I SA/Po 444/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Małecki Sędziowie NSA Włodzimierz Zygmont as.sąd. WSA Karol Pawlicki (spr.) Protokolant: st.sekr.sąd. Alicja Ajnbacher po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi Spółki "A" H. J. sp. j na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień [...] r. oddala skargę. /-/ K.Pawlicki /-/ J.Małecki /-/ W.Zygmont Decyzją z dnia [...]r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy określił dla spółki "A" H.J. spółka jawna w K. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień [...] r. w sposób następujący: - podatek należny od sprzedaży [...],- zł - nadwyżka podatku naliczonego nad należnym z poprzedniego miesiąca [...],- zł - podatek naliczony w grudniu [...],- zł - podatek należny podlegający wpłacie do urzędu skarbowego – zobowiązanie podatkowe [...],- zł., oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie [...],- zł., odpowiadające 30% zaniżenia zobowiązania podatkowego za grudzień [...] r. W uzasadnieniu podano, że postępowanie kontrolne wykazało, że w miesiącu grudniu [...] r. w dokumentach źródłowych dotyczących zakupów stwierdzono fakturę VAT Nr [...] z dnia 29 grudnia [...]r. firmowaną przez spółkę "B" sp. z o.o., ul. [...], [...] W. NIP [...] - [...] - [...] - [...] o treści “prowizja handlowa za współpracę w roku [...]" Indeks [...], na kwotę netto [...] zł i podatek VAT wg stawki 22% - [...],- zł. podpisaną przez prezesa zarządu firmy spółki "B" K.W. jako osobę wystawiającą fakturę i przez dyrektora H.J. jako osobę odbierającą fakturę, Stwierdzono, że kontrolowana jednostka – w okresie objętym kontrolą jako spółka "A" s.c. w dniu 28 grudnia [...] r. zawarła umowę o świadczenie usług z firmą spółką "B" sp. z o.o. z siedzibą w W. przy ul. [...] reprezentowaną przez jej prezesa Zarządu K.W. Udokumentowaniem wykonania zleconych usług jest opracowanie zatytułowane: "Firmy proponowane do współpracy w roku [...]". Opracowanie to zawarte jest na 102 stronach łącznie ze stroną tytułową i zawiera wykaz 100 firm z całej Polski. Ze strony tytułowej tego opracowania wynika, że sporządzone zostało w styczniu [...]r. Z formy tego opracowania wynika, że jest ono wydrukiem komputerowym. Zdaniem organu informacje o firmach w ramach zawartej umowy z dnia 28 grudnia [...] r. z firmą spółką "B" sp. z o.o. w W. stanowią informacje o treści ogólnie łatwo dostępnej, które zdobyć można w łatwy sposób na stronach internetowych, poprzez różnorodne wydawnictwa reklamowe. Mając na uwadze powyższe ustalenia organ uznał, że zlecona usługa nie służyła uzyskaniu przychodu kontrolowanej firmy, a miała na celu jedynie obejście przepisów prawa podatkowego prowadzącego do zmniejszenia obciążeń podatkowych spółki "A" s.c. w K. Stosownie do przepisu art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 08 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm./ obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Z kolei stosownie do § 50 ust. 4 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. Nr 109, poz. 1245/, w przypadku gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne: - stwierdzające czynności, które nie zostały wykonane, - podające kwoty niezgodne ze stanem faktycznym, - potwierdzające czynności, do których mają zastosowanie przepisy art. 58 i 83 Kodeksu cywilnego, faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Stosownie do art. 191 Ordynacji podatkowej, na podstawie zebranego materiału dowodowego oceniono, że kontrolowana jednostka w sposób wiarygodny nie udokumentowała celowości poniesionego wydatku