I OSK 1095/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Sędziowie NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Marek Stojanowski Protokolant Magdalena Cieślak po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2008r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 2114/06 w sprawie ze skargi W. S. i M. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa M. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 2114/06 po rozpoznaniu skargi W. S. i M. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa M. z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków uchylił zaskarżoną decyzję orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz zasądził na rzecz adwokata M. P. kwotę 240 zł powiększoną o należny podatek VAT z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa M. po rozpoznaniu odwołania J. Ł. od decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...]., nr [...] o wprowadzeniu na wniosek W. S. zmiany w ewidencji gruntów i budynków obrębu R. gminy R.– na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną i orzekł o odmowie wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przedmiotem postępowania z wniosku W. S. jest zmiana w ewidencji gruntów i budynków na podstawie wyroku z dnia [...], sygn. akt [...] nakazującego J. Ł. i M. Ł. opuszczenie nieruchomości stanowiącej działkę gruntu o nr ew. [...] o pow. [...] arów. Wójt Gminy R., decyzją z dnia [...], orzekł o zmianie w rejestrze gruntów obrębu R. gminy R. według załączonego zawiadomienia, z którego wynika, że działkę nr [...] przeniesiono z jednostki rejestrowej nr [...] (właściciel: W. i M. małż. S., władający: J. Ł.) do jednostki rejestrowej nr [...] (właściciel: W. i M. małż. S.). Decyzję tę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa M. uchylił i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia, lecz wyrokiem z dnia 6 listopada 2001 r., sygn. akt II SA 2001/00 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił rozstrzygnięcie organu odwoławczego wskazując, że rozstrzygnięcie sprawy sprowadzało się do oceny przez organ administracji zasadności wniosku w aspekcie przedłożonych dokumentów. Również w kolejnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2004 r., sygn. akt 6 II SA 2246/02, którym uchylono postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa M. z dnia [...] o zawieszeniu postępowania odwoławczego od decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...]., wskazano, że nie ma żadnych podstaw do łączenia zgłoszonego przez M. i W. małż. S. wniosku o wprowadzenie zmian w rejestrze gruntów z toczącym się postępowaniem o zasiedzenie nieruchomości, a tym bardziej przypisywania decyzji Wójta Gminy R. zarzutu przedwczesnego skorygowania danych w ewidencji bez oczekiwania na wynik postępowania sądowego. Celem dokonywanych zmian w ewidencji gruntów w rozpatrywanej sprawie jest bowiem aktualizacja danych objętych tą ewidencją, a nie potwierdzenie (lub zaprzeczenie) prawa własności. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że wyrok o eksmisję J. Ł. nie jest orzeczeniem sądowym, o którym stanowi § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454), w związku z tym nie może być podstawą do zmiany (aktualizacji) ewidencji gruntów. O ile więc wniosek W. S. nie mógł być uwzględniony, o tyle nie przesądza to o prawidłowości zapisów w ewidencji gruntów i budynków, których kontrolę organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków może przeprowadzić z urzędu. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi W. i M. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa M. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W powołanym na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa M. wydana została po uprzednim uchyleniu decyzji tego organu z dnia [...] wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2001 r., sygn. akt II SA 2001/00, w którym Sąd wskazał m.in., że: "Rozstrzygnięcie sprawy sprowadzało się do oceny przez organ administracji zasadności wniosku w aspekcie przedłożonych dokumentów i nie wymagało przeprowadzenia postępowania dowodowego w szerszym zakresie. (...) Nawet przy założeniu, że organ drugiej instancji uznałby za celowe uzupełnienie postępowania dowodowego, to zgodnie z art. 136 K.p.a. powinien uczynić to