II SA/Rz 750/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie NSA Jerzy Solarski AWSA Joanna Zdrzałka Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby -skargę oddala- II SA/Rz 750/05 U Z A S A D N I E N I E Komendant Wojewódzki Policji, decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. /[...]/, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 41 ust. 2 pkt 8 i art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /Dz. U. z 2002 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm./ po ponownym rozpatrzeniu odwołania S. S. – policjanta Sekcji Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji – od decyzji - rozkazu personalnego Nr [...], z dnia [...] maja 2004 r. Komendanta Powiatowego Policji w sprawie zwolnienia ze służby w Policji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji ostatecznej podano, że S. S. w przepisanym terminie złożył odwołanie od rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. Komendanta Powiatowego Policji, mocą którego został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] maja 2004 r. Odwołujący się domagał się unieważnienia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania w tej sprawie, zarzucając naruszenie przepisów oraz brak podstaw faktycznych do wydania decyzji o zwolnieniu. Kwestionowana w odwołaniu decyzja została utrzymana w mocy decyzją organu odwoławczego z dnia [...] czerwca 2004 r. /[...]/, którą S. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Wyrokiem z dnia 9 grudnia 2004 r. sygn. akt II SA/Rz 631/04 powyższa decyzja została uchylona, a w jego uzasadnieniu Sąd stwierdził, że postępowanie drugoinstancyjne zostało przeprowadzone z naruszeniem zasad proceduralnych skutkujących na jego wynik. Sąd zwrócił uwagę na niedopełnienie wymogu z art. 64 § 2 k.p.a. Wypełniając zalecenia Sądu, organ II instancji pismem z dnia [...] kwietnia 2005 r. /[...]/ wezwał S. S. do usunięcia braku podpisu w piśmie zatytułowanym "Odwołanie" z dnia [...] czerwca 2004 r. i w dniu [...] maja 2005 r. dokonał on usunięcia tegoż braku. Rozpoznając ponownie sprawę, organ odwoławczy wskazał, że Komendant Powiatowy Policji– po rozpatrzeniu pisma z dnia [...] marca 2004 r. [...] z Prokuratury Rejonowej w R. – wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia ze służby w Policji sierż. S. S. Pismo to zawierało informację o przedstawieniu w/w zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1, art. 271 § 1 i art. 276 w związku z art. 11 § 2 k.k. polegającego na tym, że przekroczył on swoje uprawnienia, bowiem jako funkcjonariusz Policji prowadzący dochodzenie w sprawie [...], dotyczącej kradzieży z włamaniem na szkodę K. M., usunął z akt tego postępowania protokół przesłuchania świadka z dnia [...] września 2003 r., wstawiając w jego miejsce protokół przesłuchania sporządzony w dniu [...] października 2003 r., a datowany na dzień [...] września 2003 r., celem zatajenia faktu dokonania kradzieży z włamaniem i stworzeniu pozorów popełniania wykroczenia przeciwko mieniu; czynem tym działał na szkodę interesu publicznego. W trybie art. 136 k.p.a. wystąpiono o uzupełnienie materiału dowodowego, tj. o włączenie do postępowania wyroku Sądu Rejonowego w D. Wydział II Karny z dnia [...] stycznia 2005 r., sygn. akt [...] o warunkowym umorzeniu postępowania karnego przeciwko oskarżonemu S. S. o przestępstwo z art. 271 § 1 oraz art. 276 w zw. z art. 11 § 2 k.k. Powyższy wyrok stał się prawomocny [...] kwietnia 2005 r., a treść jego uzasadnienia potwierdza fakt popełnienia przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego i winy. Organ odwoławczy stwierdził, że zebrany materiał dowodowy wyczerpał podstawy zwolnienia w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Potwierdził fakt popełnienia przestępstwa, winę policjanta, związek popełnienia czynu karalnego w związku z pełnieniem funkcji policjanta, od którego oczekuje się działania zgodnego z prawem /który