I SA/Lu 572/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, Sędziowie WSA Halina Chitrosz, WSA Bogusław Wiśniewski (spr.), Protokolant Stażysta Magda Gryzek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 grudnia 2006r. sprawy ze skargi J. D. i U. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. - oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] nr [...] określił U. i J. D. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. w kwocie 30.656, 30 złotych. W motywach decyzji podano, że w zeznaniu podatkowym za 2002r. PIT – 36 zaniżono dochód do opodatkowania poprzez odliczenie darowizny w kwocie 153 095, 44 złotych przekazanej na rzecz Parafii Rzymsko – Katolickiej p. w M. B Ostrobramskiej i Św. Wojciecha w W. Darczyńcą był J. D. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Hurtownia "[...]" polegającą na sprzedaży hurtowej i detalicznej opakowań i wyrobów farmakologicznych, poleceniami przelewu z dnia 19 sierpnia 2002 r. w kwocie 100 000 złotych i 14 października 2002 r. w kwocie 70 000 złotych. W poleceniach przelewu zaznaczono, że darowizny przeznaczone są na działalność charytatywno – opiekuńczą Parafii. Organ przypomniał, że stosownie do art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej ( Dz. U. Nr 29 poz.154 ze zmianami) darowizny na kościelną działalność charytatywno – opiekuńczą wyłączone są w całości z podstawy opodatkowania darczyńców, jeśli kościelna osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru darowizny oraz w okresie dwóch lat od dnia jej przekazania także sprawozdanie o przeznaczeniu jej na taką działalność W ocenie organu warunki te nie zostały spełnione. Jego zdaniem sprawozdanie o przeznaczeniu darowizny w przypadku jej odliczenia bez limitu powinni być na tyle szczegółowe, aby było możliwe odtworzenie zdarzeń związanych z jej wydatkowaniem. Ogólnie przyjętą zasadą jest, że sprawozdanie oprócz daty i podpisu osoby sporządzającej ten dokument powinno zawierać opis zdarzeń z taką dokładnością, aby można było dokonać sprawdzenia opisanych w nim faktów. Dokument powinien zawierać cel spożytkowania konkretnej kwoty czy też rzeczy, datę tej czynności, identyfikację osoby lub osób, którym przekazano darowizny, a także inne dane dające możliwość sprawdzenia, czy darowizna została przekazana na cel wskazany w ustawie. Tymczasem darczyńca nawet nie sprawdził, czy Parafia w ogóle prowadziła działalność charytatywno – opiekuńczą w rozumieniu rozdziału 6 powołanej ustawy. Nie zgłosiła ona bowiem prowadzenia tego rodzaju działalności, a w zgłoszeniu indentyfikacyjnym z dnia 18 lutego 1998 r. wymieniła jako rodzaj działalności tylko działalność organizacji religijnych – kod EKD 9131. W toku przeprowadzonej kontroli podatkowej okazało się też, że Parafia nie posiada jakichkolwiek dowodów świadczących o prowadzeniu działalności charytatywno – opiekuńczej oraz potwierdzających fakt ponoszenia wydatków związanych z taką działalnością. Ksiądz J. P., pełniący obowiązki Proboszcza Parafii w okresie od dnia 1 września 2001 r. do 23 sierpnia 2003 r. wyjaśnił, że działalność charytatywno – opiekuńcza Parafii polegała na pomocy biednym dzieciom poprzez zakup odzieży, butów i upominków, objęciu opieką dwóch bezdomnych i bezrobotnych osób przez wypłatę im 200 złotych miesięcznie na zakup żywności, wypłacaniu stypendiów dwóm studentom po 200 złotych i jednemu 300 złotych miesięcznie w okresie od stycznia 2002 r. do czerwca 2003 r. oraz zorganizowaniu wypoczynku dla 1500 dzieci w okresie od czerwca do sierpnia 2003 r. w Ośrodku Wczasowym "[...]" w O. nad J. Na potwierdzenie tego przedłożono kilka faktur VAT i paragonów na zakup artykułów spożywczych i wynajem ośrodka. Ksiądz nie przedłożył jednak wykazu osób korzystających z pomocy jak i nie wskazał osób objętych stałą opieką oraz pobierających stypendia. Jak stwierdził, nie był świadomy takiego obowiązku. Organ zwrócił jednak uwagę, że wskazówki dotyczące dokumentowania działalności charytatywno – opiekuńczej prowadzonej przez kościelne osoby prawne zostały zawarte w informatorze sporządzonym przez Sekretariat Konferencji Episkopatu Polski dla Księży Biskupów, Kurii Diecezjalnych, Parafii, Caritas i Zgromadzeń Zakonnych. Podkreślono w nim obowiązek prowadzenia dokumentacji pozwalającej na sporządzenia sprawozdania z wykorzystania darowizny ze wskazaniem kwot na konkretne cele. W decyzji podano, że latach 2002-2003 Parafia uzyskała darowizny także od innych darczyńców oraz wsparcie finansowe od instytucji z przeznaczeniem na zorganizowanie wypoczynku wakacyjnego dla dzieci w Ośrodku "[...]" w roku 2003. Jak ustalono, suma darowizn i innych środków finansowych znacznie przekracza poniesione wydatki wynikające z przedłożonych w trakcie kontroli dowodów. Organ podkreślił, że darowizny zostały wypłacone tego samego dnia, w którym wpłynęły na konto Parafii, a ksiądz J. P. nie ponosił w tych dniach żadnych wydatków związanych z działalnością charytatywno – opiekuńczą. W piśmie nazywanym sprawozdaniem informował, że pieniądze zostały wydatkowane na wypoczynek dzieci w 2003 r., przy czym w kolejnych oświadczeniach podawał sprzeczne informacje o sposobie wykorzystania otrzymanych darowizn. W decyzji podkreślono, że w okresie od 1 stycznia 2000 r. do dnia 31 sierpnia 2001 r. oraz od 24 sierpnia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2003 r., kiedy funkcję Proboszcza pełnili inni kapłani, Parafia nie prowadziła działalności charytatywno – opiekuńczej i nie przyjmowała darowizn na ten cel. Skoro zatem nie zostały spełnione warunki wynikające z treści art. 55 ust.7 ustawy z dnia 17 maja 1998 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej, J. D. nie nabył prawa do odliczenia od dochodu darowizny w części przekraczającej limit określony w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał powyższą decyzję w mocy. Na skutek skargi podatników decyzja ta została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 22 lutego 2006r. sygn. akt I SA/Lu 537/05. Wskazując na braki postępowania dowodowego Sąd uznał, że należy ustalić, czy sporna darowizna została przekazana na cel charytatywno – opiekuńczy Kościoła i czy w okresie dwóch lat od przekazania darowizny darczyńca dysponował sprawozdaniem kościelnej osoby prawnej o przeznaczeniu kwoty darowizny na ten cel. Po rozpoznaniu sprawy Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] nr [...] ponownie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy tłumaczył, że ulga z tytułu darowizny stanowi odstępstwo od konstytucyjnej zasady równości i powszechności opodatkowania i z tego powodu na podatniku ciąży szczególny obowiązek udowodnienia w postępowaniu podatkowym prawa do skorzystania z tego przywileju. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2006 r. ( sygn. akt II FSK 1405/05 ) organ odwoławczy stwierdził, że sprawozdanie , o którym mowa w art. 55 ust. 7 powoływanej już ustawy z dnia 17 maja 1989 r., jest dokumentem prywatnym, który nie jest objęty domniemaniem prawdziwości przedstawionych w nim oświadczeń. W związku z tym informacje wynikające z tego dokumentu winny być na tyle dokładne, aby na ich podstawie można było zweryfikować, ustalić i ocenić, że w rzeczywistości sprawozdaje ono przeznaczenie darowizny na kościelną działalność charytatywno – opiekuńczą. W mniemaniu organu odwoławczego pismo J. D. z dnia 14 października 2003 r. nazwane sprawozdaniem, sporządzone przez księdza J. P. takich wymogów nie spełnia. Co prawda wynika z niego, że darowizny w kwocie 170 000 złotych przeznaczone zostały w całości na zorganizowanie wypoczynku dla dzieci z rodzin ubogich w Ośrodku "[...]" nad Jeziorem B. w 2003 r., jednakże dane te są na tyle ogólnikowe, że nie można ich zweryfikować bez naruszania interesów czy też prywatności