I SA/Bk 174/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sławomir Presnarowicz (spr.), Sędziowie sędzia NSA Józef Orzel, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Marcin Kojło, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do października 1998 r. oddala skargę. Po przeprowadzeniu postępowania Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. wydał w dniu [...] lipca 2002 r. decyzję dotyczącą rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1998 r. Po rozpatrzeniu odwołania Izba Skarbowa w B. decyzją z dnia [...] października 2002 r. utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Od powyższej decyzji strona złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 28 maja 2003 r. (sygn. akt SA/Bk 1430/02) uchylił zaskarżoną decyzję Izby Skarbowej. W konsekwencji po otrzymaniu wyroku Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] września 2003 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji. Na powyższą decyzję Podatnik wniósł skargę bezpośrednio do WSA w Białymstoku. Sąd skargę odrzucił. Następnie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. (znak [...]) określił podatek od towarów i usług za miesiące od stycznia do października 1998 r. Od powyższej decyzji Podatnik również złożył odwołanie. Dyrektor tut. Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] września 2004 r. uchylił w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. Podatnik w dniu 27 października 2004 r. wniósł skargę na wyżej wymienioną decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, którą Sąd oddalił. Przed rozpatrzeniem powyższej skargi przez WSA w Białymstoku Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. wydał decyzję w dniu [...] października 2004 r., dokonującą określenia podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do października 1998 r. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. uchylił w/w decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na przedwczesne jej wydanie. Ostatecznie określenia podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do października 1998 r. Dyrektor UKS w B. dokonał decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r., Nr [...]. W przedmiotowej decyzji organ pierwszej instancji uznał, że Podatnik zawyżył podatek naliczony w zakupach towarów i usług, który rozliczył w miesiącach: styczniu 1998 r. o kwotę [...] zł, czerwcu 1998 r. o kwotę [...] zł, lipcu 1998 r. o kwotę [...] zł, sierpniu 1998 r. o kwotę [...] zł. Zawyżenie podatku naliczonego za miesiąc styczeń 1998 r. powstało z uwagi na to, że do rejestru zakupu za ten miesiąc wpisano podatek naliczony z faktury VAT nr [...] z dnia 30.01.1998 r. wystawionej przez "J." sp. z o.o. w W. w kwocie [...] zł, a na fakturze został wykazany podatek w wysokości [...] zł. Zgodnie z regulacją art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, Podatnik miał prawo uwzględnić w rozliczeniu jedynie podatek wykazany na fakturze zakupu tj. kwotę [...] zł, a nie o kwotę [...] zł. Natomiast zawyżenie podatku naliczonego za miesiące czerwiec, lipiec, sierpień 1998 r. powstało, w wyniku rozliczenia w tych miesiącach podatku naliczonego wykazanego w fakturach VAT wystawionych przez N. P. pod firmą "N.", W. ul. [...] (faktury nr [...] z dnia 22.06.98 r., nr [...] z dnia 20.07.98 r., nr [...] z dnia 30.07.98 r., nr [...] z dnia 27.08.98 r.). Organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, że w firmie "N.", N. P. nie ma kopii faktury o nr [...] wystawionej firmie "C." jak również brak jest rejestru VAT sprzedaży za ten miesiąc. W podatkowej księdze przychodów i rozchodów za miesiąc czerwiec 1998 r. zadeklarowano zerową wartość sprzedaży. Podobnie w deklaracji złożonej dla potrzeb podatku od towarów i usług, N. P. nie wykazał żadnej sprzedaży. W przypadku natomiast trzech pozostałych faktur VAT ustalono, że w dokumentacji podatkowej Pana P. znajdują się ich kopie, natomiast źródło pochodzenia towaru wyszczególnionego na tych fakturach spółka z o.o. "F." W., ul. [...] NIP [...] nie istniało. Wskazano również, że NIP [...] jest błędny i ze względów technicznych nie mógł być wygenerowany. Podatnik nie godząc się z powyższą decyzją wniósł odwołanie, w którym przedmiotowej decyzji zarzucił: naruszenie art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, § 54 ust. 4 pkt 2 oraz pkt 5 lit. a rozporządzenia ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym; naruszenie przepisów art. 2 oraz art. 92 ust. 1 oraz art. 217 Konstytucji RP; naruszenie przepisów art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym; naruszenie przepisów procesowego prawa podatkowego art. 70 § 1, § 3, § 4 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003 r., art. 20 § 2 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2002 r. Nr 169, poz. 1387), art. 70 § 1, § 3, § 4, § 6, § 7, art. 70b Ordynacji podatkowej po zmianie Op ustawą, z dnia 12 września 2002 r. (Dz.U. 2002 r. Nr 169, poz. 1387), art. 121, 122, 180, 187, 188, 191 Ordynacji podatkowej po zmianie ustawy Ordynacja podatkowa z dnia 12 września 2002 r. (Dz.U. 2002 r. Nr 169, poz. 1387). Jednoczenie Podatnik wniósł o umorzenie postępowania oraz o dołączenie do akt sprawy i przeprowadzenie dowodów z załączonych do odwołania dokumentów: konfrontacji z dnia 18 grudnia 2002 r. pomiędzy M. B. i J. K., postanowienia Sądu Rejonowego Wydział II Karny z dnia [...] czerwca 2004 r., pisma skierowanego do firmy H. wraz z odpowiedzią z dnia 8 września 2005 r. Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w B., decyzją z dnia [...] marca 2006 r., Nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na wstępie organ odniósł się do zarzutu przedawnienia zobowiązań podatkowych w rozpatrywanej sprawie i wskazując na art. 21 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 143, poz. 1199) podkreślił, że ze stanu faktycznego jednoznacznie wynika, że w stosunku do Podatnika nie zastosowano środka egzekucyjnego. Stąd przepis art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej nie ma zastosowania. Do rozważenia pozostała zatem według organu odwoławczego kwestia, czy należy zastosować przepisy art. 70 w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r., czy też w brzmieniu obowiązującym przed tą datą. Powołując się na art. 20 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 169, poz. 1387), organ podatkowy podniósł, iż zobowiązanie podatnika przedawniłoby się z końcem 2003 r., gdyby nie okoliczności przerywające i zawieszające bieg przedawnienia. Dodał, że stosując przepisy Ordynacji podatkowej obowiązujące przed 1 stycznia 2003 r. (art. 70 § 3 i 4 Op.), zobowiązanie przedawni się z dniem 5 lutego 2008 r., gdyż 30 stycznia 2003 r. dokonano czynności egzekucyjnej, o której podatnika zawiadomiono, a 4 lutego 2003 r. zakończono postępowanie egzekucyjne poprzez jego umorzenie. Jeżeli natomiast zastosować przepisy Ordynacji podatkowej obowiązujące od dnia 1 stycznia 2003 r. to nie jest możliwe ustalenie, kiedy nastąpi przedawnienie zobowiązań podatkowych, z uwagi na fakt, że bieg terminu przedawnienia jest zawieszony (nie zakończone postępowanie karne). Organ mógł zatem wydać decyzję określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do października 1998 r. gdyż biorąc pod uwagę przepisy obowiązujące przed 1 stycznia 2003 r. jak i obowiązujące po tej dacie, nie upłynął termin przedawnienia. W dalszej części rozważań, Dyrektor Izby Skarbowej w B. podkreślił, że dokonana ocena materiału dowodowego pozwoliła na ustalenie ponad wszelką wątpliwość, że wystawione przez podmiot pod nazwą "N." N. P. faktury VAT dokumentują czynności, które nie miały miejsca. Wskazane transakcje dotyczące zakwestionowanych faktur VAT jak i poprzedzające je transakcje poczynając od pierwszego ogniwa w tym łańcuchu tj. od nieistniejącej firmy "F." w W., słusznie organ pierwszej instancji uznał za fikcyjne. Organ powołał się na decyzję Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] października 2004 r. wydaną wobec Pana N. P. za miesiące od lutego do grudnia 1998 r., z której wynika, że obrót tuszami i tonerami do drukarek, a także oprogramowaniem komputerowym był fikcyjny. Zakup tych towarów właściciel firmy "N." dokumentował fakturami wystawionymi przez nieistniejący podmiot "F." Sp. z o.o., W. ul. [...]. Organ powołał się również na wyrok Sądu Rejonowego w B. III Wydział Karny, z dnia [...] lutego 2004 r., sygn. akt III K [...] na mocy, którego Pan P. został skazany m.in. za to, że poświadczał nieprawdę w fakturach VAT dokumentujących sprzedaż towarów w 1998 r. oraz jednocześnie podrabianie, a następnie posługiwanie się podrobionymi fakturami VAT wystawionymi na podstawie fikcyjnych danych podmiotów gospodarczych. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, organ pierwszej instancji, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów prawidłowo uznał za wiarygodne zeznania N. P. z dnia [...] czerwca 2002 r. i [...] listopada 2002 r. Wskazał również, które zeznania uznał za niewiarygodne i w sposób wyczerpujący uzasadnił swój wybór. Z zeznań tych wynika, że Pan P. nie sprzedawał firmie Pana S. S. towarów, a wystawiał za wynagrodzeniem faktury, które następnie przekazywał Panu M. B. Organ odwoławczy powołał się także na zeznania Pan M. B. i wskazał, że przy rozstrzyganiu sprawy wzięto pod uwagę również materiał zgromadzony w toku postępowania karnego przeciwko Panom P. i P. B. Za istotne przyjęto przede wszystkim ustalenia zawarte w prawomocnych wyrokach wydanych po zakończeniu w/w postępowań karnych. Dyrektor Izby Skarbowej w B. powołał się również w uzasadnieniu na treść art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz § 54 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym Organ odwoławczy nie podzielił następnie zarzutu stawianego przez Podatnika, że naruszono przepisy Ordynacji podatkowej