II OSK 536/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak /spr./ Sędziowie sędzia NSA Jerzy Bujko Sędzia NSA Stefan Kłosowski Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 listopada 2005 r., sygn. akt II SA/Po 965/05 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2002 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 470 ( czterysta siedemdziesiąt ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wójt Gminy Czarnków decyzją z 19 grudnia 2001 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 39, art. 40 ust. 1 i 3, art. 42 i art. 43 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz zgodnie ze zmianą miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Czarnków zatwierdzoną uchwałą Rady Gminy w Czarnkowie z 26 października 1991 r. nr VII/38/91 (Dziennik Urzędowy Województwa Pilskiego Nr 15, poz. 91), ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania działki nr [...]/5 położonej w K., polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej GSM 900 z wieżą stalową kratową o wysokości do 60 m npt. wraz z zasilaniem energetycznym. Organ wskazał, że działka ta została wydzielona z działki nr [...]/3 i stanowi grunt rolny o powierzchni 0,0296 ha o klasie bonitacyjnej RV. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu dopuszcza się lokalizowanie wszelkich urządzeń z zakresu infrastruktury technicznej służącej funkcji podstawowej ustalonej w planie. Organ określił w decyzji warunki wynikające z przepisów szczególnych i wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, a także warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej. W. i D. J. wnieśli od decyzji odwołanie, w którym zakwestionowali dokonaną wykładnię zapisu zawartego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Podnieśli, że plan ten przewiduje gabaryty powstających budowli i zachowanie ich miejskiego charakteru. Wywodzili, że posadowienie na sąsiednim terenie wieży telefonii komórkowej spowoduje upadek ich działalności agroturystycznej. Decyzją z [...] kwietnia 2002 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 43 i art. 46a ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i odmówiło ustalenia dla P. sp. z o.o. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu polegających na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...]/5, położonej w K. Kolegium zarzuciło organowi I instancji, że nie dokonał oceny inwestycji pod względem jej zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego tak jak wymaga tego art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności nie wyjaśnił, czy planowaną inwestycję można uznać za urządzenie z zakresu infrastruktury technicznej służącej funkcji podstawowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że takim urządzeniem byłyby np. urządzenia melioracyjne, przeciwpowodziowe i przeciwpożarowe, ale nie jest nim stacja bazowa telefonii komórkowej. Kolegium wskazało także, że Wójt nie wyjaśnił na czym ma polegać "uzyskanie stosownej zgody", która w myśl postanowień planu jest warunkiem koniecznym budowy urządzeń technicznych służących funkcji podstawowej. Organ II instancji podniósł również, że Wójt naruszył art. 107 k.p.a. nie podpisując uzasadnienia decyzji. P. Sp. z o.o. Okręg P. wniosła od decyzji skargę do sądu administracyjnego, zarzucając, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. nie ustaliło, że z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika wprost zakaz budowy stacji bazowej telefonii komórkowej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wnosiło o oddalenie skargi. Wywodziło, że zgodnie z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zamierzenie inwestycyjne ma nie tylko nie być sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ,ale ma być z nim zgodne. Wyrokiem z 10 września 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę uznając, że brak podpisu Wójta pod decyzją z [...] grudnia 2001 r., nr [...] stanowił rażące naruszenie prawa, co uprawniało Kolegium do uchylenia tej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Jednocześnie Sąd nie podzielił oceny organu II instancji, jakoby stacji bazowej telefonii komórkowej nie można było zaliczyć do urządzeń infrastruktury technicznej służącej funkcji podstawowej. W skardze kasacyjnej P. sp. z o.o. podniosła naruszenie art. 138 § 1 i 3 oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz wskazała, że sprawa nie została rozpatrzona przez sąd sprawiedliwie zgodnie z art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrokiem z dnia 28 lipca 2005 r. sygn. akt OSK 1893/04 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że oddalenie skargi w sytuacji, gdy sąd nie zgadza się z treścią orzeczenia organu co do istoty sprawy stanowi naruszenie art. 45 Konstytucji RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 15 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Po 965/05, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. Okręg P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] kwietnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wywodził, że w zaskarżonej decyzji słusznie wskazano, że kluczowym zagadnieniem w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest ustalenie zgodności zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Art. 43 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w brzmieniu na dzień wydania decyzji w II instancji stanowił, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla gruntu, który jest przedmiotem postępowania obowiązywał w dniu wydania zaskarżonej decyzji plan zagospodarowania przestrzennego będący uchwałą Rady Gminy w Czarnkowie z 26 września 1991 r. nr VII/38/91, ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Pilskiego z 27 listopada 1991 r. nr 15/91. W planie tym stwierdzono, że teren, na którym położona jest działka nr [...]/5 stanowi rolę oraz że dopuszcza się lokalizowanie na nim wszelkich urządzeń z zakresu infrastruktury technicznej służącej funkcji podstawowej ustalonej w planie. Na ten cel winny być przeznaczone tereny o niskiej wartości rolniczej po uzyskaniu stosownej zgody na zmianę sposobu użytkowania terenów rolnych. Koniecznym było ustalenie, czy stacja bazowa telefonii komórkowej może być uznana za urządzenie z zakresu infrastruktury technicznej służącej funkcji podstawowej ustalonej w planie, czyli działalności rolniczej. W zakresie pojęcia "urządzenia infrastruktury technicznej służącej funkcji rolniczej" należało ustalić, czy pojęcie to nie jest definiowane ustawowo, lub czy ustawa nie zawiera wskazówek ułatwiających taką definicję. Należało się odwołać do ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 1995 r. Nr 16, poz. 78 ze zm.), co też uczynił organ II instancji, jednak bez jednoznacznego powołania treści ustawy. Art. 2 ustawy definiuje pojęcie gruntu rolnego, którym są m.in. grunty znajdujące się pod urządzeniami melioracyjnymi, przeciwpowodziowymi i przeciwpożarowymi, zaopatrującymi rolnictwo w wodę, jak i urządzeniami kanalizacji oraz utylizacji ścieków i odpadów dla potrzeb rolnictwa i mieszkańców wsi (art. 2 ust. 1 pkt 7). Uwagi wymagają jednak także inne wskazane w podanym przepisie cechy gruntów, które pozwalają dany grunt uznać za grunt rolny. Ustawa ta nie definiuje co prawda wspomnianego pojęcia urządzenia infrastruktury technicznej służącej funkcji rolniczej, jednak pozwala wyjaśnić, jakie cechy ustawodawca uznaje za relewantne z punktu widzenia znaczenia przymiotnika "rolniczy". Kwestia ta ma naturalnie znaczenie w sprawie, skoro kluczem do zdefiniowania wskazanego wyżej pojęcia jest określenie znaczenia "funkcji rolniczej". Bez wątpienia zatem należało się tu odnieść do art. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, tym bardziej że wbrew twierdzeniom strony skarżącej, terminy używane przez ustawodawcę posiadają jednakowe znaczenie w całym systemie prawa, chyba że w poszczególnych aktach są one zdefiniowane odmiennie. Stosując odpowiednio przesłanki, które na gruncie art. 2 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych decydują o rolniczym charakterze gruntów do zdefiniowania czym jest "urządzenie służące funkcji rolniczej" trzeba uznać, że stacja bazowa telefonii komórkowej w żadnym razie nie może być uznana za takie urządzenie. Konstatacja ta znajduje również pełne uzasadnienie w kontekście potocznego znaczenia przymiotnika "rolniczy". Znaczenie to jest wcale niebagatelne, skoro pierwszym zabiegiem interpretacji przepisów powinno być sięgnięcie do językowego znaczenia użytych w danym przepisie słów z uwzględnieniem zasady, że clara non sunt interpretanda est. "Rolniczy" na gruncie języka polskiego oznacza zaś tyle co "dotyczący rolnictwa, rolnika, związany z rolnictwem; używany, stosowany w rolnictwie, zajmujący się rolnictwem" (Słownik języka polskiego, pod red. M. Szymczaka, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1978, t. III, s. 71). Również w tym kontekście trudno uznać stację bazową telefonii komórkowej za "urządzenie infrastruktury technicznej służącej funkcji rolniczej". Sąd wziął pod uwagę fakt, że wskazane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczenia wykonywania prawa własności powinny być interpretowane bardzo ściśle. Wykładnia dokonana przez Sąd nie jest jednak wykładnią rozszerzającą. Ewentualny argument, iż rozwój telefonii komórkowej na danym terenie może również — pośrednio — służyć działalności rolniczej nie może być przekonywujący na gruncie postanowień miejscowego planu zagospodarowania, gdyż doprowadziłby on do całkowitego rozmycia znaczenia użytego terminu. Pośrednio działalności