na rzecz spółki "B" sp. z o.o. w W., wynikającego z faktury VAT [...] z dnia 29 grudnia [...] r., w której wykazano podatek naliczony w kwocie [...],- zł. Tym samym kwota podatku naliczonego wynikająca z w/w faktury tj. [...],- zł nie podlega odliczeniu od podatku należnego. W odwołaniu podatnik domagał się uchylenia powyższej decyzji i umorzenia postępowania. Podatnik decyzji zarzucił: - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jej podstawę, polegający na uznaniu, że zlecenie spółki i wykonanie usługi przez spółkę "B" w W. nie stanowiło kosztów uzyskania przychodów, podczas gdy zebrany materiał dowodowy prowadzi do odmiennego wniosku, - naruszenie przepisu art.122 i art. 187 Ordynacji podatkowej polegające na zaniechaniu wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i zebraniu wszystkich dowodów, których zgromadzenie prowadziłoby do odmiennych ustaleń. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że w niniejszej sprawie nie są kwestionowane fakty, o których mowa w odwołaniu, tj. zawarcie umowy z firmą spółką "B" i przekazanie przez tę firmę opracowania zawierającego dane dotyczące 100 firm oraz wystawienie w związku z tym faktury VAT nr [...] z dnia 29 grudnia [...] r., a także uzyskanie przychodu w związku ze współpracy z 23 podmiotami widniejącymi w opracowaniu przekazanym przez firmę spółkę "B". Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest istnienie związku pomiędzy wydatkiem udokumentowanym wyżej wymienioną fakturą a uzyskanymi przychodami i możliwość zaliczenia tego wydatku do kosztów uzyskania przychodów. W ocenie organu odwoławczego podstawą wydania zaskarżonej decyzji nie były domniemania, ale analiza zebranego materiału dowodowego. Zgromadzone dowody pozwalają na wyciągnięcie wniosku, że wydatek w kwocie [...],- zł nie został poniesiony w celu uzyskania przychodów i nie może być uznany za koszt. W orzecznictwie ugruntował się pogląd, że ciężar udowodnienia istnienia związku przyczynowego pomiędzy poniesionym wydatkami a przychodami spoczywa na podatniku. W niniejszej sprawie podatnik nie wykazał związku pomiędzy zapłaconą na rzecz firmy spółki "B" kwotą prowizji handlowej za współpracę w [...] r. a przychodami kontrolowanej spółki. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podatnik wniósł o uchylenie decyzji organów I i II instancji. Decyzjom zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na tym, że organ podatkowy błędnie przyjął za nieudowodniony w sposób wiarygodny związek pomiędzy wydatkiem z usługi spółki "B" sp. z o.o. a przychodem spółki "A" s.c. Ponadto zarzucono naruszenie art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej, gdyż prowadzący postępowanie nie odtworzył stanu faktycznego sprawy. W uzasadnieniu skargi wskazano następujące okoliczności: - skoro spółka "A" s.c. nawiązała współpracę z 23 firmami wymienionymi w opracowaniu przekazanym przez spółkę "B" i uzyskała z tego tytułu przychód, to nie można zasadnie kwestionować związku między przedmiotowym wydatkiem a uzyskanym przychodem, - przekazane przez spółkę "B" opracowanie, wbrew opinii organów podatkowych, nie zawiera informacji łatwo dostępnych, dotyczą bowiem wyselekcjonowanych firm mogących być kontrahentem spółki "A" s.c, - organy podatkowe przerzucają ciężar dowodu na podatnika posiłkując się cywilistyczną zasadą, że do udowodnienia faktu zobligowany jest ten, kto ma w tym interes prawny, a zasada z art.6 k.c. nie ma zastosowania w postępowaniu administracyjnym, - treść zeznań świadka K.W. co do braku wskazania osób, które sporządziły opracowanie i