I OSK 758/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Sędziowie Sędzia NSA Janina Antosiewicz Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Protokolant Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 8 lutego 2007r. sygn. akt II SA/Ke 328/06 w sprawie ze skargi B. i S. małżonków S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz B. i S. małżonków S. kwotę 72 (siedemdziesiąt dwa) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 8 lutego 2007r. sygn. akt II SA/Ke 328/06 w sprawie ze skargi B. i S. małżonków S. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości. W uzasadnieniu wyroku podano, że Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...], po rozpatrzeniu wniosku małżonków K. i S. S. oraz małżonków B. i S. S., na podstawie art. 95 pkt 2, art. 96 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000r. Nr 46, poz. 543) oraz § 7 i § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998r. w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu (Dz. U. Nr 25, poz. 130), zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] i [...], oznaczonej w ewidencji gruntów w obrębie 014 jako działka nr [...], przedstawiony na mapie sytuacyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dnia 13 sierpnia 2001r. pod numerem [...], na działki: nr [...] o powierzchni 0,0497 ha, nr [...] o powierzchni 0,0758 ha i nr [...] o powierzchni 0,5335 ha. Powyższa decyzja została opatrzona uwagą, że zgodnie z art. 130 § 4 k.p.a. podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania jako zgodna z żądaniem stron. Następnie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w wyniku rozpatrzenia odwołania K. i S. małżonków S. oraz pisma o cofnięcie tego odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchyliło decyzję organu I instancji w całości i umorzyło postępowanie tego organu. Na podstawie oświadczeń złożonych podczas rozprawy administracyjnej organ odwoławczy przyjął, że S. S. - współwłaściciel działki nr [...] - nie miał woli dokonania jej podziału w sposób przedstawiony w projekcie zatwierdzonym decyzją organu I instancji. Kolegium podniosło, że stosownie do treści art. 199 kc, z wnioskiem o podział wspólnej nieruchomości mogą wystąpić jedynie wszyscy współwłaściciele, gdyż jest to czynność przekraczająca zwykły zarząd majątkiem wspólnym. Organ podkreślił, że wobec faktu, że w sprawie wniosek taki złożył tylko jeden współwłaściciel – K. S., należało decyzję zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości uchylić i postępowanie I instancji umorzyć. Wskazano również, że w wyniku rozpoznania skargi od tego rozstrzygnięcia wniesionej przez S. i B. S., wyrokiem z dnia 6 czerwca 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że w sprawie wyłaniają się dwie istotne kwestie niewyjaśnione przez organ odwoławczy, tj. czy odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta K. wniesiono z zachowaniem przewidzianego prawem terminu, a w przypadku odpowiedzi pozytywnej, czy istotnie wnioskodawcy cofnęli swoją zgodę na podział nieruchomości objętej ich współwłasnością. Sąd zwrócił przy tym uwagę na pisma K. i S. S. złożone w dniach: 3 września 2001r., 14 września 2001r. i 17 września 2001r. Pisma te zawierają oświadczenia współwłaścicieli nieruchomości (obojga małżonków), że nie będą wnosili odwołania od decyzji o podziale ich nieruchomości (pismo z 3 września 2001r.), wnoszą odwołanie, podpisane tylko przez S. S. (pismo z 14 września 2001r.), a następnie cofają wniesione odwołanie i wnoszą odwołanie od decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości (oba pisma złożone 17 września 2001r.). Odwołanie pochodzi z daty wcześniejszej, bo 8 września 2001r., a cofnięcie odwołania jest datowane na 17 września 2001r. Należy zatem ustalić, które z tych pism wpłynęło w dniu 17 września 2001r. wcześniej, a tym samym, czy małżonkowie S. cofając odwołanie odnieśli go do tego z dnia 8 września 2001r. z datą wpływu 17 września 2001r. Sąd zauważył bowiem, że jeżeli cofnięcie dotyczy tego właśnie odwołania i wniesionego wcześniej, to późniejsze odwołania złożone po dacie 17 września 2001r. byłyby złożone z uchybieniem terminu z art. 129 § 2 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny przytoczył także treść art. 137 k.p.a. podnosząc, że brak ustaleń w tym zakresie nie pozwala na stwierdzenie, czy rozpatrzenie odwołania było dopuszczalne, tym samym czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Rozpatrując sprawę ponownie po wyroku uchylającym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W motywach decyzji organ odwoławczy podał, że w dacie złożenia wniosku K. i S. S. - z mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 31 stycznia 2001r. sygn. akt [...]