obdarowanych, na które sprawozdanie się powołuje oraz zbadania wpływów poprzez przesłuchanie osób, które wykonywały konkretne czynności faktyczne danej pomocy. W latach 2002-2003 Parafia uzyskała 1 174 780 złotych tytułem darowizn, w tym 170.000 złotych przekazał jej J. D. Natomiast w oparciu o dokumenty potwierdzające podjęte działania w zakresie organizowania w 2003 r. wypoczynku wydatkowała 156 972, 52 złote. Organ podkreślił, że w piśmie z dnia 26 września 2002 r. ksiądz J. P. informował darczyńcę, że darowiznę w kwocie 100 000 złotych w całości przeznacza na wykończenie pomieszczeń, urządzeń i funkcjonowanie Ośrodka Pomocy działającego przy Parafii. Cel ten jednak wykracza poza zakres określony w art. 39 pkt.1-8 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej i nie pozostaje w związku z działalnością charytatywno - opiekuńczą. Według organu odwoławczego tego rodzaju działalność pozostaje w związku z realizacją celów kultu religijnego i nie może być utożsamiana z kościelną działalnością charytatywno – opiekuńczą. Tym samym nie ma podstaw do wyłączenia darowizny z podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego U. i J. D. zarzucili decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. - rażące naruszenie zasad postępowania , które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art.122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i w konsekwencji przekroczenia prawa do swobodnej oceny dowodów, - art. 124 i 210 § 4 przez niedostateczne uzasadnienie decyzji, - art. 153 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zmianami ) - naruszenie przepisów prawa materialnego , poprzez błędną wykładnię art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej ( Dz. U Nr. 29 poz. 154 ze zmianami ) i wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji ewentualnie stwierdzenie jej nieważności. W motywach skargi uznano za błędne stanowisko organów , że podatnicy nie posiadają odpowiedniego sprawozdania kościelnej osoby prawnej. Zaznaczono, że w aktach sprawy znajduje się sprawozdanie sporządzone przez Proboszcza Parafii. Żadne przepisy prawa nie wymagają jakiejkolwiek szczególnej jego formy, ani nie formułują obowiązku podatnika sprawdzenia poprawności sprawozdania, ani posiadania jakichkolwiek innych dokumentów, w tym w szczególności dowodów poniesienia przez Parafię danych wydatków. Wystarczającym dokumentem potwierdzającym ich poniesienie jest sprawozdanie. Skoro przesłanki do skorzystania z ulgi są spełnione, nie ma podstaw do odmowy ulgi poprzez wprowadzenie nowych, stworzonych przez organy podatkowe przesłanek. Podatnicy nie tylko nie mieli obowiązku, ale też możliwości kontroli prawdziwości przedstawionego przez Parafię sprawozdania, które formalnie było poprawne. Ewentualne niezgodności ze stanem faktycznym nie mogą obciążać skarżących, gdyż brak jest ku temu podstawy prawnej. W przypadku faktycznej niezgodności sprawozdania ze stanem faktycznym odpowiedzialność może ponosić Parafia albo jej Proboszcz. Przepisy prawa nie uzależniają praw do skorzystania z ulgi od wyników kontroli przeprowadzonej przez organy podatkowe u Kościelnej osoby prawnej. Taki warunek nie istnieje, a zatem odmowa uwzględnienia ulgi z powodu negatywnej weryfikacji działalności Parafii jest niedopuszczalna, gdyż jest pozbawiona podstawy prawnej. Podkreślono, że darowizny zostały przeznaczone na cel charytatywno – opiekuńczy o czym świadczy treść poleceń przelewów. Pominięcie tego dowodu przez organ odwoławczy naruszyło zasadę prawdy obiektywnej, a konsekwencji wynikające z art. 191 Ordynacji podatkowej prawo do swobodnej oceny dowodów. Zdaniem skarżących w uzasadnieniu decyzji brak jest wskazania powodów i podstaw prawnych, dla których organy podatkowe wymagają, aby sprawozdanie obdarowanego było sprawdzalne i uzależniają prawo do ulgi od pozytywnej weryfikacji sprawozdania. Skarżący