II SA/Po 718/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Zieliński (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2007 r. przy udziale sprawy ze skargi A S. A. w P. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprzeciwu na zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę. /-/ A.Łaskarzewska /-/ A. Zieliński /-/ J.Szaniecka II SA/Po 718/06 U Z A S A D N I E N I E Dnia [...] 2005 r. Spółka A. , działając na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1997 r. (Dz.U.2003 r., Nr 207 poz. 2016) – dalej: Prawo budowlane, zgłosiła zamiar wykonania robót budowlanych polegających na zamontowaniu wolno stojącego nośnika reklamowego typu billboard o wymiarach 5,2 m na 2,5 m w P. na os. [...] na terenie działki nr [...] ark. 18, obręb P. Prezydent Miasta, działając w oparciu o art. 30 ust. 5 oraz 6 pkt 1 Prawa budowlanego, po rozpatrzeniu zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych A – decyzją z dnia [...] nr [...] – zgłosił sprzeciw wobec budowy wyżej opisanego wolno stojącego nośnika reklamowego. W uzasadnieniu organ podał, iż budowa nośników reklamowych wymaga uzyskania pozwolenia na budowę poprzedzonego decyzją o warunkach zabudowy. Decyzja została doręczona skarżącej dnia czerwca 2006r. [...] . Od sprzeciwu budowy nośnika Spółka A wniosła odwołanie (pismo z dnia [...] czerwca 2006 r.). Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów art. 29 ust. 2 pkt 6, art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 10, 7, 77 oraz 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego i wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu odwołania skarżąca wskazała, iż dokonując zgłoszenia zamiaru montażu urządzenia reklamowego oparła się na art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, sygnalizując przy tym na możliwość kwalifikacji zgłoszenia również w trybie art. 29 ust. 1 pkt 22 Prawa budowlanego. Skarżąca spółka podniosła również, iż zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, za wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Z treści tego przepisu wynika, że dopuszczalne jest instalowanie tablic i urządzeń reklamowych nie tylko na obiektach budowlanych, ale i na gruncie. Dla uzasadnienie swego stanowiska, skarżąca przytoczyła wyroki sądów administracyjnych. W szczególności podniosła, iż art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego obejmuje nie tylko instalowanie tablic reklamowych na istniejących obiektach, ale także dotyczy instalowania tablic i urządzeń reklamowych na gruncie. Ponadto wskazała, iż jedyną przesłanką objęcia zamierzenia pozwoleniem na budowę nie może być skala i charakter nośnika reklamowego. Podnosząc naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego skarżąca podkreśliła błędne zastosowanie tego przepisu będące konsekwencją przyjęcia, iż montaż tablicy reklamowej objętej zgłoszeniem z dnia [...] czerwca 2006 r. wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Uzasadniając naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego skarżąca spółka podkreśliła, iż po pierwsze, organ przed wydaniem zaskarżonej decyzji, nie zapewnił stronie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a przynajmniej nie podał przyczyn odstąpienia od zasady czynnego udziału strony w tym zakresie – przez co zaskarżona decyzja naruszyła art. 10 k.p.a. Po drugie, skarżąca wskazała na brak wyczerpującego wyjaśnienia decyzji, co uchybia zasadzie praworządności – art. 7 k.p.a. oraz obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego – art. 77 k.p.a. Po trzecie, zdaniem spółki A uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada regułom wyrażonym w art. 107 § 3 k.p.a., albowiem organ I instancji nie wskazał żadnych faktów, które uznał za udowodnione, żadnych dowodów, na których oparł rozstrzygnięcie – a jedynie ograniczył się do stwierdzenia, że "budowa nośników reklamowych wymaga uzyskania pozwolenia na budowę". W ocenie skarżącej organ I instancji nie wziął w ogóle pod uwagę faktu, że nośnik reklamowy składa się z gotowych półelementów, które następnie składa się w gotowe urządzenie reklamowe. Ponadto, skarżąca zarzuciła braki w wyjaśnieniu podstaw prawnych decyzji. Wojewoda , decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]. W uzasadnieniu Wojewoda podał, iż analiza dokumentów sprawy pozwala stwierdzić, że zgłoszenie dotyczy budowy nośnika reklam o wysokości 4,62 m na fundamencie nietrwale związanym z gruntem, z planszą o wymiarach 2,62 m x 5,28 m. W związku z zarzutem niezapewnienia stronie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów organ odwoławczy wskazał, iż z przebiegu postępowania nie wynika, aby strona nie mogła zapoznać się ze zgromadzonymi dokumentami lub aby organ uniemożliwił jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów. Organ nie wzywał strony do zapoznania się czy wypowiedzenia, gdyż wszystkie dowody jakie pochodziły od strony były jej znane. Wojewoda podkreślił także, iż nie zachodziła