III SA/Wa 3214/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Płusa (spr.), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant Monika Kawa-Ogorzałek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2007 r. sprawy ze skargi E. D. i J. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz E. D. i J. D. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w C, określił J. i E. małżonkom D. - Skarżącym w rozpatrywanej sprawie, zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie 60.473,70 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż w wyniku kontroli podatkowej stwierdzono nieprawidłowości polegające, m. in. na zawyżeniu kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez Skarżącego J. D. działalności gospodarczej o kwotę 5.500 zł z tytułu amortyzacji budynku położonego w C. przy ul. [...]. Ustalenia kontroli podatkowej - poza jednym wyjątkiem - Skarżący uwzględnili następnie w złożonej przez siebie korekcie zeznania PIT-36 za 2003 r. Wyjątek, o którym mowa wyżej, dotyczył właśnie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisu amortyzacyjnego od wskazanego wyżej budynku. Kwestionując tę pozycję kosztów organ pierwszej instancji zauważył, że budynek biurowy przy ul. [...] nie spełnia określonej w art. 22a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późn. zm.), powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f.", przesłanki uprawniającej do jego amortyzacji, a mianowicie nie jest wykorzystywany na potrzeby związane z działalnością gospodarczą. Do konstatacji takiej organ pierwszej instancji doszedł po dokonaniu w dniu 28 grudnia 2005 r. oględzin nieruchomości, w trakcie których stwierdzono, że budynek ten jest niezagospodarowany, pusty, zdewastowany, z powybijanymi szybami, bez drzwi, co oznacza, że nie mógł on, jak twierdzi Skarżący, służyć jako składnica elementów konstrukcyjnych i materiałów budowlanych. Odnosząc się z kolei do przedłożonej przez Skarżącego faktury dokumentującej wypożyczenie płyt dla Zakładu [...] organ pierwszej instancji zauważył, że faktura ta świadczy jedynie o wypożyczeniu płyt, nie wynika z niej natomiast, gdzie płyty te były składowane, ani skąd nastąpił ich odbiór. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący podnieśli, że sporna nieruchomość wykorzystywana jest na potrzeby prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej, o czym świadczy chociażby dołączona do odwołania decyzja Prezydenta Miasta C. w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2003 r. Wyjaśnili ponadto, że na nieruchomości tej - począwszy od 2001 r. - składowane są elementy zaplecza (baraki, silosy do cementu), elementy budowlane, a także płyty drogowe i materiały budowlane. Na nieruchomości tej składowane były również wskazane w decyzji organu pierwszej instancji płyty drogowe, wypożyczone następnie Zakładowi[...]. Na okoliczność tę - oprócz faktury - Skarżący złożył stosowne wyjaśnienia. Skarżący zwrócili także uwagę, że protokół oględzin nie zawiera informacji o tym, czy w 2003 r. nieruchomość, o której mowa wyżej, wykorzystywana była na potrzeby działalności gospodarczej. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, powtarzając zasadniczo argumentację w niej zawartą. Ponadto podkreślił, iż w 2003 r. faktycznym przedmiotem działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącego była budowa budynku usługowo-mieszkaniowego położonego w C. przy u. [...], wynajem oraz sprzedaż lokali jak też świadczenie usług budowlanych. Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w odwołaniu zauważył, że dokonując w dniu 28 grudnia 2005 r. oględzin nieruchomości pracownicy organu podatkowego mogli stwierdzić jedynie stan faktyczny istniejący w tym dniu. Zaznaczył ponadto, że decyzja w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2003 r., w tym od dwóch budynków niemieszkalnych, wydana została w oparciu o złożone przez Skarżących zeznanie - bez ustalenia stanu faktycznego dotyczącego wykorzystania tych budynków. Organ odwoławczy wskazał również, iż w celu dokładnego wyjaśnienia tej kwestii przeprowadził dodatkowe postępowanie w sprawie, przesłuchując w charakterze strony Skarżącego J. D. oraz w charakterze świadka A. S. - zatrudnionego jako dozorca. Powołując się na występujące w tych