- byli jedynymi współwłaścicielami działki nr [...] na zasadzie małżeńskiej wspólności ustawowej. Dokonując analizy pism złożonych przez małżonków S. dnia 3 września 2001r., 14 września 2001r. i 17 września 2001r. pod kątem wskazówek zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, Kolegium stwierdziło, że cofnięcie odwołania złożone dnia 17 września 2001r. dotyczy zarówno odwołania wniesionego dnia 14 września 2001r., jak i odwołania złożonego dnia 17 września 2001r. Przemawia za tym późniejszy numer, z jakim zarejestrowano cofnięcie odwołania złożonego dnia 17 września 2001r. w dzienniku wpływu korespondencji Wydziału Gospodarki Nieruchomościami i Geodezji Urzędu Miasta K. Ponieważ odwołania z dnia 14 września i 17 września są w swojej treści tożsame, organ przyjął, że odwołanie złożone z późniejszą datą jest drugim egzemplarzem odwołania wcześniejszego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w oparciu o treść art. 137 k.p.a. doszło do przekonania, że pozostawienie w obrocie decyzji organu I instancji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości, naruszałoby prawo, a konkretnie art. 10 § 1 k.p.a., w związku z czym nie można uwzględnić cofnięcia odwołania K. i S. S. Jak wskazują bowiem dowody zgromadzone w sprawie, w postępowaniu pierwszoinstancyjnym nie brała udziału U. K., która po wydaniu decyzji przez organ I instancji, a przed rozpoznaniem sprawy przez organ odwoławczy, nabyła prawo własności do części nieruchomości. Zdaniem organu, taka sytuacja uzasadnia uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w tym celu, aby umożliwić wszystkim stronom wzięcie udziału w pierwszoinstancyjnym stadium tego postępowania. Zgodnie bowiem z art. 97 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jeżeli nieruchomość jest przedmiotem współwłasności, podziału można dokonać na wniosek wszystkich współwłaścicieli, a przepis art. 199 Kodeksu cywilnego stosuje się odpowiednio. W wytycznych dla organu I instancji wskazano, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ ten winien w pierwszej kolejności zbadać, czy istnieje między obecnymi współwłaścicielami zgoda co do woli podziału działki nr [...] w sposób przedstawiony na mapie stanowiącej integralną część decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...]. Nadto organ ten winien ustalić, czy podstawę podziału stanowi stan faktyczny, o którym mowa w art. 95 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w obecnym brzmieniu, różniącym się w treści od tego przepisu z daty wydania decyzji, tj. z dnia [...], tzn. czy podział następuje celem wydzielenia działki budowlanej, jeżeli budynek został wzniesiony na tej działce przez samoistnego posiadacza w dobrej wierze. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję S. i B. S. wnieśli o jej uchylenie, zarzucając naruszenie przepisów art. 80 k.p.a. przez rozstrzygnięcie sprawy nie w oparciu o całokształt materiału dowodowego, ale o dowody dobrane w sposób wybiórczy, z całkowitym pominięciem dowodów odzwierciedlających ostateczny stan woli stron, tj. S. i K. małżonków S.; art. 97 pkt 4 k.p.a. przez zaniechanie obligatoryjnie nakazanego zawieszenia postępowania; art. 137 k.p.a. przez prowadzenie postępowania pomimo skutecznego odwołania od decyzji Prezydenta Miasta K. i braku przesłanek odmowy uwzględnienia cofnięcia odwołania; art. 138 § 2 k.p.a. przez oparcie zaskarżonej decyzji na nieistniejących przesłankach dotyczących konieczności przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed są administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) przez nieuzasadnione rozszerzenie zakresu wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie określonego w wyroku z dnia 6 czerwca 2005r. co do zakresu dalszego postępowania. Skarżący podnieśli, że organ nie uwzględnił oświadczenia o cofnięciu odwołania od decyzji, jak również wniesionej do Naczelnego Sądy Administracyjnego przez S. S. skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] z żądaniem uchylenia tejże decyzji, co zdaniem skarżących potwierdza jego faktyczną wolę podziału nieruchomości zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] oraz oświadczeń K. S. z dnia 28 listopada 2001r. Zarzucili, że pomimo wskazania istotnej dla sprawy okoliczności, jaką jest sfałszowany podpis na jednym ze znajdujących się w aktach sprawy dokumencie, organ odwoławczy postanowieniem z dnia 17 lutego 2006r. odmówił zawieszenia postępowania odwoławczego. Zdaniem skarżących organ administracji powinien obligatoryjnie uznać cofnięcie odwołania za skuteczne i umorzyć postępowanie odwoławcze jako bezprzedmiotowe. Skarżący podnieśli, że wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy bez uzasadnienia powołał konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, podczas gdy akta sprawy zawierają wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na jednoznaczne załatwienie sprawy. Tym samym organ kreuje niedopuszczalną wykładnię co do konieczności przeprowadzania w każdym przypadku ponownego postępowania pierwszoinstancyjnego, gdy wystąpi nabycie praw właścicielskich w toku prowadzonego postępowania. Wyjaśnili, że U. K. nabyła uprawnienia właścicielskie w drodze spadku z dniem śmierci swojego ojca S. S., tj. 29 stycznia 2003r., czyli po wydaniu decyzji uchylonej przez WSA w Krakowie. Nie podzielili również stanowiska organu II instancji, że U. K. nabyła prawo do zmiany oświadczenia woli złożonego przez swojego poprzednika prawnego S. S. Zdolność do złożenia oświadczenia woli co do zgody na podział nieruchomości nie jest prawem majątkowym i na podstawie art. 922 kc nie podlega dziedziczeniu. Ponadto w ocenie skarżących, uchylając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy w sposób niedopuszczalny wykroczył poza ramy oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, bowiem w swoim wyroku WSA w Krakowie wskazał wyłącznie na konieczność ustalenia kolejności wpływu określonych pism. W żadnej mierze natomiast nie poddał w wątpliwość braku zapewnienia U. K. czynnego udziału w toku postępowania administracyjnego prowadzonego w 2001r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpatrując skargę, Wojewódzki Sad Administracyjny w Kielcach uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie i zaskarżonym wyrokiem uchylił decyzję organu II instancji. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że realizując wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 czerwca 2005r. organ odwoławczy uznał, że skarżący cofnęli odwołanie złożone od decyzji Prezydenta Miasta K. zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości będącej ich współwłasnością. Skuteczność tej czynności została następnie oceniona przez pryzmat art. 137 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy nie uwzględni cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. Za prawidłowe należało zatem uznać, zdaniem Sądu, ustalenie organu dotyczące oceny i nadania znaczenia prawnego pismu K. i S. S., sporządzonemu i złożonemu dnia 17 września 2001r. (k. 17). Sąd I instancji uznał za trafne stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego odnośnie tego, że zawarte w tym piśmie oświadczenie o cofnięciu odwołania dotyczy odwołania złożonego wprawdzie w tej samej dacie, ale sporządzonego wcześniej, bo 8 września 2001r. (k. 32). Zauważył jednakże, że cofnięcie środka zaskarżenia jest aktem woli strony wyrażonym poprzez dokonanie określonej czynności procesowej. Może zatem zostać odwołane, a w przypadku odwołania oświadczenia o cofnięciu odwołania, strona może złożyć aż do chwili wprowadzenia do obrotu decyzji organu lI instancji. Jak wynika z treści protokołu rozprawy administracyjnej z dnia 20 listopada 2001r., wolą S. S. było podzielenie przedmiotowej nieruchomości "po równo między wszystkie dzieci" (k. 57). Stwierdził nawet, że "wniosek do podpisu podsunął mu syn S. S. nie informując, w jakim celu to czyni". Zdaniem Sądu I instancji, z wypowiedzi tej, a także ze stanowiska jakie prezentował na rozprawie dnia 20 listopada 2001r. pełnomocnik skarżącego S. S. kwestionujący decyzję zatwierdzającą podział działki nr [...] należy wywnioskować, że w istocie S. S. dążył do merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ II instancji, a więc wprawdzie nie wprost, ale w sposób dorozumiany odwołał wcześniejsze oświadczenie o cofnięciu złożonego środka zaskarżenia od decyzji zatwierdzającej projekt podziału. Tym samym nie można podzielić zawartych w skardze argumentów dotyczących skutecznego cofnięcia odwołania przez B. i S. S. i "obligatoryjnym" umorzeniu postępowania odwoławczego. W ocenie tego Sądu sprawa winna być przez organ odwoławczy rozpatrzona w trybie instancyjnym - nie ze względu na wystąpienie przesłanki z art. 137 k.p.a. lecz z uwagi na skuteczne odwołanie przez S. S. jego oświadczenia z dnia 17 września 2001r. o cofnięciu środka odwoławczego od decyzji organu l instancji. Podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie organ odwoławczy zauważył wprawdzie zmieniony w dacie własnego orzekania stan faktyczny i prawny w sprawie, jednak fakt ten nie znalazł odzwierciedlenia w decyzji. Nie ulega bowiem wątpliwości, że wniosek inicjujący postępowanie pochodzący od K. i S. S. dotyczył zatwierdzenia podziału geodezyjnego działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], w "celu zniesienia współwłasności" (k. 6 akt administracyjnych). Bezspornym jest także, że w tej dacie, jak i w chwili orzekania przez Prezydenta Miasta K., K. i S. małżonkowie S. byli jedynymi współwłaścicielami tej nieruchomości na zasadach małżeńskiej wspólności ustawowej. Podstawą prawną podziału zarówno wówczas, gdy orzekał organ l jak i ll instancji był przepis art. 95 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004r. Nr 161, poz. 2603 ze zm.) i to mimo zmiany w międzyczasie jego treści. Sąd I instancji wskazał, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji powołany przepis stanowił, że niezależnie od ustaleń planu miejscowego podział nieruchomości może nastąpić w celu: 1) zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej co najmniej dwoma budynkami, wzniesionymi na podstawie pozwolenia na budowę, jeżeli podział ma polegać na wydzieleniu dla poszczególnych współwłaścicieli, wskazanych we wspólnym wniosku, budynków wraz z działkami gruntu niezbędnymi do prawidłowego korzystania z tych budynków; 2) wydzielenia działki budowlanej, jeżeli budynek został wzniesiony na tej działce przez samoistnego posiadacza w dobrej wierze; 3) wydzielenia części nieruchomości, której własność lub użytkowanie wieczyste zostały nabyte z mocy prawa; 4) realizacji roszczeń do części nieruchomości, wynikających z przepisów niniejszej ustawy lub z odrębnych ustaw; 5) realizacji przepisów dotyczących przekształceń własnościowych albo likwidacji przedsiębiorstw państwowych lub samorządowych; 6) wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej; 7) wydzielenia działki budowlanej; 8) wydzielenia działek gruntu na terenach zamkniętych. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że bez względu na to, który z wymienionych wyżej przypadków przyjmie się jako podstawę rozpatrzenia wniosku złożonego przez małżonków S., nie może być wątpliwości co do tego, że przepis art. 95 jako "nieruchomość" rozumie jednostkę powierzchniową podziału kraju utworzoną dla celów ewidencji gruntów i budynków, czyli tzw. działkę ewidencyjną. Nie chodzi tu o podział prawny, tj. przeniesienie przez dotychczasowego właściciela prawa własności części swojej nieruchomości na rzecz innej osoby, lecz o podział ewidencyjny (geodezyjny), polegający na wydzieleniu z dotychczas istniejącej i oznaczonej konkretnym numerem, jednej działki ewidencyjnej - nowo utworzonych dwóch lub więcej działek ewidencyjnych, po dokonaniu pomiarów i nadaniu im nowego oznaczenia wraz z powierzchnią. Oznacza to, że aby merytorycznie można było rozpoznać wniosek S. i K. małżonków S. o zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości, czyli działki ewidencyjnej nr [...], działka ta w tym właśnie znaczeniu ewidencyjnym musiałaby nadal istnieć jako przedmiot postępowania administracyjnego. Tymczasem, jak wynika z niekwestionowanego stanu faktycznego potwierdzonego zgromadzonymi w sprawie dowodami w postaci wypisów z aktów notarialnych odpisów z ksiąg wieczystych KW nr [...] i [...] prowadzonych w Sądzie Rejonowym w Kielcach, właścicielami działek powstałych w wyniku realizacji decyzji Prezydenta Miasta K. o zatwierdzeniu podziału działki nr [...] są aktualnie: co do działki nr [...]- S. i B. S. - na zasadach małżeńskiej wspólności ustawowej, działki nr [...] – U. K. i działki nr [...] – S. i B. S. na zasadach małżeńskiej wspólności ustawowej do 1/3 części oraz U. K. do 2/3 części. Obrót prawny wydzielonymi z działki nr [...] nieruchomościami doprowadził zatem do sytuacji, w której przedmiot postępowania określony we wniosku przestał istnieć, co stało się wskutek wykonania decyzji o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości, zanim stała się ona ostateczna. Sąd I instancji zauważył, że okoliczność, czy zastosowanie przez organ l instancji przepisu art. 130 § 4 k.p.a. było prawidłowe pozostaje aktualnie bez znaczenia dla rozpoznania sprawy, albowiem doniosłość prawną ma skutek tej czynności w postaci rozporządzenia poszczególnymi częściami działki nr [...] i zmiana ich właścicieli. Nie ma zatem mowy o "współwłaścicielach" nieruchomości objętej wnioskiem małżonków S., jak stwierdza Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, albowiem nieruchomość ta już nie istnieje zarówno w znaczeniu prawnym, jak i ewidencyjnym. Konsekwencją błędnej interpretacji przez organ odwoławczy przepisu art. 95 ustawy o gospodarce nieruchomościami polegającej na przyjęciu, że w sprawie istnieje nadal nieruchomość objęta wnioskiem, było wadliwe zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a., który nakazuje uchylić zaskarżoną odwołaniem decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji tylko wtedy, gdy jej rozstrzygnięcie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. W niniejszej sprawie konieczność taka nie zachodziła, gdyż przeprowadzenie ponownego postępowania w celu zbadania, czy istnieje między współwłaścicielami zgoda co do woli podziału działki nr [...] - z przyczyn o jakich mowa wyżej - jest oczywiście bezprzedmiotowe. Skoro przedmiot postępowania administracyjnego odpadł, nie można także mówić o naruszeniu art. 10 § 1 k.p.a. poprzez fakt, że U. K. nie brała udziału w postępowaniu przed organem l instancji. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w stanie faktycznym sprawy rodzącym przedstawioną wyżej ocenę prawną, okoliczność ta nie ma żadnego wpływu na jej wynik, a tym samym nie może naruszać praw strony, których realizacja wyraża się między innymi w dyspozycji powołanego wyżej przepisu art. 10 § 1 k.p.a. Reasumując, Sąd I instancji uznał, że naruszenie przez organ odwoławczy przepisu prawa materialnego, a to art. 95 ustawy o gospodarce nieruchomościami, oraz prawa procesowego, a to art. 138 § 2 k.p.a. miało istotny wpływ na wynik sprawy, wobec czego zachodziła konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazał, że rozpatrując sprawę ponownie organ odwoławczy winien wydać stosowne rozstrzygnięte mając na uwadze poczynione wyżej uwagi, a w szczególności zmianę stanu faktycznego powodującą bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego wszczętego wnioskiem małżonków S., a dotyczącego zatwierdzenia projektu podziału działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...]. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., zaskarżając w całości wskazany wyżej wyrok na podstawie art. 173 i art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - obrazę art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przez błędne przyjęcie, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy a decyzja organu odwoławczego nie odpowiada wymaganiom art. 138 § 2 k.p.a. i przyjęcie, że organ odwoławczy nie mógł uchylić zaskarżonej decyzji w całości i przekazać sprawy do ponownego rozpatrzenia, - obrazę art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2000r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) przez całkowite pominięcie wiążącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w tej sprawie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 697/04 z dnia 06.06.2005r., - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. polegający na błędnym przyjęciu, że organ ten naruszył przepisy prawa materialnego, tj. art. 95 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Zdaniem autora skargi kasacyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny zarzucając