przesłanka – wskazana w odwołaniu – do zastosowania w sprawie art. 29 ust. 1 pkt 22 Prawa budowlanego, tj. zakwalifikowania zgłoszonego obiektu jako tzw. małej architektury. Zdaniem organu odwoławczego nośnik reklam nie jest, zgodnie z art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, małą architekturą. Projektowany nośnik reklam mógłby być uznany za tymczasowy obiekt budowlany (art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego), a gdyby strona zadeklarowała w zgłoszeniu czas trwania obiektu na okres od 120 dni, mogłaby skorzystać z trybu zgłoszeniowego na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego. Ponieważ w aktach sprawy brak jest takiej deklaracji należało wystąpić o pozwolenie na budowę. Wojewoda wyjaśnił, iż nie jest trafne zastosowanie przez stronę trybu zgłoszeniowego według art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. W ocenie organu II instancji, instalowaniem jest np. montaż instalacji centralnego ogrzewania, montaż instalacji elektrycznej w budynku, krat w oknach i montaż tablicy reklamowej na budynku, innej budowli, parkanie, maszcie czy nośniku. W żadnym przypadku instalowaniem nie jest budowa nośnika. Prawo budowlane nie wyjaśnia, co należy rozumieć przez użyty w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego termin "instalowanie" i dlatego przyjmuje się jego encyklopedyczne i słownikowe znaczenie, jakie przyjęto w procesie budowy reklam. Gdyby ustawodawca chciał jednoznacznie określić, że instalowanie jest tożsame z budowaniem, użyłby już zdefiniowanego w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego terminu budowa-budowanie. W ocenie organu nie można instalowaniem nazywać budowania obiektu budowlanego, jakim jest nośnik reklam. Wojewoda wyjaśnił, iż z przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy wynika jednoznacznie, że instalowanie tablic i urządzeń reklamowych następuje na obiektach, czyli nośnikach, a jedynie umieszczenie ich na obiektach zabytkowych wymaga dodatkowej procedury związanej z ochroną zabytków. Wyjątkiem jest też instalowanie reklam (a nie nośników, czyli budowli) poza obszarem zabudowanym, gdyż do tych reklam doprowadzony jest prąd i tylko osoby uprawnione mogą instalować takie tablice na nośnikach. Odrębna procedura wynika tu głównie z oddziaływania tablic świetlnych na pojazdy poruszające się po drogach publicznych. Z przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 nie wynika, że budowanie konstrukcji nośników reklam o nieograniczonych parametrach w określonym miejscu jest instalowaniem. Zdaniem organu odwoławczego, operacja posadowienia urządzenia reklamowego – nośnika z tablicą reklamową w terenie jest budową w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, a nie instalacją, jaką jest np. montaż tablicy na nośniku. Nośnik reklam nietrwale połączony z gruntem może być, co prawda, montowany z elementów prefabrykowanych, ale fundament trzeba wykonać wg przyjętych w budownictwie zasad i na nim montowana jest dopiero konstrukcja nośnika. Całą operację należy kwalifikować jako budowę w myśl art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Dnia [...] października 2006 r. Spółka A wniosła skargę na decyzję Wojewody w zakresie naruszenia przepisów Prawa budowlanego Spółka podtrzymała zarzuty przedstawione wcześniej w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta. Odnośnie uchybień postępowania zarzuciła decyzji Wojewody naruszenie art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy wybiórczo potraktował dowody, w szczególności nie odniósł się do dołączonej przez skarżącą symulacji komputerowej ukazującej sposób posadowienia nośnika. Wynika z niej, iż zgłaszany obiekt to urządzenie składające się z gotowych półelementów, które będą składane w jedną całość, a więc instalowane na gruncie. Organ w uzasadnieniu decyzji ogranicza się jedynie do przytoczenia słownikowej definicji pojęcia instalowania oraz wskazania, że nośnik reklamowy jest budowlą. Na potwierdzenie zasadności zarzutów skarżąca podała, iż w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych dokonano już wykładni pojęć "instalowanie" i "urządzenia reklamowe". Przez instalację należy rozumieć wykonywanie szeregu czynności montażowych prowadzących do umieszczenia urządzenia reklamowego w określonym miejscu, przy czym możliwe jest również instalowanie urządzenia poza obiektem budowlanym. W ocenie skarżącej, nie można podzielić stanowiska Wojewody, iż instalowanie urządzenia reklamowego jest budową, o której mowa w art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Przy instalowaniu urządzenia reklamowego są prowadzone roboty budowlane, ale są to roboty montażowe, nie takie jak budowa sensu stricte o której mowa w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Skarżąca podnosi także, że urządzenie reklamowe nie jest budowlą, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Do zakresu pojęcia urządzenia reklamowego zaliczyć należy wszystkie elementy składające się na to urządzenie, a instalacja urządzenia oznacza montaż elementów, łącznie tworzących urządzenie służące reklamie. Inaczej ujmując, instalowanie urządzenie reklamowego polega na wykonywaniu szeregu czynności montażowych prowadzących do umieszczenie urządzenia reklamowego w określonym miejscu. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podniósł argumenty przedstawione w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] , a ponadto podkreślił, iż z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego nie wynika, że budowanie konstrukcji nośników reklam o nieograniczonych elementach jest instalowaniem. Wojewoda podał, iż z uwagi na rozmiar urządzenia operacja jego posadowienia jest budową w rozumieniu przepisów prawa. Co prawda nośnik reklamy nietrwale połączony z gruntem jest montowany z elementów prefabrykowanych, ale prefabrykowany fundament trzeba w pierwszej kolejności wykonać na mokro i przewieźć na miejsce budowy, a w szczególności dokonać szereg czynności, jak wytyczenie geodezyjne, zebranie warstwy humusu i warstw gruntu nienośnych, itd. W ocenie organu przez instalowanie należy rozumieć jedynie montowanie na nośniku, natomiast nośnik trzeba zbudować. Z uwagi na powyższe, w ocenie Wojewody zastosowanie art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego było uzasadnione. Odnośnie zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania, organ podał także, iż w istocie nie naruszył art. 7 i 77 k.p.a., gdyż w trakcie podejmowania decyzji wykonał wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, natomiast uzasadnienie decyzji spełnia wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem wyjątków wskazanych w ustawie. Zasada wyrażona w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego podlega wyłączeniu jedynie w przypadkach wymienionych enumeratywnie w art. 29-31 Prawa budowlanego, co oznacza, że w stosunku do takich wyłączeń niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej (por. R. Dziwiński, P. Ziemski, Prawo budowlane, Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, Warszawa 2005, s. 141). Przez roboty budowlane należy rozumieć natomiast budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Obiektem budowlanym w myśl art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego jest w szczególności budowla (art. 3 ust. 1 lit. b Prawa budowlanego). Ustawa wprowadza legalną definicję pojęcia budowli (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego). Definicja ta składa się z dwóch części: negatywnej, tj.: budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, oraz opisowej (definicja przez postulaty) – zawierającej listę przykładowych desygnatów definiowanego pojęcia. Z punktu widzenia niniejszej sprawy, jako szczególnie istotne wskazać należy – wymienione w analizowanym przepisie – wolnostojące, trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia (jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową). Podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego przez jego niezastosowanie oraz art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego przez jego błędne zastosowanie nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 cytowanej ustawy pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Z uwagi na konstrukcję tego przepisu, wskazuje się niekiedy, iż w zakresie jego zastosowania mieści się instalowanie tablic i urządzeń reklamowych bez względu na ich wielkość, a ponadto niezależnie od tego czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem, które można uznać za budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, czy też są to tablice reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej (np. fundamencie; por. wyrok z dnia 30 maja 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1311/04, niepubl.). Powyższa wykładnia art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego prezentowana jest niekiedy także w piśmiennictwie (J. Dessoulavy-Śliwiński [w:] Z. Niewiadomski – red., Prawo budowlane, Komentarz, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2006 r., s. 355). Szeroka interpretacja art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, nawet jeżeli uprawniają do niej językowe dyrektywy wykładni, nie może wyłączać upoważnienia organów do wniesienia sprzeciwu. Powołanie się w zgłoszeniu na fakt, iż docelowo planowany obiekt jest "urządzeniem reklamowym" o jakim mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy nie może służyć ominięciu zasady wyrażonej w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Należy podzielić stanowisko Wojewody wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż operacja posadowienia urządzenia reklamowego określonego w złożonym przez skarżącą projekcie wymaga w pierwszej kolejności posadowienia fundamentu konstrukcji z uwzględnieniem przyjętych w budownictwie zasad. W ocenie Sądu, czynności z tym związane należy kwalifikować jako budowę w myśl