sam. (...) W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena poprawności decyzji organu pierwszej instancji jest możliwa na gruncie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie." Również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyroku z dnia 17 lutego 2004 r., sygn. akt 6 II SA 2246/02 wskazał na brak podstaw do zawieszenia postępowania przez organ odwoławczy i konieczność rozstrzygnięcia sprawy z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2001 r. Organ odwoławczy nie uwzględnił jednak w pełni oceny prawnej zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2001 r. Poza stwierdzeniem, że wyrok o eksmisję J. Ł. i M. Ł. z dnia [...]. nie jest wyrokiem, o którym stanowi przepis § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, organ nie wyjaśnił w zaskarżonej decyzji, stosownie do art. 107 § 3 K.p.a., motywów prawnych i faktycznych takiej oceny. Stanowi to naruszenie zarówno art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), jak i powołanego art. 107 § 3 K.p.a., w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, prawomocny wyrok o eksmisję może być podstawą do wprowadzenia stosownych zmian w ewidencji gruntów i budynków, określoną w § 12 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia, w zakresie osób wykazanych w tej ewidencji, jako władające nieruchomością, skoro omawiany wyrok stanowi prawnie wiążące potwierdzenie braku przysługiwania takim osobom skutecznego względem właściciela nieruchomości tytułu prawnego uprawniającego do władania tą nieruchomością. Treść § 12 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenie wskazuje jedynie, że prawa osób i jednostek będących właścicielami nieruchomości lub władającymi nieruchomością z innych tytułów prawnych, określonych w § 11 ust. 1 pkt 1 i 2 omawianego rozporządzenia, uwidacznia się w ewidencji gruntów na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych. Z przepisu tego nie wynika zatem, jakie prawomocne orzeczenia sądu nie mogą być podstawą do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie zaś z art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027), w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się właściciela, natomiast władających wykazuje się wobec gruntów państwowych i samorządowych. Wprawdzie, według art. 51 powołanej ustawy, w ewidencji gruntów i budynków, założonej na podstawie dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 6, poz. 32), oprócz właściciela, do czasu uregulowania tytułu własności, wykazuje się także osobę władającego, lecz przepis ten, w ocenie Sądu, dotyczy tylko takiej sytuacji, w której nie wpisano do ewidencji gruntów i budynków właściciela nieruchomości z racji braku dokumentów określających stan prawny nieruchomości, mogących stanowić podstawę takiego wpisu. Sąd podzielił utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd o dopuszczalności wpisania do ewidencji gruntów i budynków obok właściciela nieruchomości także osobę władającą tą nieruchomością, jeżeli jednak władztwo to wynika z tytułu prawnego pochodzącego od właściciela nieruchomości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2001 r., sygn. akt II SA 2099/00, Lex nr 82005). Zdaniem Sądu pogląd ten znajduje uzasadnienie także w treści § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W rozpatrywanej sprawie, w dniu [...]. Sąd Okręgowy w W. wydał prawomocny wyrok w sprawie o sygn. akt [...] o eksmisji J. Ł. i M. Ł. z nieruchomości położonej w R. R. przy ul. [...], stanowiącej zabudowaną działkę gruntu o nr ew. [...], o pow. [...] arów. Rzeczą organu odwoławczego była zatem ocena, czy wyrok ten mógł być podstawą do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków poprzez wykreślenie z niej J. Ł., jako władającego działką o nr ew. [...], której to zmiany dokonał organ pierwszej instancji w decyzji z dnia [...]. Przy dokonywaniu zaś takiej oceny, organ odwoławczy zobowiązany był w szczególności wskazać na jej uzasadnienie prawne i faktyczne, uwzględniając jaki jest związek między działką wskazaną w wyroku eksmisyjnym, jako działka oznaczona nr ew. [...], a działką o nr ew. [...], względem której wykreślono J. Ł., jako władającego tą działką. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w sprawie nie mają natomiast znaczenia okoliczności podnoszone na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2007 r. przez uczestnika postępowania J. Ł., dotyczące legalności tytułu własności przysługującego skarżącym, skoro z akt sprawy wynika, iż skarżący nadal są właścicielami nieruchomości oznaczonej działką nr ew. [...] i tytuł ten nie został skutecznie zakwestionowany. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył J. Ł., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi uczestnik postępowania zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.: § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia z dnia 29 marca 2001 r. przez eliminowanie uwidocznienia w ewidencji osoby (J. Ł.) na podstawie jego rozszerzającej wykładni. Ponadto uczestnik postępowania zarzucił naruszenie przepisów postępowania, gdyż uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: "art. 3 § 2 i inne odnoszące się do funkcji kontrolnej sądu administracyjnego" poprzez niewzięcie przez Sąd pod uwagę okoliczności podnoszonych w zakresie legalności tytułu własności skarżącego W. S.– w świetle udokumentowania sfałszowania podstaw jej wydania, wykazanego ekspertyzą kryminalistyczną. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej uczestnik postępowania podniósł, że zaskarżony wyrok jest próbą usankcjonowania następstw wydanej o sfałszowane podstawy decyzji administracyjnej (aktu uwłaszczenia). Ponadto stan "posiadania" działki [...] przez skarżącego był niemożliwy z przyczyn faktycznych. Działka o nr ewid. [...] powstała w dniu [...] decyzją Urzędu Powiatowego w P.. Zatem skarżący nie mógł być samoistnym posiadaczem tej działki w dniu [...]. W dniu wejścia w życie ustawy z dnia 26 października 1971 r. działka nr [...] nie istniała – tym samym nie mogła ona podlegać uwłaszczeniu. Umowa z dnia [...]., która była "podstawą" wydania aktu uwłaszczeniowego skarżącemu – w świetle ustaleń Ekspertyzy Kryminalistycznej Laboratorium Policji została sfałszowana. Podpis A. K. został podrobiony. W [...]r. bowiem nie było działki [...], nie było ulicy [...] (co potwierdza badanie map geodezyjnych z tego roku); nie było również sąsiadów: H. D. oraz K. K. – córki pozwanego (która związek małżeński zawarła dopiero w [...]r.). Uczestnik postępowania wskazał, że "protokół uwłaszczeniowy" z dnia [...]. – w świetle ustaleń poczynionych w trakcie postępowania karnego przeciwko W. S. prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową W. [...] (sygn. [...]) – nie mógł być sporządzony w [...]r., gdyż w tym czasie pozwany był w trakcie uzgadniania zakupu przedmiotowej nieruchomości od A. K. Dodatkowo akt uwłaszczeniowy nie został wydany przez Naczelnika Gminy R. W ówczesnym stanie prawnym Protokół uwłaszczeniowy powinien być przechowywany w Urzędzie Wojewódzkim – na jego podstawie Urząd Wojewódzki powinien był wydać decyzję Naczelnikowi Gminy R. by został wydany pozwanemu akt uwłaszczeniowy. Trybu powyższego nie dopełniono. W ocenie uczestnika postępowania powyższe okoliczności wskazują, że "proces uwłaszczania" skarżącego odbywał się w [...] r., w okresie trwania stanu wojennego. Na terenie R.-R. według ustaleń strony skarżącej oraz organów administracji nie było żadnych uwłaszczeń w tym okresie w trybie wyżej opisanym. W latach [...] do [...] ta sama nieruchomość była objęta w całości dwiema księgami: KW [...] oraz nowo utworzoną dotyczącą tej samej nieruchomości [...]. Zamknięcie [...] zostało dokonane na podstawie niezidentyfikowanego "pisma z dnia [...]". Pisma tego brak. Właścicieli (rodziny O.) uwidocznionych w [...] o fakcie jej zamknięcia nie powiadomiono. Po otrzymaniu aktu uwłaszczeniowego, wydanego w oparciu o sfałszowane podstawy skarżący przedstawił "szkic budowlany" działki [...] umiejscawiając ją przy ulicy [...]. Fakt ten wskazuje, że skarżący nie posiadał planów budowlanych co zostało potwierdzone przez biegłego sądowego, który dokonywał czynności wyceny nieruchomości przy ulicy [...] w [...]r. W konkluzji skargi kasacyjnej uczestnik postępowania wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, utrzymanie w mocy decyzji nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków oraz o zasądzenie kosztów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1–3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze kasacyjnej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. Zaznaczyć również należy, iż przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie może ograniczyć się do powtórzenia treści przepisu art. 174 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wymieniającego podstawy kasacji. Konieczne jest uzasadnienie podnoszonej podstawy skargi przez wskazanie, które przepisy ustawy, rozporządzenia oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga zawiera wywody, zmuszające Naczelny Sąd Administracyjny do domyślania się, który przepis prawa skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Przepis ten musi być bowiem wyraźnie wskazany. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany wymienionymi w skardze podstawami kasacyjnymi nie może badać zgodności zaskarżonego wyroku z przepisami niewymienionymi w kasacji i nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, którego konkretnie przepisu dotyczy podstawa kasacji. Niedopuszczalne jest dokonywanie przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładni zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej i ich uściślanie (por. m.in. wyrok NSA z 30 listopada 2004 r. FSK 1289/04, Lex nr 147753; wyrok NSA z 14 listopada 2006 r. II FSK 1401/05, Lex nr 262797). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, iż złożona skarga kasacyjna nie została sporządzona poprawnie, a więc w sposób niebudzący wątpliwości co do tego jakie są intencje jej autora, tak co do przepisów, których naruszenie zarzuca Sądowi I instancji, jak i uzasadnienia stawianych zarzutów. Skarga kasacyjna w swej podstawie powołuje się na naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisów postępowania, tj. art. 3 § 2 P.p.s.a. i innych odnoszących się do funkcji kontrolnej sądu administracyjnego. Przepis art. 3 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określający zakres kognicji sądów administracyjnych posiada rozbudowaną strukturę i składa się z 8 punktów. Autor skargi kasacyjnej nie wskazuje jednak, który konkretnie przepis (punkt) i w jaki sposób naruszył Sąd I instancji orzekając w sprawie. Mówiąc o innych naruszonych przepisach postępowania (poza art. 3 § 2 P.p.s.a.) skarga kasacyjna w ogóle ich nie wymienia. Z uzasadnienia zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania wynika, że owo naruszenie polega na niewzięciu przez Sąd pod uwagę okoliczności podnoszonych przez J. Ł. odnośnie aktu uwłaszczenia W. S., jednak w skardze kasacyjnej nie wymienia się żadnego z przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które w ten sposób mógł naruszyć Sąd I instancji, nie wykazuje się również znaczenia tego uchybienia dla rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej ewidencji gruntów i budynków. Tak skonstruowany zarzut skargi kasacyjnej uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu kontrolę zaskarżonego wyroku w tym zakresie. Także druga z podstaw skargi kasacyjnej, tj. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454) dotknięta jest wadą w postaci braku uzasadnienia stawianego zarzutu. Stosownie do wymienionego przepisu prawa osób i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 ust. 1 pkt 2 oraz w § 11 ust. 1 pkt 1 i 2, do gruntów, budynków i lokali uwidacznia się w ewidencji na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych. Autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnia dlaczego jego zdaniem prawomocny wyrok Sądu z dnia 28 maja 1999 r. nakazujący J. i M. Ł. opuszczenie nieruchomości stanowiącej zabudowaną działkę nr [...] o pow. [...] m2, nie jest objęty dyspozycją cytowanego przepisu. W tej sytuacji niemożliwe staje się odniesienie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do zaprezentowanego poglądu. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2006 r. II GSK 52/06, Lex nr 270311 uznano, że jeżeli skarga kasacyjna w ogóle nie zawiera uzasadnienia stawianego zarzutu, to Naczelny Sąd Administracyjny zwolniony jest z obowiązku jego oceny. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę przychyla się do takiego stanowiska, wyjaśniając jednocześnie, iż wielokrotnie podkreślana w skardze kasacyjnej okoliczność wydania W. S. aktu uwłaszczenia w oparciu o sfałszowane dokumenty, nie tylko że nie uzasadnia stawianych zarzutów, ale i nie ma żadnego znaczenia w sprawie. Dlatego na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.