decyzji Kolegium naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a, sam naruszył art. 153 tej ustawy poprzez całkowite pominięcie wiążącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w tej sprawie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 697/04 z dnia 6.06.2005r., - obrazę art. 141 § 4 p.p.s.a, przez błędne uzasadnienie wyroku co do wskazania odnośnie dalszego postępowania. Wskazując na powyższe, strona wnosząca skargę kasacyjną wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że uchylona zaskarżonym wyrokiem decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. zapadła po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w wykonaniu wiążącej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zamieszczonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 697/04 z dnia 6 czerwca 2005r., którym Sąd ten uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nr [...] z dnia [...] uchylającą decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] o zatwierdzeniu projektu podziału działki nr [...] w K. przy ul. [...] i umarzającą postępowanie I instancji w tej sprawie. Skarżący podniósł, że w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie organ odwoławczy nie wyjaśnił dwóch kwestii: czy odwołanie od decyzji I instancji zostało wniesione z zachowaniem ustawowego terminu, a jeżeli tak było, to wymagało wyjaśnienia, czy wnioskodawcy cofnęli swoją zgodę na podział nieruchomości objętej współwłasnością. Sąd podkreślił, że w aktach znajduje się oświadczenie współwłaścicieli działki K. i S. S. z dnia 3 września 2001r., w którym stwierdzają, że nie będą wnosić odwołania od decyzji zatwierdzającej projekt podziału. W dniu 14 września 2001r. wnieśli jednak wspólnie odwołanie podpisane przez S. S. Następnie w dniu 17 września 2001r. (data wpływu) K. i S. S. złożyli dwa pisma w Urzędzie Miasta K. podpisane przez nich własnoręcznie. Jedno stanowiło cofnięcie odwołania, a drugie, wniesione w tej samej dacie, było odwołaniem od decyzji stwierdzającej podział. Podniesiono, że zgodnie z wytycznymi Sądu I instancji organ odwoławczy winien był ustalić, które z pism: pochodzące z daty 08.09.2001r., czy cofnięcie odwołania datowane 17 września 2001r. wpłynęło w dniu 17 września 2001r. wcześniej, a tym samym "czy małż. S. cofając odwołanie odnoszą go właśnie i do tego z dnia 08.09.2001r. z datą wpływu 17.09.2001." Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 137 k.p.a. strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy nie uwzględni jednak cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny". W ocenie Sądu, organ odwoławczy wobec tego winien zbadać, "czy rozpatrzenie odwołania było dopuszczalne",. Postępowanie mające na celu wykonanie w/w wytycznych wyroku WSA w Krakowie zakończone decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego K. nr [...] z dnia [...] wykazało, że wnioskodawcy postępowania podziałowego K. i S. S. wnieśli w ustawowym terminie odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta K. zatwierdzającej projekt podziału działki nr [...] stanowiącej ich własność, co uczynili w dniu 17 września 2001r., a następnie w tym samym dniu, ale później wycofali je. Wcześniejsze odwołanie należało zatem, zdaniem autora skargi kasacyjnej, uznać za nieistniejące w sytuacji, gdy podpis S. S. został sfałszowany, co wykazał Prokurator. Ustalając, że współwłaściciele dzielonej działki nr [...] K. i S. S. wycofali wniesione w ustawowym terminie odwołanie od decyzji zatwierdzającej projekt podziału działki, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. miało zatem obowiązek zbadać, czy wycofanie odwołania w tej sprawie jest dopuszczalne, w świetle postanowień art. 137 k.p.a., do czego w uzasadnieniu wyroku WSA w Krakowie zobowiązał organ. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, dokonując w postępowaniu odwoławczym oceny decyzji organu I instancji zatwierdzającej projekt podziału działki nr [...] Kolegium wykazało, że decyzja ta została podjęta z naruszeniem art. 95 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. Zdaniem skarżącego organu naruszenie powołanego przepisu polegało na błędnej kwalifikacji prawnej niniejszej sprawy podziałowej, bowiem z wnioskiem o podział wystąpili współwłaściciele działki nr [...] – K. i S. S. w celu zniesienia współwłasności (art. 95 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami), gdy tymczasem organ I instancji prowadził postępowanie podziałowe w trybie art. 95 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, uzasadniając podział potrzebą "wydzielenia działki gruntu nr [...] znajdującej się pod budynkiem, wzniesionej przez samoistnego posiadacza B. i S. S., niezbędnej do prawidłowego korzystania z niego". Natomiast B. i S. S. nie byli samoistnymi posiadaczami budynku posadowionego na działce zarówno w dacie wydania decyzji przez organ I instancji (z dnia [...]) zatwierdzającej projekt podziału działki nr [...], jak i w dacie podjęcia przez Kolegium decyzji z dnia [...] uchylającej decyzję zatwierdzającą wadliwy podział i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Podkreślono ponadto, że na przestrzeni kilku lat, jakie upłynęły od daty podjęcia decyzji zatwierdzającej projekt podziału do dnia podejmowania przez Kolegium decyzji z dnia [...] zmienił się stan faktyczny sprawy. W miejsce dotychczasowych współwłaścicieli dzielonej działki weszły dzieci wnioskodawców - U. K. oraz S. S. wraz z żoną B. Zdaniem Kolegium organ I instancji w ponownym postępowaniu miał obowiązek wykazać przez pryzmat art. 97 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 199 k.c., czy obecni współwłaściciele dzielonej działki wyrażają zgodę na jej podział w sposób przedstawiony na mapie stanowiącej załącznik do decyzji zatwierdzającej projekt podziału. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w zaskarżonym wyroku nie podzielił stanowiska Kolegium stwierdzając, że sprawa winna być rozpatrzona w trybie instancyjnym, z uwagi na treść oświadczenia pełnomocnika S. S., złożonego na rozprawie przed Kolegium w dniu 20 listopada 2001r., który kwestionując decyzję zatwierdzającą podział "w sposób dorozumiany odwołał wcześniejsze oświadczenie o cofnięciu odwołania". Autor skargi kasacyjnej zauważa jednak, że wnioskodawcami postępowania podziałowego byli obydwoje małżonkowie K. i S. S., którzy wnieśli, jak podkreśla WSA w Krakowie, odwołanie podpisane przez obydwojga, a następnie oboje je cofnęli. W tej sytuacji zdaniem organu, nawet uznanie "w sposób dorozumiany", że S. S. na rozprawie w dniu 20.11.2001r. odwołał oświadczenie o cofnięciu odwołania, nie podważa ustalenia, że odwołania takiego nie uczyniła jego małżonka K. S. Nadto dorozumianemu odwołaniu wycofania odwołania przez ojca S. S. przeczą aktualni współwłaściciele dzielonej nieruchomości - syn S. S. i córka U. K., domagając się w złożonych skargach na decyzję Kolegium z dnia [...] umorzenia postępowania odwoławczego, co również potwierdza Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Z powyższych okoliczności, należy zatem, zdaniem organu II instancji - wywieść zarzut naruszenia art. 153 i art. 170 p.p.s.a., bowiem Sąd w kwestionowanym wyroku dokonał oceny prawnej sprawy w sposób odmienny niż to uczynił prawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie. W motywach swojego wyroku uchylającego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego - WSA w K. wskazał, aby organ odwoławczy wydał rozstrzygnięcie mając na uwadze w szczególności zmianę stanu faktycznego powodującą bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego wszczętego wnioskiem małżonków S., a dotyczącego zatwierdzenia projektu podziału działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...]. Wykonanie tych wytycznych prowadzi do konieczności podjęcia przez Kolegium decyzji uchylającej decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] zatwierdzającą projekt podziału działki nr [...] i umarzającej postępowania I instancji. Umorzenie postępowania odwoławczego nie jest możliwe, bowiem aktualni współwłaściciele tej działki nie wycofali wniosku, który złożyli w tej sprawie Ich rodzice i chcą tego podziału, co potwierdzają m.in. w skargach wniesionych do WSA w Kielcach. Wyrokiem sygn. akt II SA/Kr 697/04 z dnia 6 czerwca 2005r. WSA w Krakowie zobowiązał organ odwoławczy w pierwszej kolejności do wyjaśnienia, czy odwołanie zostało wniesione w terminie a następnie czy zostało wycofane, a jeżeli tak, to w następnej kolejności zbadanie możliwości uwzględnienia cofnięcia odwołania w świetle art. 137 k.p.a., tj. czy uwzględnienie wycofania odwołania nie prowadziło do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo. Jak zauważono mimo, że Sąd ten orzekał, gdy stan prawny działki nr [...] przedstawiał się identycznie jak w dacie wydania kwestionowanego w tej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, Sąd orzekający poprzednio nie wskazał, że postępowanie administracyjne w odniesieniu do tej działki stało się bezprzedmiotowe. W efekcie, zdaniem organu odwoławczego, wykonanie wytycznych zawartych w zaskarżonym wyroku prowadziłoby do wydania decyzji o treści tożsamej z decyzją nr [...] z dnia [...], która to decyzja została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem sygn. akt II SA/Kr 697/04 z dnia 6 czerwca 2005r. B. i S. S. złożyli odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wnieśli o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Nie podzielili poglądów Samorządowego Kolegium Odwoławczego co do naruszenia przepisów prawa podniesionych w skardze kasacyjnej. W uzasadnieniu wywiedli, że w ich ocenie podniesione jako podstawa kasacyjna naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a. jest całkowicie nieuzasadnione. Podnieśli, że w ponownym postępowaniu toczącym się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym Kielcach nie została dokonana zmiana oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania. W tym postępowaniu nastąpiło bowiem jedynie rozszerzenie wskazań co do dalszego postępowania wskutek pojawienia się w sprawie nowego dowodu w postaci dokumentu potwierdzającego sfałszowanie jednego z odwołań od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] nr [...]