składał przyrzeczenie przestrzegania prawa/. Podejmując decyzję o zwolnieniu ze służby w Policji S. S. w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 powyższej ustawy, organ I instancji oparł się na materiale dowodowym, który potwierdził w/w wyrok z dnia [...] stycznia 2005 r. Podjęte przez niego rozstrzygnięcie jest trafne pod względem merytorycznym i formalnym. Policjant, który popełnia przestępstwo z własnej winy podczas wykonywania czynności służbowych – w tym przypadku prowadzonego śledztwa – nie powinien pełnić służby w Policji. Policjant łamiący świadomie rotę przyrzeczenia składanego przy wstąpieniu do służby w Policji, nie może mieć w niej miejsca. Zwolnienie S. S. ze służby w Policji jest wskazane ze względu na interes służby oraz interes społeczny. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji wniósł S. S. z żądaniem uchylenia wydanych w sprawie decyzji, zarzucając im rażące naruszenie prawa. Uzasadniając skargę S. S. wskazał, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji do przesłanek fakultatywnego zwolnienia policjanta ze służby w Policji należy oczywistość popełnienia przestępstwa i niemożność, ze względu na charakter popełnionego przestępstwa, pozostawania w służbie. Komendant Powiatowy Policji rozkazem nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. uznał, że popełnione przez niego przestępstwo jest oczywiste i uniemożliwia pozostanie w służbie. Rozkazem tym złamał konstytucyjną zasadę domniemania niewinności, bowiem wówczas postępowanie karne, na podstawie którego zwolniono go ze służby w Policji było w fazie postępowania przygotowawczego. Z czwórki policjantów podejrzanych o popełnienie przestępstwa tylko jemu przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa, pozostali skutecznie uchylili się od stawienia się przed prokuratorem. Jednakże sam fakt przedstawienia zarzutu popełnienia przestępstwa nie jest tożsamy z oczywistością jego popełnienia. Z tej czynności procesowej wynika, że jest to zachowanie procesowe organu, w którym uwidacznia, że podejrzewa daną osobę o popełnienie przestępstwa. Nawet uznanie przez sąd I instancji winy w wyroku nieprawomocnym nie może być interpretowane jako oczywistość popełniania przestępstwa. Skarżący stwierdził, że po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 grudnia 2004 r. II SA/Rz 631/04 Komendant Wojewódzki Policji zobowiązany do wezwania go do podpisania odwołania, a następnie wydania decyzji prowadził postępowanie administracyjne w sposób przewlekły, łamiąc reguły tego postępowania oraz jego prawa, jako strony postępowania. W szczególności nie odpowiedział na wezwanie do zastosowania się do powyższego wyroku i dopiero po skierowaniu do sądu administracyjnego skargi na bezczynność, z wnioskiem o rozłożenie kary pieniężnej, pismem z dnia [...] kwietnia 2005 r. został poinformowany, że nie wzywano go do usunięcia braku w postaci podpisu pod odwołaniem "ponieważ nie mają akt sprawy". W ten sposób maskuje się ignorancję prawa i bezczynność. Z kolei w dniu [...] czerwca 2005 r. insp. J. M. nadesłał mu informację, że decyzja nie została podjęta, gdyż "czekają na prawomocny wyrok" w jego sprawie karnej. Istnieje tu "pewna logiczna niespójność". Z jednej bowiem strony organ I instancji już [...] maja 2004 r. stwierdza oczywistość popełnienia przez niego przestępstwa i zwalnia go ze służby w Policji, a z drugiej strony Komendant Wojewódzki Policji "tej oczywistości nie widzi" – łamie zasady prowadzenia postępowania, podaje kłamliwe uzasadnienie bezczynności w oczekiwaniu na wyrok, który pomoże mu tę oczywistość /rzekomą/ dostrzec. Gdyby ona istniała, to nie zwlekałby z wydaniem decyzji, tak więc swoim zachowaniem dał dowód, że nie było i nie ma oczywistości popełnienia przez niego przestępstwa. Jeżeli chodzi o przesłankę niemożności pozostawania w służbie, to zwolnienie ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji jest zwolnieniem