I FZ 355/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Małgorzata Niezgódka - Medek po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia F. S.A. w G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 marca 2007 r. sygn. akt I SA/Gd 130/05 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi F. S.A. w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu na rachunek bankowy różnicy podatku od towarów i usług za kwiecień 2004 r. postanawia: oddalić zażalenie. Przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 marca 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 130/05, mocą którego odrzucono skargę kasacyjną F. S.A. w G., od wyroku tegoż Sądu z dnia 16 maja 2006 r. wydanego w sprawie ze skargi spółki na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarga kasacyjna została wniesiona w terminie, jednakże nie uiszczono od niej należnego wpisu stałego. Sąd powoławszy się na art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwana dalej P.p.s.a. – stwierdził, że musi to skutkować odrzuceniem skargi kasacyjnej. Dodał, że na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) – zwane dalej rozporządzeniem z dnia 16 grudnia 2003 r. – wpis stały w sprawie zobowiązań podatkowych wynosi 500 zł, natomiast wpis od skargi kasacyjnej wynosi połowę wpisu od skargi. W zażaleniu (nazwanym przez profesjonalnego pełnomocnika skargą kasacyjną) od powyższego postanowienia strona w oparciu o art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzuciła naruszenie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. poprzez jego błędne zastosowanie będące skutkiem błędnej wykładni polegającej na przyjęciu, że w sprawie ze skargi na decyzję odmawiającą zapłaty oprocentowania od opóźnionego zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na rachunek bankowy podatnika należy pobrać wpis stały (sprawa z zakresu zobowiązań podatkowych), czym naruszono także § 1 pkt 3 tegoż rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie i § 3 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. poprzez jego błędne zastosowanie. Ponadto strona zarzuciła naruszenie art. 216 i 231, art. 215 § 1, art. 176, art. 49 § 1, art. 58 § 1 pkt 3, art. 178, art. 276 i art. 220 P.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie. Podniosła ponadto naruszenie art. 221 P.p.s.a. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie i naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. przez pozorność uzasadnienia napisanego pod z góry ustalony cel, a także poprzez brak wyjaśnienia, co stanęło u podstaw stwierdzenia o charakterze niniejszej sprawy. Na tej podstawie strona wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, a także o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu "skargi kasacyjnej" pełnomocnik spółki podniósł, że Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że będąca przedmiotem zaskarżenia należność pieniężna w postaci należnych skarżącej odsetek od opóźnionego zwrotu na rachunek bankowy nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2004 r. jest sprawą z zakresu zobowiązań podatkowych, o której mowa w § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. Następnie pełnomocnik podniósł, że w jego ocenie wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 250 zł (obliczony jako połowa wpisu od skargi w kwocie 500 zł) nie jest wpisem stałym, bowiem za taki wpis można uznać jedynie wpis wprost określony w przepisach prawa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne, bowiem zaskarżone postanowienie mimo wadliwego uzasadnienia odpowiada prawu. Na wstępie należy zwrócić uwagę profesjonalnego pełnomocnika na fakt, że zgodnie z art. 194 § 1 pkt 7 P.p.s.a. od postanowień odrzucających skargę kasacyjną przysługuje zażalenie, a nie skarga kasacyjna. Błąd ten nie stanął jednak na przeszkodzie rozpoznaniu niniejszego środka odwoławczego. Następnie należy zauważyć, że problem charakteru wpisu w tej sprawie pojawił się już na etapie postępowania w pierwszej instancji, tj. w efekcie wniesienia przez spółkę skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku w przedmiocie odmowy zastosowania wobec niej art. 21 ust. 6a pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). Mocą zarządzenia przewodniczącego wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 lutego 2005 r. wezwano spółkę do uiszczenia od skargi wpisu stosunkowego, a na skutek jej zażalenia od tego zarządzenia w sprawie ustalono wpis stały w kwocie 200 zł. Na zarządzenie o określeniu wpisu stałego skarżąca nie wniosła zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji co do charakteru i wysokości wpisu należnego od skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, choć przyznaje rację skarżącej, że uzasadnienie postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej nie jest sporządzone poprawnie. W istocie nie wynika bowiem z niego, czemu Sąd ten uznał niniejszą sprawę za sprawę z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. Wspomniany na wstępie art. 21 ust. 6a pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym stanowi, że na wniosek podatnika urząd skarbowy jest obowiązany zwrócić różnicę podatku w ciągu 25 dni od dnia złożenia rozliczenia, gdy kwoty podatku naliczonego, wykazane w deklaracji, wynikają z faktur dokumentujących kwoty należności, które zostały w całości zapłacone bezpośrednio podatnikowi będącemu wystawcą faktury, z uwzględnieniem przepisów art. 13 ust. 1 pkt 1 Prawo działalności gospodarczej. Z przepisu tego wynika, że przyspieszony zwrot podatku uzależniony jest od spełnienia określonych przesłanek i to właśnie fakt ich spełnienia bądź niespełnienia, a w efekcie podstawa do wcześniejszego zwrotu, jest przedmiotem sporu między stronami, a nie należność pieniężna. Co za tym idzie, uzasadnione jest stanowisko, że w niniejszej sprawie zgodnie z art. 231 P.p.s.a. należy pobrać wpis stały. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi również wątpliwości, że sprawa ta jest sprawą z zakresu zobowiązań podatkowych, bowiem dotyczy ona kwestii związanych z rozliczeniem tychże należności, co uzasadnia ustalenie wpisu od skargi kasacyjnej w oparciu o § 2 ust. 3 pkt 12 w zw. z § 3 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. na kwotę 250 zł. W tym miejscu należy stwierdzić, że błędnym jest stanowisko pełnomocnika spółki, według którego wpis od skargi kasacyjnej w tej sprawie nie jest wpisem stałym. Nie jest bowiem poprawne rozumowanie, według którego wpisem stałym jest wpis wprost – czyli kwotowo, wskazany w przepisach prawa, natomiast wpis określony jako połowa innego wpisu stałego (a nie stosunkowego, jak błędnie twierdzi pełnomocnik) nie jest już wpisem stałym. Wpisy w sprawach sądowoadministracyjnych mogą przyjąć wyłącznie postać wpisów stosunkowych bądź stałych – art. 231 P.p.s.a. Wpisy stosunkowe to takie, których wysokość uzależniona jest od wartości przedmiotu zaskarżenia. Pozostałe wpisy, czyli te, które nie są uzależnione od wartości przedmiotu zaskarżenia, są wpisami stałymi. Konieczność podzielenia kwoty wpisu stałego od skargi na pół po to, by ustalić wysokość wpisu od skargi kasacyjnej, nie zmienia charakteru takiego wpisu. Nie fakt konieczności dokonania jakichkolwiek obliczeń decyduje o charakterze wpisu, lecz zależność jego wysokości do wartości przedmiotu zaskarżenia. W niniejszej sprawie taka zależność nie występuje, więc mamy tu do czynienia z wpisem stałym. Rozumowanie pełnomocnika skarżącej musiałoby prowadzić do wniosku, że wpis od skargi kasacyjnej w tej sprawie (w której już od skargi należało pobrać wpis stały – co uczyniono, choć w niewłaściwej wysokości) jest wpisem stosunkowym, co wziąwszy pod uwagę wyżej przedstawioną dychotomię jest wykluczone. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zasadnie w oparciu o art. 221 P.p.s.a. odrzucił skargę kasacyjną wniesioną przez adwokata, który nie uiścił należnej od niej opłaty stałej. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił zażalenie oddalić.