I SA/Kr 57/06

|Sygn. akt I SA/Kr 57/05 | WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 lipca 2007r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr), Sędziowie: WSA Bogusław Wolas, Asesor WSA Urszula Zięba, Protokolant: Dominika Janik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2007r, sprawy ze skargi D.B., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...], z dnia 18 listopada 2005r nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu sprzedaży nieruchomości, - skargę oddala - Zaskarżoną decyzją z dnia 18 listopada 2005 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] 2005 r. nr [...] odmawiającą umorzenia zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości w kwocie [...] zł. Postępowanie zakończone ww. decyzją zostało wszczęte wnioskiem D.B. z dnia [...] 2005 r. uzupełnionego pismem z dnia [...] 2005 r. skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] m.in. o umorzenie zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym w kwocie [...] zł z tytułu sprzedaży nieruchomości dokonanej aktem notarialnym Rep. [...] z dnia [...] 2003 r., uzasadniając wystąpienie o ulgę podatkową aktualną trudną sytuacją finansową i brakiem środków pieniężnych na zapłatę przedmiotowej zaległości podatkowej. Wnioskodawca wskazał, iż przyczyną zaistniałej sytuacji jest fakt odmowy wypłacenia wynagrodzenia i innych należnych świadczeń przez byłego kontrahenta (ING Nationale Nederlanden Polska S.A.). Podniósł także, że ma trudności z uruchomieniem nowej działalności gospodarczej z uwagi na przeszkody prawne. Postawił także zarzuty, co do prowadzonego postępowania egzekucyjnego, uważając, iż jest zbędne i bezprzedmiotowe oraz stanowi nadużycie prawa. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] decyzją z dnia [...] 2005 r. odmówił umorzenia przedmiotowej zaległości podatkowej, nie znajdując przesłanek do pozytywnego załatwienia wniosku. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji podkreślił, że powstanie przedmiotowej zaległości podatkowej nie było wynikiem żadnych okoliczności nadzwyczajnych, lecz spowodowane było niedopełnieniem przez podatnika obowiązku uiszczenia należnego podatku od przychodu osiągniętego ze sprzedaży nieruchomości, w związku z niewywiązaniem się ze złożonego oświadczenia o wydatkowaniu w ciągu dwóch lat środków uzyskanych ze sprzedaży tej nieruchomości na własne cele mieszkaniowe. D. B. pomimo złożonego w dniu 24 stycznia 2003 r. oświadczenia o zamiarze wydatkowania uzyskanej ze sprzedaży kwoty pieniężnej na własne cele mieszkaniowe, uzyskane pieniądze przeznaczył na inne cele, nie płacąc należnego podatku. Stąd też organ podatkowy pierwszej instancji ocenił, iż ani okoliczności powstania przedmiotowej zaległości podatkowej, ani też aktualnie trudna sytuacja materialna podatnika nie stanowią przesłanki do udzielenia wnioskowanej ulgi podatkowej. D. B. pismem z dnia 5 września 2005 r. odwołał się od w/w decyzji. W odwołaniu podatnik podtrzymał swój wniosek o umorzenie przedmiotowej zaległości podatkowej, ponownie uzasadniając go trudną sytuacją materialną. Ponadto odwołujący się zarzucił nieuwzględnienie w zaskarżonej decyzji okoliczności, iż właśnie trudna sytuacja materialna, jego zdaniem spowodowana nieuczciwymi działaniami byłego kontrahenta, była przyczyną sprzedaży przedmiotowej nieruchomości. Dyrektor Izby Skarbowej w [...], poddając analizie materiał dowodowy zebrany, w sprawie oraz argumenty zawarte w odwołaniu, podobnie jak organ podatkowy pierwszej instancji nie znalazł przesłanek, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji i udzielenie wnioskowanej ulgi podatkowej. W ocenie organu odwoławczego takimi przesłankami nie była ani aktualna, trudna sytuacja finansowa, ani też okoliczności powstania samej zaległości podatkowej. Organ drugiej instancji zważył, że w momencie sprzedaży przedmiotowej nieruchomości w dniu [...] 2003.r. podatnik posiadał środki pieniężne na zapłatę przedmiotowego zobowiązania, czego jednak nie uczynił, niemniej jednak mając świadomość ciążącego na nim obowiązku podatkowego, w dniu [...] 2003 r. złożył oświadczenie o przeznaczeniu kwoty uzyskanej ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości na własne cele mieszkaniowe w przeciągu dwóch lat od daty jej sprzedaży. D.B. pomimo złożonego oświadczenia nie spełnił jednak ustawowego warunku do zwolnienia osiągniętego ze sprzedaży nieruchomości przychodu od opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, natomiast po upływie dwóch lat od daty sprzedaży przedmiotowej nieruchomości zwrócił się wnioskiem z dnia [...] 