art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, co skutkuje obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Stanowisko takie wyraził także Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 września 2006 r. (sygn. akt II SA/Po 362/06, niepubl.), w którym zwrócił uwagę na sposób posadowienia nośnika reklamowego. Podniósł, iż posadowienie na gruncie fundamentu wolnostojącego urządzenia reklamowego nie jest zakładaniem ani montowaniem urządzenia technicznego, gdyż wymaga szeregu prac poprzedzających tj. pomiarów geodezyjnych, zabezpieczenia terenu, ewentualnie wykonania podsypki lub wylewki betonowej. Charakter i rozmiar opisanych prac budowlanych nakazywały – zdaniem Sądu – uznać je za budowę, która wymaga pozwolenia zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. W rozpatrywanej sprawie również wymaga wnikliwego rozważenia sposób posadowienia zgłoszonego obiektu reklamowego. Należy bowiem mieć na względzie, iż roboty budowlane objęte zgłoszeniem dotyczą montażu reklamy – przy czym – jak stwierdzono w projekcie, jej wykonanie wymaga posadowienia żelbetowego fundamentu. Zgodnie z art. 3 pkt 3 in fine Prawa budowlanego "fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową" stanowią budowle. Prace polegające na budowie, a także przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce takiego fundamentu (art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego) wymagają zatem uzyskania pozwolenia na budowę. Podstawa konstrukcji urządzenia reklamowego objętego zgłoszeniem stanowi "fundament" w znaczeniu powszechnie przyjętym w terminologii budowlanej, a takie znaczenie należy przypisywać pojęciom zawartym w ustawie regulującej tę materię (por. Z. Ziembiński, Zarys teorii prawa, Ars Boni Et Aequi, Poznań 2001, s. 166). Żelbetowe podstawy słupów konstrukcyjnych reklamy stanowią fundamenty płytkie, całą swoją podstawą spoczywające bezpośrednio na gruncie (por. W. Żenczykowski, Budownictwo ogólne, tom 2/1, Elementy i Konstrukcje Budowlane, Arkady 1981, s. 65). Stosowanie podstaw słupów prefabrykowanych nie zmienia charakteru tych obiektów jako fundamentów. Podkreśla się konieczność wykonania prac zapobiegających zagłębianiu się podstawy w grunt, tj. w szczególności ułożenie jej na gruncie o stosunkowo dużej nośności przez staranne i dokładne ustawienie poprzedzone szeregiem czynności przygotowawczych (W. Żenczykowski, ibidem, s. 70). Uzupełniając powyższe, można wskazać wyrok z dnia 25 marca 2004 r. (sygn. akt IV SA 3522/02, niepubl.), w którym Sąd stwierdził, iż "do robót budowlanych polegających na budowie obiektu budowlanego można zaliczyć położenie płyt chodnikowych dla urządzenia miejsc postojowych dla samochodów, nałożenie na powierzchnię gruntu warstwy betonu lub wyłożenia kostką brukową, bądź trylinką" (tak też: wyrok NSA z dnia 7 grudnia 1990 r., sygn. akt IV SA 887/90, niepubl.). Należy przyjąć, iż instalacja zgłoszonego przez skarżącą urządzenia reklamowego nie wymaga pozwolenia na budowę w zakresie w jakim obejmuje czynności instalacji konstrukcji wsporczej wraz z ekranem reklamowym do podstawy fundamentowej. W zakresie posadowienia fundamentu niezbędne jest jednak uzyskanie pozwolenia na budowę. Z art. 3 pkt 3 in fine Prawa budowlanego jednoznacznie wynika, iż fundamenty urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową, stanowią budowle. Wykonanie takiej budowli wymaga pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Wskazanie w projekcie, iż fundamenty słupów konstrukcyjnych urządzenia reklamowego stanowią część tego urządzenia, nie może wyłączać w stosunku do nich zastosowania tego przepisu. Zważywszy, iż posadowienie urządzenia reklamowego opartego na żelbetowym fundamencie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, zarzut naruszenia art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego przez jego błędne zastosowanie jest niezasadny. Wniesienie sprzeciwu wobec zgłoszenia skarżącej należało uznać za usprawiedliwione. Nieuprawnione są również zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przepisów postępowania – art. 7 i art. 77 k.p.a. Organ odwoławczy słusznie uznał zebrany materiał dowodowy za wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Przyjęcie odmiennej od prezentowanej przez skarżącą, interpretacji przepisów art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, nie jest równoznaczne z brakiem podjęcia kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego czy też naruszeniem zasady praworządności. Nie można się też zgodzić z zarzutem, iż organ odwoławczy nie uzasadnił wyczerpująco zaskarżonej decyzji przez co naruszył art. 107 § 3 k.p.a. Wojewoda wskazał na parametry i cechy urządzenia reklamowego oraz wyjaśnił – z powołaniem stosownych przepisów prawa – z jakich powodów uznał zamierzenie skarżącej za wykraczające poza ramy przewidziane dla trybu zgłoszeniowego z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. /-/ A.Łaskarzewska /-/ A. Zieliński /-/ J.Szaniecka