zeznaniach rozbieżności organ odwoławczy odmówił im wiarygodności i stwierdził, że organ pierwszej instancji zasadnie zmniejszył koszty uzyskania przychodów o roczny odpis amortyzacyjny budynku przy ul. [...] w kwocie 5.500, jako że budynek ten nie był w 2003 r. i nadal nie jest wykorzystywany na potrzeby działalności gospodarczej. Odmawiając zeznaniom wiarygodności organ odwoławczy zwrócił uwagę, że z oświadczenia Skarżącego wynika, iż sporny budynek rozpoczęto użytkować w grudniu 2000 r., podczas gdy według świadka był to styczeń 1999 r., a nawet wcześniej. Zdaniem organu odwoławczego brak jest ponadto racjonalnego uzasadnienia dla przywożenia zakupionych materiałów na wskazaną wyżej nieruchomość oddaloną od miejsca budowy o kilka kilometrów, a następnie wywożenia ich na tę budowę. Zauważył przy tym, że świadek nie potrafił wskazać osoby odpowiedzialnej za magazynowanie i wydawanie materiałów, co więcej nie wiedział, czy taka osoba w ogóle była. Za niewiarygodne organ odwoławczy uznał także zeznania Skarżącego w części dotyczącej stanu technicznego budynku. Podniósł mianowicie, iż według Skarżącego użytkowany w 2003 r. budynek był kompletny, zabezpieczony przed kradzieżą i nadzorowany od początku przyjęcia go do użytkowania, podczas gdy w grudniu 2005 r. stał pusty, zdewastowany, z powybijanymi szybami, bez drzwi wewnętrznych i zewnętrznych. W skardze na powyższą decyzję Skarżący zarzucili błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, skutkującą błędnym rozstrzygnięciem. W uzasadnieniu skargi powtórzyli, że sporna nieruchomość wykorzystywana jest na potrzeby prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej, o czym świadczy - oprócz podnoszonych już okoliczności faktycznych, wykorzystywanie jej jako miejsca parkowania, naprawiania i konserwowania wskazanych w skardze pojazdów służących do prowadzenia działalności gospodarczej. Odnosząc się do zeznań świadka A. S. Skarżący zauważyli, że wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, zeznania te w pełni potwierdzają składane wcześniej wyjaśnienia. Postawiony świadkowi zarzut nieznajomości struktury organizacyjnej firmy uznali za zbyt daleko idący, wskazując, że jako dozorca nie miał on obowiązku znajomości funkcji i zakresu obowiązków poszczególnych pracowników. Poza tym upływ czasu mógł spowodować luki w pamięci. Skarżący podnieśli ponadto, że przyczyny, dla których organ odwoławczy nie dał wiary zeznaniom Skarżącego pozostają w sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Podkreślili mianowicie, że w spornym okresie nie posiadali oni tytułu prawnego do innej nieruchomości, która spełniałaby funkcję bazy magazynowo-sprzętowej. Składowanie materiałów na terenie nieruchomości przy ul. [...], a następnie dowożenie ich na teren budowy przy ul. [...] było, zdaniem Skarżących, uzasadnione tym, że inwestycja ta była ogromna i wymagała dużej ilości materiałów i sprzętu, a nie było możliwości przechowywania ich na terenie budowy. Skarżący dodali, że dokonanie oględzin nieruchomości w grudniu 2005 r., podczas gdy spór dotyczy okresu wcześniejszego, nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Należy bowiem pamiętać, że w 2004 r. Skarżący nabyli inną nieruchomość, która przejęła funkcję bazy materiałowo-sprzętowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W., wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 22a ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f., amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Powstały na tle powyższego przepisu spór w rozpatrywanej sprawie dotyczy ustalenia przez organy podatkowe stanu faktycznego sprawy, a ściślej rzecz biorąc, tego etapu procesu ustalania tego stanu, który polega na ocenie zebranego materiału dowodowego. Jedynym elementem tego sporu jest okoliczność faktyczna, czy w roku podatkowym 2003 Skarżący wykorzystywał na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą - budynek położony w C. przy ul. [...]i związku z tym czy był on uprawniony, na podstawie powyższego przepisu, do amortyzacji tego budynku, czyli pomniejszenia uzyskanych z tytułu prowadzenia tej działalności przychodów o koszt ich uzyskania w postaci odnoszącego się do tego budynku odpisu amortyzacyjnego w wysokości 5.500 zł. Zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten wyraża zasadę swobodnej oceny dowodów, według której przy ocenie wiarygodności dowodów organ podatkowy nie jest związany żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonuje tej oceny w sposób swobodny na podstawie własnego przekonania opartego na zebranym materiale dowodowym. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że aby zasada swobodnej oceny nie została przekroczona organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów powinien kierować się prawidłami logiki, wymaganiami wiedzy oraz wskazaniami wynikającymi z doświadczenia życiowego (por. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2000 r., sygn. akt III SA 2547/99 - PP 2001/5/61, wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2000 r., sygn. akt I SA/Po 1342/99 - LEX nr 43051). Dokonując tej oceny organ podatkowy powinien także uwzględnić zarówno okoliczności niekorzystne jak i korzystne dla podatnika oraz wziąć pod uwagę, iż ewentualne wątpliwości nie powinny być tłumaczone na niekorzyść podatnika. W rozpatrywanej sprawie Skarżący zgodził się ze wszystkimi innymi ustaleniami dokonanymi przez organy podatkowe w trakcie przeprowadzonej u niego kontroli podatkowej i wykazującymi popełnione przez niego uchybienia w zakresie rozliczeń podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych, składając w tym zakresie stosowną korektę zeznania podatkowego. Jednakże jeżeli chodzi o nieruchomość położoną przy ul. [...], Skarżący w toku całego postępowania i to zarówno kontrolnego, jak i podatkowego, konsekwentnie podtrzymywał stanowisko o wykorzystywaniu tej nieruchomości w 2003 r. na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Już w wyjaśnieniach do protokołu z kontroli podatkowej, zawartych w piśmie opatrzonym datą 23 stycznia 2005 r. (chodziło zapewne o 2006 r. - uwaga Sądu) wskazywał m.in., iż "obiekt położony w C. przy ul. [...] wraz z działkami, na których się znajduje jest wykorzystywany do bieżącej działalności gospodarczej" (karta nr 135 akt podatkowych). Wprawdzie w swojej argumentacji zawartej w odwołaniu koncentrował się on na kwestii wykorzystania tej nieruchomości jako miejsca, w którym składowane były elementy zaplecza budowy, takie jak: baraki, silosy do cementu, elementy budowlane, płyty drogowe, co wskazywałoby jedynie na wykorzystanie nieruchomości gruntowej, nie zaś posadowionego na niej budynku, niemniej w złożonych w toku postępowania odwoławczego zeznaniach w charakterze strony wskazywał również na wykorzystanie samego budynku, jako miejsca, w którym magazynowane były materiały budowlane związane z działalnością gospodarczą, takie jak: kable, materiały hydrauliczne, jak również podkreślał, iż w budynku tym znajdowały się pomieszczenia biurowe i socjalne dla pracowników zatrudnionych przy prefabrykacji zbrojenia. Zauważyć jednak należy, iż również organ pierwszej instancji w swojej decyzji kwestionował co do zasady wykorzystanie na potrzeby związane z prowadzoną przez Skarżącego działalnością gospodarczą nieruchomości położonej przy ul. [...], nie czyniąc w tej mierze rozróżnienia pomiędzy nieruchomością gruntową (placem), a posadowionym na niej budynkiem. Na poparcie takiego stanowiska organ pierwszej instancji, poza powołaniem się na protokół oględzin z dnia [...] grudnia 2005 r. dotyczący nieruchomości przy ul. [...], wskazał jedynie, "iż z analizy dokumentów źródłowych wynika, że do realizacji inwestycji przy ul. [...] zakupów materiałów budowlanych dokonywano według bieżących potrzeb i nie były one składowane", nie wyjaśniając przy tym bliżej, jakie konkretnie dokumenty były analizowane i na podstawie jakich przesłanek wyciągnął taki wniosek. Dopiero organ odwoławczy uznał w swojej decyzji możliwość wykorzystywania przez Skarżącego nieruchomości położonej przy ul. [...] na potrzeby prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, jako miejsca składowania wokół budynku elementów budowlanych niepotrzebnych w trakcie prowadzonych prac budowlanych, odmówił jednak tego charakteru, w więc jako obiektu wykorzystywanego na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, samemu budynkowi. Wspomniane wyżej zeznania Skarżącego w tym zakresie, a więc co do wykorzystania budynku jako miejsca magazynowania materiałów budowlanych