2005 r. o rozłożenie na raty zapłaty zaległego podatku w kwocie [...] zł oraz o umorzenie naliczonych od niego odsetek za zwłokę, a w dalszej kolejności wniosek o umorzenie zaległości podatkowej. Powyższe wnioski zostały przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] rozpatrzone negatywnie z uwagi na brak przesłanek do ich pozytywnego załatwienia. Organ odwoławczy podkreślił, że w przypadku wniosku w sprawie rozłożenia na raty, podatnik, pomimo wezwania organu podatkowego, nie potrafiła wskazać nawet kwot ani terminów płatności rat, w których zamierzał spłacić przedmiotową zaległość podatkową, co było jedną z przyczyn wydania decyzji odmownej w tym zakresie. Organ odwoławczy po rozpatrzeniu zarzutów odwołania nie stwierdził żadnych nowych okoliczności, które uzasadniałyby udzielenie wnioskowanej ulgi podatkowej w postaci umorzenia przedmiotowej zaległości podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej [...] podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż powstanie przedmiotowej zaległości podatkowej nie było skutkiem żadnych okoliczności nadzwyczajnych, niezależnych od woli i działań strony, lecz wręcz odwrotnie do jej powstania przyczynił się sam podatnik nie odprowadzając w terminie należnego podatku od sprzedaży nieruchomości ani też później nie wywiązując się z ustawowego warunku, od którego ustawodawca uzależnił zwolnienie z obowiązku zapłaty przedmiotowego podatku. Powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego przesądzały o bezzasadności udzielenia wnioskowanej ulgi podatkowej. W tej sytuacji również aktualnie trudna sytuacja materialna podatnika, który zresztą nie czynił żadnych skutecznych starań celem poprawy tej sytuacji, nie stanowiła przesłanki do umorzenia zaległości podatkowej. Organ drugiej instancji wskazał także na fakt posiadania przez odwołującego się podatnika również innych niespłaconych zobowiązań, m.in. z tytułu zaległych alimentów zasądzonych na rzecz dzieci, w łącznej kwocie ok. [...]. zł, co potwierdza bezcelowość umorzenia przedmiotowej zaległości podatkowej, bowiem jedynym jego skutkiem byłoby niczym nieuzasadnione uszczuplenie dochodów budżetowych zaś ewentualna ulga pozostałaby bez wpływu na poprawę sytuacji materialnej podatnika. Na ostateczną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] została wniesiona skarga z dnia [...]2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której D. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zastąpienie jej sprawiedliwym orzeczeniem sądu poprzez: 1. zasądzenie zapłaty podatku w możliwy dla niego do wykonania sposób, 2. zasądzenie zakazu egzekucji przedmiotowego podatku, 3. zasądzenie umorzenia podatku do zapłaty w całości. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, iż istotą jego motywacji i próśb kierowanych do organów podatkowych nie stanowi uchylenie się od zapłaty przedmiotowego zobowiązania podatkowego. Wyjaśnił, iż o umorzenie zaległości podatkowej podjął starania dopiero w następstwie odmowy organu podatkowego na jego wyjściową prośbę w sprawie rozłożenia zaległości podatkowej na raty. Natomiast cyt. "głównym celem mojej motywacji i próśb kierowanych do organów podatkowych, to uchylenie zagrożenia dla zdrowia lub życia mojej matki, jakie fizycznie sprowadza najście mieszkania mojej Matki przez poborców podatkowych dokonujących egzekucji podatku". Skarżący podniósł również, że organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji nie uwzględnił ewentualnych negatywnych skutków egzekucji przedmiotowej zaległości podatkowej dla niego, a głownie dla jego matki. Skarżący zarzucił także, że organy podatkowe w swoich rozstrzygnięciach nie wzięły pod uwagę trudności z odzyskaniem należnego jego zdaniem wynagrodzenia (świadczenia wyrównawczego) od byłego kontrahenta spółki ING Nationale Nederlanden oraz czynionych przez niego starań celem poprawy sytuacji finansowej m.in. poprzez planowanie rozpoczęcia działalności gospodarczej. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] w odpowiedzi na skargę z dnia [...] 2006 r. podtrzymał w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. W pismach procesowych z dnia [...] 2006 r., z dnia [...] 