rolniczej może bowiem służyć każde urządzenie techniczne. Z wywiedzionych wyżej względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), sąd skargę oddalił. P. Spółka z o.o. Okręg P. wniosła od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparto na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: 1) art. 43 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu nadanym ustawą z 13 lipca 2000 r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2001 r. Nr 14, poz. 124) poprzez przyjęcie, że przepis ten stanowi podstawę odmowy ustalenia w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; 2) art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy z 3 lutego1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. Nr 16, poz. 78 ze zm.) poprzez przyjęcie, że przepis ten znajduje w sprawie zastosowanie. Na tych podstawach wnosiła o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku, 2) orzeczenie na rzecz skarżącej strony kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzono, że nowelizacja art. 43 ustawy miała jedynie charakter redakcyjny. Zarówno według pierwotnego brzmienia ustawy, jak i brzmienia nadanego ustawą zmieniającą, decyzja powinna być zgodna z prawem. "Brak sprzeczności", o którym stanowił przepis w brzmieniu pierwotnym należy po prostu rozumieć jako "zgodność" w rozumieniu znowelizowanego przepisu. Zachowuje zatem aktualność przyjęta wykładnia art. 43 ustawy w jej pierwotnym brzmieniu. Podstawą zatem wydania decyzji odmownej było wykazanie sprzeczności między uwzględnieniem wniosku inwestora a ustaleniami miejscowego planu (art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy). Oznacza to, że odmowę ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu należy traktować jako wyjątek i stosować tylko wówczas, gdy zamierzenia inwestora nie można w sposób oczywisty pogodzić z ustaleniami planu, mimo wykładni przychylnej dla inwestora. Wykładnia rozszerzająca art. 43 jest niedopuszczalna z uwagi na to, że ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym jest aktem ograniczającym prawo własności, a prawo to jest prawem chronionym zarówno przez przepisy rangi konstytucyjnej, jak i art. 140 kodeksu cywilnego. W ocenie skarżącej w rozpoznawanej sprawie nie zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji odmownej. Lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej da się bowiem pogodzić z zapisem miejscowego planu przyjętego uchwałą Rady Gminy w Czarnkowie z 29 września 1991 r., zgodnie z którym na działce nr [...]/5, stanowiącej rolę, "dopuszcza się lokalizowanie wszelkich urządzeń z zakresu infrastruktury technicznej służące funkcji podstawowej ustalonej w planie". Urządzenia stacji bazowej telefonii komórkowej bez wątpienia należą do kategorii "urządzenia z zakresu infrastruktury technicznej". Urządzenia te mogą służyć funkcji podstawowej ustalonej w planie. Z zapisów planu nie wynika bowiem, jak silny ma być związek między funkcją podstawową określoną w planie, a funkcją spełnianą przez poszczególne urządzenia techniczne: w szczególności nie wynika, że związek ten musi mieć charakter bezpośredni. Rację ma Sąd I instancji stwierdzając, że pośrednio działalności rolniczej może służyć każde urządzenie techniczne. Nie oznacza to jednak, że występowanie takiego pośredniego związku daje podstawę do wydania w sprawie decyzji odmownej. Być może zapis miejscowego planu, iż "dopuszcza się lokalizowanie wszelkich urządzeń z zakresu infrastruktury technicznej służące funkcji podstawowej ustalonej w planie" ma charakter blankietowy. Jeśli jednak nie można mu nadać racjonalnego sensu, należy przyjąć – w świetle przedstawionego wyżej orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego – iż nie wprowadza on żadnego ograniczenia w zakresie dopuszczalności lokalizacji na danym terenie urządzeń z zakresu infrastruktury technicznej. Brak podstaw do stosowania art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Po pierwsze, zawarta w art. 2 ustawy definicja gruntu rolnego jest wyłącznie definicją na potrzeby tej ustawy ("gruntami rolnymi, w rozumieniu ustawy"). Po drugie, w momencie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania z 1991 r. ustawa z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych jeszcze nie obowiązywała. Trudno przyjąć, aby między przepisem prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan, a ustawą spoza dziedziny zagospodarowania przestrzennego występował tak silny związek, że późniejsze uchwalenie ustawy wpływa na wykładnię uchwalonego wcześniej planu miejscowego. Trudno też w tym przypadku zastosować przywołaną przez Sąd I instancji regułę, w myśl której terminy używane przez ustawodawcę posiadają jednakowe znaczenie w całym systemie prawa, chyba że w poszczególnych aktach są zdefiniowane odmiennie. Sprzeciwia się temu charakter prawny miejscowego planu, w tym fakt, że uchwala go szczególny organ, i to jedynie dla określonego obszaru. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Według art. 43 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) "Nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 2 ust. 2". Zgodnie ze zmianą miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Czarnków zatwierdzoną uchwałą Rady Gminy w Czarnkowie z 26 października 1991 r. nr VII/38/91 dla wsi Kuźnica Czarnkowska w punkcie 1 stanowi: 1. Ustalenia dotyczące obszaru całej Gminy "Dopuszcza się lokalizowanie wszelkich urządzeń z zakresu infrastruktury technicznej służące funkcji podstawowej ustalonej w planie. Na cel ten winny być przeznaczone tereny o niskiej wartości rolniczej po uzyskaniu stosownej zgody na zmianę sposobu użytkowania terenów rolnych". Uchwała o zmianie w punkcie 2 zawiera "Ustalenia dotyczące poszczególnych terenów" w tym dotyczące wsi Kuźnica Czarnkowska. Nie można rozważać zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego opierając się na zapisie dotyczącym ustaleń dotyczących obszaru całej gminy pomijając regulację dotycząca poszczególnych terenów, a zatem w sprawie rozpoznawanej ustaleń dotyczących wsi Kuźnica Czarnkowska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 10 września 2004 r. sygn. akt II SA/Po 1472/02 po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] kwietnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, oddalił skargę. W uzasadnieniu jednak wywodził, że "(...) Sąd w niniejszym skaldzie nie podziela merytorycznego uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W szczególności Sąd nie podziela stanowiska, jakoby urządzenia typu stacja bazowa telefonii komórkowej nie można było zaliczyć do urządzeń infrastruktury technicznej służącej funkcji podstawowej ustalonej w planie dla terenów rolnych, o których mowa jest w miejscowym planie zagospodarowania Gminy Czarnków". W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 15 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Po 965/05 odwołując się do definicji przyjętych w ustawie z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przyjął, że "Stosując odpowiednio przesłanki, które na gruncie art. 2 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych decydują o rolniczym charakterze gruntów do zdefiniowania czym jest «urządzenie służące funkcji rolniczej» trzeba uznać, że stacja bazowa telefonii komórkowej w żadnym razie nie może być uznana za takie urządzenie". Z przedstawienia stanowiska wyrażonego w tej samej sprawie oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wynika, że ustalenie znaczenia pojęcia "urządzenie służące funkcji rolniczej" nie jest łatwe do definiowania. Ustalając znaczenie tego pojęcia nie można opierać się na założeniu, że bezwzględną wartością jest wystąpienie bezpośredniego związku z rolnictwem. Wykazanie związku pośredniego jest wystarczające do wyprowadzenia zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Rozwój i zmiany w infrastrukturze technicznej służące nowym formom komunikacji społecznej jaką jest rozwój telefonii komórkowej, uzupełniającej wcześniej istniejącą sieć telefoniczną nie pozostaje w oczywisty sposób w sprzeczności z zapisem planu o dopuszczalności lokalizacji wszelkich urządzeń z zakresu infrastruktury technicznej służącej funkcji podstawowej w planie. Lokalizowanie urządzeń służących tej, nowej formie telekomunikacji, podobnie jak nie zabrania lokowania tam urządzeń służących doprowadzeniu energii, telefonii stacjonarnej, czy sieci komputerowej. Z urządzeń tych mogą korzystać wszyscy mieszkańcy w celach zarówno związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, jak i innymi i z tego powodu nie można dostrzec sprzeczności z zapisem planu. Ograniczenie wyłącznie oceny do zgodności z zapisami planu dotyczącymi obszaru całej Gminy, a pominięcie oceny dotyczącej zapisów zawierających regulację "Ustalenia dotyczące poszczególnych terenów" w tym dotyczące wsi Kuźnica Czarnkowska nie daje podstawy do prawidłowego zastosowania art. 43 powołanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zapis w części 1 "Ustalenia dotyczące obszaru całej Gminy" są ogólnikowe. Sąd w zaskarżonym wyroku analizą objął jedynie tylko ten fragment miejscowego planu, bez analizy całości tego aktu, w tym ustaleń dotyczących terenu wsi Kuźnica Czarnkowska. Uzupełnienie tego uchybienia powinno nastąpić przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 43 powołanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przez niewłaściwe zastosowanie jest usprawiedliwiony. Z tego względu, na podstawie art. 185 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 203 pkt 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.