II SA/Po 217/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia WSA Barbara Drzazga Protokolant masz. Maria Kasztelan po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "A" Spółki z o.o. z siedzibą w R. na uchwałę Rady Miejskiej w G. z dnia 12 kwietnia 2002 r. nr XLV/425/2002 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 1. stwierdza nieważność § 20 uchwały Rady Miejskiej w G. Nr XLV/425/2002 z dnia 12 kwietnia 2002r. w brzmieniu opublikowanym w Dzienniku Województwa Wielkopolskiego z dnia 5 czerwca 2002r. Nr 77 poz. 1999 w zakresie w jakim ustala stawkę procentową służącą do naliczania opłat z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 07.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r. Nr 15 poz. 139) powyżej 20%, 2. Określa, że zaskarżona uchwała w części objętej punktem 1 wyroku nie może być wykonana, 3. Zasądza od rady Miejskiej w G. na rzecz skarżącego Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "A" sp. z o.o. w R. kwotę 585 zł (pięćset osiemdziesiąt pięć zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania. /-/ B.Drzazga /-/ E. Podrazik /-/ B.Kamieńska Rada Miejska w G. uchwałą nr XVIII/134/99 z dnia 26 listopada 1999r., na podstawie art. 12 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139) przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obszar położony przy ul.[...], obręb geodezyjny D. W trakcie postępowania planistycznego opracowano i przyjęto w dniu 26.09.2001 r. projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustalając w nim m.in. stawkę procentową opłaty planistycznej w wysokości 20% wzrostu wartości nieruchomości. Projekt planu w powyższej wersji został przesłany właściwym organom i podmiotom celem zaopiniowania i uzgodnienia. Został on także wyłożony do publicznego wglądu w Urzędzie Miasta w dniach od 10 do 31 grudnia 2001r. Następnie projekt uchwały w takim kształcie został przekazany do zaopiniowania odpowiednim komisjom Rady Miejskiej, które zaopiniowały go pozytywnie. Rada Miejska w G. uchwałą nr XLV/425/2002 z dnia 12 kwietnia 2002 r. przyjęła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu przy ul. [...], obręb D. Uchwalono wówczas w § 20 stawkę procentową służącą naliczaniu opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w wysokości 20%. Po uchwaleniu przez Radę Zarząd Miejski przekazał uchwałę nr XXLV/425/2002 wraz z dokumentacją planistyczną Wojewodzie w celu oceny zgodności z prawem i publikacji w dzienniku urzędowym województwa. W przekazanej Wojewodzie wersji uchwały treść § 20 określała stawkę procentową służącą naliczaniu opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w wysokości 30%. Wojewoda w dniu 29 kwietnia 2002 r. uznał, iż uchwała jest zgodna z prawem. Treść uchwały nr XLV/425/2002 została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z dnia 05 czerwca 2002r. Nr 77, pod pozycją 1999. W opublikowanej wersji uchwały w § 20 ustalono stawkę procentową służącą naliczaniu opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w wysokości 30%. Burmistrz G. w dniu 06 stycznia 2005 r. wniósł do Wojewody o sprostowanie oczywistej omyłki i opublikowanie obwieszczenia w sprawie sprostowania § 20 uchwały poprzez zamieszczenie właściwego brzmienia tego przepisu, w którym stawka służąca naliczeniu opłaty wynosi 20%. W uzasadnieniu wskazano, iż brzmienie uchwały w tym zakresie jest niezgodne z w/w projektem. Wojewoda pismem z dnia 16 lutego 2005 r. odmówił sprostowania uchwały. Podkreślił, iż przepis art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz.U. Nr 62, poz. 718 ze zm.) umożliwia sprostowanie błędów w ogłoszonym tekście aktu prawnego. Sprostowanie nie może jednak prowadzić do merytorycznej zmiany tekstu aktu prawnego, a taką zmianą jest zmiana stawki procentowej, służącej naliczeniu opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W dniu 02.08.2005 r. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "A" sp. z o.o. w R. – po uprzednim bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym – wniosło do Sądu skargę na opisaną wyżej uchwałę nr XLV/425/2002 z dnia 12 kwietnia 2002 r. domagając się jej uchylenia w części dotyczącej przepisu § 20. Skarżąca spółka stwierdziła, że jej żądanie jest wynikiem wszczętego postępowania o naliczenie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego w uchwale Rady z dnia 12.04.2002 r. Treść uchwały w zakresie przepisu § 20 została – zdaniem skarżącej – "wadliwie podjęta" i na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym winna być uchylona. Rada Miejska w G. wniosła o oddalenie skargi. Rada przyznała, iż przedmiotem uchwały nr XLV/425/2002 z dnia 12.04.2002 r. była w rzeczywistości stawka procentowa opłaty planistycznej w wysokości 20%. Na skutek oczywistej omyłki pisarskiej przekazano do publikacji uchwałę z błędem i w opublikowanym tekście planu błędnie wpisano stawkę tej opłaty w wysokości 30%. W związku z powyższym Burmistrz G. wystąpił do Wojewody z wnioskiem o sprostowanie oczywistej omyłki. Wojewoda odmówił dokonania sprostowania z uwagi na to, że sprostowanie to prowadzi do merytorycznej zmiany tekstu prawnego. W tej sytuacji nie istnieje możliwość usunięcia powyższego błędu poprzez sprostowanie, a jedynie poprzez przystąpienie do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz podjęcie takiej uchwały wywierałoby skutki dopiero na przyszłość, nie miałoby by wpływu na sytuację skarżącej spółki w zakresie jej obowiązku uiszczenia opłaty planistycznej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Rada Miejska podkreśliła, iż na obecnym etapie postępowania nie ma kompetencji do uchylenia uchwały w żądanym zakresie. Wyrokiem z dnia 3 lutego 2006 r. w sprawie II SA/Po 967/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "A" Sp. z o.o. w R. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu jednorazowa opłata z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości. Taką właśnie stawkę określiła uchwała Rady Miejskiej w G. z dnia 12 kwietnia 2002 r., która została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego Nr 2002/77/1999. Podnoszony przez skarżącą spółkę zarzut, iż uchwała różni się w treści z projektem uchwały, który przewidywał opłatę w wysokości 20% wzrostu wartości nieruchomości nie może być uwzględniony. Akty prawa miejscowego ustanawia rada gminy w formie uchwały (art. 41 ustawy o samorządzie gminy). Przedmiotem oceny legalności przez Sąd jest podjęta przez uprawniony organ uchwała a nie jej projekt. Oryginał przedmiotowej uchwały określił w § 20 opłatę w wysokości 30%, a nie 20% jak to przewidywał projekt. Tak uchwalona uchwała została przedstawiona Wojewodzie do publikacji i w takiej wersji została opublikowana, stając się obowiązującym prawem miejscowym. Skargę kasacyjną do tego wyroku złożyło Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "A" Sp. z o.o. w R. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 147 § 1 w związku z art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na oddaleniu skargi w następstwie ustalenia stanu faktycznego niezgodnego z rzeczywistym przebiegiem procedury uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przyjęcie, że uchwałą Rady Miejskiej w G. ustalono stawkę 30% wzrostu wartości nieruchomości podczas gdy z zebranego materiału jednoznacznie wynika, że uchwałą określono tę stawkę w wysokości 20%. Różnica między wysokością stawki w opublikowanej uchwale a uchwaloną uchwałą, zdaniem skarżącej, jest wynikiem przekazania do publikacji Wojewodzie odmiennej niż uchwalona treści uchwały. Pełnomocnik skarżącej wskazał, iż do tego błędu przyznała się Rada Miejska w G. Jak wskazuje skarżąca we wniosku Burmistrza G. do Wojewody o sprostowanie oczywistej omyłki z dnia 6 stycznia 2005 r. stwierdzono "wskutek omyłki do wysyłki przygotowano jednak egzemplarz uchwały w jej pierwotnym brzmieniu - a zatem w brzemieniu, w którym § 20 uchwały przyjmować rentę planistyczną w wysokości 30%, a nie jak to zostało następnie uchwalone- przyjęte - w wysokości 20%. Wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie II OSK662/06 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 lutego 2006 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu sądowi. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż stosownie do art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, gminie przysługuje prawo stanowienia przepisów powszechnie obowiązujących na obszarze gminy. Zgodnie z treścią art. 42 tej ustawy zasady ogłaszania aktów prawa miejscowego określa ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz.U. Nr 62, poz. 718 ze zm.). Akty prawa miejscowego, a takim jest uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ogłasza się w wojewódzkim dzienniku urzędowym (art. 13 ust. 