do nieuznania na gruncie niniejszej sprawy określonych wydatków jako kosztów uzyskania przychodów , skutkującego przyjęciem , że podatnik zawyżył kwotę podatku naliczonego , należy uważać wydanie na rzecz P.R. decyzji ostatecznej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002r. Dyrektor Izby Skarbowej decyzję taką wydał w dniu [...] października 2005 r. , Nr [...], w której m.in. za prawidłowe uznano ustalenie organu I instancji , że wskazane przez podatnika kradzieże , w okolicznościach w jakich według niego miały występować , nie mogą być traktowane jako straty w środkach obrotowych , stanowiące koszty uzyskania przychodów . Jak podano w decyzji o podatku dochodowym straty tego rodzaju , aby stanowić koszty, muszą być rzeczywiste i prawidłowo udokumentowane . Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznaje się związanym w powyższym zakresie wskazaną decyzją ostateczną w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. Ponadto wskazać należy , że na decyzję o podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. została rozpoznana skarga podatnika P.R. i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w wyroku z dnia 3 sierpnia 2006 r. (sygn. akt I SA /Go 2321) orzekł o oddaleniu skargi . Analogiczne związanie decyzją w przedmiocie podatku dochodowego dotyczy w niniejszej sprawie również nieuznania za koszty uzyskania przychodów wykazanych przez podatnika "braków w dostawach". Sąd przyjmuje za całkowicie uzasadnione przyjęcie w tym zakresie , że w świetle art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000r. Nr 14, poz.176 ze zm.) , w brzmieniu obowiązującym w 2002 r. , niespełnienie przesłanki dotyczącej poniesienia w celu osiągnięcia przychodu kosztów z tytułu braków w dostawach . W rozważaniach dotyczących związania ostateczną decyzją w przedmiocie podatku dochodowego Sąd miał na względzie zachowujące aktualność orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - wyrok z dnia 31 sierpnia 1999r. , sygn. akt III SA 87/99 , LEX nr 42009 , z następującą tezą : 1. Pojęcie kosztów uzyskania przychodów w polskim prawie podatkowym funkcjonuje wyłącznie w podatkach dochodowych: od osób prawnych i od osób fizycznych. Jest tam jedną z dwóch podstawowych kategorii obok przychodu. 2. Ustawa o podatku od towarów i usług w omawianym art. 25 ust. 1 pkt 3 posługuje się tą kategorią jako pojęciem zapożyczonym wyraźnie definiując, że chodzi tu o pojęcie zaczerpnięte z przepisów o podatku dochodowym. 3. W tych warunkach szczególnie mocno przestrzegać należy tych zasad porządku prawnego, które nakazują traktować jako obowiązek prawny respektowanie uregulowań wynikających z decyzji ostatecznych. Służy to jasności i stabilności porządku wynikającego z rozstrzygnięć indywidualnych. Z tych przyczyn Sąd uznał za niedopuszczalne dążenie, aby w sprawie dotyczącej wymiaru podatku od towarów i usług dokonać odmiennej oceny tego co jest a co nie jest kosztem uzyskania przychodu. Stanowisko to , zdaniem NSA , ma zasadnicze znaczenie dla zachowania spójności i jednolitości w stosowaniu prawa przez organy państwa i skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni je podziela. Podkreślić należy , iż nie mogły stanowić podstawy uznania określonych kwot za koszt uzyskania przychodów tylko twierdzenia podatnika , że dochodziło w ciągu roku do kradzieży towaru czy występowały braki w dostawach, skoro podatnik w żaden sposób nie wykazał, by kwoty te wynikały ze strat w prowadzonej działalności , bowiem nie udokumentował ich w żaden sposób w momencie , w którym miały mieć miejsce owe zdarzenia , nie prowadził ewidencji w tym zakresie , nie podejmował właściwych czynności . Sąd stwierdza też , że wartość towarów stanowiących darowizny określona została prawidłowo w związku z wykazaniem , że podatnik bezpodstawnie twierdził , iż przedmiotem tych darowizn były towary niepełnowartościowe . Zasadnie przyjął organ kontroli skarbowej , iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził występowania u podatnika towarów , którym można przypisać kategorię "niepełnowartościowy" . Za rok 2002 nie było żadnych dokumentów co do wystąpienia uszkodzeń towarów