fakultatywnym, co oznacza – według skarżącego – że organ wydający decyzję nie musi stosować tego przepisu zanim nie zapadnie prawomocny wyrok w sprawie o przestępstwo. Komendant Powiatowy Policji nie podał z jakich przyczyn, przed zapadnięciem wyroku stwierdzającego jego winę, zmuszony był zastosować ten przepis. Według wyjaśnień skarżącego w Komendzie Powiatowej Policji pracuje czterdziestu policjantów przeciwko którym prowadzone było postępowanie karne o różnego rodzaju przestępstwa związane z nie przyjmowaniem zawiadomień o przestępstwie, fałszowaniem dokumentów, poświadczeń nieprawdy. Wszystkie postępowania karne w stosunku do tych policjantów zakończyły się warunkowym umorzeniem postępowań, wyroki są prawomocne, a policjanci dalej pełnią służbę w Policji. Zwolnienie go ze służby "jest zemstą za raport do KGP w W. i za niegodzenie się na fałszowanie statystyki". Nadto organ I instancji nie wyjaśnił, dlaczego interes społeczny jest ważniejszy niż interes strony. Skarżący wskazał również, że jeszcze przed wszczęciem postępowania w dniu [...] kwietnia 2004 r. – którego skutkiem było wydanie rozkazu Nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. – postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji wszczął przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne /l. dz. [...]/ o naruszenie dyscypliny służbowej czynem, który stał się przedmiotem późniejszego postępowania administracyjnego. W toku postępowania dyscyplinarnego /złożył obszerne wyjaśnienia, podał nowe fakty i okoliczności zdarzenia/ nie został ukarany karą dyscyplinarną, gdyż zorientowano się, że nawet po udowodnieniu mu winy nie będzie mogła zostać orzeczona najsurowsza kara wydalenia ze służby. W jego bowiem sytuacji zachodzą warunki obligatoryjnego złagodzenia kary określone w art. 134h ust. 3 pkt 2 i 4 ustawy o Policji /podjął starania o zmniejszenie skutków przewinienia dyscyplinarnego i przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego powiadomił raportem przełożonego o popełnieniu przewinienia, jakim jest Komendant Główny Policji/. W tej sytuacji Komendant Powiatowy Policji w celu ominięcia prawa wszczął postępowanie administracyjne. Takie postępowanie Komendanta Powiatowego czynione jest z niskich pobudek, przez zemstę i prywatną animozję, nie jest zgodne z literą prawa, nie ma nic wspólnego z obiektywizmem, prawdą czy transparentnością działań organu administracji. Zaskarżonym decyzjom S. S. zarzucił ponadto naruszenie zasad kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu, prawdy obiektywnej i uwzględnienia słusznego interesu obywatela. Uzasadniając te zarzuty podał, że Komendant Powiatowy Policji od stycznia 2004 r. podejmował wobec niego różnorakie działania restrykcyjne, gdyż w listopadzie 2003 r. ośmielił się sporządzić raport do Komendanta Głównego Policji z informacją "o praktykach przestępczych mających miejsce w Posterunku Policji w D." wysłanym z pominięciem drogi służbowej. Przejawem szykanowania było m. in. przeniesienie go z Sekcji Dochodzeniowo-Śledczej do Sekcji Prewencji – po zaskarżeniu decyzji z dnia [...] marca 2004 r., wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2004 r. II SA/Rz 458/04 WSA w Rzeszowie stwierdził nieważność tej decyzji – jak również pomijanie w awansowaniu na wyższe stanowiska, wyższy stopień czy przy podwyższeniu dodatku służbowego. Zarówno Komendant Powiatowy Policji, jak i Komendant Wojewódzki nie byli zainteresowani obiektywnym rozstrzygnięciem sprawy, obiektywną oceną zebranego materiału dowodowego. Zwolnienie go ze służby jest po prostu pozbyciem się niewygodnego policjanta. Naruszono zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa – organy nie podjęły żadnych działań, by umożliwić mu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji. W toku postępowania administracyjnego nie był obecny przy żadnej czynności dowodowej – przesłuchania świadka, czy innych. Nie zostało mu wyjaśnione