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych). Uchwała gminy będąca prawem miejscowym przekazywana jest właściwemu Wojewodzie do promulgacji w brzmieniu przekazanym przez radę. Treść przekazanego do ogłoszenia aktu prawa miejscowego musi być identyczna z treścią aktu uchwalonego. Jeśli z jakiejkolwiek przyczyny do ogłoszenia przekazano akt prawny inny w treści od uchwalonego to praktycznie mamy do czynienia z tzw. niebytem uchwały. W przedmiotowej sprawie doszło, jak twierdzi Burmistrz G. do przekazania do ogłoszenia tekstu uchwały Rady Miejskiej w G. z dnia 12 stycznia 2002 r., Nr XLV/425/2002 zawierającej błąd w § 20, polegający na wpisaniu stawki procentowej służącej do naliczania opłaty planistycznej w wysokości 30 % zamiast uchwalonej w wysokości 20%. Uchwałę tę podpisał Przewodniczący Rady G., jednakże z pisma Burmistrza G. o sygnaturze [...] kierowanego do Wojewody, a stanowiącego wniosek o sprostowanie oczywistej omyłki i opublikowanie w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego obwieszczenia w sprawie sprostowania § 20 uchwały Nr XLV/425/2002 Rady Miejskiej G., jednoznacznie wynika, że Rada Miejska w G. uchwaliła 20% stawkę służącą naliczeniu opłaty planistycznej, zaś Przewodniczący Rady podpisał tekst uchwały i przekazał ją Wojewodzie do publikacji z zapisem o 30% stawce. W sprawie dojść zatem mogło do sytuacji, w której Rada Miejska G. uchwaliła innej treści uchwałę od podpisanej przez Przewodniczącego Rady i wysłanej Wojewodzie do publikacji. Powyższe potwierdza znajdujący się w aktach sprawy projekt uchwały określający 20% stawkę stanowiący załącznik do protokołu Nr XLV/2002 z sesji Rady Miejskiej w G. z dnia 12 kwietnia 2002 r., a także sam protokół, z którego wynika, że projekt uchwały został następnie uchwalony bez poprawek. Nie jest wykluczone, że Rada dysponuje elektronicznym zapisem przebiegu obrad wskazującym na to, iż istotnie uchwalono 30% stawkę, tak jak to wynika z ogłoszonej uchwały. Zebrany w aktach sprawy materiał dowodowy wskazuje na to, iż ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego, a przedtem podpisany przez Przewodniczącego Rady G., tekst uchwały jest różny od uchwalonego, nie stanowi zatem uchwalonego przez Radę prawa miejscowego. Okoliczność tę winien ustalić Wojewódzki Sąd Administracyjny przy ponownym rozstrzyganiu sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zwrócił się do Rady Miejskiej w G. o nadesłanie zapisu elektronicznego zaskarżonej uchwały, jeżeli zapis taki został sporządzony. Pismem z dnia 14.12.2006 r. Rada Miejska odpowiedziała, iż nie sporządzono zapisu elektronicznego uchwały Rady nr XLV/425/2002 w czasie sesji w dniu 12.04.2002 r. Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "A" Sp. z o.o. w R. W uzasadnienia postanowienia stwierdzono, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że podczas posiedzenia w dniu 12 kwietnia 2002 r. Rada Miejska w G. przeprowadziła głosowanie nad przygotowanym zgodnie z procedurą planistyczną projektem uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W projekcie uchwały w § 20 określono stawkę służącą naliczeniu renty planistycznej w wysokości 20%. Ze znajdującego się w aktach projektu wynika, że tak właśnie sformułowano treść § 20. Oceny w tym zakresie nie zmienia okoliczność, że w treści uchwały podpisanej przez Przewodniczącego Rady Miejskiej, a następnie przedstawionej Wojewodzie celem opublikowania, znalazł się zapis o innej treści, to jest określający stawkę na 30%. Zauważyć należy, że Burmistrz G. zwrócił się do Wojewody o sprostowanie oczywistej omyłki, polegającej na opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego, niezgodnej z podjętą uchwała tekstu. Takie zachowanie jednoznacznie potwierdza, iż głosowanie dotyczyło uchwały przewidującej stawkę 20% opłaty. Zgodnie z wytycznymi NSA zawartymi w wyroku z dnia 29 sierpnia 2006r. WSA zwróciło się do Rady Miejskiej i Urzędu Miejskiego w G. o wyjaśnienie, czy istnieje zapis elektroniczny uchwały podjętej w czasie sesji 12 kwietnia 2002r. Z pisma z dnia 14 grudnia 2006r. wynikało, że zapis taki nie został sporządzony. Wobec tego przyjąć należało, że brak dowodów przeciwnych w stosunku do tych, które jednoznacznie wskazują, że podczas sesji Rady przegłosowano uchwałę określającą