II FSK 892/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędziowie NSA: Bogusław Dauter, Aleksandra Wrzesińska – Nowacka (sprawozdawca), Protokolant Agnieszka Lipiec, po rozpoznaniu w dniu 12 września 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej H. sp. z o.o. siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 22 marca 2007 r. sygn. akt I SA/Ke 43/07 w sprawie ze skargi H. sp. z o.o. siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 13 grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od lipca do grudnia 2005 r. oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 22 marca 2007 r., sygn. akt I SA/Ke 43/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę "H." Spółki z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 13 grudnia 2006 r., Nr [..] w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od lipca do grudnia 2005 r. Z przedstawionego w uzasadnieniu wyroku zwięzłego stanu sprawy wynika, że decyzją tą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia 29 sierpnia 2006 r., Nr [...], określającą Spółce z o.o. "H." zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za okres od lipca do grudnia 2005 r. w wysokości 34.245,10 zł. Organy podatkowe ustaliły, że podatniczka na podstawie umowy z dnia 30 czerwca 2005 r. i z dnia 20 lipca 2005 r. nabyła prawo wieczystego użytkowania nieruchomości zabudowanych wraz z prawem własności znajdujących się na tych nieruchomościach budynków i budowli. W złożonych w dniach 25 lipca 2005 r. i 8 sierpnia 2005 r. deklaracjach dla potrzeb podatku od nieruchomości spółka wykazała m.in. budynki związane z działalnością gospodarczą o powierzchni odpowiednio 2038 m2 i 20 m2. W dniu 12 czerwca 2006 r. spółka złożyła deklarację korygującą, w której ujawniono powierzchnię 1196 m2 budynków pozostałych. Na żądanie organu I instancji wyjaśniła przyczynę korekt deklaracji wskazując, że budynek stacji uzdatniania wody nie nadawał się do użytkowania i nie był użytkowany za względu na stan techniczny i trwającą przebudowę na zakład obróbki skrawaniem, zaś budynek wymiennikowni nie nadawał się i do czasu wykonania prac adaptacyjnych nie nadaje się do użytkowania ze względu na brak instalacji elektrycznej, wodno-ściekowej i c.o. oraz ogólny stan budynku. Na potwierdzenie tych informacji załączono dwa zaświadczenia z dnia 26 lipca 2006 r. wydane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Organ odwoławczy stwierdził, że przedstawiony przez spółkę materiał dowodowy, tj. zaświadczenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego i protokół z kontroli okresowej budynku sporządzony w dniu 31 maja 2006 r., nie przesądza o niemożności wykorzystywania tych budynków do prowadzenia działalności ze względów technicznych w roku podatkowym 2005. Podniesiono, że podatnik nie dopełnił obowiązku przewidzianego zapisem art. 6 ust. 9 pkt 3 w związku z ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 2,poz. 7 ze zm., powoływanej dalej jako u.p.o.l.) , przewidującego konieczność skorygowania deklaracji w ciągu 14 dni w razie zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania. Tym samym spółka pozbawiła organy podatkowe możliwości weryfikacji złożonej dopiero w dniu 12 czerwca 2006 r. korekty deklaracji podatkowej. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, spółka wniosła o jej uchylenie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 107 § 1 K.p.a., polegające na wydaniu decyzji bez ustalenia faktycznego stanu nieruchomości podlegającej podatkowi od nieruchomości i bez właściwego uzasadnienia wydanej decyzji, to jest bez wskazania podstawy prawnej i faktycznej, w tym w szczególności w zakresie kwestionowanym przez podatnika w jego odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji i z naruszeniem prawa materialnego, tj.: art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 3 u.p.o.l. poprzez nieuwzględnienie, że zgodnie z tym przepisem budowle będące w posiadaniu skarżącej Spółki nie są wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej; ust. 9 pkt 3 (brak podania nr artykułu) tej samej ustawy poprzez przyjęcie, iż przepis ten nakłada na podatnika sankcje naliczenia zawyżonej - według stanu faktycznego - należności podatkowej w przypadku, gdy w ciągu 14 dni od zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość podatku nie złoży on skorygowanej deklaracji, a nadto zastosowanie tak błędnie pojmowanego przepisu do sytuacji, w której żadne nowe zdarzenie mające wpływ na wysokość podatku w trakcie roku podatkowego nie nastąpiło; art. 81 ust. 1 prawa budowlanego oraz art. 174 ustawy o nieruchomościach polegające na przyjęciu, że ocena stanu nieruchomości może być