2006 r., z dnia [...] 2007 r. skarżący domagał się zawieszenia w niniejszej sprawie wszelkich czynności z jego udziałem do dnia [...] 2006 r. następnie do dnia [...]2007 r. i ostatecznie do dnia [...] 2007 r. w związku z podjęciem kroków prawnych m.in. przeciwko zleceniodawcy egzekucji tj. Citibank Bank Handlowy w Warszawie oraz innymi toczącymi się sprawami sądowymi z jego powództwa, jak również przeciwko niemu o zapłatę. W kolejnym piśmie procesowym z dnia [...] 2007 r. skarżący przeprowadził polemikę za stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej w [...] zawartym w odpowiedzi na skargę, jak również kolejny raz zaakcentował fakt dolegliwości prowadzonego z nakazu różnych instytucji m.in. banków i organu podatkowego postępowania egzekucyjnego dla niego i jego rodziny. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] w piśmie procesowym z dnia [...] 2007 r. będącym odpowiedzią na pisma procesowe skarżącego, podtrzymał dotychczasowe stanowisko, a odnosząc się do wskazanych przez skarżącego negatywnych skutków prowadzonej egzekucji wyjaśnił, że postępowanie egzekucyjne prowadzone jest na podstawie odrębnych przepisów, które w odniesieniu do zobowiązań pieniężnych dochodzonych od osób fizycznych zawierają szereg ustawowych wyłączeń, składników majątkowych i pieniężnych spod egzekucji mających na celu nie doprowadzenia poprzez egzekucję do zagrożenia egzystencji dłużnika. W piśmie procesowym z dnia [...] 2007 r. skarżący wskazał na wadliwość rozstrzygnięć organów podatkowych i zakwestionował zaprezentowane w nich stanowisko, że powstanie zaległości nie było wynikiem żadnych okoliczności nadzwyczajnych. Skarżący kolejny raz podkreślił, że niezapłacenie należnego podatku spowodowane było niewypłacalnością i "ekonomiczną upadłością" wywołaną między innymi rozwiązaniem umowy z dotychczasowym zleceniodawcą i niewypłaceniem przez niego należnej odprawy (świadczenia wyrównawczego). Skarżący ponownie zwrócił uwagę na bezprawność i dolegliwość prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 3 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez badanie legalności, czyli zgodności z prawem wydawanych aktów w tym decyzji administracyjnych. Z treści art. 145 § 1 ww. ustawy wynika zaś, że sąd uchyla zaskarżoną decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy podkreślić, że sąd administracyjny został wyposażony wyłącznie w uprawnienia do kasatoryjnego orzekania, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania lub przepisów prawa materialnego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, uchyla zaskarżoną decyzję bądź -stwierdza jej nieważność. Sąd administracyjny nie może wchodzić w kompetencje organów podatkowych w zakresie merytorycznego załatwienia sprawy będącej przedmiotem rozpoznania przez sąd. Innymi słowy sąd administracyjny nie może podjąć rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy administracyjnej, które by zastąpiło merytoryczne rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu podatkowego. W związku z powyższym nie byłby możliwym do zrealizowania wniosek sformułowany we wstępnej części skargi o zasądzenie zapłaty podatku w możliwym dla skarżącego do wykonania sposobie, jak również zasądzenie umorzenia podatku do zapłaty w całości. Stosownie do art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Decyzje wydawane na podstawie art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej są decyzjami wydawanymi w ramach tzw. uznania administracyjnego. W ocenie Sądu uznaniowy charakter rozstrzygnięć w przedmiocie preferencji podatkowych z uwagi na wyżej wymienione przesłanki nie budzi wątpliwości. W świetle zaś ukształtowanej w doktrynie i zaakceptowanej w orzecznictwie sądów administracyjnych koncepcji interpretacyjnej przepisów zbudowanych na zasadzie uznania administracyjnego, nawet stwierdzenie, że w sprawie występują okoliczności świadczące o spełnieniu określonych w art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej przesłanek, może, lecz nie musi prowadzić do rozstrzygnięcia pozytywnego dla wnioskodawcy. Prawem do zastosowania ulgi (umorzenia zaległości podatkowej) dysponuje w tym przypadku organ podatkowy, który może, ale nie musi przyznać ulgę podatkową. Należy podkreślić, że uznanie administracyjne nie wyraża się w swobodzie oceny w danym stanie faktycznym sprawy okoliczności odpowiadających przesłankom do