II GSK 143/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędzia del. WSA Maria Jagielska Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Protokolant Katarzyna Janicka po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 29 maja 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 508/07 w sprawie ze skargi L. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz L. G. 490 (czterysta dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 29 maja 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 508/07, oddalił skargę L.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Sąd orzekał w następującym stanie sprawy: W dniu [...] maja 2004 r. funkcjonariusze Straży Miejskiej m.st. W. skontrolowali L.G. − kierowcę taksówki, wykonującego usługi pojazdem marki M. o nr rej. [...]. Podczas kontroli stwierdzono, że zewnętrzne oznakowanie pojazdu zamocowane było na magnes. Ujawniono także, iż tabliczka informująca o taryfie opłat nie była przytwierdzona w sposób trwały, zaś identyfikator, który powinien być umieszczony w samochodzie w widocznym dla pasażera miejscu był schowany. Wymienione nieprawidłowości wskazywały na naruszenie przepisów ust. l pkt 1, 4 i 5 uchwały nr [...] Rady m.st. W. z dnia [...] lipca 2003 r. w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek osobowych oraz § 18 załącznika do uchwały nr [...] Rady m.st. W. z dnia [...] sierpnia 2000 r. w sprawie przepisów porządkowych związanych z przewozem osób i bagażu taksówkami osobowymi oraz funkcjonowaniem postojów Taxi na terenie m.st. W. (ze zm. wprowadzonymi uchwałą nr [...] Rady m.st. W. z dnia [...] czerwca 2003 r.). W wyniku kontroli na kierowcę nałożono mandat karny w wysokości 100,00 zł. W następstwie ujawnionych uchybień poinformowano skarżącego, że dalsze nieprzestrzeganie przepisów spowoduje udzielenie ostrzeżenia, a w przypadku kolejnego ich naruszenia − wszczęcie postępowania o cofnięcie licencji. W wyniku kolejnej kontroli przeprowadzonej w dniu [...] października 2004 r. przez Straż Miejską m.st. W. stwierdzono, iż zewnętrzne oznakowanie wymagane dla taksówki, tj. pasy żółto czerwone i herb W., w dalszym ciągu zamontowane jest na magnes. Wskazane nieprawidłowości naruszały przepis ust. l pkt 1 uchwały nr [...] Rady m.st. W. z dnia [...] lipca 2003 r. w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek osobowych. Za ujawnione w trakcie kontroli uchybienia nałożono na kierowcę grzywnę w drodze mandatu karnego w wysokości 200,00 zł. Ponowne działania kontrolne dokonane przez Straż Miejską m.st. W. w dniu [...] listopada 2004 r. wykazały istnienie tych samych nieprawidłowości w oznakowaniu taksówki marki M. o nr rej. [...] − polegających na umieszczeniu oznaczeń zewnętrznych w sposób nietrwały, na magnes. Przewoźnik ukarany został przez Straż Miejską mandatem w wysokości 100,00 zł. Funkcjonariusze Straży Miejskiej m.st. W., prowadząc czynności sprawdzające w dniu [...] lutego 2005 r., po raz kolejny stwierdzili nieprawidłowości w oznakowaniu taksówki L.G.: identyfikator − tabliczka znamionowa nie został umieszczony w miejscu widocznym dla pasażera; herb W. zamocowany został w sposób nietrwały na magnes; brak dwustronnej tabliczki o opłacie za km na taryfie 1. Wymienione nieprawidłowości wskazywały na naruszenie przepisów ust. I pkt 1 lit b, 4 i 5 uchwały nr [...] Rady m.st. W. z dnia [...] lipca 2003 r. w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek osobowych oraz § 18 załącznika do uchwały nr [...] Rady m.st. W. z dnia [...] sierpnia 2000 r. w sprawie przepisów porządkowych związanych z przewozem osób i bagażu taksówkami osobowymi oraz funkcjonowaniem postojów Taxi na terenie m.st. W. (ze zm. wprowadzonymi uchwałą nr [...] Rady m.st. W. z dnia [...] czerwca 2003 r.). Skarżący ponownie został ukarany mandatem karnym w wysokości 200,00 zł. W związku z ustaleniami kontroli przeprowadzonej w dniu [...] października 2004 r., pismem z dnia [...] lutego 2005 r. udzielono L.G. ostrzeżenia, w którym wskazano, iż dalsze nieprzestrzeganie przepisów regulujących świadczenie usług przewozowych taksówką spowoduje wszczęcie postępowania o cofnięcie licencji. Z protokołów kontroli wynikało także, że L.G. nie posiada kasy fiskalnej. Funkcjonariusze Komendy Rejonowej Policji W. VI sporządzili na tę okoliczność protokół, który w dniu [...] stycznia 2005 r. został przesłany do właściwego urzędu skarbowego. W związku z ustaleniami kontroli, Prezydent m. st. W. w dniu [...] marca 2005 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia L.G. licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Skarżący w dniu [...] marca 2005 r. złożył oświadczenie, w którym potwierdził fakt naruszania przepisów uchwał Rady m.st. W. ujawnionych przez Straż Miejską m.st. W. podczas czterokrotnych kontroli jego taksówki. Wyjaśnił również, że zdecydował się na stosowanie oznakowania na magnes z powodu licznych