dowodzili, że zaskarżona decyzja narusza treść art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiącym że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. W wyroku z dnia 22 lutego 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylając poprzednią decyzję Dyrektora Izby Skarbowej wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy ustalić, czy sporna darowizna została przekazana na cel charytatywno – opiekuńczy, czy skarżący posiada pokwitowanie od kościelnej osoby prawnej i czy w okresie dwóch lat od przekazania darowizny dysponował sprawozdaniem kościelnej od osoby prawnej. Wyrok sądu nie nakładał na organy podatkowe badania prawdziwości materialnej sprawozdania. Nadto nie zbadano w ogóle celu darowizny, co należało ocenić. Z dowodów wpłat wynika natomiast wprost, że zamiarem darczyńców było przekazanie kwot na cele charytatywne. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej ( Dz. U. Nr 29, poz.154 ze zmianami) darowizny na kościelną działalność charytatywno – opiekuńczą są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym, jeśli kościelna osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny – sprawozdanie o przeznaczeniu na tę działalność. W sprawie nie jest kwestionowane, że skarżący J. D. w drodze poleceń przelewu przekazał w 2002 r. na rzecz Parafii Rzymsko – Katolickiej p. w M.B Ostrobramskiej i Św. Wojciecha kwotę 170 000 złotych z przeznaczeniem, jak napisano w poleceniach przelewu, na cele charytatywne. Bez wątpienia kwoty te wpłynęły na rachunek Parafii. Należy jednak przychylić się do stanowiska prezentowanego w zaskarżonej decyzji, że nie został spełniony warunek przedstawienia sprawozdania o przeznaczeniu kwoty darowizny na działalność charytatywno – opiekuńczą, jako niezbędnej przesłanki wyłączenia jej z podstawy opodatkowania darczyńcy. Wbrew zapatrywaniu skarżącego, nie można zaaprobować poglądu według którego o spełnieniu wymagań art. 55 ust. 7 powołanej ustawy miałoby decydować wyłącznie samo złożenie sprawozdania. Powołany przepis istotnie nie podaje w jakiej formie sprawozdanie powinno zostać złożone, nie formułuje też treści jaką powinno ono zawierać. Ocena ta nie może jednak prowadzić do wniosku, że zwalnia to obdarowanego od przedstawienia rzetelnych i pełnych informacji dotyczących wykorzystania przekazanej darowizny. Zwrócić należy przede wszystkim uwagę, że warunek przedstawienia sprawozdania o jakim mowa w art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej nie jest znany ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Według jej art. 26 ust. 7 wysokość darowizn podlegających odliczeniu dokumentuje się dowodem wpłaty na rachunek bankowy obdarowanego, a przypadku darowizny innej niż pieniężna – dokumentem z którego wynika wartość tej darowizny, oraz oświadczeniem obdarowanego o jej przyjęciu. Obdarowany nie ma obowiązku wykazywać sposobu ani celu na jaki otrzymana darowizna została przez niego przeznaczona. Odliczenie darowizny o jakiej jest mowa w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych może mieć jednak miejsce jedynie w ściśle wyznaczonym limicie. Takie ograniczenie nie funkcjonuje w stosunku do darowizn przeznaczanych na kościelne cele charytatywno – opiekuńcze ( uchwała Całej Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2005r - FPS 5/04 ONSAiWSA 2005/3/49 ). Jeśli zatem przyjąć stanowisko skarżącego okazałoby się, że przy odliczaniu od podstawy opodatkowania ograniczonych kwot należało spełnić bardziej rygorystyczne wymagania dowodowe niż w przypadku odliczenia kwot, które mogą być, tak jak w niniejszej sprawie, równe całemu dochodowi osiągniętemu w danym roku przez podatnika. Uzasadnione jest w tej sytuacji przekonanie, że racja wspomnianego już art. 55 ust.7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej tkwi nie w samym złożeniu sprawozdania, ale w tym, że pozwala ono na sprawdzenie, czy