zastosowania preferencji podatkowej, ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia, nawet przy ustaleniu istnienia przesłanek, o których mowa% art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej. W związku z tym sama odmowa zastosowania ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej nie narusza prawa zarówno wtedy, gdy wystąpiły przesłanki jej zastosowania jak i wtedy, gdy nie miały one miejsca. Sądowa kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego jest ograniczona w tym znaczeniu, że Sąd nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia, Jest to bowiem wyłączna kompetencja organu podatkowego. Kontrola ta obejmuje zatem zbadanie, czy wydanie decyzji w sprawie ulgi podatkowej poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem tzn. czy organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i rozważył wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na wybór rozstrzygnięcia o udzieleniu lub odmowie udzielenia wnioskowanej ulgi. Sąd nie ocenia natomiast wydanej decyzji z punktu widzenia jej słuszności czy sprawiedliwości. W realiach rozpoznawanej sprawy, organy podatkowe odmówiły skarżącemu umorzenia zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości w kwocie [...] zł. Wybór sposobu załatwienia wniosku podatnika o umorzenie zaległości podatkowej zależy wyłącznie od woli organu podatkowego, nawet wtedy, gdy w sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające umorzenie zaległości podatkowej. W tym zakresie organ podatkowy ma jedynie obowiązek przeprowadzenia w sposób prawidłowy postępowanie w sprawie i wydać decyzję (por. wyrok NSA z dnia 9.stycznia 2004 r., sygn. akt III SA 1154/03). Sąd w ramach kontroli zgodności z prawem podjętych rozstrzygnięć, stwierdził, że w toku postępowania organy podatkowe podjęły działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w celu ustalenia występowania ustawowych przesłanek udzielenia ulgi. Przeanalizowały sytuację finansową skarżącego, zbadały i oceniły wszystkie okoliczności związane ze złożeniem wniosku o zastosowanie ulgi podatkowej. Decyzja w sprawie ulgi w spłacie zaległego podatku poprzez jego umorzenie, wydawana jest na wniosek podatnika. Elementem bardzo istotnym jest jego przekonywujące, poparte szczegółową, rzeczową argumentacją uzasadnienie. Skarżący występując z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowej wskazał, jako przyczyny; trudną sytuację finansową, niewypłacalność i "upadłość ekonomiczną". Przy czym za zaistniałą sytuację skarżący obarczył odpowiedzialnością spółkę ING Nationale Nederlanden, która poprzez swoje "bezprawne i szkodliwe" -jak stwierdził skarżący - działania doprowadziła do wypowiedzenia przez niego umowy agencyjnej z winy spółki i zmusiła skarżącego do sądowego dochodzenia roszczeń finansowych w tym prawa do odprawy (świadczenia wyrównawczego). Domagając się zastosowania ulgi w spłacie podatku, skarżący zobligowany był do wykazania swojego ważnego interesu uzasadniającego umorzenie zaległości podatkowej. Przy czym o istnieniu ważnego interesu podatnika decydują zobiektywizowane kryteria na podstawie których organ podatkowy rozstrzyga o umorzeniu zaległości, bądź odmawia umorzenia tych zaległości. Ważnego interesu podatnika nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej (S. Babiarz i in.; Ordynacja Podatkowa. Komentarz, Warszawa 2004, str. 253, a także wyrok WSA z dnia 22.03.2006r., sygn. akt III SA/Wa 53/06). Za ważny interes podatnika należy uznać sytuację, w której z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować należności podatkowych w terminie np. wskutek utraty możliwości zarobkowania lub utraty majątku, a także wystąpienie nadzwyczajnych okoliczności wpływających na sytuację ekonomiczną podmiotu gospodarczego. Przez ważny interes podatnika można np. rozumieć także przypadek, gdy na skutek uiszczenia podatku, podatnik miałby pozostawać bez środków do życia i korzystać z pomocy społecznej. Organy podatkowe uznały, iż kłopoty finansowe, w które skarżący popadł na skutek konfliktu, jaki zaistniał między nim a kontrahentem, nie można potraktować jako nadzwyczajny i losowy, a przy tym niezależny od skarżącego, przypadek uzasadniający zastosowanie ulgi podatkowej. Należy również zgodzić się z organami podatkowymi, które wskazując na okoliczności towarzyszące powstaniu zaległości podatkowej, uznały, że w żaden sposób nie