wyjazdów za granicę. Przedsiębiorca stwierdził, że częste zdejmowanie trwale zamocowanych oznaczeń powoduje uszkodzenie samochodu. W oświadczeniu kierowca podkreślił fakt, że prowadzenie działalności przewozu osób taksówką jest jego jedynym źródłem utrzymania, ponadto zobowiązał się do przestrzegania przepisów obowiązujących przy przewozach osób taksówką. Prezydent m.st. W. decyzją z dnia [...] marca 2005 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 7 ust.1 i ust.2 pkt 2 lit. c) oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.), cofnął L.G. udzieloną przez Prezydenta m.st. W. licencję nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. na wykonywanie transportu drogowego taksówką, wydaną na pojazd marki M. o nr rej. [...], zmienioną w dniu [...] marca 2004 r. na licencję nr [...], na skutek zmiany samochodu na pojazd marki M. o nr rej. [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r., wydaną po rozpatrzeniu odwołania L.G., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego, w okresie od dnia wydania licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką, tj. od dnia [...] marca 2003 r., L.G. kilkakrotnie naruszał określone przepisami prawa warunki wykonywania działalności objętej licencją. Uchybienia stwierdzane podczas kontroli nie były kwestionowane przez L.G., a jednocześnie nie były eliminowane. Udzielone przez organ I instancji, stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie, pisemne ostrzeżenie zostało doręczone odwołującemu się w dniu [...] lutego 2005 r. Mimo wskazania konsekwencji dalszego nieprzestrzegania przepisów regulujących świadczenie usług przewozowych taksówką, kolejna kontrola przeprowadzona w dniu [...] marca 2005 r. ujawniła, że odwołujący się nie wyeliminował wszystkich nieprawidłowości. L.G. rażąco i świadomie naruszał warunki określone w licencji oraz inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa, co uzasadniało cofnięcie licencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił ustalenia i ocenę prawną zawarte w zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu licencja została cofnięta z zachowaniem ustawowego trybu. Z materiałów przedstawionych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wynika, że organ I instancji udzielił skarżącemu pisemnego upomnienia (pismo znak: [...] z dnia [...] czerwca 2004 r.), następnie, stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, udzielił pisemnego ostrzeżenia (pismo znak: [...] z dnia [...] lutego 2005 r.), po kolejnym stwierdzeniu naruszenia wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia licencji, a następnie wydał decyzję cofającą licencję. Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił pogląd organu odwoławczego, że przesłanką cofnięcia licencji nie musi być popełnienie takiego samego naruszenia, lecz również niedotrzymanie innych wymagań wynikających z przepisów regulujących transport drogowy, w szczególności określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem Sądu I instancji, nie ulega wątpliwości, iż uchwały Rady m.st. W. (nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek osobowych oraz nr [...] r. Rady m.st. W. z dnia [...] sierpnia 2000 r. w sprawie przepisów porządkowych związanych z przewozem osób i bagażu taksówkami osobowymi oraz funkcjonowaniem postojów Taxi na terenie m.st. W. - ze zm. wprowadzonymi uchwałą nr [...] Rady m.st. W. z dnia [...] czerwca 2003 r.) wprowadzające obowiązek określonego oznakowania taksówek na obszarze m.st. W., miały odpowiednią podstawę ustawową wynikającą z art. 15 ust. 5 i 7 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe (Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601 ze zm.) i jako akty prawa miejscowego są źródłami powszechnie obowiązującego prawa na obszarze m.st. W.. Naruszenie zawartych w nich wymagań może być zatem podstawą cofnięcia licencji. Sąd I instancji odnosząc się do kwestii rozumienia pojęcia "rażące naruszenie prawa", zauważył, że zestawienie przepisu aktu prawa miejscowego, statuującego obowiązek trwałego oznakowania taksówek, z praktyką skarżącego, stosującego oznakowanie, które w każdym czasie może być zdjęte, pozwala mówić o rażącym naruszeniu prawa. Sąd przypomniał, że zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, licencja może być cofnięta, jeżeli jej posiadacz rażąco lub wielokrotnie narusza określone przepisy. Przepis ten, nie ma co prawda bezpośredniego zastosowania w sprawie, lecz zawiera wskazówkę interpretacyjną, zgodnie z którą rażące lub wielokrotne naruszenie przepisów jest alternatywną przesłanką umożliwiającą cofnięcie licencji. Ma to znaczenie w rozpatrywanej sprawie, w której skarżący w sposób uporczywy naruszał powołane przepisy prawa miejscowego. Sąd I instancji nie podzielił poglądu skarżącego, iż w rozpoznawanej sprawie miała miejsce błędna interpretacja przepisów ustawy o transporcie drogowym w zakresie czynności podjętych przez właściwe organy w celu cofnięcia skarżącemu licencji, powodująca naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. Zarzut ten, odnoszący się do zasad ogólnych postępowania, nie został przez skarżącego rozwinięty, a Sąd działając z urzędu nie podzielił go. L.G. zaskarżył powyższy wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i merytoryczne rozpoznanie sprawy. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego art. 15 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy o transporcie drogowym przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, "polegające na błędnej wykładni i zastosowaniu przepisów ustawowych i wykonawczych będących podstawą materialnoprawną zaskarżonego orzeczenia"; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego przez niezastosowanie art. 12 ust. 1 i art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym; 3) naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., tj. naruszenie art. 90 § 2 w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie przez zastosowanie niewłaściwego trybu postępowania na wypadek cofnięcia licencji. W uzasadnieniu skarżący podał, że w piśmie z dnia [...] czerwca 2004 r. nie został wyznaczony termin do usunięcia stwierdzonych uchybień, pomimo obowiązku wynikającego z art. 90 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Dopiero w piśmie z dnia [...] lutego 2005 r. udzielono skarżącemu ostrzeżenia, że dalsze nieprzestrzeganie przepisów regulujących świadczenie usług przewozowych taksówką spowoduje wszczęcie postępowania o cofnięcie licencji. Zdaniem skarżącego, działania organu administracji publicznej w wykonywaniu zadań wskazują na brak konsekwencji. W dniu [...] marca 2005 r. skarżący złożył oświadczenie, w którym zobowiązał się do rygorystycznego przestrzegania przepisów dotyczących przewozu osób taksówką osobową. Pomimo tego w dniu [...] marca 2005 r. Zastępca Dyrektora Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń w imieniu Prezydenta Miasta S. W. cofnął skarżącemu licencję, nie uwzględniając jego nieposzlakowanej reputacji. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącego uzupełnił uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, podnosząc, że polegało ono na wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia licencji w sytuacji, gdy po skierowaniu do skarżącego ostrzeżenia nie stwierdzono ponownie uchybienia przepisom wymienionym w tym ostrzeżeniu Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Istotnym elementem skargi kasacyjnej jest przytoczenie podstawy kasacyjnej wraz z jej uzasadnieniem. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na jednoznacznym wskazaniu konkretnych przepisów prawa, które − zdaniem skarżącego − zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji, z jednoczesnym oznaczeniem formy tego naruszenia określonej w art. 174 pkt 1 lub 2 p.p.s.a. Konieczne jest więc podanie przepisu z dokładnym oznaczeniem jednostki redakcyjnej tekstu aktu normatywnego. Z kolei uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, iż to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej. W związku z tym w uzasadnieniu należy odnieść się nie tylko do poglądu przyjętego przez sąd, ale również sprecyzować własne stanowisko wobec zaskarżonego wyroku, czyli wskazać właściwe znaczenie interpretowanego przepisu. (por. wyroki NSA z: 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04, Lex nr 186863; 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04, Lex nr 238593; 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05, Lex nr 173263; 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06, Lex nr 236385; 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06, Lex nr 281385). Przechodząc do oceny sformułowanego w skardze kasacyjnej, w ramach podstawy wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzutu naruszenia prawa materialnego – art. 15 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy o transporcie drogowym przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz art. 12 ust. 1 i art. 5 ust. 1 pkt 1 wymienionej ustawy, stwierdzić należy, że opisane wyżej warunki zostały spełnione jedynie częściowo. Autor skargi kasacyjnej w ogóle nie uzasadnił na czym polegało uchybienie art. 15 ust. 1 pkt 1 lit. b) i art. 5 ust. 1 pkt 1ustawy o transporcie drogowym . Z tej przyczyny Naczelny Sąd Administracyjny nie miał możliwości ustosunkowania się do nich. Jeżeli natomiast chodzi o zarzut naruszenia art. 12 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, to w skardze kasacyjnej nie wywiedziono dlaczego powinien on mieć zastosowanie w sprawie. Zgodnie z powołanym przepisem licencja na krajowy transport drogowy uprawnia do wykonywania przewozów wyłącznie na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że z uwagi na regulację zawartą w art. 12 