przez Komendanta Powiatowego Policji, jakie argumenty przemawiały za oczywistością popełnienia przez niego przestępstwa i jakie przesłanki powodowały niemożność pozostania w służbie przed uzyskaniem prawomocnego wyroku, w konsekwencji naruszono zasadę przekonywania. Ponadto Komendant Wojewódzki Policji nie powinien uzasadniać utrzymania w mocy rozkazu nr [...] nowymi okolicznościami, choćby dotyczącymi warunkowego umorzenia postępowania. Istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy miało naruszenie zasady szybkości postępowania – od wyroku z dnia 9 grudnia 2004 r. II SA/Rz 631/04 do wydania decyzji upłynęło 221 dni, od zwolnienia ze służby – 448 dni. Zdaniem skarżącego postępowanie zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów art. 77 i 129 k.p.a. Nie zebrano w nim żadnych dowodów przemawiających na jego korzyść, postępowanie przeprowadzono tendencyjnie – do wcześniej przyjętego założenia /"zwolnienie ze służby w Policji"/ zebrano dowody. Wezwanie do usunięcia braku w odwołaniu nie spełniało wymogów z art. 54 i 56 k.p.a., nie zwrócono mu kosztów podróży, nie poinformowano go o przysługujących mu prawach, stawił się na wezwanie pod groźbą pozostawienia odwołania bez rozpoznania. Podpisane przez niego odwołanie zgodnie z art. 129 k.p.a. powinno trafić do Komendanta Wojewódzkiego Policji za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że po roku gdy emocje leżące po stronie Komendanta Powiatowego związane z wydaniem decyzji osłabły oraz faktem, że postępowanie karne zostało umorzone, mógłby on zmienić swoją decyzję /art. 132 k.p.a./ i uchylić zwolnienie ze służby w Policji. Tymczasem sposób załatwienia sprawy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji pomija tę drogę, rażąco naruszając przepisy postępowania oraz jego prawa zagwarantowane w ustawie, ze szkodą dla jego interesów, jako strony postępowania. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wnosił o jej oddalenie z podobną argumentacją jaka została zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy podnieść, że w myśl przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przy sprawowaniu kontroli, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną /art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270/. Oceniając zatem zaskarżoną decyzję w omówionym zakresie Sąd nie stwierdził, aby przy jej wydaniu doszło do naruszenia prawa i w konsekwencji, zgodnie z art. 151 powyższej ustawy, skarga podlegała oddaleniu. Z lektury akt administracyjnych i uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że decyzja ta została wydana po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 grudnia 2004 r. sygn. akt II SA/Rz 631/04. Wyrokiem tym została uchylona decyzja organu odwoławczego z dnia [...] czerwca 2004 r. l.dz.[...], utrzymująca w mocy decyzję – rozkaz personalny Nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. Komendanta Powiatowego Policji o zwolnieniu sierż. Sł. S. ze służby w Policji. Wedle oceny Sądu organ odwoławczy naruszył przepisy art. 63 § 3 i art. 64 § 2 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd jednocześnie wskazał na konieczność wezwania skarżącego – w ponownym postępowaniu – do podpisania odwołania w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania /pod rygorem stwierdzenia niedopuszczalności odwołania/ i rozpoznania go dopiero po uzupełnieniu podpisu przez skarżącego. Nie ulega wątpliwości, że organ odwoławczy związany wskazaniami co do dalszego toku postępowania /art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/ wypełnił tę powinność; orzekał po uzupełnieniu przez skarżącego wspomnianego braku w odwołaniu, czyli po jego podpisaniu przez skarżącego. Nie można zatem przyjąć naruszenia w konkretnym przypadku dyspozycji z art. 153 cyt. ustawy. Art. 41 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58, ze zm./, zawarty w jej Rozdziale 5 "Służba w Policji", określa w swej treści