dokonywana przez inne podmioty niż uprawniony rzeczoznawca majątkowy lub organ administracji architektoniczno-budowlanej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., przywoływanej dalej w skrócie jako p.p.s.a.) oddalił skargę. W motywach podjętego rozstrzygnięcia Sąd przywołał treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Przyjął, że w rozpoznawanej sprawie jest niesporne, że strona skarżąca w 2005r. jako przedsiębiorca była w posiadaniu budynku wymiennikowni oraz stacji uzdatniania wody, co skutkuje tym, że budynek, budowla lub grunt jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Oznacza to, że nawet budynki niewykorzystywane przez przedsiębiorcę w danym momencie lub też wykorzystywane na inną działalność niż gospodarcza (za wyjątkiem budynków mieszkalnych) należy uznać za związane z działalnością gospodarczą (Sąd powołał się w tym zakresie na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2001r., sygn. akt. FPK 3/00, publ. POP 2002/3). Wobec powyższego organy podatkowe, wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki, nie miały obowiązku dowodzenia w celu obalenia powyższego domniemania prawnego. Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych, iż dokumenty przedstawione przez skarżącą nie odnosiły się do stanu technicznego przedmiotowych budynków w 2005 r. i ocenił, że w sprawie nie wystąpiły żadne okoliczności podważające powołane wyżej domniemanie prawne. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych Sąd I instancji wskazał, że do okoliczności tych nie zaliczają się remonty i prace adaptacyjne (wyrok NSA z dnia 16 lutego 2006r., sygn. akt II FSK 301/05; Lex nr 193364). Zdaniem Sądu I instancji zarówno zaświadczenia właściwych organów nadzoru budowlanego, jak i oceny techniczne sporządzone przez osobę do tego uprawnioną nie potwierdzają okoliczności, że stan techniczny spornych budynków wyłączał w 2005 r. przedmiotowe budynki z opodatkowania w rozumieniu art.1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. Przedstawione przez skarżącą dokumenty potwierdzają dobry stan ogólny budynków. Sąd zaznaczył, że niemożność wykorzystywania budynków do prowadzenia działalności gospodarczej ma wynikać z niedających się usunąć obiektywnych i niezależnych od podatnika przyczyn technicznych. Sąd podkreślił też, że budynek wymiennikowni, w świetle oceny technicznej z 31 maja 2006 r. nie nadawał się do użytkowania, co nie znaczy jednak, że stan ten również istniał w 2005 r. Przy czym, co istotne, przedmiotowa opinia techniczna nie wskazuje na wyłączenie budynku w ogóle z działalności gospodarczej, ale pod kątem działalności skarżącej spółki. Nawet więc przyjmując, że taki stan tego budynku istniał w 2005 r. nie można uznać, że wyłączał możliwość wykorzystywania go do działalności gospodarczej, a w świetle tego co wyżej wskazano, że nie był z nią związany. Sąd przyjął, że ocena dokumentów przedstawionych przez stronę skarżącą, przedstawiona przez organy podatkowe nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów. Jako niezasadne Sąd ocenił zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa podatkowego oraz przepisów prawa budowlanego i ustawy o gospodarce nieruchomościami w zakresie prowadzonego postępowania dowodowego. Wskazał, że postępowanie podatkowe jest regulowane przez przepisy Ordynacji podatkowej, nie zaś Kodeksu postępowania administracyjnego. Odnosząc się do wskazanych naruszeń przepisów postępowania, które znajdują swe odpowiedniki na gruncie procedury podatkowej Sąd stwierdził, iż nie dopatrzył się ich naruszenia, tym bardziej w stopniu istotnym, mającym wpływ na wynik postępowania. Skargę kasacyjną od przedstawionego powyżej wyroku wniosła podatniczka, zaskarżając ów wyrok w całości i wnosząc o jego zmianę przez wydanie orzeczenia uchylającego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 13 grudnia 2006 r. i decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia 29 sierpnia 2006 r. alternatywnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach. Nadto strona wniosła o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: - rażące naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. polegające na przyjęciu, że będąca w posiadaniu przedsiębiorcy nieruchomość wyłączona ze względów technicznych z działalności gospodarczej podlegała podatkowi przewidzianemu w tej ustawie w wysokości przewidzianej dla nieruchomości niewyłączonej z użytkowania ze względów technicznych; - naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, tj. art. 81 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego, art. 174 ustawy o gospodarce nieruchomościami polegające na uznaniu przez Sąd, iż przepis