zbierały informacje do opracowania nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia; zleceniodawcy nie interesowało, kto zbierał informacje, ale ich skutek, - decyzja błędnie interpretuje 21 odpowiedzi uznając, że nie są one jednoznaczne w określeniu kontaktów wykonujących zlecenie na rzecz spółki "A" s.c.; tymczasem w tych 21 odpowiedziach kontrahenci potwierdzają, że zleceniodawca działał zgodnie z umową, na rzecz skarżącego, - wskazywanie w decyzjach, że istnieją na rynku opracowania, które podatnik mógł wykorzystać, by otrzymać informacje o kontrahentach, jest zbyt daleko posunięta ingerencją w swobodę działalności gospodarczej. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W przedmiotowej sprawie skarga okazała się bezzasadna. W toku postępowania organy podatkowe ustaliły w sposób niewątpliwy, że spółka "A" s.c. na rynku wyrobów hutniczych działa już od początku [...] r. Natomiast skarżący prowadził działalność gospodarczą w tej firmie pod nazwą przedsiębiorstwo "C" H.J. na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej z [...] r. w Urzędzie Gminy, nr rejestru [...]. Spółka w latach [...] - [...] nabywała w Wydawnictwie "D" sp. z o.o. w P. katalogi pt. "Duże i średnie przedsiębiorstwa w Polsce" wraz z wersją elektroniczną pod nazwa "CD Katalog", zawierające, oprócz danych dotyczących firm umieszczonych w części "profile przedsiębiorstw", dwa indeksy: alfabetyczny i branżowy ułatwiające odszukanie potrzebnych informacji. Katalogi te prezentują ponad 22 000 przedsiębiorstw, które spełniają w większości jedno z kryteriów: obrót minimum [...] zł, zatrudnienie min. 25 osób a wyjątek stanowić mogą firmy mające istotne znaczenie dla rozwoju polskiej gospodarki takie jak: instytucje finansowe, firmy konsultingowe. Ponadto kontrolowana jednostka zatrudniała w [...]r. szereg pracowników na stanowiskach związanych z marketingiem i tak: dyrektor ds. marketingu, specjalista ds. marketingu (od września [...]r.) oraz akwizytor. Korzystała w [...] r. z usług kilku firm zajmujących się handlem i akwizycją towarów z branży metalowej a mianowicie: firma "E" S.K., Przedsiębiorstwo "F" A.W., Przedsiębiorstwo "G", Przedsiębiorstwo "H" A.K. i mających wówczas swe siedziby w tym samym miejscu co spółka "A" s.c. W dniu 28 grudnia [...] r. spółka "A" s.c. reprezentowana właśnie przez H.J. zawarła z spółką "B" umowę, przedmiotem której było świadczenie przez tę ostatnią usług w zakresie m.in. doradztwa marketingowego, wyszukiwanie potencjalnych kontrahentów na usługi i towary zleceniodawcy w szczególności wyroby hutnicze kute oraz pomoc w zbyciu wyrobów hutniczych zalegających magazyn. Zgodnie z § 2 umowy spółka "A" s.c. miała zlecać wykonywanie usług, przesyłając każdorazowo zleceniobiorcy pisemne zlecenie określające przedmiot zlecenia i termin jego wykonania, które to postanowienie nie było przestrzegane. W wykonaniu umowy otrzymała od spółki "B" opracowanie pt. "Firmy proponowane do współpracy w roku [...]" liczące 102 strony i zawierające informacje o 100 firmach, przy czym ze strony tytułowej tego opracowania wynika, że sporządzone ono zostało w styczniu [...] r. Opracowanie to rzekomo wykonała firma cypryjska na zlecenie spółki "B" w W., o czym spółka "A" s.c. nie wiedziała i za które otrzymała fakturę z dnia 29 grudnia [...]r. VAT nr [...] na kwotę [...],- zł netto; fakturę spółka zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów [...]r. Opracowanie zawierało jednak powszechnie dostępne informacje, obecne w nabywanych i znajdujących się w spółce wymienionych powyżej wydawnictwach. Poza