przypadku zwolnienia policjanta ze służby – obligatoryjne /ust. 1/ i fakultatywne /ust. 2/. Po myśli pkt. 8 ust. 2 tegoż przepisu policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostania w służbie. Zwolnienie takie ma więc charakter fakultatywny /świadczy o tym użycie w tym przepisie zwrotu "można zwolnić"/ i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Nie oznacza to jednakże zwolnienia organu administracji od obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przy zachowaniu przepisów o postępowaniu administracyjnym. W ocenie Sądu, zastosowanie cytowanego wyżej art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji w warunkach rozpoznawanej sprawy, czyli ustalonym przez organy obu instancji jej stanie jest prawidłowe, zasługuje tym samym na akceptację. W szczególności nie można zgodzić się ze skarżącym, że popełnienie przez niego czynu o znamionach przestępstwa nie jest oczywiste i także nie uniemożliwia jego pozostania w służbie. Materiał aktowy niniejszej sprawy wykazuje, że postępowanie w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w trybie powołanego wyżej przepisu ustawy o Policji organ I instancji wszczął po otrzymaniu informacji z Prokuratury Rejonowej w R. o przedstawieniu skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1, art. 271 § 1 i art. 276 w zw. z art. 11 k.k. Organ I instancji zgromadził dowody w postaci postanowienia o przedstawieniu zarzutów z dnia [...] marca 2004 r. sygn. akt [...]/z uzasadnieniem z dnia [...] marca 2004 r./, protokół przesłuchania podejrzanego z dnia [...] marca 2004 r., protokół przesłuchania świadka K. M. i następnie pismem z dnia [...] maja 2004 r., stosownie do wymogów określonych przepisem art. 10 k.p.a., zawiadomił skarżącego i jego pełnomocnika o przysługującym mu prawie zaznajomienia się z materiałem zebranym w sprawie i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów /k. 22, 23 i 24 akt I instancji/. Z kolei organ odwoławczy, a podkreślić należy, że posiada on kompetencje do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej /merytorycznie/, korzystając z dyspozycji art. 136 k.p.a. przeprowadził z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów /informując o tym skarżącego pismem z dnia [...] maja 2005 r. – k. 35 akt II instancji/ i w rezultacie dołączył do zebranego w pierwszej instancji materiału dowodowego, prawomocny już wówczas /z dniem [...] kwietnia 2005 r./ wyrok Sądu Rejonowego w D. Wydział II Karny z dnia [...] stycznia 2005 r. sygn. akt [...] umarzający warunkowo postępowanie karne przeciwko S. S. oskarżonemu o czyn z art. 231 § 1, art. 271 § 2 i art. 276 w związku z art. 11 k.k. Z tego co wyżej powiedziano, wynika jednoznacznie i nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, że popełnienie przez skarżącego czynu przewidzianego w art. 41 ust. 2 pkt 8 cyt. ustawy o Policji, a którego dotyczy wspomniany wyżej wyrok z dnia [...] stycznia 2005 r. – potwierdzający fakt popełnienia przestępstwa i winę oskarżonego S. S. – jest oczywiste, a także uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Powody uniemożliwiające pozostanie skarżącego w służbie, wbrew jego zarzutom, zostały wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej je decyzji organu I instancji. Słusznie organy uznały, że popełnienie przez policjanta podczas wykonywania czynności służbowych – w tym przypadku skarżący prowadził sprawę o kradzież z włamaniem – przestępstwa z winy umyślnej jest okolicznością, która nie pozwala na pozostanie w służbie. Trafnie przy tym też organ odwoławczy wskazał na "złamanie" przez skarżącego swoim czynem roty złożonego przez niego ślubowania /m. in. ślubował pilnie przestrzegać prawa, strzec dobrego imienia służby, przestrzegać etyki zawodowej/. Nadto należy podkreślić, że zwolnienie skarżącego ze służby nastąpiło po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, jak tego wymaga art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. Nie