II SA/Wa 1932/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spraw.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Asesor WSA Sławomir Antoniuk, Protokolant Mateusz Rogala, po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w K. na pismo zastępcy dyrektora Biblioteki Narodowej z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej p o s t a n a w i a odrzucić skargę Wnioskiem z dnia [...].06.2006 r. Stowarzyszenie [...] w K. zwróciło się do Dyrektora Biblioteki Narodowej w W. w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej o udzielenie informacji publicznej, tj. liczby tytułów książek opublikowanych przez wszystkich polskich wydawców z podziałem na typy wydawnictw – w oparciu o tablicę 1 publikacji "Ruch Wydawniczy w Liczbach" (książki według wydawców) uzyskane przez Bibliotekę Narodową na podstawie ustawy z 7.11.1996 r. o obowiązkowych egzemplarzach bibliotecznych (Dz. U.96.152.722 z póź. zm.) obejmującej lata 1995-2004 odrębnie dla każdego roku i każdego wydawcy. Jednocześnie wnioskodawca wnosił o przesłanie żądanych informacji pocztą w programie Excel na płycie CD. W odpowiedzi na powyższe żądanie informacyjne, zastępca Dyrektora Biblioteki Narodowej pismem z dnia 14 lipca 2006 r. (k-6) poinformował wnioskodawcę, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji, zaś po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy (k-9) kolejnym pismem z dnia [...] sierpnia 2006 r. poinformował, że żądane dane są dostępne publicznie w Internecie pod adresem Biblioteki Narodowej http:/www.bn.org.pl (Baza w MAK). Pismo Biblioteki Narodowej z [...] sierpnia 2006 r. wnioskodawca potraktował jako odmowę udzielenia informacji publicznej i stało się ono przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę Biblioteka Narodowa wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta – stosownie do treści § 2 powołanego przepisu – sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W myśl zaś art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach. W niniejszej rozpoznawanej sprawie oczywistym jest, że zaskarżone pismo z dnia [...].08.2006 r. nie jest decyzją, postanowieniem, aktem o którym mowa w wyżej cyt. art. 3 § 2 pkt 1-4 ppsa. Okoliczność ta przesądza o odrzuceniu skargi. Prezentowany pogląd znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego – vide uzasadnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24.01.2006 r. I OSK 928/05 Lex 167166. Zawarto w nim pogląd, który to pogląd Sąd w pełni podziela i uznaje za własny, iż "Pismo informacyjne o tym, że informacja nie ma charakteru informacji publicznej, nie podlega kognicji sądów administracyjnych, nie mieści się bowiem w zakresie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)". Na marginesie dodać należy (w kontekście rozbieżności poglądów stron w przedmiocie czy żądana informacja stanowi informację publiczną), iż niezależnie od tego czy żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z póź. zm.), czy też nie, odmowa udzielenia informacji publicznej powinna nastąpić w formie decyzji. I tak w sytuacji, gdy żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 6 omawianej ustawy, zastosowanie w przedmiocie odmowy znajdują przepisy ustawy o dostępie (...) – art. 16 tej ustawy, który przewiduje formę decyzji. W sytuacji, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej w przedmiocie odmowy – formy odmowy zastosowanie winny znaleźć przepisy art. 104 kpa. Powyższy pogląd znajduje potwierdzenie w wyroku WSA z 7.11.2006 r., sygn. akt II SAB/Wa 119/06 oraz w wyroku WSA z 16.01.2004 r. II SAB 325/03 Lex 162287, patrz też wyrok NSA z 25.02.1983 r. II SA 2083/82 ONSA 1983 nr 1, poz. 14, NSA z 14.06.1983 SAB/Wr 6/83. Reasumując niezależnie od tego czy żądana informacja stanowi, czy też nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ustawy o dostępie (...) odmowa jej udzielenia powinna nastąpić w formie decyzji. Dodać należy, iż w sytuacji, gdy organ poprzestaje na odmownym piśmie, jak w rozpoznawanej sprawie, skarżący ma prawo domagać się wydania decyzji przez organ w trybie skargi na bezczynność organu. Rozpoznając skargę na bezczynność organu w zakresie dostępu do informacji publicznej Sąd dokonuje oceny prawidłowości kwalifikacji wniosku dokonanej przez organ – vide teza 3 wyżej cyt. postanowienia NSA z 24.01.2006 r. Na koniec zauważyć należało, iż organ sam w trybie art. 127 § 3 kpa ponownie rozpoznał sprawę pomijając, iż art. 127 § 3 kpa personifikuje podmioty uprawnione do ponownego rozpoznania sprawy. Nie ulega wątpliwości, że Dyrektor Biblioteki nie jest organem o którym mowa w art. 127 § 3 kpa (ministrem, samorządowym kolegium odwoławczym). Nie można było zatem uznać, iż został wyczerpany tryb przewidziany w art. 52 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skoro nie wyczerpano trybu przewidzianego w art. 52 ww. ustawy nie można było skutecznie wnieść skargi. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.