II FSK 520/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jan Rudowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia WSA del. Sławomir Presnarowicz, Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 października 2006 r. sygn. akt I SA/Kr 1638/04 w sprawie ze skargi J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 30 września 2004 r. nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych oddala skargę kasacyjną. 1. Wyrokiem z 13 października 2006 r., I SA/Kr 1638/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 30 września 2004 r. nr (...) w przedmiocie podatku od środków transportowych. 2. Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym, przyjętym przez sąd pierwszej instancji stanie faktycznym: zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 16 czerwca 2004 r. (...) określającą J. R. wysokość pierwszej raty zobowiązania podatkowego za 2004 r. z tytułu podatku od środków transportowych na łączną kwotę 763,32 zł oraz odsetek za zwłokę na dzień wydania decyzji w wysokości 38,00 zł i określiło wysokość pierwszej raty zobowiązania podatkowego za rok 2004 z tytułu podatku od środków transportowych na łączną kwotę 763,32 zł. Przeprowadzone postępowanie potwierdziło, iż podatnik J. R. pozostawał właścicielem samochodu ciężarowego marki Star o nr rej (...) o dopuszczalnej masie całkowitej 12.350 kg w okresie od stycznia do czerwca 2004 r. i w związku z powyższym Prezydenta Miasta K. określił wysokość pierwszej raty zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami za zwłokę. Zdaniem SKO wykorzystywanie samochodu wyłącznie w obrębie własnego gospodarstwa rolnego nie jest okolicznością zwalniającą z obowiązku zapłaty podatku z tytułu środków transportowych. 3. W skardze na powyższą decyzję J. R. zarzucił naruszenie art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez nałożenie zobowiązania podatkowego w odniesieniu do samochodu ciężarowego marki STAR nr rej. (...) - nie użytkowanego na drogach publicznych i służącego do poruszania się wyłącznie w granicach będącego jego własnością gospodarstwa rolnego o obszarze około 300 ha położonego w I. koło K. 4. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie sąd pierwszej instancji powołując się na treść art. 9 oraz art. 12 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 1991 r., poz. 31 z późn. zm., dalej: u.p.o.l.) wskazał, że słusznie organy podatkowe nie znajdując podstaw do zwolnienia podatkowego określiły skarżącemu wysokość pierwszej raty zobowiązania podatkowego za 2004 rok w kwocie 763,32 zł. Sąd wskazał, że obowiązek podatkowy ciąży na właścicielu środka transportowego niezależnie od tego, czy używał on pojazdu tylko na terenie swojego gospodarstwa rolnego z wyłączeniem dróg publicznych. Zgodnie zaś z art. 9 ust. 4 u.p.o.l. obowiązek ten wygasał dopiero z chwilą wyrejestrowania pojazdu. Wskazane natomiast w art. 12 u.p.o.l. zwolnienia z podatku od środków transportowych nie przewidują możliwości zwolnienia z podatku z uwagi na użytkowanie środka transportu we własnym gospodarstwie rolnym z wyłączeniem użytkowania na drogach publicznych. Dlatego też sąd pierwszej instancji zarzuty skarżącego uznał za bezzasadne i oddalił skargę. 5. W skardze kasacyjnej podatnik zaskarżył w całości wyrok sądu pierwszej instancji zarzucając mu naruszenie prawa materialnego tj.: - art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3 oraz art. 64 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie i odmowę stwierdzenia sprzeczności przepisów niższego rzędu z Konstytucją RP oraz - art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 58 poz. 515 z późn. zm., dalej: u.p.r.d.) w związku z art. 9 u.p.o.l. poprzez ich niewłaściwe i sprzeczne z powołanymi wyżej przepisami konstytucyjnymi zastosowanie w odniesieniu do pojazdu nie wykorzystywanego w ruchu drogowym. W związku z tak postawionymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności należy się odnieść do skargi kasacyjnej pod kątem spełnienia przez nią przesłanek formalnych wymaganych przez przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej :p.p.s.a.). Autor skargi kasacyjnej opiera ją na zarzutach opartych na naruszeniu prawa materialnego tj. art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. tj. art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3 oraz art. 64 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 79 ust. 1 u.p.r.d. w związku z art. 9 u.p.o.l. Zauważyć trzeba zatem, że stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego autor skargi kasacyjnej, będący pełnomocnikiem profesjonalnym, powinien w sposób prawidłowy powołać przepisy skazane jako