opracowaniem spółka "B" nie wykonywała żadnych innych usług na rzecz spółki "A" s.c. Chybiony jest zarzut, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszony został art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej. Nie można nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku dowodowego. Zasada dochodzenia prawdy materialnej z art. 122 Ordynacji nie jest regulatorem ciężaru dowodu. Zasadnie organy podatkowe uznały, że zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy. W osądzanej sprawie organy podatkowe zgromadziły i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Rozpatrzyły dokumenty przedłożone przez skarżącego w postępowaniu kontrolnym, wysłuchały wyjaśnień H. J.– wspólnika spółki "A" s.c., przesłuchały w charakterze świadka K.W. - Prezesa Zarządu spółki "B", rozpatrzyły dokumenty będące w posiadaniu spółki "A" s.c., jak i przedłożone na etapie postępowania odwoławczego odpowiedzi udzielone przez firmy wymienione w opracowaniu przekazanym przez spółkę "B". Brak podstaw by twierdzić, że nie zostały przeprowadzone wszystkie dowody, a przeczy temu choćby zarzut skargi, że dowód z zeznań świadka K.W. nie ma znaczenia dla sprawy. Jednocześnie skarżący nie wnioskował przeprowadzenia dodatkowych czynności dowodowych, które mogłyby stanowić podstawę dla dokonania odmiennych ustaleń mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Bezzasadny jest zarzut, że organy podatkowe przerzuciły ciężar dowodu na skarżącego podatnika, bezpodstawnie swoje stanowisko opierając na art. 6 Kodeksu cywilnego. Jakkolwiek zagadnienie ciężaru dowodu w postępowaniu podatkowym jest sporne, a w przepisach Ordynacji podatkowej, nie ma odpowiednika art. 6 K.c. to mimo braku przepisów ogólnych prawa administracyjnego, w których z pewnością znalazłby się i tego rodzaju przepis - nie ulega żadnej wątpliwości, że również jedną z reguł tej gałęzi prawa jest ta, z której wynika, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Taki pogląd - który podziela skład orzekający - przeważa w praktyce oraz w orzecznictwie sądowym. Brak takiej regulacji w Ordynacji podatkowej nie oznacza więc, że ustawodawca ma odmienne intencje. Obowiązek dokumentowania zdarzeń gospodarczych wynika także z zasad staranności wymaganej w prowadzeniu działalności gospodarczej. To, że koszt został rzeczywiście poniesiony z zamiarem uzyskania przychodów, obciąża wyłącznie podatniku, jako podmiot zainteresowany obniżeniem swojego przychodu o poniesione koszty, a przez to obniżeniem ciężaru podatkowego. Udowodnienie w osądzanej sprawie, czy umowa została wykonana i w jakim zakresie, spoczywało przeto na podatniku, nie na organach podatkowych. Nietrafny jest zarzut skarżącego, że zeznania przesłuchanego dwukrotnie świadka K.W. – Prezesa Zarządu spółki "B" w W., nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia. W tym miejscu należy podkreślić, że świadek ten wprawdzie nie przedstawił form współpracy ze spółką "A" s.c. niemniej zeznał, że zlecone opracowanie wykonała nie zarządzana przez niego spółka, ale rzekomo spółka "I" /Cypr/ z którą kontaktował się wyłącznie osobiście, że "o ile pamięta" to zlecenie przesłane zostało drogą elektroniczną. Nie podał z jakich źródeł firma cypryjska czerpała informacje do tego opracowania, poinformował natomiast, że spółka "B" zapłaciła za fakturę w gotówce w złotówkach i na terenie Polski. Brak podstaw do kwestionowania zasadności wniosku organów podatkowych, że przekazane przez spółkę "B" opracowanie zawiera informacje łatwo dostępne, a nie wyspecjalizowane informacje o wyselekcjonowanych