stawkę opłaty na 20%. Przedstawione powyżej ustalenia wskazują na konieczność dokonania przez Sąd oceny w jakim momencie doszło do wykreowania aktu prawa miejscowego, który mógłby być przedmiotem zaskarżenia w trybie art. 101 ustawy z dnia 08 marca 1990r. o samorządzie gminnym. W ocenie Sądu odróżnić należy dwie odrębne instytucje, tj. uchwalenie uchwały Rady Miejskiej, w tym aktu prawa miejscowego, od ich wejścia w życie. Tryb, w którym zapadają uchwały rady gminy określono w art. 14 ustawy o samorządzie gminnym. Z treści tego przepisu wynikało, że czynnikiem decydującym o tym, czy uchwała zapadła, jest głosowanie radnych. W art. 88 ust. 1 i 2 Konstytucji RP mowa o całkowicie odrębnej instytucji wejścia w życie, między innymi aktu prawa miejscowego. Wejście w życie tych aktów zależne jest od ich ogłoszenia, co jednak nie oznacza by przed ogłoszeniem akt prawny nie istniał. Faktem prawotwórczym jest podjęcie uchwały w drodze głosowania będącego czynnością konwencjonalną zamykająca proces kreowania normy prawnej. Do tego procesu nie należy ogłaszanie uchwały. Nie zmienia tego okoliczność, że ogłoszenie aktu prawa miejscowego jest konieczne dla jego wejścia w życie (por. S. Wronkowska, glosa do wyroku NSA z dnia 06 lipca 1994r., sygn. SA/Ł 1024/94, Państwo i Prawo 1996r., Nr 3 str. 105). Przedstawione przesłanki przesądzają o tym, że uchwałą Rady Gminy zaskarżoną w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, jest twór powstały skutkiem głosowania radnych, a nie jego zapisana treść, choćby została później przedstawiona wojewodzie i opublikowana w formie odmiennej od przegłosowanej. W sprawie niniejszej jako przedmiot zaskarżenia wskazano określony jako uchwała Rady Gminy, tekst przedstawiony Wojewodzie i następnie opublikowany, odmienny w treści od przegłosowanego przez Radę. Zaskarżony tekst nie stanowi jednak uchwały Rady Gminy z zakresu administracji publicznej, która może byś zaskarżona w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, ani też innego aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak z tego wynika, nie istnieje wskazany przedmiot zaskarżenia, tj. akt określony jako uchwała Rady Gminy ustanawiająca opłatę planistyczną według stawki 30%. Brak przedmiotu zaskarżenia stanowi jedną z przesłanek niedopuszczalności skargi, o jakich mowa w art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec powyższego odrzucono skargę. Od powyższego postanowienia Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "A" Sp. z o.o. złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy - art. 58 § 1 pkt 6, art. 141 § 4 w związku z art. 166 i art. 147 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na odrzuceniu skargi w następstwie przyjęcia, że złożenie skargi było niedopuszczalne z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia. Zaskarżony akt, który został opublikowany w wersji odmiennej od treści podjętej w rzeczywistości uchwały, pozostaje nadal w obrocie prawnym. Wydanie postanowienia o odrzuceniu skargi nie spowoduje zdaniem skarżącego takiego skutku, że opłata planistyczna będzie naliczana przy zastosowaniu 20 % stawki wynikającej z rzeczywiście podjętej uchwały. Wobec ustalenia, że w obrocie prawnym funkcjonuje uchwała o wadliwej treści należało uwzględnić skargę, stwierdzić nieważność tego aktu w całości lub w części. Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 18.01.2007 r. W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko skarżącej Spółki, iż brak było podstaw odrzucenia jej skargi jako niedopuszczalnej. Stanowisko Sądu I instancji aprobujące możliwość rozpoznania skargi jedynie na akt rzeczywiście podjęty (czyli zatwierdzony w drodze czynności głosowania organu stanowiącego), a stwierdzające niedopuszczalność skargi na akt, który został opublikowany, jeżeli akt ten różni się co do treści od tekstu zatwierdzonego uchwałą, opiera się na sztucznym rozdzieleniu bytów prawnych jednej i tej samej uchwały. Należy bowiem zauważyć, iż w niniejszej sprawie wojewoda odmówił sprostowania uchwały w odniesieniu do ustalenia stawki opłaty planistycznej, co zasadnie podnosi skarżący. Aprobując stanowisko I instancji należałoby zaakceptować taką sytuację, w której brak jest nie tylko prawa do skontrolowania trybu podjęcia zaskarżonej uchwały przez sąd administracyjny, ale nadto jakiegokolwiek środka