rzeczywiście kwota darowizny została przeznaczona na cel w tym przepisie wskazany. Już w wyroku z dnia 24 czerwca 1997 SA/Wr 914 /96 Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że odliczenie darowizny od podstawy opodatkowania stanowi szczególne uprawnienie, będące w rzeczywistości wyrazem odstąpienia od zasady powszechnego opodatkowania dochodów. Dlatego też osoba zamierzająca z tego prawa skorzystać jest zobowiązana wykazać w postępowaniu podatkowym, że posiada prawo do takich odliczeń. Stąd też zdaniem Sądu sprawozdanie ze sposobu wykorzystania darowizny, o którym mowa w art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej powinno mieć postać dokumentu zdatnego do uzasadnienia prawa do dokonania odliczeń. Dokument ten powinien zatem mieć takie cechy, które pozwalają na sprawdzenie jego treści w postępowaniu podatkowym. W związku z tym sprawozdanie powinno oprócz daty i podpisu osoby sporządzającej ten dokument, zawierać opis zdarzeń z taką dokładnością, aby organy podatkowe mogły dokonać kontroli opisanych w nim faktów. Podobny ton wypowiedzi dominuje w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 sierpnia 2003r. (SA/Bd 1838/03). Z kolei w wyroku z dnia 11 grudnia 2003r. ( SA/Sz 1276/ 2003 ) wyrażono pogląd, że brak określenia wymogów treści sprawozdania sposobu wykorzystania darowizny nie może podważać oceny, że oświadczenie uprawnionej osoby, iż darowizna została przeznaczona na cele charytatywne, bez konkretyzacji w jakiej wysokości i jakie wydatki zostały przeznaczone dla jakiej grupy osób, jest ogólnikowe i niewiarygodne. W wyroku z dnia 17 czerwca 2005r. (I SA/Gd 577/04) zaznaczono natomiast, że istotą sprawozdania nie jest nieuzasadniony formalizm, ale możliwość kontroli, czy środki z darowizny przeznaczone zostały rzeczywiście na wskazany cel opiekuńczo- charytatywny. Kontrola nie może opierać się jedynie na działaniu w zaufaniu do składanych oświadczeń, albowiem w konsekwencji zawieranych umów darowizny następuje zapłata podatku w niższej wysokości. Na ten aspekt sprawozdania zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 marca 2006r. (II FSK 1405/0 ). Sąd wyjaśnił, że sprawozdanie o jakim mowa w art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej jest dokumentem prywatnym, który nie jest objęty domniemaniem prawdziwości podanych w nim oświadczeń. W związku z tym informacje wynikające z tego dokumentu powinny być na tyle dokładne, konkretne i sprawdzalne, aby na ich podstawie można było zweryfikować i ocenić czy przekazanie darowizny nastąpiło na cele charytatywno opiekuńcze. Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że w rozpatrywanej sprawie przesłanka ta nie miała miejsca. Podkreślenia wymaga, że pisma w sprawie wykorzystania przekazanej darowizny składane były przez proboszcza parafii wielokrotnie i zawsze zawierały odmienną treść. I tak w piśmie z dnia 26 września 2002 r. stwierdzał on, że kwota 100 000 złotych zostanie przeznaczona na wykończenie pomieszczeń i urządzenie ośrodka pomocy przy parafii. Z kolei 18 kwietnia 2003 r. wyjaśniał, że kwota 170 000 złotych była już w całości przeznaczona na wakacyjną pomoc dzieciom i wyposażenie Ośrodka. Proboszcz liczył na objęcie pomocą wakacyjną 600 dzieci co miało kosztować 300 000 złotych. W piśmie z dnia 15 sierpnia 2003 r. proboszcz parafii tłumaczył, że darowizna została przeznaczona na dofinansowanie wypoczynku 500 dzieci najbardziej ubogich w okresie od 1 sierpnia do "28 2003 r.’’ ( sądzić należy, że chodzi o sierpień). Jednak już w kolejnym piśmie z dnia 20 sierpnia 2003 r. przekonywał, że darowizna została w całości przekazana na wypoczynek 1640 dzieci w Ośrodku "[...]" w O. w okresie od 20 czerwca do 28 sierpnia 2003 r. i podał kwoty jakie poniósł w związku z ich pobytem. Łącznie było to 100 000 złotych. Pozostają one jednak w wyraźnej sprzeczności z kwotami podanymi przez proboszcza w piśmie z dnia 9 lipca 2004 r., gdzie łącznie wskazano sumę 170 000 złotych, a więc dokładnie tyle, ile wynosiła darowizna. Natomiast w piśmie z dnia 14 października 2003 r. ograniczył się on do stwierdzenia, że kwota 170 000 złotych została przeznaczona na wakacyjny wypoczynek dzieci z rodzin ubogich w 2003 r. w Ośrodku Wypoczynkowym w O. Analiza tych pism prowadzi do oczywistego wniosku, że są one niewiarygodne i nie spełniają one wymogu sprawozdania w rozumieniu art. 55 ust. 7 powołanej ustawy. Na ich podstawie nie można ostatecznie ustalić , kto konkretnie korzystał z wypoczynku organizowanego przez parafię. Proboszcz parafii nie przedstawił żadnych list dzieci objętych pomocą. Wobec sprzecznych informacji zawartych w składanych pismach nie sposób także ocenić czy darowizna skarżących rzeczywiście została przeznaczona na cele charytatywno – opiekuńcze (a nie na wykończenie i urządzenie Ośrodka Pomocy co wskazywano w piśmie z dnia 26 września 2002 r.) i w jakiej wysokości, zwłaszcza jeśli zważyć, że w piśmie z dnia 27 października 2003 r. Proboszcz informował skarżącego, że kolejna jego darowizna tym razem z dnia 10 lipca 2003 r. w wysokości 200 000 złotych także została przeznaczona na wypoczynek dzieci w 2003 r. w Ośrodku w O. Brak jest rozliczeń finansowych z turnusów wypoczynkowych , nie wiadomo w jakiej części zostały wykorzystane fundusze przekazane na ten cel przez Towarzystwo "[...]" w C. w kwocie 21.500 złotych na mocy umowy z dnia 20 czerwca 2003r.o dofinansowaniu wakacji letnich w O. w dniach 1 do 28 sierpnia 2003r. i Ośrodek Wsparcia Bliźniego " [...] ‘’ w kwocie 40 000 złotych. W tej sytuacji zaaprobować należy stanowisko organu odwoławczego o braku podstaw do odliczenia darowizny przez skarżących. Oceny tej nie zmienia podnoszony w skardze zarzut braku możliwości i obowiązku kontroli sprawozdania Parafii. Skoro to skarżący uzyskał możliwość odliczenia darowizny od podstawy obliczenia podatku, a w konsekwencji ewentualnego zmniejszenia należnego podatku, powinien wykazać staranność i zapobiegliwość w gromadzeniu odpowiednich danych takie odliczenie uzasadniających. Nie jest natomiast wystarczające poprzestanie wyłącznie na ograniczaniu się do formalnych działań, które nie muszą odzwierciedlać rzeczywistości. Brak jest podstaw do zarzucania organowi naruszenia art.153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podkreślić należy, że rozstrzygając sprawę w ponownym postępowaniu organ administracyjny dysponuje takimi samymi możliwościami w zakresie sposobu rozstrzygnięcia jakimi dysponował w poprzednim postępowaniu, z ograniczeniami wynikającymi z zasady związania oceną prawną sądu administracyjnego. Nie ma zatem przeszkód do wydania rozstrzygnięcia identycznego z poprzednim ( wyrok NSA z dnia 13 maja 1999 r. IV SA 770/97 LEX 47331). Treść zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazuje, wbrew temu co twierdzi skarżący, że w toku postępowania rozważono zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 22 lutego 2006 r. Brak jest natomiast jakichkolwiek podstaw do forsowania tezy, że dokonana przez organ ocena treści sprawozdania stanowi naruszenie tych zaleceń, skoro w ogóle kwestii tej nie poruszały. Nie jest też uzasadniony zarzut nie rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie. Skuteczności tego zarzutu nie sposób upatrywać, jak chce skarżący, w adnotacji o przeznaczeniu darowizny na cel charytatywny znajdujących się na poleceniach przelewów. Sam zapis nie przesądza o tym, że darowizna rzeczywiście została na taki cel wykorzystana. Organy logicznie i racjonalnie wykazały niewiarygodność i braki złożonego sprawozdania , a tym samym zakwestionowały cel wykorzystania darowizny. Wyprowadzone stąd wnioski nie budzą zastrzeżeń. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U nr.153, poz.1270 ze zmianami) skargę należało oddali.