firmach, mogących być kontrahentem spółki "A" s.c. Spośród 100 firm wyselekcjonowanych, spółka współpracowała tylko z 23, przy czym - co należy podkreślić - sam skarżący H. J. podał, że spółka "A" s.c. już przed [...] r. współpracowała z niektórymi z nich. Symptomatyczna i przekonywująca jest relacja kontrolujących, że bez trudności odszukali porównywalne dane tych samych firm w katalogu będącym w dyspozycji spółki "A" s.c. Nie budzi na tym tle sprzeciwu oczywiste stwierdzenie organów podatkowych, że wyciągnięcie tej klasy danych z dostępnej powszechnie bazy danych firm, które prowadzą działalność w branży metalowej, nie zasługuje na zaliczenie do usług marketingowych. Nie zachodzą podstawy do uznania za zasadny zarzut poddający w wątpliwość ocenę organów podatkowych dotyczącą treści opracowania uzyskanego od spółki "B". Spółka dysponowała w [...] r. katalogami zawierającymi znacznie obszerniejsze informacje o firmach działających w Polsce niż przekazane opracowanie. Organy podatkowe przekonywująco wykazały, że opracowanie "Firmy proponowane do współpracy w roku [...]" zawiera informacje ogólnie łatwo dostępne (strony WWW, wydawnictwa reklamowe). Należy się zgodzić z już powoływanym stwierdzeniem, że dane zawarte w tym opracowaniu były już wcześniej dostępne spółce "A" s.c. w nabywanych wydawnictwach, w tym w wymienionych wyżej katalogach "Duże i średnie przedsiębiorstwa w Polsce". Bezzasadny jest zarzut o niemożności kwestionowania związku przyczynowego między spornym wydatkiem a uzyskanym przychodem, skoro spółka "A" s.c. nawiązała współpracę z 23 firmami wymienionymi w opracowaniu przekazanym przez spółkę "B" i osiągnęła z tego tytułu przychód. Trafne jest rozumowanie organów podatkowych, że pomimo iż dane tych firm są zamieszczone również w innych informatorach będących w posiadaniu spółki "A" s.c. np. w katalogu "Duże i średnie przedsiębiorstwa w Polsce", to nie jest znany żaden podmiot gospodarczy, który by twierdził, że wydawca tego katalogu świadczył na rzecz spółki "A" s.c. usługi marketingowe. Bezzasadność tego zarzutu wynika także z niespornego faktu, iż spółka "A" s.c. w [...] r. korzystała - o czym była wyżej mowa - z usług marketingowych innych podmiotów, miała też własny dział marketingu. Chybiony jest zarzut błędnej oceny znaczenia dla rozstrzygnięcia faktu uzyskania przez spółkę "A" s.c. 21 odpowiedzi od kontrahentów przez przyjęcie, że nie mogą stanowić potwierdzenia, iż "zleceniodawca działał zgodnie z umową na rzecz skarżącego". Zasadne jest twierdzenie organów podatkowych, oparte na analizie odnośnych dokumentów /na etapie postępowania odwoławczego skarżący przedłożył 61 egzemplarzy pism związanych z wystąpieniem do podmiotów ujętych w opracowaniu pt. "Firmy proponowane do współpracy w roku [...]", o potwierdzenie współpracy ze spółką "B", że żaden z kontrahentów jednoznacznie nie potwierdził, aby w [...]r., współpracował ze spółką "B", a w szczególności, żeby nawiązał współpracę ze spółką "A" s.c. na skutek działań tej firmy. Zasadne jest stwierdzenie organów podatkowych, że wprawdzie niektóre z zapytanych podmiotów odpowiedziały, iż prowadzone były negocjacje w celu podjęcia współpracy za pośrednictwem firmy marketingowej, jednakże brak logicznych podstaw do wnioskowania, że jest to dowód na skuteczność działań marketingowych spółki "B". Przekonywującą wymowę ma w tym kontekście wskazanie przez organy podatkowe na fakt, że spółka "A" s.c. w [...]r. korzystała także z wymienianych już usług innych podmiotów zajmujących się handlem i akwizycją w branży metalowej. Chybiony