poprzez odmówienie uwzględnienia wniosków dowodowych polegających na przesłuchaniu świadków. Odmowa przeprowadzenia przez organ podatkowy wniosków dowodowych następowała każdorazowo w formie postanowienia zawierającego uzasadnienie uwzględniające postanowienia przepisu art. 188 Ordynacji podatkowej. Nie można też zgodzić się z twierdzeniem, że wyjaśnienia podatnika nie zostały ocenione przez organ pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym Dyrektor Izby Skarbowej w B. stwierdził, iż jest on bezpodstawny i wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji zawiera przeprowadzoną w sposób wyczerpujący i wnikliwy analizę materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie. Jak wynika z zaskarżonej decyzji ustalone również zostały okoliczności, na które wskazał Sąd Administracyjny. Jeśli natomiast chodzi o żądanie dołączenia do akt sprawy i przeprowadzenie dowodów z załączonych dokumentów, organ odwoławczy podniósł, iż nie zasługują na uwzględnienie, gdyż okoliczności te nie mają wpływu na rozstrzygnięcie, a akta sprawy zawierają dowody wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia. W przekonaniu Dyrektora tut. Izby Skarbowej zarzuty przedstawione w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie, gdyż przeprowadzono całościową ocenę materiału dowodowego zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, wnikliwie i obiektywnie rozpatrzony. Z decyzją organu odwoławczego nie zgodził się Pan S. S. Działający w jego imieniu pełnomocnik złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ewentualnie uchylenie wskazanego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Przedmiotowej decyzji zarzucono: 1. naruszenie przepisów materialnego prawa podatkowego, poprzez : a. niewłaściwe zastosowanie art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym, poprzez odmowę prawa do odliczenia podatku naliczonego pomimo spełnienia przesłanek uprawniających do odliczenia w zw. z niewłaściwym zastosowanie § 54 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z dnia 15 grudnia 1997 r., poprzez stwierdzenie, że nie zostały dokonane czynności udokumentowane zakwestionowanymi fakturami; b. niewłaściwe zastosowanie art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w zw. z § 54 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z dnia 15 grudnia 1997 r., poprzez stwierdzenie, że brak kopii faktury w dokumentacji kontrahenta uzasadnia odmowę prawa do doliczenia podatku naliczonego; 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie: a. art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 70 § 1 i art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od 01.01.2003 r. do 01.09.2005 r. poprzez nie umorzenie postępowania pomimo przedawnienia zobowiązania podatkowego; b. art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych; c. art. 122 § 1 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji Podatkowej poprzez nie zebranie całego materiału dowodowego i nie rozpatrzenie go w sposób wyczerpujący a przez to niedokładne ustalenie stanu faktycznego; d. art. 180 § 1 w zw. 188 Ordynacji podatkowej poprzez nie uwzględnienie wniosków dowodowych strony i nie przeprowadzenie dowodów mających istotne znaczenie dla sprawy; e. art. 210 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej poprzez błędne i nie wystarczające uzasadnienie faktyczne decyzji; f. art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez błędną ocenę zebranego materiału dowodowego; g. art. 181 Ordynacji podatkowej poprzez oparcie skarżonej decyzji na dowodach z materiałów nieprawomocnego postępowania karnego; h. art. 153 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nie uwzględnienie oceny prawnej i wskazań sądu zawarte w wyroku z dnia 28 maja 2003 r. sygn. akt 1430/02. W obszernym uzasadnieniu skargi, strona podnosiła, że niezbędną przesłanką zastosowania przepisu § 54 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, jest nie dokonanie czynności udokumentowanych wystawioną fakturą. Taka okoliczność w przedmiotowym stanie faktycznym natomiast nie występuje. Faktury wystawione przez firmę "N." dokumentują czynności sprzedaży towarów. Własność rzeczy wymienionych na fakturach sprzedaży wystawionych przez firmę "N." została przeniesiona na podatnika. Rzeczy te zostały wydane kupującemu, który je odebrał i uiścił za nie stosowną cenę. Z dokumentacji postępowania wynika, bowiem jednoznacznie, że towary, których dotyczą przedmiotowe faktury, zostały przyjęte na magazyn podatnika, a więc nastąpiło faktyczne nabycie towarów. O fakcie nabycia towaru świadczą zarówno dokumenty jak również świadkowie, którzy w kontrolowanym okresie wykonywali pracę magazyniera oraz zaopatrzeniowca. Towary te następnie zostały sprzedane kontrahentom (m.in. urzędom administracji państwowej i samorządowej), o czym świadczą faktury wystawione nabywcom. Skarżący podniósł, że same sprzeczne zeznania