oraz jako zaplecza socjalnego dla pracowników, zwłaszcza tych, którzy na terenie nieruchomości przy ul. [...] przygotowywali, np. elementy zbrojenia, czy szalunki, zostały potwierdzone zeznaniami świadka A. S., zatrudnionego przez Skarżącego w charakterze dozorcy tej nieruchomości. Prawidłowe dokonanie oceny dowodów wymaga również, aby tok rozumowania organu podatkowego przedstawiony został w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Wynika to jednoznacznie z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, który stanowi, iż uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Tylko wówczas możliwa jest bowiem realizacja wyrażonej w art. 124 Ordynacji podatkowej zasady przekonywania, a także możliwość poddania ocenie sposobu rozumowania i prawidłowości wyciągniętych przez organ podatkowy wniosków, w toku kontroli zgodności z prawem decyzji przez sąd administracyjny. O ile organ odwoławczy w rozpatrywanej sprawie wywiązał z formalnego wymogu wynikającego z powyższego przepisu, gdyż wyjaśnił z jakich powodów odmówił wiarygodności zeznaniom Skarżącego oraz wskazanego przez niego świadka, to jednak powody te przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (str. 6) budzą istotne zastrzeżenia z punktu widzenia omówionych wcześniej reguł postępowania wynikających z realizacji zasady swobodnej oceny dowodów, w tym także oceny wiarygodności tych zeznań w powiązaniu z innymi okolicznościami faktycznymi istniejącymi w rozpatrywanej sprawie. I tak, należy wyraźnie podkreślić, iż rozpatrywana sprawa dotyczy roku podatkowego 2003. Z ustaleń organów podatkowych wynikało, iż w 2003 r. działalność gospodarcza Skarżącego polegała na budowie budynku usługowo-mieszkalnego położonego w C. przy ul. [...]. W tym okresie siedziba jego firmy znajdowała się w wynajętym przez niego pomieszczeniu biurowym przy ul. [...], a poza nieruchomością położoną przy ul. [...] nie posiadał on wówczas żadnego innego miejsca, które mogłoby spełniać funkcję zaplecza technicznego dla prowadzonej inwestycji. Dopiero w 2004 r. nabył on nieruchomość przy ul. [...], którą wpisał do ewidencji środków trwałych jako bazę magazynowo-sprzętową. Okoliczności te wynikają z akt sprawy i nie były kwestionowane przez organy podatkowe. Nie zostały one jednak w dostatecznym stopniu wzięte pod uwagę przez organ odwoławczy przy analizie wiarygodności zeznań Skarżącego i wskazanego przez niego świadka. Organ odwoławczy kwestionując wiarygodność tych zeznań, jako jeden z powodów wskazuje rozbieżności w tych zeznaniach co do czasu rozpoczęcia użytkowania nieruchomości przy ul. [...]. I tak, według Skarżącego, był to grudzień 2000 r., a zdaniem świadka - styczeń 1999 r., a nawet wcześniej. Oceniając ten argument należy wskazać, iż świadek S. jako dozorca obiektu zeznawał o czasie w jakim podjął pracę w tym charakterze na tym obiekcie i swojej wiedzy o użytkowaniu tego obiektu przez Skarżącego, natomiast Skarżący był pytany o przyjęcie do użytkowania tego obiektu w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, co według zapisów księgowych istotnie miało miejsce dopiero w grudniu 2000 r., gdyż dopiero od 2001 r. dokonywał on z tego tytułu odpisów amortyzacyjnych. Okoliczność ta nie miała znaczenia dla rozliczeń podatkowych w 2003 r., zaś niezależnie od tego, z punktu widzenia zasad doświadczenia życiowego, biorąc pod uwagę, iż zeznania te składane były w lipcu 2006 r., to właśnie umiejscowienie przez dwie składające zeznania osoby - zdarzeń mających miejsce przed sześcioma-ośmioma laty, dokładnie w tym samym czasie (co do miesiąca), mogłoby budzić większe wątpliwości, co do wiarygodności takich zeznań i wywoływać wrażenie ich uprzedniego uzgodnienia. Rozbieżności te nie mogły więc stanowić uzasadnionej podstawy do zanegowania wiarygodności składanych przez te dwie osoby zeznań. Podobnie jak podstawy takiej nie mogło stanowić przekonanie organu odwoławczego o braku racjonalnego uzasadnienia przewożenia zakupionych materiałów na posesję przy ul. [...], a następnie na oddalony o kilka kilometrów plac budowy. Nawet jeżeli co do zasady pogląd taki można by uznać za nie pozbawiony słuszności, to i tak nie można wykluczyć, iż w pewnym zakresie mogła zaistnieć potrzeba przechowywania określonych elementów budowlanych, czy