jest zarzut, że wskazywanie na dostępność na rynku opracowań, z których skarżący mógł czerpać informacje o kontrahentach, nie nosi cech ingerencji w swobodę działalności gospodarczej. Wskazanie to ma uzasadnienie w postępowaniu podatkowym, bowiem mieści się w obowiązku dokonania oceny, czy poniesiony wydatek miał na celu uzyskania przychodu. Należy zwrócić uwagę, że nie zakwestionowano faktu korzystania przez spółkę "A" s.c. z różnych źródeł i wydawnictw dotyczących informacji o podmiotach gospodarczych. Bezzasadny jest zarzut arbitralnej oceny zebranego materiału dowodowego - organy podatkowe dokonały bowiem tej oceny bez przekroczenia reguł art. 191 Ordynacji. Skarżący nie naprowadził zarzutów mogących wskazywać na kwalifikowaną obrazę zasad swobodnej oceny dowodów, chociaż dąży do narzucenia własnej, korzystnej dla siebie wersji stanu faktycznego. Organy podatkowe oceniły wyniki postępowania dowodowego według własnego przekonania, stosownie do zasad logicznego rozumowania i na podstawie wszechstronnego rozważania całokształtu zebranego materiału. We wnioskach organów podatkowych, jakie wyprowadziły przy ocenie poszczególnych dowodów, nie zachodzi sprzeczność. Wszystkie wnioski stanowią jedną logiczną całość. Swobodna ocena nie naruszyła więc zasady powiązania logicznego wniosków z zebranym materiałem dowodowym. Logiczna ocena dowodów pozwoliła na przyjęcie, że spółka "A" s.c. przedstawionymi dowodami nie zdołała udowodnić, iż zostały wykonane na jej rzecz objęte umową usługi marketingowe, czy poszukiwania nabywców lub dostawców. Oprócz opracowania "Firmy proponowane do współpracy w roku [...]", którego forma i treść wykluczyła uznanie za dowód wykonania umowy, spółka "A" s.c. nie legitymowała się innym dowodem współpracy ze spółką "B" w W. Organy podatkowe zasadnie dały wiarę wyjaśnieniom H. J. w kwestii, że pracownicy spółki, której zlecono wykonanie usług nie pojawiali się w kierowanej przez niego spółce, że nie przekazano spółce "B" żadnych danych mogących posłużyć do wykonania zleconych usług. Nie budzi zastrzeżeń odmowa przyznania przez organy podatkowe mocy dowodowej zeznaniom świadka K.W. - Prezesa Zarządu spółki "B" nie tylko dlatego, że nie były one stanowcze (udzielając odpowiedzi używał formułek: nie jestem tego pewien, nie pamiętam, o ile pamiętam), ale z powodu gołosłowności tych zeznań. Nie znajdują bowiem oparcia w innych dowodach, a w szczególności dotyczy to braku dokumentów zlecenia usługi firmie cypryjskiej, dokumentów z których wynikałby fakt wykonania usługi przez firmę cypryjską, dokumentu bankowego ewentualnej zapłaty firmie cypryjskiej /stosownie do ustawy z 18 grudnia 1998r.- Prawo dewizowe -Dz. U. Nr 160, poz. 1063 ze zm., płatność winna być dokonana w walucie wymienialnej i za pośrednictwem banku dewizowego na rachunek kontrahenta zagranicznego/. W podsumowaniu uznać należy za prawidłowy wniosek organów podatkowych, iż zawarta przez spółkę "A" s.c., umowa z dnia 28 grudnia [...]r. o świadczenie usług nie zmierzała do osiągnięcia przychodu, a miała na celu jedynie zmniejszenie obciążeń podatkowych spółki i jej wspólników. Uwzględniając przedstawione powyżej wywody należało także stwierdzić, że organy podatkowe zasadnie nie uznały za koszt uzyskania przychodów spółki wydatku w kwocie [...],- zł. Tym samym brak było podstaw do uznania podatku naliczonego w kwocie [...], - zł z faktury VAT nr [...] jako podlegającego odliczeniu od podatku należnego. W tych okolicznościach Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./. /-/ K.Pawlicki /-/ J.Małecki /-/ W.Zygmontuk