ten umożliwia dokonywanie oceny stanu technicznego przedmiotowego budynku przez inne podmioty niż wskazane w tych przepisach, pomimo iż przepisy te uprawniają do dokonywania takiej oceny rzeczoznawcę majątkowego lub organ administracji architektoniczno-budowlanej i pominięcie oceny stanu nieruchomości podlegającej opodatkowaniu, dokonanej przez rzeczoznawcę W. K. ( tak w skardze kasacyjnej- podkreślenie Sądu) poświadczonej zaświadczeniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 26 lipca 2006 r. oraz oparcie się przy dokonywaniu oceny stanu technicznego nieruchomości na ustaleniach nieuprawnionego do dokonywania ocen stanu technicznego nieruchomości organu administracji skarbowej działającego w ramach Urzędu Miasta w O.; - naruszenie prawa procesowego, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez niewskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, dlaczego Sąd uznał za niezasadne zarzuty naruszenia przez organ wydający decyzję przepisów prawa podatkowego oraz przepisów prawa budowlanego i ustawy o gospodarce nieruchomościami. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca podniosła, że sporna nieruchomość nie była wykorzystywana do celów gospodarczych z powodów technicznych. Potwierdzają to dwa pisma, tj. ocena stanu technicznego budynku z dnia 31 maja 2006 r. sporządzona przez W. K. legitymującego się uprawnieniami budowlanymi, który stwierdził dodatkowo, iż budynek jest w trakcie przebudowy na zakład o zupełnie innym profilu gospodarczym niż dotychczas (a co za tym idzie nie mógł być wykorzystywany do celów gospodarczych od momentu zakupu, a więc od czerwca 2005 r.) oraz pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego S. A. z dnia 26 lipca 2006 r. potwierdzające tę opinię. Dokumenty te świadczą, o tym że wbrew stanowisku Sądu zostało udowodnione, iż przedmiotowa nieruchomość nie była w użytku ze względów technicznych od momentu jej zakupu przez podatnika. Skarżąca Spółka podniosła też, że Sąd rozpoznając sprawę i wydając zaskarżony wyrok nie wziął pod uwagę tego, iż organ podatkowy nie miał prawnej możliwości samodzielnego ustalenia, iż przedmiotowy budynek nie jest w złym stanie technicznym. Organy podatkowe dokonały oceny stanu nieruchomości, mimo że jest to działalność koncesjonowana, wykonywana w toku postępowania administracyjnego tylko przez uprawnionych rzeczoznawców majątkowych oraz przez wyspecjalizowane organy administracji dokonujące oceny stanu technicznego nieruchomości, działające na podstawie ustawy prawo budowlane. Ustalenia te przeczą zaświadczeniu PINB w Ostrowcu Świętokrzyskim z dnia 26 lipca 2006 r. i naruszają ustalenia dokonane przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego W. K. Poza błędnymi ustaleniami faktycznymi doszło także do naruszenia przepisów prawa przy dokonywaniu tych ustaleń przez nieuprawniony podmiot administracji podatkowej, co stanowi naruszenie art. 174 ustawy o nieruchomościach i naruszenie art. 81 prawa budowlanego, polegające na pominięciu opinii rzeczoznawcy majątkowego i nieuwzględnieniu treści zaświadczenia organu administracji specjalnej, czego Sąd orzekający nie wziął pod uwagę oddalając skargę. W ocenie skarżącej spółki uzasadnienie wyroku Sądu I instancji nie zawiera podstawy prawnej rozstrzygnięcia i nie wyjaśnia, dlaczego Sąd uznał za niezasadne zarzuty naruszenia przez organ wydający decyzję przepisów prawa podatkowego oraz przepisów prawa budowlanego i ustawy o gospodarce nieruchomościami, co powoduje, iż uchybienie to ma istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym okoliczność taka wyłącza możliwość ustosunkowania się przez skarżącego do rozstrzygnięcia, bowiem skarżący nie zna przesłanek, jakimi kierował się Sąd wydając wyrok. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie skorzystało z możliwości udzielenia odpowiedzi na skargę kasacyjną i udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzucono niej zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i prawa materialnego. Przepisem postępowania, jaki w ocenie autora skargi kasacyjnej miał zostać naruszony, jest art. 141 § 4 p.p.s.a. , zaś uchybienie polegać miało na sporządzeniu uzasadnienia, nieodpowiadającemu wymogom wskazanym w tym przepisie. W ocenie strony Sąd I instancji nie wyjaśnił podstawy prawnej rozstrzygnięcia i nie odniósł się do wszelkich zarzutów skargi. Nie znając motywów, jakimi kierował się Sąd , skarżący nie może odnieść się do tego orzeczenia. Uchybienie to ma w ocenie strony wpływ na wynik sprawy i winno skutkować uchyleniem wyroku. Stawiając zarzut oparty na podstawie wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. strona , oprócz wskazania przepisu, jaki został naruszony i sposobu naruszenia winna wykazać, iż naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przesłankę tę uznaje się za spełnioną, gdy pomiędzy uchybieniem przepisom postępowania przez sąd a treścią rozstrzygnięcia istnieje związek przyczynowy, który pozwala na stwierdzenie, iż gdyby nie naruszenie przepisów, sprawa zostałaby rozstrzygnięta w inny sposób ( por. poglądy wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 660/06, opubl. w Systemie Informacji Prawnej Lex pod nr 325277 i z dnia 5 grudnia 2006 r., sygn. akt I FSK 264/06, opubl. tamże pod nr 262751). Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku winno się składać się z następujących elementów: zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażono pogląd, iż w ramach pierwszego z elementów znaleźć się winien opis czynności dokonanych przez organy administracji publicznej i dokonane przez nie ustalenia oraz ocena tych ustaleń, w szczególności wskazanie, które z ustaleń sąd orzekający w sprawie przyjął jako podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, a które odrzucił i z jakich powodów. W ramach drugiego i trzeciego z elementów sąd nie powinien ograniczyć się do przytoczenia stanowisk stron, ale winien także dokonać oceny ich zasadności. Wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie to powołanie przepisów prawa, wskazanie, jaka obowiązująca norma winna znaleźć zastosowanie w przyjętym stanie faktycznym, podanie jej znaczenia, przyjętego przez sąd, a tym samym wyjaśnienie podstaw oceny zarzutów skargi i stanowisk pozostałych stron. Uzasadnienie jako całość ma odzwierciedlać operację logiczną, jaka doprowadziła sąd do określonego rozstrzygnięcia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2007 r., sygn. akt II FSK 670/06, opubl. w Lex pod nr 339405, z dnia 12 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2123/04, opubl. w ONSAi WSA z 2006 r., nr 1,poz. 9, J.Zimmermann- Motywy decyzji administracyjnej i jej uzasadnienie- Warszawa 1981, s.118-120, J.Wróblewski w : W.Lang, J.Wróblewski, S.Zawadzki- Teoria państwa i prawa- Warszawa 1986,s. 473-476). Wbrew zarzutom skargi uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy. Sąd wskazał przede wszystkim na definicję gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą i wyjaśnił, jak rozumie zawartą w art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. definicję. Z treści tego przepisu wywiódł również, jaki winien być zakres postępowania dowodowego w postępowaniu dotyczącym określenia podatku od nieruchomości znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorcy. Odniósł się też do zarzutu podatniczki, iż stan budynków winien być oceniany na podstawie zaświadczeń wystawionych przez organ nadzoru budowlanego. Wskazał bowiem, iż z uwagi na datę ich wystawienia, nie mogą one dokumentować stanu budynków w okresie, za jaki określono podatek. Ponadto wynikało z nich, że w dacie ich sporządzenia budynki były w stanie ogólnym dobrym. Sąd nie kwestionował więc, że zaświadczenia te mogą co do zasady stanowić dowód potwierdzający stan techniczny budynków, ale jedynie, że nie mogą stanowić dowodu w tej sprawie, bowiem nie dotyczą spornego okresu. Wskazał też, iż art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przyjmuje pewne domniemanie, które w tym przypadku nie zostało obalone. Zawarty w końcowej części uzasadnienia wniosek, iż nie doszło do naruszenia przepisów ustawy Prawo budowlane i ustawy o gospodarce nieruchomościami został zatem uzasadniony. Zarzut naruszenia przepisów postępowania uznać zatem należy za chybiony. Nie można również podzielić zarzutu naruszenia prawa materialnego. W tym zakresie strona zarzuciła naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie wskutek przyjęcia jakoby będąca w posiadaniu przedsiębiorcy nieruchomość wyłączona ze względów technicznych z działalności gospodarczej podlegała podatkowi przewidzianemu w ustawie w wysokości przewidzianej dla nieruchomości niewyłączonej z użytkowania ze względów technicznych. Pierwszy z powołanych przepisów stanowi, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości i obiekty budowlane- budowle i ich części związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wskazuje on zatem przedmiot opodatkowania. Drugi natomiast stanowi, iż użyte w ustawie określenie grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Definiuje on zatem określenie przedmiotów opodatkowania, wymienionych w ustawie. Żaden z nich nie odnosi się do stawek opodatkowania ( a więc wysokości podatku), ta kwestia została bowiem uregulowana w 5 u.p.o.l. ( w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b