też wykonania pewnych prac przygotowawczych poza terenem budowy, np. wskazywanych przez świadka i Skarżącego czynności polegających na przygotowaniu szalunków, czy też prefabrykacji zbrojenia. Skoro więc nie ma uzasadnionych podstaw, aby wykluczyć wykonywanie określonych prac na "placu" przy ul. [...], to za posiadające cechy prawdopodobieństwa można także uznać korzystanie przez pracowników wykonujących te prace z pomieszczeń budynku, jako pomieszczeń socjalnych. Nawet bowiem wykorzystywanie tego budynku w ograniczonym tylko zakresie nie wyklucza możliwości uznania tego budynku za wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane działalnością gospodarczą, o czym stanowi art. 22a ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. Natomiast zupełnie chybiony jest kolejny argument organu odwoławczego przywołany na poparcie tezy co do braku wiarygodności zeznań składanych przez świadka S. i polegający na tym, iż świadek ten twierdząc, iż w budynku przechowywane są materiały budowlane i sprzęt, nie potrafił wskazać osoby odpowiedzialnej za ich magazynowanie - nie wiedział, czy w ogóle taka osoba była. Pomijając już kwestię, iż świadek pełnił w firmie Skarżącego jedynie funkcję dozorcy, to jak wynika z protokołu jego przesłuchania (karta nr 165 akt podatkowych), świadek ten składając zeznania nie był w ogóle pytany co do powyższej okoliczności przez osobę prowadzącą to przesłuchanie. Również podkreślany przez organy podatkowe obydwu instancji zły stan budynku przy ul. [...], stwierdzony podczas oględzin przeprowadzonych w grudniu 2005r. (budynek zdewastowany, pusty, z powybijanymi szybami, bez drzwi wewnętrznych i zewnętrznych) nie podważa w ocenie Sądu wiarygodności zeznań przesłuchiwanych osób co do wykorzystywania tego budynku na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej w 2003 r., zwłaszcza w kontekście faktu nabycia przez Skarżącego w 2004 r. innej nieruchomości z przeznaczeniem na bazę materiałowo-sprzętową. Zeznawał o tym, m.in. świadek S., który wyjaśnił, iż w 2004 r. po nabyciu przez Skarżącego bazy przy ul. [...] coraz rzadziej dozorował budynek przy ul. [...], gdyż sprzęt i materiały budowlane były przechowywane przy ul. [...]. Przedstawiając powyższą ocenę należy więc stwierdzić, iż o ile za uzasadnione można uznać stanowisko organu odwoławczego, wyrażone w odniesieniu do niektórych argumentów przedstawianych przez Skarżącego i polegające na tym, iż sam fakt opłacania podatku od nieruchomości według stawek jak dla działalności gospodarczej nie stanowi przesądzającego argumentu świadczącego o faktycznym wykorzystywaniu tego budynku na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, czy też wskazanie na brak znaczenia dowodowego dla ustalenia powyższej okoliczności faktury VAT z dnia 29 kwietnia 2003 r. potwierdzającej wypożyczenie płyt drogowych - tak argumentacja organów podatkowych uzasadniająca odmowę uznania za wiarygodne zeznań Skarżącego i wskazanego przez niego świadka, pozbawiona jest rzeczowych i przekonywujących argumentów pozwalających uznać, iż zeznania te są niewiarygodne i nie przedstawiają rzeczywistego stanu rzeczy, co do wykorzystania budynku przy ul. [...] w roku podatkowym 2003 na potrzeby prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej. Również na podstawie całokształtu innych okoliczności istniejących w sprawie, w tym rodzaju prowadzonej przez Skarżącego w 2003 r. działalności gospodarczej, jej zakresu, braku w tym okresie innej nieruchomości, która mogłaby być wykorzystywana jako zaplecze prowadzonej budowy i faktu nabycia takiej nieruchomości w 2004 r., nie można dojść do przekonania, iż zeznania Skarżącego dotyczące wykorzystywania budynku przy ul [...] są niewiarygodne. Tym samym uznać należy, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie uzasadniał pozbawienia Skarżącego prawa do dokonania odpisu amortyzacyjnego od spornego budynku, a organy podatkowe dokonały oceny tego materiału dowodowego w sposób jednostronny, na niekorzyść podatnika, przekraczając w ten sposób granice swobodnej oceny dowodów, przez co naruszyły art. 191 Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i wnioski, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 135, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.