. W toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w aktach sprawy znajdował się bowiem "nadmiar" dokumentów świadczących o wniesieniu odwołania od decyzji Prezydenta Miasta K. Wobec tożsamości dat ich wpływu Sąd powziął wątpliwość co do kolejności wpływu pism, w związku z czym ustalenie kolejności wpływu pism wskazał jako nadrzędną kwestię do wyjaśnienia przez SKO w K. Okoliczność ta została toku ponownego rozpoznania sprawy wyjaśniona. W toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją z dnia [...] zostały przez stronę skarżącą podjęte czynności zmierzające do ustalenia, czy doszło do sfałszowania podpisu na jednym z odwołań, a tym samym wyeliminowania z obrotu prawnego sfałszowanego dokumentu. Na skutek tych działań, już po wydaniu przez SKO w K. wskazanej wyżej decyzji, Prokurator Prokuratury Rejonowej w K. postanowieniem z [...] umarzając dochodzenie w sprawie [...] wskazał, iż na skutek prowadzonych czynności ustalono sfałszowanie podpisu na wskazanym odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta K. Dokument ten, stanowiący jedno z odwołań od decyzji Prezydenta Miasta, został wyeliminowany z obrotu prawnego. Okoliczność ta spowodowała, że nie ma już żadnych wątpliwości co do kolejności wpływu pism do organu I instancji. Odpadła więc istniejąca dotychczas i wskazywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie konieczność ustalenia kolejności wpływu pism. Trafnie wobec powyższego Sąd I instancji zwrócił uwagę na pozostałe aspekty sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna wniesiona w rozpoznawanej sprawie odpowiada wymaganiom formalnym, lecz podniesione w niej zarzuty nie mogły być uznane za uzasadnione. Wobec tego, że nie stwierdzono występowania przesłanek nieważności postępowania określonych w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z § 1 powołanego przepisu prawa, Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany był rozpoznać sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieusprawiedliwiony podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przez błędne przyjęcie, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a decyzja organu odwoławczego nie odpowiada wymaganiom art. 138 § 2 k.p.a. i przyjęcie, że organ odwoławczy nie mógł uchylić zaskarżonej decyzji w całości i przekazać sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zgodzić się bowiem należy ze stanowiskiem Sądu I instancji, że zastosowanie w sprawie przez organ odwoławczy w okolicznościach faktycznych sprawy przepisu art. 138 § 2 k.p.a. było wadliwe. Jak wynika bowiem z niezakwestionowanych przez autora skargi kasacyjnej ustaleń faktycznych, wszczynający postępowanie administracyjne wniosek S. i K. małżonków S. dotyczył zatwierdzenia projektu podziału działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] w "celu zniesienia współwłasności". Ponadto zarówno w dacie złożenia owego wniosku, jak i w chwili orzekania w sprawie przez organ I instancji K. i S. małżonkowie S. byli jedynymi współwłaścicielami tej nieruchomości na zasadach małżeńskiej wspólności ustawowej. Podstawą prawną podziału był przepis art. 95 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004r. Nr 161, poz. 2603 ze zm.) i to mimo zmiany w międzyczasie jego treści. Trafnie zauważa też Sąd I instancji, że bez względu na podstawę prawną rozpatrzenia złożonego wniosku, "nieruchomość" w rozumieniu przepisu art. 95 w/w ustawy stanowi jednostkę powierzchniową podziału kraju utworzoną dla celów ewidencji gruntów i budynków. Nie chodzi tu o podział prawny, lecz o podział ewidencyjny (geodezyjny), polegający na wydzieleniu z dotychczas istniejącej i oznaczonej konkretnym numerem jednej działki ewidencyjnej - nowo utworzonych dwóch lub więcej działek ewidencyjnych, po dokonaniu pomiarów i nadaniu im nowego oznaczenia wraz z powierzchnią, co oznacza konieczność istnienia nadal działki mającej ulec podziałowi. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy oznacza to, że aby merytorycznie można było rozpoznać wniosek S. i K. małżonków S. o zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości, czyli działki ewidencyjnej nr [...], działka ta w tym właśnie znaczeniu ewidencyjnym musiałaby nadal istnieć jako przedmiot postępowania administracyjnego. Tymczasem, jak wynika z niekwestionowanego w skardze kasacyjnej stanu faktycznego ustalonego w sprawie i potwierdzonego zgromadzonymi w sprawie dowodami w postaci wypisów z aktów notarialnych odpisów z ksiąg wieczystych KW nr [...] i [...] prowadzonych w Sądzie Rejonowym w Kielcach, właścicielami działek powstałych w wyniku realizacji wydanej w sprawie decyzji Prezydenta Miasta K. o zatwierdzeniu podziału działki nr [...] są aktualnie: co do działki nr [...]- S. i B. S. - na zasadach małżeńskiej wspólności ustawowej, działki nr [...]- U.K. i działki nr [...]- S. i B. S. na zasadach małżeńskiej wspólności ustawowej do 1/3 części oraz U. K. do 2/3 części. Obrót prawny wydzielonymi z działki nr [...] nieruchomościami, jak trafnie zauważa Sąd I instancji, doprowadził do sytuacji, w której przedmiot postępowania określony we wniosku przestał istnieć, co stało się wskutek wykonania decyzji o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości, zanim stała się ona ostateczna. Trafnie także zauważa w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji, że bez znaczenia pozostaje w sprawie prawidłowość zastosowania przez organ l instancji przepisu art. 130 § 4 k.p.a. Istotnym bowiem w sprawie jest skutek czynności w postaci rozporządzenia poszczególnymi częściami działki nr [...] i zmiana ich właścicieli, co powoduje, że obecnie nie ma już mowy o "współwłaścicielach" nieruchomości objętej wnioskiem małżonków S., skoro nieruchomość, której wniosek dotyczył, już nie istnieje zarówno w znaczeniu prawnym, jak i ewidencyjnym. Nie było zatem podstaw do zastosowania