można potraktować ich jako nadzwyczajne. Bezsporne jest, że skarżący z tytułu sprzedaży nieruchomości uzyskał środki finansowe w kwocie [...] zł, z których uwzględniając nawet fakt spłaty kredytu mieszkaniowego w kwocie [...] zł, był w stanie zabezpieczyć określoną kwotę na zapłatę podatku bez uszczerbku dla swojej egzystencji w sytuacji, gdyby nie mógł wywiązać się ze złożonego oświadczenia o przeznaczeniu pozostałych środków uzyskanych ze sprzedaży na własne potrzeby mieszkaniowe. W przekonaniu Sądu stanowisko zaprezentowane przez organy podatkowe zasługuje na akceptację, gdyż przedstawione uzasadnienia dla zastosowania ulgi w spłacie podatków nie mieści się w obiektywnie rozumianym ważnym interesie podatnika, o którym mowa w art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej i godzi też w ważny interes publiczny, którym jest niewątpliwie uiszczanie ciążących na podatniku zobowiązań podatkowych. Sąd w składzie orzekającym w sprawie podziela pogląd funkcjonujący w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż sama trudna sytuacja materialna nie może stanowić trwałej podstawy do niepłacenia podatków i domagania się umorzenia powstałych z tego powodu zaległości podatkowych (por. wyrok WSA z dnia 10 lutego 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 2118/04). W licznych i obszernych pismach procesowych, skarżący starał się wykazać zasadność swoich roszczeń finansowych wobec byłego kontrahenta (ING Nationale Nederlanden). Należy jednak podkreślić, iż sąd administracyjny nie jest uprawniony do wypowiadania się w-tym zakresie. W kompetencjach sądu administracyjnego w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania (umorzenie zaległości podatkowej) było zbadanie, czy organy podatkowe obu instancji wydając zaskarżone rozstrzygnięcia uwzględniły w całości materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w tym przedstawiony przez skarżącego. W ocenie Sądu organy podatkowe podejmując decyzje wzięły po uwagę wszystkie dowody i okoliczności wskazane przez skarżącego, dokonując jego oceny, która doprowadziła ich do przekonania, że brak jest przesłanek do zastosowania ulgi podatkowej. W skardze oraz na rozprawie w dniu 20 lipca 2007 r. skarżący mocno akcentował, iż motywem jego działania, składając wniosek o umorzenie zaległości podatkowej, nie było uchylanie się od zapłaty należnego podatku, lecz możliwość jego zapłaty w sposób dla niego wykonalny oraz uchylenie zagrożenia dla zdrowia lub życia jego matki, jakie fizycznie sprowadza prowadzona egzekucja tego podatku. Odnosząc się do powyższych wywodów, należy wyjaśnić, iż przedmiotem rozpoznania była skargą na decyzję w sprawie umorzenia zaległości podatkowej, dlatego też Sąd nie mógł dokonać oceny pod względem zgodności z prawem wydanego przez organ podatkowy rozstrzygnięcia w sprawie rozłożenia zapłaty przedmiotowej zaległości na raty, pomimo kwestionowania przez skarżącego przed Sądem poprawności tego rozstrzygnięcia. Postępowanie w sprawie umorzenia zaległości podatkowej nie może być również traktowane jako postępowanie zastępcze w stosunku do postępowania egzekucyjnego. W toku tego postępowania nie można prowadzić weryfikacji i oceny zasadności prowadzonej egzekucji administracyjnej. Z tego względu w tym postępowaniu organy podatkowe nie mogły brać pod uwagę okoliczności zgłaszanych konsekwentnie w toku całego postępowania przez skarżącego, a dotyczących dolegliwości dla niego i jego rodziny wywołanych prowadzoną egzekucją. Przy czym należy podkreślić, że wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego w związku z niezapłaceniem należnego podatku nie jest przesłanką, która sama w sobie uzasadniałaby zastosowanie preferencji podatkowej w postaci umorzenia zaległości podatkowej. Reasumując, należy stwierdzić, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organy podatkowe dokonały wszelkich możliwych ustaleń i przeanalizowały wszystkie istotne okoliczności w kontekście złożonego wniosku i oceniły, iż nie wystąpiła wystarczająca podstawa do zastosowania wnioskowanej ulgi podatkowej poprzez umorzenie zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodu osiągniętego ze sprzedaży nieruchomości. Należy zatem uznać, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo, a wydana decyzja mieści się w granicach uznania administracyjnego organu. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.