N.P. nie pozwalają na odmowę prawa do doliczenia podatku naliczonego na podstawie § 54 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Strona wyraziła pogląd, że zmiana zeznań N.P. na wersję "pustych faktur" od czerwca 2002 r. podyktowana była obraną linią obrony w rozpoczętym postępowaniu karnym. W celu uniknięcia odpowiedzialności karnej za oferowanie towarów z przestępstwa N. P. zmienił swoje zeznania stwierdzając, że nie sprzedawał towaru. Wskazując na zeznania M.B. w postępowaniu podatkowym z dnia 22.04.2002 r. w charakterze świadka i z dnia 12.10.2004 w postępowaniu karnym (IIIK [...]) oraz zeznania J.K. z dnia 12.10.2004 w postępowaniu karnym (IIIK [...]), zeznania H.K.K. z dnia 12.10.2004 w postępowaniu karnym (IIIK [...]) i zeznania A.S. z dnia 12.10.2004 w postępowaniu karnym (III K [...]), skarżący podniósł, że potwierdzają one że N. P. posiadał towary, które następnie sprzedał podatnikowi. Towary w postaci programów komputerowych kupował on na giełdzie komputerowej. Potwierdzają to pracownicy firmy "N.", kontrole Urzędów Skarbowych, liczni świadkowie oraz fakt, iż polskojęzyczne programy można zakupić tylko w Polsce w legalnym i jedynym źródle, jakim są dystrybutorzy M. Natomiast tusze i tonery N. P. kupował na giełdzie komputerowej, gdzie razem z J. K. prowadził interesy i wspólnie sprzedawał towary. Potwierdzają to zeznania w charakterze świadków N. P., M. B. i J. K., S. S. oraz pracowników firmy N. Skarżący wskazał, że prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną jest fundamentalną zasadą systemu podatku VAT, wielokrotnie podkreślaną w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Transakcje, które same nie stanowią oszustwa w podatku VAT, stanowią dostawy towarów dokonane przez podatnika działającego w takim charakterze oraz stanowią działalność gospodarczą w rozumieniu VI Dyrektywy Rady z 17.05.1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych. Zdaniem strony podatek VAT zawarty w fakturach firmy "N." spełnia więc wymogi, określone w art. 19 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, pozwalające zakwalifikować go jako podatek naliczony. W zakresie zarzutu dotyczącego faktury nr [...] z dnia 22 czerwca 1998 r. nie potwierdzonej kopią u sprzedawcy strona powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia z 27 kwietnia 2004 r. sygn. akt K 24/03. Jej zdaniem w aspekcie wydanego wyroku, istotne jest rozważenie działań podatnika, który zgodnie z wymogami prawa nabył towary i uiścił za nie pełną cenę wraz z podatkiem VAT. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż przeciwne stanowisko jest niezgodne z art. 2 Konstytucji RP. W świetle powyższego odmowa prawa do odliczenia podatku z uwagi na brak kopii faktury u sprzedawcy nie ma uzasadnienia. Odnośnie zarzutów formalnych, skarżący w pierwszej kolejności odniósł się do przedawnienia. Powołując się na brzmienie art. 70 Ordynacji podatkowej obowiązującej przed 1 stycznia 2003 r., skarżący podkreślił, że warunkiem przerwania biegu przedawnienia z tytułu podjęcia czynności egzekucyjnej jest zawiadomienie o tym fakcie podatnika. W przedmiotowej sprawie podatnik nie został jednak przez organy podatkowe w żaden sposób powiadomiony. Zdaniem strony skarżącej w przedmiotowej sprawie nie można również przyjąć, iż doszło do zawieszenia biegu przedawnienia w stosunku do zobowiązań podatkowych S. S. Przedmiotem postępowania karnego, na które powołuje się Dyrektor Izby Skarbowej wyliczając termin przedawnienia, nie są faktury VAT wymienione w zaskarżonej decyzji. W związku z tym należy uznać za nieuzasadnione przyjęcie przez organy podatkowe założenia o tożsamości przedmiotowej obu postępowań. Ponadto w skardze zawarto tezę, że najkorzystniejsze dla podatnika jest brzmienie przepisu art. 70 Ordynacji obowiązujące od 01.01.2003 r. Na jego podstawie termin biegu przedawnienia uległ bowiem zawieszeniu na 618 dni w związku z merytorycznymi skargami wnoszonymi przez podatnika. Nie miało natomiast wpływu na bieg terminu przedawnienia zobowiązania wszczęcie postępowania karnego w czerwcu 2002 r. Z tego względu należy przyjąć, iż w przedmiotowej sprawie minął już termin przedawnienia - we wrześniu 2005 r. Dlatego też zobowiązanie podatnika w podatku od towarów i usług za 1998 r. wygasło. W dalszej części uzasadnienia zarzutów skargi, drobiazgowo motywowano racje strony skarżącej. Odnośnie naruszenie art. 122 § 1 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji Podatkowej skarżący skupił się na kwestionowaniu odmowy przeprowadzenia przez organy szeregu zgłaszanych w postępowaniu dowodów, co w jego odczuciu spowodowało, że materiał postępowania nie jest wystarczający. Ponadto podnoszono w skardze, że wyroki N. P. i M. B. nie mogą zastępować wszystkich innych dowodów, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie dotyczą one podatnika oraz zostały wydane w trybie art. 387 § 2 kpk, czyli bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, składania wyjaśnień przez oskarżonych i świadków oraz co istotniejsze, były wydane na prośbę oskarżonych. Bardzo istotna jest również okoliczność, że zeznania z dn. 12.10.2004 r. N. P., M. B. i J. K. w charakterze świadków są sprzeczne z dotychczasowymi wyjaśnieniami jako podejrzanych i treścią wydanych wobec nich skazujących wyroków, na które powołuje się organ. Dowody w postaci przedmiotowych wyroków nie są wystarczającymi dowodami stwierdzającymi nie dokonanie przez podatnika czynności zakupu towaru. Strona skarżąca zarzuciła również, że organ odwoławczy oceniając materiał postępowania pominął ocenę dowodów świadczących na korzyść podatnika. W decyzji nie ma oceny wiarygodności tych dowodów. Organ nie wypowiada się, dlaczego odmówił im wiarygodności oraz dlaczego ocena ta spowodowała ich odrzucenie. Ustalenia stanu faktycznego w przedmiotowej decyzji zostały zaś oparte na wybiórczym materiale postępowania karnego III K [...], które nie zostało prawomocnie zakończone. Organ podatkowy dokonał samodzielnej oceny materiału przed ostatecznym orzeczeniem Sądu. Naruszono więc zdaniem strony przepis art. 181 ustawy – Ordynacja podatkowa. Wskazująca na naruszenie przez organ art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, strona argumentowała, że odstąpienie przez organ podatkowy od rozpatrzenia wskazań Sądu i uzasadnienia w wydanej decyzji wskazań wyrażonych w orzeczeniu Sądu Administracyjnego w zakresie warunków dokonania skutecznej umowy, kwestii własności rzeczy, ochrony nabywcy w dobrej wierze, powinno skutkować uchyleniem zaskarżone decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań Sąd pragnie odnieść się do najdalej idącego zarzutu skargi – zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego Pana S. S. Niniejsza sprawa dotyczy podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od miesiąca stycznia do października 1998 r. Zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, w brzmieniu obowiązującym w 1998 r., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Bieg terminu przedawnienia zostaje natomiast przerwany wskutek pierwszej czynności egzekucyjnej, o której podatnik został powiadomiony (art. 70 § 3). Ustawą z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 169, poz. 1387), z dniem 1 marca 2003 r. dokonano istotnych zmian w art. 70 ustawy – Ordynacja podatkowa. Zwrócić przy tym należy uwagę na przepis przejściowy zawarty w art. 20 cytowanej ustawy zmieniającej. Otóż zgodnie z tym uregulowaniem do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed wejściem w życie ustawy stosuje się przepisy ustawy nowej, chyba że dotychczasowe przepisy określają korzystniejsze dla podatnika zasady i terminy przedawnienia zobowiązań podatkowych. Wtedy to należy stosować przepisy obowiązujące przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, tj. przepisy obowiązujące przed dniem 1 stycznia 2003 r. Między stronami zaistniał spór co do tego, które przepisy dotyczące przedawnienia zobowiązań podatkowych należy zastosować w niniejszej sprawie, te, które obowiązywały przed dniem 1 stycznia 2003 r., czy raczej obowiązujące po tej dacie. Zdaniem Sądu analiza przepisów art. 70 ustawy – Ordynacja podatkowa, zarówno obowiązujących przed, jak i po wskazanej dacie wskazuje, że zobowiązanie podatkowe skarżącego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1998 r., nie przedawniło się w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Rozwijając powyższe rozważania, należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że stosując przepisy Ordynacji podatkowej obowiązujące przed 1 stycznia 2003 r. (art. 70 § 3 i 4), zobowiązanie przedawni się w 2008 r. Zauważyć bowiem trzeba, że w dniu 17 września 2002 r. zostało wystawionych 5 tytułów wykonawczych, które doręczone zostały skarżącemu w dniu 24 stycznia 2003 r. (vide: k.158 – 171 akt niniejszej sprawy). Ponadto w dniu 30 stycznia 2003 r. sporządzono protokół o stanie majątkowym skarżącego, który został podpisany przez S. S. Podczas rozprawy w dniu 6 grudnia 2006 r., pełnomocnik skarżącego potwierdził autentyczność podpisu S. S. na wspomnianych tytułach wykonawczych. Powyższe wskazuje zatem, że na podstawie art. 70 § 3 ustawy – Ordynacja podatkowa, w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2003 r., bieg terminu przedawnienia został przerwany. Doręczenie tytułu egzekucyjnego skarżącemu, jest bowiem pierwszą czynnością egzekucyjną, o której podatnik został powiadomiony. Mając natomiast na uwadze brzmienie art. 70 § 1, § 6 i § 7 ustawy – Ordynacja podatkowa, obowiązujące po dniu 1 stycznia 2003 r., zdaniem Sądu termin przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego Pana S. S. również nie upłynął i w gruncie rzeczy nie wiadomo, kiedy to nastąpi. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest zawieszenie biegu tego terminu z uwagi na prowadzone wobec skarżącego postępowanie karne. Zwrócić należy uwagę na pismo Sądu Rejonowego w B. z dnia 19 grudnia 2005 r., stanowiące odpowiedź na zapytanie organu, kiedy zostało wszczęte postępowanie karne wobec S. S. za okres od stycznia do października 1998 r. i czy zostało prawomocnie zakończone. Sąd Rejonowy poinformował w tym piśmie o terminie wszczęcia i nieprawomocnego zakończenia postępowania karnego wobec Pana S. S. (k.217, tom VI akt administracyjnych). Organy miały zatem uprawnienie wobec takiej treści pisma przyjąć, iż bieg terminu przedawnienia jest zawieszony. Przechodząc do dalszej części rozważań podnieść należy, iż w przedmiotowej sprawie istota sporu sprowadzała się do ustalenia, czy S. S., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "C.", miał prawo do odliczenia podatku naliczonego, wynikającego z zakwestionowanych przez organy skarbowe faktur VAT, wystawionych przez firmę "N.", prowadzoną przez N. P. Na wstępie Sąd pragnie zwrócić uwagę na regulację zawartą w przepisie art. 19 ust.1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. – o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, Dz. U. nr 11, poz.50 ze zm. (w brzmieniu obowiązującym w 1998 r.), statuującą fundamentalną zasadę podatku od towarów i usług, czyli prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Kwotę podatku naliczonego stanowi natomiast suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług (art. 19 ust.2 tejże ustawy). Realizując upoważnienie ustawowe zawarte w cytowanej ustawie – o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, Minister Finansów wydał w dniu 15 grudnia 1997 r. rozporządzenie w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 156, poz.1024 ze zm.). Przedmiotowe rozporządzenie znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, która dotyczy podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od miesiąca stycznia do października 1998 r. Zwrócić należy uwagę, że zgodnie z § 54 ust.4 pkt 5a rozporządzenia z dnia 15 grudnia 1997 r. w przypadku, gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. W tym miejscu przywołać należy pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten stwierdził mianowicie, że podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku VAT z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatków faktycznie należnych, tj. podatków przypadających do zapłaty z tytułu faktycznej sprzedaży towarów lub usług. W każdym zatem przypadku gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy - faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku. Niewystarczającym przy tym jest dla prawa do odliczenia podatku z danej faktury jedynie ustalenie, że dany towar znajdował się w posiadaniu nabywcy, jeżeli nie zostanie wykazane, że to w wyniku czynności udokumentowanej tą właśnie fakturą, rodzącej u sprzedawcy powstanie obowiązku podatkowego, doszło do nabycia tegoż towaru (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2006 r., I FSK 960/05, niepublikowany). Cytowane orzeczenie nie wiąże Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, niemniej jednak nie sposób nie zgodzić się z poglądem wyrażonym przez Sąd II instancji w przywołanym wyroku. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy, należy przyjąć iż organy podatkowe wyciągnęły zasadne wnioski. Otóż z pisma Urzędu Skarbowego W. w W. z dnia 25 marca 2002 r., wynika, że w bazie danych tego Urzędu nie figuruje spółka "F.". Ponadto w/w pismem poinformowano, że w ewidencji podatników tego Urzędu nie figuruje i nie figurował nr NIP [...]. Numer jest błędny i ze względów technicznych nie mógł być wygenerowany (k.57, tom II akt administracyjnych). Podkreślić przy tym trzeba, że wskazany NIP był używany jako numer identyfikujący firmę "F.", która według N. P. była dostawcą towarów, na które to następnie wystawiono faktury sprzedaży na rzecz firmy "C.". Organy ustaliły również, że spółka "F." nie figuruje w rejestrze handlowym (vide: informacja Sąd Rejonowego [...] w W. – k.74 tom II akt administracyjnych). Ponadto z załączonej do materiału dowodowego decyzji Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2002 r. wydanej wobec N. P. w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 1998 r. wynika, że obrót tuszami i tonerami do drukarek był fikcyjny. Właściciel firmy "N." zakup tych towarów dokumentował fakturami VAT rzekomo wystawionymi przez nieistniejący podmiot "F.". Powyższe okoliczności dają podstawę do przyjęcia, że transakcje dokumentowane fakturami VAT wystawionymi przez N. P. na rzecz firmy S. S. w rzeczywistości nie miały miejsca. Organy dokonały rzetelnej i logicznej analizy faktów. Za fikcyjnością przedmiotowych transakcji przemawia przede wszystkim fakt, że towar, który miał rzekomo być przedmiotem obrotu, wykazywany był jako nabyty przez N.P. od nieistniejącej firmy "F.". Ponadto kluczowe są zeznania N. P., który stwierdził, że nie posiadał towarów wyszczególnionych