w sprawie art. 138 § 2 k.p.a. Prawidłowo także przyjęto w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że skoro przedmiot postępowania administracyjnego odpadł, to nie można także mówić o naruszeniu art. 10 § 1 k.p.a. przez fakt nie brania udziału w postępowaniu przed organem l instancji przez U. K. będącą następcą prawnym zmarłego w dniu 29 stycznia 2003r. S. S. Nie mógł także odnieść zamierzonego skutku podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2000r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) przez pominięcie wiążącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w tej sprawie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 697/04 z dnia 06.06.2005r. Zważyć bowiem należy, że uchylając decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu owego wyroku w sprawie sygn. akt II SA/Kr 697/04 zwrócił uwagę na konieczność wyjaśnienia dwóch istotnych kwestii, które w ocenie tego Sądu nie zostały wyjaśnione i ustalone. Mianowicie: czy odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta K. wniesiono z zachowaniem przewidzianego prawem terminu i w przypadku odpowiedzi pozytywnej wyjaśnienie, czy istotnie wnioskodawcy cofnęli swoją zgodę na podział nieruchomości. Uzasadnienie powyższego wyroku nie zwiera żadnych innych wskazań co do dalszego postępowania, poza przytoczeniem ponadto treści art. 137 k.p.a. W ponownym postępowaniu toczącym się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Kielcach zakończonym zaskarżonym wyrokiem, nie została zatem dokonana zmiana oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, jak to zarzucono w omawianej podstawie skargi kasacyjnej. W niniejszym postępowaniu prowadzonym przed Sądem I instancji nastąpiło jedynie rozszerzenie wskazań co do dalszego postępowania, co jednak w niczym nie uchybia przepisowi art. 153 p.p.s.a. Okoliczności bowiem, które miały być przedmiotem ustaleń organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy po uchyleniu wyrokiem Sądu z dnia 6 czerwca 2006r. decyzji drugoinstancyjnej z dnia 29 listopada 2001r. zostały wyjaśnione i ustalone. Powyższe czyni także niezasadnym podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że organ ten naruszył przepisy prawa materialnego, tj. art. 95 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.) i uznanie za nietrafne zawarte w skardze kasacyjnej stanowisko, że Wojewódzki Sąd Administracyjny zarzucając decyzji drugoinstancyjnej naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a, sam naruszył art. 153 tej ustawy poprzez całkowite pominięcie wiążącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w tej sprawie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 697/04 z dnia 6.06.2005r. Za nieusprawiedliwiony również uznać należało podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez błędne uzasadnienie wyroku co do wskazania odnośnie dalszego postępowania. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazuje na trzy elementy, które muszą się znaleźć w uzasadnieniu wyroku, czyli: 1) opis historyczny sprawy, zawierający prezentację jej okoliczności faktycznych, przebiegu i stanowisk stron do momentu podjęcia ostatecznego rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia bądź innej czynności administracyjnej) zaskarżonego do Sądu administracyjnego, 2) prezentację stanowisk stron w postępowaniu sądowoadministracyjnym obejmującą w pierwszym rzędzie zarzuty skargi oraz argumenty strony przeciwnej zawarte w odpowiedzi na nią, uzupełnione ewentualnie o stanowiska innych uczestników postępowania, 3) stanowisko Sądu obejmujące wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem. Zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. będzie skuteczny tylko wtedy, gdy połączony zostanie z innymi uchybieniami Sądu zaistniałymi na etapie rozpoznawania skargi, które zostaną zarzucone zgodnie z wymogami formalnymi, jakie formułuje ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ramach zarzutu naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. (por. wyrok NSA z dnia 21.06.2006r. sygn. II FSK 862/05, LEX nr 242945). Dokonując tak zakreślonej kontroli uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, by owo uzasadnienie w czymkolwiek naruszało ów przepis. Uzasadnienie to bowiem zawiera wszystkie wymienione powyższym przepisem prawa elementy. Nie mogła odnieść zamierzonego skutku powołana w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentacja dotycząca okoliczności faktycznych sprawy, stanowiąca polemikę skarżącego organu ze stanowiskiem Sądu I instancji zawartym w uzasadnieniu wyroku tego Sądu z tego względu, że okoliczności przytoczone dla poparcia stanowiska skarżącego organu co do prawidłowości rozstrzygnięcia decyzji tego organu są okolicznościami, które nie były przedmiotem ustaleń organu zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji z dnia [...], ani w związku z tym przedmiotem kontroli Sądu I instancji. Są one zatem okolicznościami nowymi, na które organ powołuje się dopiero na etapie skargi kasacyjnej. W tej sytuacji nie mogą one odnieść zamierzonego skutku, a tym samym zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 141 § 4 p.p.s.a. także uznać należało za nieusprawiedliwiony. Skoro zatem skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, podlegała ona oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.