jest trafny zarzut skargi, jakoby organy naruszyły przepisy o postępowaniu administracyjnym. W szczególności chybiony jest zarzut naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a więc zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, dochodzenia prawdy obiektywnej, przekonywania, pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, uwzględniania z urzędu słusznego interesu obywateli. Skarżący, jak wcześniej wskazano informowany był o zebraniu materiału dowodowego i możliwości zaznajomienia się z nim w wyznaczonym terminie, a także o prowadzeniu przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania dowodowego /art. 136 k.p.a./. Nie przedstawił żadnych dowodów, a więc i "przemawiających na jego korzyść", nie zgłaszał żadnych żądań i wobec powyższego nie może skutecznie zarzucać organom naruszenia ciążących na nich obowiązków /jego bierność w tym zakresie nie może być poczytana za zaniedbanie organów/. Nie może być więc mowy o naruszeniu przepisów art. 7 i 10 k.p.a. Uzasadniając zarzut naruszenia zasady przekonywania, pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, a także dochodzenia prawdy obiektywnej, czyli zasad ustanowionych przepisami art. 11, 7, 8 k.p.a. skarżący zwracał uwagę, że tylko on został "potraktowany najsurowiej" – w stosunku do innych policjantów naruszających prawo nie wszczęto postępowań administracyjnych, gdy on tylko wykazał skruchę, a także powiadomił Komendanta Głównego Policji /w listopadzie 2003 r./ o nieprawidłowościach w KP Policji w D., w toku przeprowadzonego postępowania organy nie działały bezstronnie. Podał również, że od ośmiu lat był pomijany w awansowaniu na wyższe stanowiska, wyższy stopień przy podwyższaniu dodatku służbowego. Argumentacja ta nie potwierdza jednakże zasadności zarzutu naruszenia powyższych przepisów k.p.a. Wskazując przy tym w istocie na ewentualne naruszenie zasady równego traktowania, nie mogła ostatecznie prowadzić do zakwestionowania legalności zaskarżonej decyzji – jako przedstawiona dopiero w skardze i bez jakiegokolwiek wsparcia dowodowego, nie mogła podlegać weryfikacji i ocenie Sądu. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja nie została wydana z zachowaniem terminu, o jakim mowa w art. 35 § 3 k.p.a. Jednakże skarżący był informowany przez organ odwoławczy o powodach przedłużającego się terminu załatwienia sprawy /k. 58 i 45 akt II instancji/ i nie ma żadnych podstaw do uznania, że niezałatwienie sprawy w terminie określonym wspomnianym wyżej przepisem miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy kwestionowaną w skardze decyzją. Błędnie także zarzucono w skardze przeprowadzenie postępowania z rażącym naruszeniem art. 129 k.p.a. Przedstawiony przy tym pogląd skarżącego, kwestionujący sposób załatwienia sprawy przez organ odwoławczy z tego powodu, że nie przekazał on podpisanego przez skarżącego odwołania Komendantowi Powiatowemu Policji– aby ten przekazał je Komendantowi Wojewódzkiemu Policji, a w szczególności zmienił swoje stanowisko /"uchylił zwolnienie ze służby w Policji"/ - jest chybiony. Odwołanie bowiem wniesione przez skarżącego zostało prawidłowo przekazane przez Komendanta Powiatowego Policji pismem z dnia [...] czerwca 2004 r. Komendantowi Wojewódzkiemu Policji. Uzupełnienie zaś braku podpisu odwołania w żadnym razie nie stanowi okoliczności uzasadniającej przekazanie takiego odwołania organowi I instancji, nie jest bowiem takie postępowanie przewidziane /a więc i dopuszczalne/ w przepisach art. 127-140 k.p.a. Błędny jest też zarzut skarżącego, że wezwanie go do usunięcia braku podpisu odwołania nie odpowiada wymogom określonym w art. 54 i 56 k.p.a. Nie może być mowy o naruszeniu przez organ odwoławczy tych przepisów, gdyż do usunięcia braków odwołania zastosowanie znajdowała regulacja wynikająca z przepisów art. 63 § 3 i art. 64 § 2 k.p.a. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.