podstawa skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny jest bowiem na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a. związany granicami skargi kasacyjnej i nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej, ani ich uściślanie (por. wyrok NSA z 14 listopada 2006 r., II FSK 1401/05, niepubl.). Powołując się zatem na zarzut naruszenia art. 9 u.p.o.l. autor nie wskazał, o którą konkretnie jednostkę redakcyjną przepisu mu chodzi. Zaskarżony przepis ma aż 8 jednostek redakcyjnych – paragrafów. Tymczasem ani w petitum ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazano o którą konkretnie z tych jednostek redakcyjnych autorowi chodzi, a Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej nie może konkretyzować tego zarzutu. Ponadto należy zauważyć, że stawiając zarzuty naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie autor skargi kasacyjnej jest obowiązany do uzasadnienia i wyjaśnienia dlaczego przyjęty za podstawę prawną zaskarżonego wyroku przepis nie ma związku z ustalonym stanem faktycznym i jaki inny przepis powinien być w sprawie zastosowany ( por. wyrok NSA z 5 czerwca 2006 r., I OSK 24/06, LEX nr 266229). Odnosząc powyższe do wniesionej w przedmiotowej sprawie skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że skarga ta nie spełnia powyższego wymogu. Przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozważania dotyczą powoływanych przez skarżącego w petitum zarzutów, jednakże w żaden sposób autor skargi kasacyjnej nie wskazuje, w jaki to wadliwy sposób sąd pierwszej instancji je zastosował. Z uzasadnienia nie sposób bowiem wywnioskować w jakim zakresie sąd pierwszej instancji zarzucanym przepisom uchybił. Zauważyć zatem należy, że w powyższym zakresie zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna nie spełnia stawianych przepisami p.p.s.a. wymogów. W dalszej kolejności należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie spór sprowadza się do tego, czy posiadany i zarejestrowany przez podatnika samochód ciężarowy marki Star o nr rej (...), dopuszczalnej masie całkowitej 12.350 kg, podlega podatkowi od środków transportowych na podstawie art. 9 ust. 1 u.p.o.l. Jak wynika zatem z treści powyższego przepisu obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Jak właścicieli traktuje się również jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, na które środek transportowy jest zarejestrowany. Jak zatem wynika z powyższego obowiązek podatkowy wynika z okoliczności, że dany środek transportowy jest zarejestrowany i stanowi własność podatnika. Co prawda ustawa w art. 12 dopuszcza zwolnienia w podatku od środków transportowych. Jednakże żadna z wymienionych w tym przepisie przesłanek nie może znaleźć zastosowania w przedmiotowej sprawie. A zatem obowiązek podatkowy ciąży na właścicielu środka transportowego niezależnie od tego, czy używał on pojazdu czy też nie, a obowiązek ten wygasa dopiero z chwilą wyrejestrowania pojazdu (por. wyrok NSA z 8 czerwca 2000 r., III SA 875/99). W tym zakresie zatem zarzut naruszenia prawa materialnego nie zasługuje na uwzględnienie. Co do zarzutu naruszenia art. 79 ust. 1 u.p.r.d. należy wskazać, jak słusznie to zauważył sąd pierwszej instancji, że organy podatkowe nie mogły stosować tego przepisu. Nie są i nie były one uprawnione do badania podstaw wyrejestrowania pojazdu i ich oceny w dacie powstawania obowiązku podatkowego. Tym samym sąd pierwszej instancji nie mógł dokonać niewłaściwego zastosowania tego przepisu w sprawie. Odnosząc się natomiast do stawianych zarzutów naruszenia art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3 oraz art. 64 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP poprzez niezastosowanie i odmowę stwierdzenia sprzeczności przepisów niższego rzędu z Konstytucją, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Po pierwsze Naczelny Sąd Administracyjny jest na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a. związany granicami skargi kasacyjne. Wskazać zatem trzeba, że oprócz przytoczenia powyższych przepisów autor skargi kasacyjnej w żaden sposób nie uzasadnia postawionego zarzutu. Nie wyjaśnia w jaki sposób sąd pierwszej instancji naruszył te przepisy poprzez ich niezastosowanie. Odnosząc się natomiast do zarzutu odmowy stwierdzenia sprzeczności przepisów niższego rzędu z konstytucją, należy wskazać, że sądy administracyjne nie są do tego uprawnione. Żaden sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do stwierdzenia niezgodności przepisów ustawy z konstytucją. Za bezzasadny zatem należy uznać postawione powyżej zarzut. 6. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.