wskazano maksymalne stawki dotyczące budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej). Już z tego względu zarzut ten nie może być uwzględniony. Ponadto powiązanie art. 2 ust. 1 pkt 3 z art. 1 a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. wskazuje na to, iż strona wiąże ten zarzut z opodatkowaniem budowli związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Przedmiotem opodatkowania, spornym między stronami niniejszego postępowania, była zaś wysokość podatku od budynków ( a więc przedmiotu opodatkowania, wskazanego w art.2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.). Zauważyć też należy, iż kwestionując zastosowanie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. strona przyjmuje, iż nieruchomość będąca w jej posiadaniu była wyłączona z użytkowania ze względów technicznych. Nie podważyła jednak odmiennych ustaleń faktycznych, przyjętych przez Sąd I instancji jako podstawa faktyczna rozstrzygnięcia, nie postawiła bowiem zarzutu naruszenia przepisów postępowania, skutkującego błędami w ustaleniu stanu sprawy. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może zaś być skutecznym środkiem do kwestionowania ustaleń faktycznych ( por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 1328/05, opubl. w Lex pod nr 193314, z dnia 8 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 216/06, opubl. tamże pod nr 307505). Nie można też podzielić zgłoszonego w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzutu naruszenia art. 81 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 174 ustawy z dnia21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r., Nr 261,poz. 2603) poprzez błędną ich wykładnię. Przede wszystkim wskazać należy, iż strona skarżąca nie podała w skardze kasacyjnej ani daty uchwalenia tych aktów prawnych, ani miejsca ich publikacji. Ponadto art. 174 ustawy o gospodarce nieruchomościami składa się z kilku jednostek redakcyjnych, a niektóre z nich podzielone są na kolejne jednostki redakcyjne. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał zaś, której z jednostek redakcyjnych zarzut skargi dotyczy. Zauważyć zaś należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 183 § 1 p.p.s.a. jest związany granicami skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. Strona winna więc tak formułować zarzuty skargi, aby wynikało z nich w sposób jednoznaczny, jakie naruszenia zarzuca sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest bowiem władny precyzować za stronę zarzutów skargi, interpretować je czy uściślać ( por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt II OSK 403/05, opubl. w Lex pod nr 196461, z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt OSK 421/04, opubl. w Lex pod nr 146732). Formułując zarzut błędnej wykładni strona skarżąca winna także wyjaśnić, jak dany przepis winien być rozumiany i na czym polegał błąd w rozumieniu tego przepisu przez sąd. W tym przypadku w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wyjaśniono, jak strona rozumie powołane wyżej przepisy i na czym polegał błąd Sądu I instancji przy przyjęciu znaczenia tych norm. Sąd w tym przypadku nie dokonywał wykładni powołanych wyżej przepisów i – wbrew twierdzeniom strony- nie stwierdził( co wywiedziono przy ocenie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.) , że przepisy te umożliwiają dokonywanie oceny stanu technicznego budynku przez inne podmioty niż w nich wskazane. Ponadto art. 81 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane to przepis ustrojowy, określający obowiązki organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego. Nie jest on przepisem prawa materialnego jak twierdzi strona ( nie reguluje on bezpośrednio zachowania podmiotów i ich praw i obowiązków). Art. 174 ustawy o gospodarce nieruchomościami definiuje zaś pojęcie rzeczoznawstwa majątkowego, cechy, jakie winien posiadać rzeczoznawca majątkowy, zakres jego uprawnień i obowiązków, sposób wykonywania zawodu rzeczoznawcy majątkowego. Z przepisów tych nie wynika, że rzeczoznawca majątkowy uprawniony jest do oceny , czy budynek, grunt lub budowla nie mogą być użytkowane do działalności gospodarczej ze względów technicznych ( art. 174 ust. 3 i 3 a tej ustawy). Podnieść też należy, że z akt sprawy podatkowej nie wynika, że W.K. wystawiał zaświadczenie o stanie budynku jako rzeczoznawca majątkowy ( występował on tam jako kierownik budowy, czyli osoba uprawniona do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie –art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane), co czyni ten zarzut zupełnie niezrozumiałym . Z tych wszystkich względów skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a.