handlowych, powodujących przekwalifikowanie ich do tej niższej kategorii jakościowej , towary tej kategorii nie wystąpiły też w remanencie początkowym . Nie potwierdziło się również twierdzenie podatnika , że niepełnowartościowość towarów będących przedmiotem darowizny wynikała z tego , że pochodziły z lat ubiegłych (towar niemodny , trudnozbywalny) . Zgodnie z zasadami postępowania dowodowego jako dowód należało dopuścić wszystko , co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy , a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej) . Niemniej na tle art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej zasadą jest także , że ciężar dowodu spoczywa generalnie na podmiocie który wywodzi z tego skutki prawne . Tak też się dzieje w przypadku , gdy podatnik chce wywodzić pozytywne dla siebie skutki prawne z danych innych niż księgi . Skarżący P.R. w odniesieniu do tzw. towarów niepełnowartościowych przedstawił ich zestawienie niejako "w uzupełnieniu" dokonanego przez kontrolujących całościowego rozliczenia ilościowego zakupionych i sprzedanych towarów , nie przedstawiając przy tym dokumentacji co do trybu i sposobu przekwalifikowywania towarów na niepełnowartościowe , mimo że w Firmie Handlowej P w 2002 r. wystąpiły stosunkowo bardzo duże ilości towarów niepełnowartościowych ( w grupie towarów takich jak : spodnie , plecaki , kurtki , dresy – 6-7% w stosunku do zakupu tego asortymentu w 2002 r.). W tych okolicznościach istniały podstawy do przyjęcia, że towary przekazane w formie darowizny nie były niepełnowartościowe , zatem jako podstawę opodatkowania należało przyjąć wartość towarów pełnowartościowych obliczoną według cen sprzedaży stosowanych w obrotach z głównymi odbiorcami, zgodnie z art. 15 ust. 3 ustawy o VAT. W kwestii opodatkowania podatkiem od towarów i usług tzw. gratisów czyli towarów wydanych klientom dokonującym zakupów określonych towarów , Sąd stwierdza , że organy dokonały prawidłowej oceny skutków podatkowych takiego przekazania , które według oświadczenia samego skarżącego było promocją polegającą na zachęcaniu klienta do większych zakupów przez obietnicę otrzymania bardziej wartościowego upominku. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega świadczenie usług oraz przekazanie lub zużycie towarów na potrzeby reprezentacji i reklamy. Czynności te powinny być wykazane, na podstawie art. 32 ust. 4 cyt. ustawy rachunkami uproszczonymi i powinien zostać od nich odprowadzony podatek należny, czego skarżąca FH P nie dopełniła. Zwrócić należy przy tym uwagę , że w wyżej wskazanych przepisach art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT ustawodawca posługuje się terminem "na potrzeby reklamy" , który niewątpliwie ma szersze znaczenie od terminu "reklama" i swoim znaczeniem obejmuje przekazanie towarów nie tylko na reklamę w ścisłym znaczeniu, ale także wszelkiego rodzaju dystrybucję towarów lub usług po to, by osiągnąć cel reklamowy – w przypadku FH P związany z zachętą do zwiększonych zakupów. Nie ulega wątpliwości, że tego rodzaju zachęta zwiększa atrakcyjność firmy, korzyść z zakupu i liczbę klientów , zatem przekazywanie klientom towarów jako tzw. gratisów było czynnościami dokonanymi na potrzeby reprezentacji i reklamy , a mając w założeniu przyciągnięcie klientów – wypełniało funkcje reklamy. Wobec niezdefiniowania pojęcia reklama w przepisach ustawy o VAT można posługiwać się słownikowymi definicjami tego zwrotu , zatem miało uzasadnienie przywołanie przez organ I instancji definicji ze słownika ekonomicznego i finansowego , w którym "reklama" określona została jako "ogół działań danego przedsiębiorstwa polegających na promocji sprzedaży , kreowaniu oraz rozwijaniu popytu na jego produkty ". Również i w potocznym znaczeniu za reklamę uznaje się przede wszystkim działania w celu autopromocji, zmierzające do promowania sprzedaży, zakupu lub wynajmu produktu lub usługi albo osiągnięcia innego efektu pożądanego przez reklamodawcę. Podobny pogląd został wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 listopada 2002 r. , sygn. III SA 810/01, LEX nr 78581. Według Sądu " brak legalnej definicji potrzeb