prawnego, który mógłby prowadzić do zastosowania prawa uchwalonego. Biorąc pod uwagę skutki orzeczenia o odrzuceniu skargi w tej konkretnej sprawie, należy zatem opowiedzieć się za możliwością rozpoznania skargi co do istoty sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tylko takie stanowisko stanowi realizację konstytucyjnej zasady praworządności i zasady prawa do sądu (art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Tym samym należy uznać, iż Sąd I instancji nadając szerokie rozumienie określonemu w art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pojęciu "innych przyczyn" powodujących niedopuszczalność skargi, naruszył powyższy przepis w stopniu mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym stanowiska stron nie uległy zmianie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie budzi wątpliwości fakt, iż Rada Miejska w G. podejmując w dniu 12 kwietnia 2002 r. uchwałę nr XLV/425/2002 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w G. przy ul.[...] – obręb D. określiła w § 20 wysokość stawki procentowej opłaty planistycznej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na 20%. Projekt planu miejscowego z tak określoną wysokością stawki opłaty planistycznej został przyjęty przez Zarząd Miejski na posiedzeniu w dniu 26 września 2001 r. Przyjęty wówczas projekt został przesłany do zaopiniowania i uzgodnienia właściwym podmiotom, a następnie wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 10 do 31 grudnia 2001 r. Wersja projektu planu z ustaloną w § 20 stawką procentową opłaty planistycznej w wysokości 20% była przedmiotem głosowania Rady Miejskiej w dniu 12 kwietnia 2002 r. i taki projekt został wówczas uchwalony. Protokół z sesji Rady z dnia 12 kwietnia 2002 r. nie zawiera żadnych elementów, które mogą być przesłanką do przyjęcia, że przedmiotem głosowania mógł być przepis o innej treści. Okoliczność powyższa jest między stronami niesporna. Rada Miejska w odpowiedzi na skargę wyraźnie ją przyznaje. Niewątpliwe jest także, iż – na skutek omyłki pisarskiej – do publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego przesłana została wersja uchwały nr XLV/425/2002 nie odpowiadająca w § 20 rzeczywistej treści uchwały przyjętej przez Radę w dniu 12 kwietnia 2002 r. Treść wymienionego § 20 uchwały nr XLV/425/2002, w brzmieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z dnia 5 czerwca 2002 r., w zakresie w jakim wysokość stawki opłaty planistycznej ustalono na 30%, nigdy nie została uchwalona przez Radę Miejską. W wyniku opublikowania w dzienniku urzędowym taka wadliwa uchwała weszła do obrotu prawnego i kształtuje sytuację prawną szerokiego kręgu podmiotów, stanowiąc podstawę do naliczania opłat planistycznych. Jednym z takich podmiotów jest skarżąca spółka, co do której toczy się postępowanie o ustalenie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia uchwałą nr XLV/425/2002 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kwestionowana uchwała narusza więc interes prawny skarżącej w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Podkreślić należy, iż wymienionej wadliwości przedmiotowej uchwały nie można usunąć w drodze zamieszczenia przez Wojewodę w dzienniku urzędowym obwieszczenia o sprostowaniu błędów, bowiem z uwagi na rodzaj błędu prowadziłoby to do merytorycznej zmiany tekstu prawnego. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż § 20 uchwały Rady Miejskiej w G. nr XLV/425/2002 z dnia 12.04.2002 r., w brzmieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z dnia 5 czerwca 2002 r. Nr 77, poz.1999, w zakresie w jakim ustala stawkę procentową służącą do naliczania opłat z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym powyżej 20%, nigdy nie został uchwalony. Jest to wada powodująca nieważność zaskarżonej uchwały w opisanym zakresie w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 7 kpa. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 08.03.1990 r. o samorządzie gminnym orzeczono jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 209 ustawy, uwzględniając także koszty poniesione przez skarżącą w związku z postępowaniem kasacyjnym zakończonym postanowieniem NSA z dnia 27.04.2007 r. O wykonalności zaskarżonej uchwały orzeczono na mocy art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/ B. Drzazga /-/ E. Podrazik /-/B. Kamieńska