na fakturach wystawionych firmie "C." (zeznania z dnia 19 czerwca 2002 r.) oraz, że puste faktury wystawiał za prowizję, następnie zaś faktury te M. B. zabierał ze sobą do B. (vide: protokół przesłuchania N. P. w charakterze podejrzanego w dniu 3 czerwca 2002 r., 6 listopada 2002 r.). Co prawda N. P. przesłuchiwany wielokrotnie (zarówno przez organami kontroli skarbowej, jak też Prokuraturą), często zmieniał wersję zdarzeń i swoją rolę w procederze. Niemniej jednak organy oceniając owe zeznania i wyjaśnienia, nie naruszyły swobodnej oceny dowodów. Ocena swobodna musi być poparta logicznym rozumowaniem i wnioskami płynącymi z zasad doświadczenia życiowego. Nie może być przy tym dowolna i niczym uzasadniona. W ocenie Sądu organy nie uchybiły tym regułom i przekonująco uzasadniły przyczyny, dla których uznano za wiarygodne wskazane w decyzji zeznania N. P. Ponadto wyjaśniono, dlaczego nie uznano za wiarygodne pozostałych jego zeznań. Na poparcie stanowiska wyrażonego w decyzji powołano się także na zeznania M. B. z dnia 7 listopada 2002 r. oraz materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania karnego prowadzonego przeciwko N.P. i M.B. Obraz ustalonego przez organy podatkowe procederu uzupełnia i potwierdza natomiast prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] lutego 2004 r., sygn. akt III K [...], na mocy którego N. P. został uznany za winnego m.in. tego, że w okresie od lipca 1998 r. do listopada 2000 r. poświadczył nieprawdę w fakturach VAT wystawionych na rzecz firmy "C.", w ten sposób, że celem wprowadzenia do legalnego obrotu gospodarczego towarów niewiadomego pochodzenia w postaci części i akcesoriów komputerowych, na zlecenie J. K. oraz M. B., sporządzał i podpisywał faktury, stwierdzające nieprawdę w postaci sprzedaży towarów, wiedząc że nie jest ich faktycznym nabywcą oraz że opisane w fakturach zdarzenia gospodarcze faktycznie mają jedynie uwiarygodniać pochodzenie towaru faktycznie nabywanego z niewiadomego źródła. Ponadto prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] kwietnia 2004 r., sygn. akt III K [...], M. R. B. został uznany za winnego m.in. tego, że w okresie od lipca 1998 r. do listopada 2000 r. działając wspólnie i w porozumieniu z J. K. zlecił N. P. poświadczenie nieprawdy w fakturach VAT wystawionych na rzecz firmy "C.", w ten sposób, że celem wprowadzenia do legalnego obrotu gospodarczego towarów niewiadomego pochodzenia w postaci części i akcesoriów komputerowych, zlecił N. P. sporządzanie i podpisywanie faktur sprzedaży stwierdzających nieprawdę w postaci sprzedaży towarów. W skardze strona podnosiła, że wyroki N. P. i M. B. nie mogą zastępować innych dowodów, gdyż nie dotyczą podatnika oraz zostały wydane bez przeprowadzenia postępowania dowodowego. Odnosząc się do tej kwestii, Sąd pragnie podkreślić, że wyrok wydany z zastosowaniem trybu przewidzianego w art. 387 § 1 ustawy – Kodeks postępowania karnego, posiada identyczną moc prawną, jak wyroki wydane po przeprowadzeniu postępowania dowodowego. Instytucja przewidziana w tym przepisie ma na celu przyśpieszenie postępowania karnego na warunkach w nim określonych i pod wyraźną kontrolą sądu. W żadnej mierze nie deprecjonuje to ustaleń, co do winy zawartych w takim wyroku. Dokonując zatem ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie i opierając je m.in. na wspomnianych już wyżej wyrokach, organy postąpiły w zgodzie z art. 180 ustawy – Ordynacja podatkowa. Powyższa analiza wskazuje, że organ nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 ustawy – Ordynacja podatkowa, tekst jednolity Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz.60 ze zm.). Nadto podkreślić należy, że zgodnie z art. 122 ustawy - Ordynacja podatkowa, organy podatkowe mają obowiązek podjąć wszelkie niezbędne działania w toku postępowania podatkowego, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w tym postępowaniu. Rozwinięciem tej zasady jest reguła wyrażona w art. 187 ustawy - Ordynacja podatkowa. Organ podatkowy mianowicie jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Reguły te, uzupełnione postulatami wynikającymi m.in. z przepisów art. 180, art. 188 i 191 ustawy – Ordynacja podatkowa, mają za zadanie doprowadzenie do obiektywnego i bezstronnego rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. Materiał dowodowy w sprawie został zdaniem Sądu zgromadzony w sposób zupełny. Fakty mające znaczenie dla sprawy zostały poparte konkretnymi dowodami i ich swobodną oceną. Organy dokonały ustaleń w świetle pełnego kontekstu sprawy, czym dano wyraz w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja spełnia zatem wymogi określone w art. 210 ustawy - Ordynacja podatkowa. Zawiera, bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w przepisie, a jej uzasadnienie posiada w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Wyjaśniono również podstawę prawą decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Odmowa przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów nie narusza zasad z art. 180 i art. 188 ustawy – Ordynacja podatkowa. Organ liczne wnioski w tej kwestii rozstrzygał w formie postanowienia, uzasadniając przekonująco przyczyny odmowy przeprowadzenia m.in. dowodów z przesłuchania S.M., J.K., A.S. oraz odmowy przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony, odmowy dołączenia decyzji podatkowej M.B. i S.B., kopii akt kontroli podatkowej przeprowadzonej u N.P. Należy przy tym zauważyć, że J. K., A. S. i S. M. mieli według strony zeznawać na okoliczność fizycznego posiadania towaru przez N.P., który następnie został sprzedany S. S. Dokonując ustaleń faktycznych w sprawie organy natomiast oparły się w głównej mierze na przywołanych wyżej wyrokach karnych, skazujących N. P., jak też J. K. Zatem uprawnione było stanowisko organów, że okoliczności mające być stwierdzone wnioskowanymi dowodami stwierdzone są wystarczająco innymi dowodami. Przesłuchanie świadków w tym aspekcie było zbędne i prowadziłoby do niczym uzasadnionego przedłużenia postępowania. Z tych samych względów niecelowe było dołączenie do akt decyzji podatkowej M.B. i S.B. oraz kopii akt kontroli podatkowej przeprowadzonej u N.P. i A.S. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 181 ustawy – Ordynacja podatkowa. Decyzja organu pierwszej instancji wydana została w dniu [...] sierpnia 2005 r. W stanie prawnym obowiązującym w dacie orzekania przez ten organ dowodami w postępowaniu podatkowym mogły być m.in. materiały zgromadzone w toku postępowania karnego. Dopiero z dniem 1 września 2005 r. weszła w życie zmiana powyższego uregulowania, uściślająca, że dowodami mogą być m.in. materiały zgromadzone w toku prawomocnie zakończonego postępowania karnego. Organy nie naruszyły również art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wyrokiem z dnia 28 maja 2003 r., sygn. akt Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku, uchylając zaskarżoną decyzję Izby Skarbowej w B. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1998 r., wskazał, że organy powinny ustalić, czy skarżący nabywał od osób wystawiających faktury towary i czy faktury te dokumentowały czynności, które rzeczywiście zostały dokonane. Zdaniem Sądu organy zadośćuczyniły wskazówkom tego Sądu co do dalszego postępowania i zgromadziły materiał dowodowy, pozwalający na wszechstronne wyjaśnienie sprawy w kontekście analizy, czy faktury zakwestionowane w toku postępowania stwierdzają czynności, które rzeczywiście miały miejsce. Reasumując, wystawiający faktury, właściciel firmy "N." N. P., jak wynika ze zgromadzonych dowodów, nigdy nie był właścicielem ani posiadaczem towarów wymienionych w zakwestionowanych fakturach VAT, dlatego też faktury te nie dokumentowały czynności w nich wymienionych. Jeszcze raz należy podkreślić, że nie jest wystarczające wykazanie, że towar znajdował się u nabywcy. Ważne jest natomiast ustalenie, że doszło faktycznie do nabycia konkretnego towaru od konkretnego nabywcy. Organy w niniejszej sprawie wykazały, że towar, który posiadał skarżący nie pochodził z kwestionowanych transakcji z N. P. Wbrew stanowisku strony o fakcie nabycia konkretnego towaru, na który zostały wystawione kwestionowane faktury, nie świadczą zeznania świadków, wykonujących w kontrolowanym okresie pracę magazyniera oraz zaopatrzeniowca. Zeznania te wskazują jedynie, że M. B. przywoził do firmy "C." najwięcej towaru w postaci tuszy i tonerów. Świadek M. N. zeznał przy tym, że nie zna firm, od których pochodził towar przywożony przez M.B. Powyższe skłania do konstatacji, że skoro w rzeczywistości do transakcji między podmiotami gospodarczymi nie doszło, przedmiotowe faktury nie mogą nieść za sobą uprawnienia nabywcy (skarżącego) do odliczenia wykazanego w nich podatku. Końcowo, odnosząc się do zarzutu niewłaściwego zastosowanie art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w zw. z § 54 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z dnia 15 grudnia 1997 r., poprzez stwierdzenie, że brak kopii faktury w dokumentacji kontrahenta uzasadnia odmowę prawa do doliczenia podatku naliczonego, Sąd zwraca uwagę, że w przywołanym w skardze wyroku, Trybunał Konstytucyjny orzekł o niekonstytucyjności § 48 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (sygn. K 24/03). Skutków tego wyroku Trybunału Konstytucyjnego nie można jednak rozciągać na wcześniejsze stany prawne (por. wyrok NSA z 14 października 2005 r., I FSK 9/05, opublikowany w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 173293). Podsumowując powyższe rozważania, Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie stwierdził podnoszonych w skardze naruszeń przepisów prawa. Organy skarbowe właściwie dokonały subsumcji norm prawa materialnego pod prawidłowo ustalony stan faktyczny. Nie naruszyły przy tym przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.