związanych z reprezentacją i reklamą na gruncie prawa podatkowego art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) daje organowi podatkowemu możliwość swobodnej oceny dowodów w tym zakresie, w granicach sensu użytych słów i w znaczeniu jakie nadaje im język potoczny." Mając na względzie przywołane powyżej definicje pojęcia "reklama", a także zakres znaczeniowy zwrotu "na potrzeby reklamy" należy podzielić opinię organów podatkowych zaprezentowaną w rozpoznawanej sprawie , że towary przekazane klientom jako tzw. gratisy zostały przekazane na potrzeby reprezentacji i reklamy w rozumieniu art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT. Uznanie, że przekazywanie przedmiotowych towarów (gratisów) klientom nastąpiło na potrzeby reklamy sprawia, iż za prawidłowe przyjąć trzeba rozstrzygnięcie w zaskarżonej decyzji , że czynności te były czynnościami opodatkowanymi podatkiem od towarów i usług , o których mowa w art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT (por. wyrok NSA z dnia 1 lipca 2005 r. , sygn. FSK 2562/04 , LEX nr 173026). Oceniając natomiast podatkowoprawne skutki dokonanych "przesunięć" towarów handlowych między skarżącą Firmą Handlową P a spółką cywilną PT należy stwierdzić , że były to transakcje podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług a decydujące znaczenie dla tej oceny ma status obu podmiotów jako podatników tego podatku , a nie kwestia stosunków własnościowych w obu podmiotach. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne mające siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wykonują we własnym imieniu i na własny rachunek czynności, o których mowa w art. 2, w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy, nawet jeżeli zostały wykonane jednorazowo, a także wówczas, gdy czynności te polegają na jednorazowej sprzedaży rzeczy w tym celu nabytej. Czynności polegające na przekazaniu ("przesunięciu") towarów , dokonywane pomiędzy podmiotami samodzielnie występującymi jako podatnicy podatku od towarów i usług , stanowią sprzedaż w rozumieniu przepisów ustawy o VAT , zatem na gruncie rozpoznawanej sprawy przyjąć należy , iż FH P w 2002 r. dokonała sprzedaży towarów handlowych kontrahentowi , którym była s.c. PT, nie dokumentując tej sprzedaży, przez co zaniżone zostały przychody ze sprzedaży towarów , co z kolei miało wpływ na rozliczenie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2002 r. Jak z powyższego wynika Sąd nie znalazł podstaw , by stwierdzić , że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasad postępowania podatkowego , na które skarżący ogólnie powoływał się w skardze , to jest zasady praworządności (art. 120 Ordynacji podatkowej) , jak również zasady zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej ) . Wbrew twierdzeniu skargi , niepopartemu zresztą skonkretyzowaną argumentacją , organ podatkowy , zgodnie z obowiązkiem określonym w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej , zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy , postępowanie przeprowadził z udziałem strony, ustosunkowując się m.in. do jej oświadczeń . Sąd nie stwierdza także , przy braku skonkretyzowania przez skarżącego zarzutu "naruszenia zasad postępowania podatkowego wynikających z ustawy o VAT" , by zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego , które miało wpływ na wynik sprawy . Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd nie ograniczył się przy tym do zarzutów skargi , lecz zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm.) - zwanej P.p.s.a. , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną , rozstrzygał w granicach rozpoznawanej sprawy . W szczególności Sąd nie stwierdził, by w sprawie niewłaściwie zastosowane zostały przepisy ustawy o VAT - art. 2 ust. 3 pkt 1 i pkt 4 , art. 15 ust. 3 oraz art. 25 ust. 1 pkt 3 . Wobec niestwierdzenia naruszenia prawa materialnego , ani też naruszenia przepisów postępowania ( art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.) Sąd na podstawie art. 151 tej ustawy orzekł o oddaleniu skargi. asesor WSA sędzia WSA sędzia WSA Alina Rzepecka Joanna Wierchowicz Krystyna Skowrońska-Pastuszko