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym skarżący mocował dodatkowe oznakowanie taksówki za pomocą magnesu, by łatwo usuwać je w czasie wyjazdów zagranicznych i "...nie wprowadzać w błąd podczas jazdy swym samochodem poza granicami kraju...". Powyższe wskazuje, że autor skargi kasacyjnej zdaje się nie dostrzegać, że brak jest związku między powołanym przepisem a przyczyną cofnięcia licencji skarżącemu. Stanowi to przeszkodę uniemożliwiającą odniesienie się do tak sformułowanego zarzutu. Przystępując do oceny zarzutu naruszenia art. "90 § 2" w związku z art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, stwierdzić należy, że w powołanej ustawie nie występuje jednostka redakcyjna określona jako art. "90 § 2". Obowiązek precyzyjnego określania podstawy kasacyjnej, jak już wspomniano, związany jest z rozpoznawaniem przez NSA sprawy w granicach skargi kasacyjnej. Powołanie w podstawie kasacyjnej przepisu nieistniejącego w ustawie wyłącza możliwość oceny jego zasadności. Z kolei zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym został błędnie określony jako zarzut naruszenia przepisów postępowania. W wymienionym przepisie określona została przesłanka cofnięcia licencji o charakterze materialnym. Zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym należało zatem postawić z powołaniem na podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Mimo wskazanej wady, wspomniany zarzut podlegał ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Według skarżącego, naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym polegało na zastosowaniu niewłaściwego trybu postępowania przy cofaniu licencji, gdyż ostrzeżenie poprzedzające wszczęcie postępowania dotyczyło innego naruszenia niż stwierdzone podczas kontroli w dniu [...] marca 2005 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego opisany zarzut jest trafny. W tym miejscu należy przypomnieć, że stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym cofnięcie licencji w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2 lit. a), b), d) i e) poprzedza się pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia tych przepisów wszczyna się postępowanie w sprawie cofnięcia licencji. Wykładnia gramatyczna powołanego przepisu prowadzi do wniosku, że cofnięcie licencji nie jest dopuszczalne, jeżeli nie zostanie poprzedzone skierowaniem do przedsiębiorcy pisemnego ostrzeżenia wskazującego stwierdzone naruszenia, a po tym ostrzeżeniu dojdzie do ponownego naruszenia. Przy czym chodzi tu o naruszenie tych przepisów, które zostały wymienione w pisemnym ostrzeżeniu jako naruszone przez przedsiębiorcę. Ustanowienie obowiązku skierowania do przedsiębiorcy pisemnego ostrzeżenia w wypadku zaistnienia podstaw do cofnięcia licencji określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a), b), d) i e) ustawy o transporcie drogowym ma takie znaczenie, że przedsiębiorca może wyeliminować wskazane mu uchybienia i uniknąć w ten sposób cofnięcia licencji. Instytucja ostrzeżenia ma zatem na celu umożliwienie przedsiębiorcy zaprzestania naruszeń i wykonywanie działalności gospodarczej objętej licencją w sposób zgodny z prawem. W związku z przyjętą wykładnią art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym Naczelny Sąd Administracyjny, nie podziela poglądu wyrażonego w zaskarżonym wyroku, że przesłanką cofnięcia licencji nie musi być popełnienie takiego samego naruszenia, lecz również niedotrzymanie innych wymagań wynikających z przepisów regulujących transport drogowy, w szczególności określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym. Takie rozumienie powołanego przepisu prowadzić może do wypaczenia sensu korzystania z ostrzeżenia, jako instrumentu dyscyplinującego przedsiębiorcę. W zaskarżonym wyroku przyjęto, że ostrzeżenie z dnia [...] lutego 2005 r. zostało skierowane do skarżącego w związku z ustaleniami kontroli przeprowadzonej w dniu [...] października 2004 r. W wymienionym piśmie nawiązano do naruszenia przez skarżącego przepisów prawa miejscowego regulujących kwestie zewnętrznego dodatkowego oznakowania taksówek osobowych. Z ustaleń poczynionych przez organy orzekające w sprawie i zaakceptowanych przez WSA nie wynika, by po doręczeniu skarżącemu pisemnego ostrzeżenia z dnia [...] lutego 2005 r. dopuścił się on ponownie naruszenia w nim opisanego. W tym stanie sprawy uznanie, że została spełniona przesłanka cofnięcia licencji określona w art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym nie znajdowało dostatecznego uzasadnienia i było wynikiem niewłaściwego zastosowania powołanego przepisu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.. Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając ponownie sprawę, powinien powtórnie ocenić legalność zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem przedstawionej wyżej wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).